โคคิบอกทางกับจินให้จนเสร็จสิ้น..ทุกซอกทุกมุม
แต่มีข้อแม้อย่างนึงก่อนที่โคคิจะให้ที่อยู่นั่นก็คือ.

ถ้าคาเมะโทรมาแล้วบอกว่าแกพูดคำรุนแรงกับเค้าอีก..ชาตินี้แม้แต่ปลายเล็บแกก็อย่าหวังได้แตะต้องเพื่อนชั้น

จินตกปากรับคำ..ขับรถมาอย่างคนใจร้อนแทบไหม้..จนมาถึง..ซอยของบ้านหลายๆหลัง..เป็นที่ๆจินไม่คิดว่าจะเงียบได้ขนาดนี้
โคคิบอกว่าเป็นบ้านที่อยู่ใกล้มหาลัยของพี่คาเมะมันก็น่าจะดูพลุกพล่าน..แต่นี่ไม่เลย..ป่าช้าดีๆนี่เอง
จอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง..ที่เงียบกว่าหลังไหนๆคงไม่ต้องบอกว่าบ้านหลังนั้นเป็นบ้านใคร..เพราะข้างหน้าก็บอกไว้อย่างดีว่า..*บ้านคาเมนาชิ*
จินลงจากรถได้ก็รีบเดินเข้าไปภายในบริเวณบ้าน.ไม่สนใจแล้วว่าถ้าคนเห็นจะนึกว่าเค้าเป็นโจรหรืออะไร.ตอนนี้มันอยากจะปรับความเข้าใจกับร่างบางนี้ใจแทบขาด
"กิ๊งก่อง!"
ปลายนิ้วกดออดครั้งแรก.ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อรอ..คนๆนึงที่ต้องการจะเห็นหน้ามาเปิดให้เข้าไป
"มาหาใคร"
จินเงยหน้ามองคนที่พูด..ไม่ใช่คาเมะ..แต่เป็นผู้ชายคนไหนก็ไม่รู้..
คาเมะเคยบอกว่ามีพี่ชาย..แต่คนๆนี้หน้าตาไม่เหมือนคาเมะซักนิด.
ใจ..มันโดน..ทำร้ายไปเกือบครึ่ง
"ผมมาหาคาเมะแล้วคุณ.."
"ชั้นเป็นพี่ชายเค้า..ชื่อยูอิจิ..นายก็คงจะเป็นช่างภาพที่คาเมะเค้าพูดถึงสินะเข้ามาก่อนสิ..ชั้นกำลังอยากจะพูดกับนายอยู่พอดี"
ยูอิจิเดินนำหน้าเข้าบ้าน..จินเองรู้สึกว่าเหตุการณ์ต่อไปข้างหน้า.ต้องไม่มีอะไรดีแน่.
ร่างสองร่างนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามกันและกัน..ความเงียบเข้าปกคลุม.ยูอิจิบอกจะพูดแต่ก็ไม่เห็นปริปากพูดอะไรซักคำ
"ผมขอพบคาเมะหน่อยได้มั้ย..เค้าอยู่ที่ไหน"
"เค้าไม่ต้องการพบนายหรอก..ตอนนี้นายไม่ใช่คนรู้จักของเค้าอีกต่อไปแล้ว.รู้ไว้ซะ"
"คุณหมายความว่าไง"
"ก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ..ทำอะไรกับเค้าเอาไว้..น่าจะเข้าใจได้ดี"
ใบหน้ายูอิจินิ่งราวกับคนที่ไม่เคยยิ้มมา10ปี..มีน้องเหลืออยู่แค่คนเดียวในชีวิต.ใครมันมาทำร้ายก็คงต้องสู้กันซักตั้ง
"ตอนนี้เค้าไม่พร้อมจะพบนาย..และไม่แน่.ไอ้อาการที่คาเมะเป็นอยู่แบบนี้..อาจจะเกลียดนายไปเลยก็ได้ใครจะรู้"
ยูอิจิไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้าที่งานจะเริ่มจินมาพูดอะไรกับคาเมะ..แต่ข่าวที่ออกมาหลังจากนั้นก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง
"แต่ถ้าเข้าใจก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ.ว่าผมพูดเพราะอยากให้นักข่าวถอยห่างเรื่องบ้าๆพวกนี้"
"คิดว่ามันเป็นเรื่องบ้าๆรึไงคาเมะน่ะ..เค้าไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก..การกระทำแบบนั้นมันสำคัญกับชีวิตเค้ามาก..เค้าไม่ใช่คนที่ถ้าไม่รักจะไม่ยอมใครง่ายๆ..ลองนึกดูทำไมเค้าถึงได้ปล่อยตัวตามนายถ้าไม่ใช่เพราะคำนั้น"
