**ถ้ารักแล้วเรากลายเป็นคนโง่เราจะมีความรักไปเพื่ออะไรกัน..**

* * *

เวลาผ่านไป 2 อาทิตย์..
ยามาดะมาที่บ้านคาเมะบ่อยซะจนจะกินนอนอยู่ที่นี่อยู่แล้วเพราะแค่เริ่มเปิดตัวได้ไม่นาน..งานก็เข้ามาชนิดที่ว่า..
พอนอนได้ซัก3ชั่วโมงก็ต้องออก..บางทีก็แทบไม่ได้นอนก็มี
คาเมะเพิ่งจะเริ่มแต่ว่างานเยอะขนาดนี้..สู้ไม่ถอยอยู่แล้ว
"โอเค..ถ่ายแบบที่สตูดิโอgen.clubเรียบร้อย..อัดรายการที่เอ็นทีวีเรียบร้อย..ทุกอย่างเรียบร้อย..งั้นต่อจากนี้..พักได้ตามสบาย"
ยามาดะเช็คงานทั้งหมดในสมุดตารางงานเล่มเล็ก.คาเมะแค่ได้ยินคำพวกนั้นเท่านั้นแหละแผ่หลากลางโซฟามันซะเลย
"เฮ้อ..เหนื่อยเป็นบ้าเลยยามาดะคุง..พรุ่งนี้ก็ทั้งวันเลยสิ"
"ไม่ใช่แค่ทั้งวันนะ..บางทีอาจจะเกือบ5ทุ่มเลยก็ได้.แล้วแถมมีคนติดต่อให้ไปเล่นละครแต่ชั้นไม่ได้ตกลงหรอก.เพราะนายยังไม่ได้ฝึกการแสดง..วางใจได้"
"ดีแล้วล่ะฮะ"
ยามาดะยิ้มขำๆกับร่างเล็กๆที่ดูใสสุดๆ..ใครจะรู้บ้างว่า..อยู่ต่อหน้าคนดูกับสื่อมวลชน..คาเมะดูสงบนิ่งราวกับนางฟ้า..ยิ้มทีก็แทบจะมัดใจคนหิ้วกลับบ้าน..แต่พอมาดูตอนนี้สิ..ยังกะลูกลิง..
"คาเมะ..FiReจะครบรอบ10ปีแล้วนะ"
ยามาดะพูดขึ้นมาลอยๆ..คาเมะเองลืมตาโพลง..เห!.10แล้วเหรอ..แสดงว่าผู้สืบทอดบริษัทนั่นก็ตระกูลโอโนะหมดเลยสิ
"เค้าวางแผนจะทำอัลบั้มรูปของนาย..เพื่อฉลอง..นายจะว่าไง.."
"ทำเลยฮะ..ถ้าไม่มีบริษัทนี้ผมไม่ได้มาเป็นอย่างนี้หรอกรู้ป่าว..ต้องตอบแทนหน่อย"
"งั้นเหรอชั้นก็นึกอยู่แล้วว่าแต่ว่า.คนที่ทำให้นายเกิดตัวจริงน่ะ..เป็นอาคานิชิคุงไม่ใช่เหรอ..เห็นโอโนะคุงเคยบอก"
คาเมะเงียบไป..ใช่..เค้านี่แหละที่ทำให้ชั้นเกิดแต่เรื่องตอบแทนบุญคุณ..อย่าฝันเลยว่าชั้นจะทำให้เค้า
"ช่างเถอะฮะผมไม่อยากพูดถึงเค้า..อย่างน้อยที่ผมรับก็เพราะว่าไม่มีเค้าอยู่ที่บริษัทนั่นอีก..เท่านั้นแหละ"
ยามาดะพยักหน้ารับทราบ..สาธยายงานต่อ
"ถ้ายังไง..นายพร้อมแล้ว..งั้นพรุ่งนี้ไปFiReเลยแล้วกัน..ตกลงเสร็จจะได้วางแผนงานถ่ายแบบกันเลย.เพราะฉะนั้นตอนนี้..ไปพักผ่อนซะ..ชั้นก็จะนั่งอยู่นี่แหละ..จนกว่าพี่นายจะกลับ.."
"ฮะ..ได้พักซักทีนึง..ไปอาบน้ำดีกว่า.ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้านะ"
คาเมะบอกลา.ยังไม่ทันจะเข้าห้องนอนเรียบร้