ยูอิจิพูดอีกครั้ง..ทั้งๆที่ตอนนี้ไม่คิดที่จะพูดกับหมอนี่..อยากจะฆ่าให้ตายตรงหน้าไปเลย
"อาคานิชิ จิน..อย่าให้เค้าช่วยอะไรนายแบบนั้นเลยนะ..ชั้นน่ะรู้ว่าที่นายพูดก็เพื่ออะไรแต่คาเมะสิ..บางทีเค้าอาจจะเข้าใจแต่คิดในทางกลับกัน.คำพูดของนายมันเหมือนเข็มที่เวลาทิ่มลงไป..เลือดมันไหลเหมือนน้ำ..เจ็บจนใจมันจะขาด..อะไรก็รักษาไม่ได้ถ้าไม่อยากให้เค้าตาย..ชั้นขอร้องอย่ามาทรมานน้องชั้นอีก..ในเมื่อพูดว่าไม่รักแล้วก็อย่าให้ความหวังกับเค้าจำคำของชั้นไว้..คาเมะมันรักนายแต่นาย.กลับทำร้ายมันได้อย่างเลือดเย็น"
จินหันหน้ามองยูอิจิที่ยังคงนิ่งเฉยอยู่ตลอดคงไม่เข้าใจหรอกว่าที่ทำไปพูดไปแบบนั้นก็เพราะ?
"ผมไม่เคยพูดเล่นไม่เคยคิดจะทำร้ายใจใครคุณคงไม่มีความรัก.ถึงพูดได้ว่าสิ่งที่ผมทำคือการหลอกลวง"
"สรุปว่านายรักคาเมะมากงั้นสิ.."
"สิ่งที่คุณเข้าใจมันคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด"
"แล้วไงชั้นไม่ใช่คาเมะ..บอกชั้นไปก็เท่านั้นขอโทษที่ชั้นต้องเสียมารยาทไล่นายกลับไปได้แล้ว.."
ยูอิจิลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องของตัวเอง..มือยังไม่ทันหมุนลูกบิด..เสียงของจินก็ทำให้การกระทำหยุดชะงัก
"ผมจะไม่กลับจนกว่าจะได้พบคาเมะ"
ยูอิจิกลับมาที่โซฟาตัวยาวอีกครั้งยืนจ้องหน้าจิน..จินเองก็มองกลับไม่สะทกสะท้าน
"รักแล้วมีประโยชน์อะไรวะ..ในเมื่อตอนนี้คาเมะเค้าเกลียดนายไปแล้ว..เกลียดจนหมดหัวใจ!!"
"ถ้าเกลียดจริงให้เค้ามาพูดเองผมไม่เชื่อจนกว่าจะได้ยินจากปากของเค้า!!"
"พูดไม่รู้เรื่องรึไง..อย่าให้ชั้นต้องเรียกตำรวจมาลากคอแกออกไปนะ!!"
"เชิญ.ถ้าคุณอยากให้บ้านของคุณเป็นที่นัดพบของแฟนคลับคาเมะก็เชิญ!!"
"ทั้งสองคนพอซะที!!"
เสียงเล็กๆแทรกขึ้นมาไม่เบานัก..หยุดบทสนทนาของทั้งสองคนลงในฉับพลัน
คาเมะอยู่ในชุดนอนสีขาวธรรมดาๆเสื้อผ้าเก่าๆนั้น..จินไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นคาเมะ.
ความจริงคาเมะก็แค่เด็กม.ปลายที่เพิ่งจบคนนึงไม่ได้วิเศษเลอเลิศมาจากไหน..
ดูใบหน้านั้น..เหมือนโดนพรากชีวิตสดใสไปไกลแสนไกล.ไม่เคยซักครั้งที่จะเห็นคาเมะยิ้มใด้เต็มที่
เหมือนเช่นตอนนี้..
"คาเมะ.เข้าห้องไปซะพี่จัดการเอง"
"ไม่..ยูจังนั่นแหละเข้าห้องไป..ในเมื่อเค้าอยากจะพบชั้นก็ให้เค้าพบ.."
"คาเมะ!"
ยูอิจิมองน้องชายต่างสายเลือดอย่างไม่เข้าใจ..ตอนกลับมาก็บอกเองว่าจะไม่เจอหน้าเค้า..เกลียดเค้า.แต่พอคราวนี้ทำไมถึงได้?
"ยูจังเชื่อชั้น..ชั้นจะออกไปคุยกับเค้าข้างนอก..ไม่ต้องห่วงหรอก..แถวนี้มันถิ่นของคนเห็นแก่ตัว..ไม่มีใครสนใจชีวิตใครเพราะฉะนั้นก็คงไม่มีใครมาตามถ่ายรูปชั้นอีก..ถึงมีชั้นก็จะไม่ยอมเป็นข่าวกับคนบางคนอีกเด็ดขาด"
คาเมะไม่พูดมาก.หยิบเสื้อคลุมตัวเล็กๆสีขาวใส่ไว้กระชับตัวเดินผ่านจินไปโดยที่ไม่มองหน้าเลยซักครั้ง..
ฝ่ายจินมองหน้ายูอิจิแว้บนึง.ก่อนที่จะเดินตามไป..ใจมันยังไม่เลิกสั่นไหว.
คาเมะ..จะทำอะไรที่เราไม่รู้อีก..รึไง?

* * *

"นายพาชั้นมาสนามเด็กเล่นทำไมคาเมะ"
จินที่เดินตามลงมาจากรถ..บัดนี้ยังคงไม่เข้าใจว่าคาเมะจะทำอะไร..พูดอะไร..รู้แต่ดวงตานั้น..บอบช้ำ.ขอบตาแดงเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาไม่นาน
คาเมะเดินไปหยิบถังสีเหลืองใบเล็กๆข้างกองทรายที่เด็กๆลืมทิ้งไว้ไปรองน้ำจากก๊อกที่อยู่ริมรั้วจินเดินตามมา..ยืนมองสิ่งที่คาเมะกำลังจะทำต่อไป
ร่างเล็กๆ..หอบหิ้วใบน้ำถังน้อยขึ้นมา..ดูน่ารักจนจินเองก็มองเพลินจนเกือบลืมเรื่องที่จะพูดกัน
มือใหญ่ของจินเก็บปอยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ปรกใบหน้า..เหน็บหูให้คาเมะ..เปิดใบหน้าขาวเนียน.ผิวละเอียดจนอยากจะลิ้มรสความหวานบนผิวนั้น..
"ขอบใจนะอาคานิชิพรุ่งนี้วันเสาร์ใช่มั้ย.."
"ใช่ทำไม"
"พรุ่งนี้นายมีดูตัวกับลูกสาวเจ้าของบริษัทคู่ค้าของพ่อนายไม่ใช่เหรอ..ทำไมไม่รีบกลับ..มาหาชั้นทำไม"
คาเมะเดินนำหน้าไปที่บ่อทรายกลางสนามเด็กเล่น..วางถังน้ำใบเล็กๆลงกับพื้นนั่งก่อทรายกองน้อยอยู่ตรงนั้น..
"นายกำลังเข้าใจชั้นผิด..จะให้ชั้นห่วงดูตัวมากกว่านายงั้นเหรอ..ชาตินี้ชั้นก็ไม่มีทางดูตัวจับคลุมถุงชนอะไรแบบนั้นแน่ๆนายเองก็รู้"
"แต่นายน่าจะลองหน่อยนะเผื่อว่าเค้าคนนั้นจะเป็นคนที่ทำให้นายมีรักครั้งแรก..ชั้นเองคงไม่ใช่"
คาเมะเริ่มพูดเข้าเรื่อง..ดวงตาคู่นั้นเจ็บปวดจนจินรู้สึกผิดมากขึ้นเป็นเท่าตัว..
"อาคานิชิ..นายมาดูอะไรนี่สิ"
คาเมะกวักมือเรียกจินที่ยืนอยู่ตรงขอบบ่อทราย.จินเดินเข้ามา..มองมือน้อยๆนั้นที่กำลังง่วนอยู่กับการตบแปะกองทรายให้เข้ารูป
"รู้มั้ยทรายกองนี้มันคืออะไร"
"ไม่ชั้นไม่รู้.นายจะพูดอะไรกันแน่คาเมะ"
คาเมะเงยหน้าขึ้นมามองจินอีกครั้ง..ยิ้มบางเบาให้แล้วก็ก้มลงมองที่กองทรายนั้นใหม่
"ทรายกองเล็กๆกองนี้..มันแทนความรู้สึกละเอียดอ่อนของชั้นทั้งหมดเลยนะ"
"ความรู้สึกนาย?"
จินทวนคำพูดนั้นอีกครั้ง..คาเมะจะทำอะไรที่จินคาดไม่ถึงอีกงั้นเหรอ?
"อื้ม..มันละเอียดอ่อนมากแค่ไหนนายอยากรู้มั้ยถ้าอยากรู้เอานี่ไป.."
คาเมะหยิบถังน้ำสีเหลืองใบเล็กยื่นให้จินจินค่อยๆรับมาถือไว้พยายามมองคาเมะที่กำลังนั่งอยู่แต่ร่างเล็กๆนั้นเหมือนไม่ยอมให้จินเห็นหน้าเลยซักนิด
"เทมันลงไปสิอาคานิชิบนทรายกองนี้แหละ..เทแรงๆนะยิ่งแรงเท่าไรยิ่งดีถ้าทำแล้วนายจะได้รู้บางอย่าง"
"คาเมะ..ชั้นไม่เข้าใจ..นายจะทำอะไรกันแน่ชั้นไม่เล่นอะไรไร้สาระกับนายหรอกนะ..ที่มานี่ก็เพื่อที่จะพูดให้นายเปลี่ยนความคิดที่ได้ยินชั้นพูดหลังจากนั้น..ที่พูดไปมัน"
"ชั้นบอกให้เทน้ำลงไปไงล่ะ..เทแรงๆด้วย!!"
คาเมะตวาด.จินยังพูดไม่ทันจบก็โดนฤทธิ์ของคาเมะสาดใส่จินจำต้องทำตามเพราะน้ำตาจากดวงตาคู่สวย.มันกำลังจะทำให้จินเจ็บอีกครั้ง
อยากให้เทแรงๆก็ทำให้..เอาอะไรอีกมั้ยคาเมะ?
!!!ซ่า..!!!
"ดีมากเลยอาคานิชิรู้มั้ยว่านายกำลังทำอะไร.."
จินไม่พูดอะไรทั้งนั้น..ความไม่เข้าใจในการกระทำของคาเมะ..มีมากขึ้นจนจินเองไม่เข้าใจแต่หลังจากคำพูดนั้น
จินก็เริ่มเข้าใจ

"นาย.ทำลายความรู้สึกชั้น.จนมันไม่เหลือแม้แต่ซาก"

คำพูดนั้นรู้แล้วร่างสูงที่มองอยู่.สื่อแววตาสำนึกผิดไปให้
มองตาคู่นี้ชั้นหน่อยได้มั้ยคาเมะ..สิ่งที่นายทำ..ชั้นก็รู้สึก.
นายน่าสงสารแค่ไหน..ชั้นเพิ่งรู้อารมณ์ที่แท้จริงนั้น..ในตอนนี้เอง

"นายดูสิ..จับไปมันก็แหลกเหลวคามือ..การที่ชั้นรักนาย.ชั้นได้อะไรกลับมาบ้างมั้ย..นอกจากก้อนกรวดเปียกชื้นกับอากาศที่ลอดผ่านมือ..แค่ใช้คำพูดหลอกลวงของนายล้างออก..มันก็ละลายหายไป"
คาเมะกำทรายที่ถูกจินเทน้ำใส่จนเต็มมือ..จริงอย่างที่คาเมะว่า.จับมามันก็ละลาย..สิ่งที่ติดมือมาก็แค่ก้อนกรวดเล็กๆน้อยๆ..
"ชั้นไม่เคยหลอกนายนะคาเมะ..นั่นเป็นความจริง..นายใช้สมองคิดหน่อยไม่ได้เหรอชั้นแค่อยากให้นักข่าวเลิกยุ่งกับเราก็แค่นั้นเอง"
"แต่ว่านาย..ใช้คำพูดอื่นไม่ได้เลยใช่มั้ยทุกคำของนาย..ส่วนนึงก็มาจากความรู้สึกลึกๆในใจนายด้วยเหมือนกัน."
คาเมะลุกขึ้นยืน..สภาพนั้นเหมือนคนที่ไม่มีอะไรเหลือแล้ว..หลังจากคำนั้น..ที่จินพูดออกมา

"นายพอใจมากมั้ยอาคานิชิ..ทำให้ชั้นเจ็บได้ขนาดนี้..ถ้ายังไม่พอใจเอาอีกก็ได้นะ.ระบายมันลงกับทรายกองนี้ไปเลยทำเลยสิอาคานิชิรออะไรอยู่ล่ะ!!!"
มือน้อยๆกระชากคอเสื้อจิน..แต่แรงนิดเดียว..ก็ไม่ทำให้จินขยับได้ตามองตา..สื่อความปวดร้าวที่มีให้กัน
"ถ้านายไม่ทำชั้นจะทำเอง..ทำให้ตัวเองรู้ว่า.อย่าโง่ไปรักคนที่เค้าไม่มีใจให้เราชั้นมันโง่.ชั้นมันงี่เง่าที่สุดหลงเชื่อคำพูดบ้าๆอย่างนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้แค่นายพูด..ชั้นก็เชื่อ.!!"
คาเมะหันมาที่ทรายกองนั้น..ใช้เท้าเหยียบย่ำมัน..ครั้งแล้วครั้งเล่า..ชายกางเกงชุดนอนสีขาว..ถูกโคลนกระเซ็นสาดใส่จนเลอะไปหมด..ปากก็ได้แต่พร่ำพูดคำด่าตัวเอง
"นี่แน่ะ!..คาเมนาชิ..นายมันโง่.นายมันงี่เง่า..เค้าหลอก.ก็เชื่อ~~"
เหยียบกระหน่ำรุนแรง..แล้วน้ำตาก็ไหลลงมาเสียงร้องไห้กระชากใจจินให้ทำอะไรซักอย่าง..รับไม่ได้กับการกระทำของคาเมะ
แขนแข็งแรงรั้งตัวคาเมะเข้ามากอดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก..แต่คราวนี้.
ความหวังที่จะทำให้คาเมะนิ่ง..จินทำไม่ได้อีกแล้ว..
ร่างน้อยๆดิ้นสุดแรง..หวังเพียงจะให้หลุดจากอ้อมกอดของจิน..มือนั้นทั้งทุบทั้งตี..ข่วนหน้าจินจนเป็นแผล.ตบหน้าจินไปหลายทีแต่จินก็ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น.
"อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย..ชั้นขอโทษ..ชั้นมันไม่คิดเอง..ชั้นพูดอะไรไม่แคร์ความรู้สึกนาย.ชั้นไม่รู้ว่านายตั้งความหวังไว้มากมายขนาดนี้..ขอโทษ..ขอโทษจริงๆ"
"ตั้งความหวังเหรอ..นายคิดผิดแล้วอาคานิชิ.ชั้นไม่เคยตั้งความหวังลมแล้งๆกับนาย.ปล่อยชั้น!!"
ร่างน้อยผละออกจากจินด้วยแรงที่รวบรวมเอาไว้..ทันทีที่หลุดออกมา..มือที่เพิ่งผลักเพิ่งทุบก็กลับกลายเป็น.

"เพี๊ยะ!!!"

หน้าจิน..หันไปตามทิศทางที่มือได้กระหน่ำลงไป..ในตอนนั้นเงียบมาก.จะมีก็แต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของคาเมะที่ยังดังก้อง..อยู่ในหัวใจ
"ชั้นเกลียดนาย..ออกไปจากชีวิตชั้นออกไป!!!"
คาเมะผลักแรงๆอีกครั้งจนจินเซไปด้านหลัง..คาเมะยังไม่หยุดแค่นั้นกลับเข้ามาจับมือจิน..กระชากให้เดินตามตัวเองไปจินไม่อยากจะพูดอะไรแล้วเพราะพูด..คาเมะก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
ตัวของจินถูกคาเมะลากมาที่รถเปิดประตูให้ผลักจินให้เข้าไปในรถ
"นายกลับบ้านของนายไปซะไม่ต้องมายุ่งกับชั้นถ้าไม่รักก็อย่ามายุ่ง..พ่อนายดูข่าวป่านนี้คงจะนั่งรอยินดีกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนใจจดใจจ่อคงจะดีใจที่ลูกไม่ได้วิปริตอย่างที่คิดเชิญเถอะกลับไปในโลกของนาย"
"คาเมะ..อย่าทำแบบนี้ชั้นไม่เลิกง่ายๆ..รู้ไว้ซะ"
"ไม่เลิกเหรอ..ก็เรื่องของนาย..แต่ชั้นจะเลิกเอง.เลิกคิดเลิกเพ้อฝัน..ไปให้พ้น..ออกไปจากชีวิต.ชั้น"
คาเมะร้องไห้หนักมากขึ้นจินคงต้องทำตาม..ไม่อยากเห็นอีกแล้ว..น้ำตาของคนๆนี้..
ถึงชั้นไป..แต่รู้เอาไว้..ชั้นจะไม่หยุด..ไม่หยุดแค่นี้แน่
ชั้นก้าวมาถึงขนาดนี้..ทั้งๆที่พานายเข้ามาเผชิญเรื่องราว..จะไม่รับผิดชอบ.ชั้นทำไม่ได้
"ก็ได้คาเมะ..ชั้นจะรับผิดชอบการกระทำของชั้น..ถ้าการที่ชั้นถ่ายรูปนายแล้วพานายมาเจอกับเรื่องราวบ้าๆแบบนี้ชั้นก็ขอไม่ทำมันตลอดไปจะดีกว่า..ขอบใจที่ทำให้ชั้นได้คิด..ขอบใจจริงๆ"
พูดเพียงแค่นั้น.จินก็ขึ้นรถปิดประตู..สตาร์ตเครื่อง..สายตานั้นยังไม่เลิกมอง
จนกระทั่ง..ตัดสินใจ..ขับรถเลื่อนออกไป..มองคาเมะที่กระจกข้าง..
ร่างน้อยๆ..ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาอย่างรุนแรง..ร้องไห้โฮ..จินสงสาร..อยากจะลงไปปลอบใจ.
แต่คาเมะไล่มาจะหน้าด้านกลับไปทำไม..
คาเมะชั้นไม่จบกับนายรู้ไว้..ทำยังไงก็ไม่จบกับนายแน่

ก็เพราะรักขนาดนี้ถ้าให้จบ..ชั้นทำไม่ได้เพราะรักถึงจบไม่ได้..

จะทำยังไงย้อนอดีตไปแก้ไขคำพูดนั้นได้มั้ยบอกชั้นที??.คาเมะ

* * *

หนึ่งอาทิตย์..ผ่านไป..
คาเมะไม่ได้ไปไหนเลยยังคงนอนแต่ในบ้าน.
งานยังไม่เริ่ม..โอโนะไม่ให้มาที่บริษัทจนกว่าจะหายเศร้า..
ตลอดเวลานั้นคาเมะได้รับข่าวนึงจากบอกอใหญ่..
ข่าวนั้น.ทำให้คาเมะ..รู้สึกผิด..ไม่มากก็น้อย..

*คาเมะไอ้จินลาออกจากFiReแล้วนะมันต้องไปช่วยกิจการพ่อมัน..มันบอกถ้ามีงานสำคัญก็เรียกมันได้ตลอดเวลา..ชั้นถามจริงๆเถอะคาเมะ..ตั้งแต่วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น..ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้*

ในตอนนั้นคาเมะตอบอะไรไม่ได้.เพราะอึ้งมาก.ส่วนนึงที่ทำให้จินต้องเป็นแบบนั้น..เพราะตัวเองเต็มๆ

*ก็ได้คาเมะ..ชั้นจะรับผิดชอบการกระทำของชั้น..ถ้าการที่ชั้นถ่ายรูปนายแล้วพานายมาเจอกับเรื่องราวบ้าๆแบบนี้ชั้นก็ขอไม่ทำมันตลอดไปจะดีกว่า..*

นึกถึงคำพูดในวันนั้น..จินทำอย่างนั้นจริงๆ..แต่มันก็สมกันแล้วไม่ใช่เหรอทำอะไรไว้ก็ควรได้รับกรรมอย่างนั้น.
ต่อไปนี้..ไม่มีอีกแล้ว.ช่างกล้องชื่อดัง..อาคานิชิ จิน?

"กริ๊งงงง..กริ๊งงงง"
เสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะความคิดของร่างเล็กๆที่กำลังนอนหมอบกับโต๊ะรับแขก..รับอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร
"ฮะ.คาเมะฮะ"
*หวัดดีSt.Valentine*
"นั่นใครน่ะ"
เสียงไม่คุ้นหู.หรืออาจจะคุ้น..แต่ว่าลืม
*ชั้นยามาดะไง..จากไอดอลเอเจนซี่.*
"คุณยามาดะที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของยามาชิตะน่ะเหรอ."
*ใช่..ชั้นอยากพบน่ะ.มาหาชั้นได้มั้ย..ที่FiRe Inc.นี่แหละ..โอโนะคุงก็อยู่ด้วย..เดี๋ยวเค้าจะให้รถบริษัทไปรับนะ*
คาเมะงง..ยังไม่ทันจะอ้าปากพูดต่อ.สายทางนั้นก็ถูกส่งต่อไปให้อีกเสียงนึง
*คาเมะนี่ชั้นโอโนะนะ..รีบแต่งตัวเข้า..รถบริษัทไปรับนายแล้วเดี๋ยวอีก10นาทีคงถึง..รีบๆล่ะงานแรกของนายกำลังจะมาแล้ว..แค่นี้นะ..กริ๊ก!*
คาเมะไม่ได้พูดอะไรซักคำ..ความที่จับได้ตอนนั้นก็คือ..ให้รีบแต่งตัว..แล้วไปกับรถบริษัทมีงานให้ทำ
ไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำโดยดีอย่างไม่มีเงื่อนไข..
จนกระทั่ง

FiRe Inc.
"คุณคาเมนาชิมาแล้วค่ะ"
เลขาหน้าห้องเปิดประตูเข้ามาบอกด้วยรอยยิ้มตัวต้นเรื่องใหญ่ที่นั่งอยู่ในห้องทั้ง2คน..หันมามองที่ร่างเล็กๆพร้อมกัน
เด็กกะโปโลตัวเล็กๆนี่..ทำไมยังดูซื่อขนาดนี้
เสื้อยืดสีเหลืองกับกางเกงยีนส์ซีดๆพอดีตัว..เหมือนเด็กถังแตกจริงๆ
"เดินไปไหนจะมีใครเชื่อมั้ยเนี่ยะว่าเป็นSt.Valentine..มานี่เลยคาเมะ"
โอโนะยิ้มขำๆ..ก่อนจะเดินเข้ามายีหัวคาเมะเบาๆจูงมือพาไปนั่งที่โซฟาตรงข้ามกับผู้ชายที่ใบหน้ามีแว่นกรอบหนา..ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
"ใครฮะโอโนะคุง"
"ก็คนที่คุยโทรศัพท์กับนายเมื่อกี๊ไง..คุณยามาดะจากไอดอลเอเจนซี่"
คาเมะหันมามองหน้ายามาดะอีกครั้ง.อ๋อ..จำได้นิดนึงเห็นแว้บๆตอนที่เกิดเรื่องตอนนั้น..ที่ยามะพีจะขับรถเฉี่ยวเค้า..นึกออกและ
"หวัดดีฮะ..เรียกผมมามีอะไรเหรอ"
มองตาแป๋ว..ยังงงกับคนสองคนอยู่..ยามาดะขยับแว่นที่หน้าพอเป็นพิธี..ให้รู้ว่าต่อไปนี้จะพูดเรื่องสำคัญ
"คืองี้นะคาเมะจัง..เอ่อ.เรียกอย่างนี้ได้ใช่มั้ย"
"ได้ฮะ"
"งั้นก็คาเมะจังฟังชั้นนะบริษัทชั้นเป็นบริษัทที่ดูแลเกี่ยวกับระบบงานต่างๆของไอดอลคนสำคัญเราจะจัดงานให้ตามความเหมาะสมของคนนั้น..แล้วที่ชั้นมาคราวนี้..เพื่อจะมาทำสิ่งที่พูดไปให้กับคาเมะจังนี่แหละ"
"หมายความว่าไงฮะ"
คาเมะงงอีกครั้ง.มองหน้าโอโนะสลับกับมองหน้ายามาดะ..อะไรกันเนี่ยะ?
"ก็หมายความว่าต่อไปคนที่ดูแลSt.Valentineไม่ใช่บริษัทแมกกาซีนของชั้นแต่จะเป็นหน้าที่ของไอดอลเอเจนซี่ที่มีการทำงานในเรื่องนี้อยู่แล้ว.ดูแลงานต่างๆ.ออกรายการทีวี..เล่นละคร..ถ่ายโฆษณา..คล้ายๆจอห์นนี่ส์จูเนียร์ไง" (เอ่อ.คล้ายป่าววะ?-คนแต่ง)
โอโนะช่วยพูดรอยยิ้มแผ่เต็มหน้าจนตาปิด..คาเมะเริ่มเข้าใจแล้ว
"แต่ว่าถ้าผมไปอยู่แล้วยามาชิตะล่ะใครจะดูแล"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงนะคาเมะ..ยามะพีน่ะ..ถ้ากลับมาก็คงไม่ได้มาอยู่บริษัทนี้แล้ว..เค้าตัดขาดกับเราเรียบร้อย.นะคาเมะจัง.ไปอยู่กับบริษัทเราเถอะถ้าอยู่ที่นี่คาเมะจังอยู่ไม่ได้หรอก..บริษัทแมกกาซีนไม่ได้มีหน้าที่ดูแลงานเรื่องนี้โอโนะคุงโอนงานทั้งหมดมาที่ไอดอลเอเจนซี่แล้ว..ไปเซ็นต์สัญญากับเราเถอะนะ"
ยามาดะหว่านล้อมทุกอย่างเพื่อให้คาเมะเลือกตัวเลือกที่ดีที่สุด..คาเมะเองไม่อยากไปจากที่นี่..ไม่รู้เพราะอะไร..
คงเป็นเพราะความรู้สึกเก่าๆเมื่อครั้งนั้นมันอาจจะยังไม่จางก็ได้..
"คาเมะ..ไอ้จินมันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วลืมเถอะ..ถ้านายไป..ยังไงก็ยังมีเวลามาหาได้เสมอเชื่อชั้นนะ..บริษัทไอดอลเอเจนซี่..เค้าน่าเชื่อถือ..ไม่หลอกนายหรอก."
โอโนะรู้ทัน..ใช่.ความรู้สึกตอนที่มีจินอยู่..มันฝังอยู่ในจิตใจเวลาเดินเข้าบริษัทนี้..มันนึกถึงคนๆนั้นตลอดเวลา
แต่ว่า..จะได้ประโยชน์อะไร..ป่านนี้คนๆนั้น..ก็อาจจะกำลังมีความสุขกับคู่ดูตัวของเค้าช่างเถอะ.ถึงชั้นไปเค้าก็ไม่รับรู้อยู่ดี.
"โอเคฮะผมจะไปอยู่กับไอดอลเอเจนซี่"
เพียงคำพูดนั้น..ยามาดะแทบจะกระโดดกอดคอ..เป็นข่าวที่น่ายินดีที่สุด..ถ้าเอากลับไปบอกมัตสึโอกะคงจะได้ฉลองใหญ่แน่ๆ
แต่มีอยู่อย่างนี่สิ..ที่ยามาดะยังไม่ได้บอก.
แล้วก็กำลังจะบอกอยู่ในตอนนี้..
"คาเมะจังแต่มีข้อแม้นะ.."
ยามาดะทำหน้าจริงจังอีกครั้ง.ทำเหมือนกับคำพูดนั้นกลั่นออกมายากเหลือเกิน
"อะไรฮะ"
คาเมะเองก็สงสัยตกลงแล้วหนิ..มีข้อแม้อะไรอีก
"ถ้าคาเมะจังเข้าไป..จะได้รับการดูแลจากสองฝ่าย..เพราะถือเป็นไอดอลที่มาจากตำนาน..ต้องดูแลเป็นพิเศษ..เพื่อไม่ให้บิดเบือนจากของเดิมคือ.คาเมะจัง..ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของ..ไอดอลเอเจนซี่แล้วก็.."
ดูเหมือนยามาดะจะพูดคำนั้นออกมาอย่างยากเย็น.โอโนะเอง..ในเรื่องนี้ตัวเองก็ยังไม่รู้..ยามาดะเพิ่งมาบอกตอนนี้..คำๆนั้น.
"ไอดอล.อิมเมจ"
"อะไรนะ!!!"
โอโนะตะโกนออกมาเสียงดังทำเอาคาเมะสะดุ้งทำไมเหรอ..ไอดอลอิมเมจเป็นไง..ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น
"บ้าเหรอยามาดะให้ไอดอลอิมเมจดูแลด้วย..ตายกันพอดี.."
"ขอโทษนะครับโอโนะคุง.ที่ผมไม่ได้บอก..คือมันเป็นคำสั่งของซากุราอิคุงเค้า..ผมขัดไม่ได้"
"มัตสึโอกะคุงก็ประธานบริษัทพูดกับซากุราอิคุงไม่ได้เลยเหรอเค้าอายุน้อยกว่าประธานบริษัทไอดอลเอเจนซี่อีกนะ"
"แต่ว่า..บริษัทหุ้นส่วนยักษ์ใหญ่น่ะ..ไอดอลอิมเมจนะครับ..โอโนะคุงอย่าลืม"
แค่คำนั้นโอโนะก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่.ทำเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีอย่างนั้น..
"โอโนะคุง..ซากุราอินี่ใครเหรอ"
คาเมะถาม..
"ประธานบริษัทไอดอลอิมเมจ..ก็เค้า??เอาเถอะ.รู้แค่ว่าเค้าไม่ธรรมดาแล้วกัน..อำนาจมีมากกว่าพ่อเค้าซะอีก"
บอกไม่ได้ว่าเป็นคนรวมหัวกับยามะพีเพื่อทำให้ชื่อเสียงคาเมะดับ.แล้วนี่อะไร..ทั้งๆที่จะทำลายคาเมะ..แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้มาจัดการเรื่องนี้รึว่าต้องการ??
"ไม่เห็นเป็นไรเลย..ชั้นไม่กลัวหรอก.ก็ธรรมดาอยู่แล้วที่เค้าจะต้องมีอำนาจ..ก็หุ้นส่วนใหญ่ไม่ใช่เหรอ"
"ก็นั่นแหละ.เฮ้อ..แต่ถ้านายอยากจะไปเข้าจริงๆก็ไม่ห้ามแต่ระวังตัวให้ดีๆล่ะ.บางทีเค้าอาจจะทำอะไรที่นายไม่คาดคิดขึ้นมาก็ได้โอเคพรุ่งนี้ก็เตรียมไปบริษัททางโน้น..เตรียมเซ็นต์สัญญา..ชั้นจะพาไปส่งก็แล้วกัน"
คาเมะไม่เอะใจอะไร.พยักหน้าเบาๆ.หันมาที่ยามาดะ..ได้รอยยิ้มจากว่าที่ผู้จัดการส่วนตัวกลับมาด้วย
"ตรื๊ดดดดดด..ตรื๊ดดดดดด"
มือถือคาเมะดัง..ขัดจังหวะระหว่างคนสามคน
"ว่าไงยูจัง"
*อยู่ไหนคาเมะ..มาหาพี่หน่อยได้มั้ย..มีอะไรจะให้*
"หื๊มม..ให้อะไร?"
*อย่าถามมากน่า..มาเถอะ..พี่รออยู่ที่บ้านนะ..รีบล่ะกริ๊ก!*
วางหูกลางคันอีกแล้ว..คาเมะงงเป็นรอบที่เท่าไรแล้วไม่รู้
"โอโนะคุง..ยามาดะคุง..ผมไปก่อนนะพี่ชายเรียกตัวพรุ่งนี้เจอกันนะฮะ"
"อื้ม..เดี๋ยวชั้นให้รถบริษัทไปรับเจอกัน"
โอโนะบอกลา..ยามาดะยิ้มส่งท้าย..คาเมะโค้งให้นิดๆก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก
ทันทีที่คาเมะหายไปโอโนะก็จู่โจมคาดคั้นยามาดะซะยกใหญ่
"ยามาดะ.ทำไมเป็นแบบนี้.ไม่เห็นคุณบอกผมก่อน..ว่าซากุราอิคุงก็จะเข้ามามีส่วนในการดูแลคาเมะด้วย"
"ผมขอโทษครับความจริงผมก็ไม่อยากให้เด็กไปยุ่งกับบริษัทนั้นหรอกแต่นี่ทางนั้นส่งมาถ้าผมไม่ทำก็ตกงานกันพอดี." "แต่ว่าถ้าคาเมะเข้าไปโดนซากุราอิคุงงาบได้สบายเลยนะ..ยิ่งแต่จ้องคาเมะตาเป็นมันขนาดนี้..นี่ไม่มีไอ้จินแล้วจะทำยังไงใครจะปกป้องคาเมะได้วะ..เฮ้อ..จะรู้ทันคนแบบนั้นมั้ยเนี่ยะคาเมะ?"
โอโนะถอยหลังมานั่งที่โซฟาตัวตรงข้าม..พิงหลังนั่งคิดเรื่องแก้ไขในอนาคต..ความรู้สึกเหมือนคาเมะต้องโดนแน่ๆ..
เด็กแบบนั้นจะรู้มั้ยว่าซากุราอิที่พูดถึง.
ติดอันดับคาสโนว่า..เพลย์บอยมีชื่อ
จินไม่น่าออกไปตอนนี้เลย..ใครจะช่วยคาเมะได้ล่ะทีนี้?

* * *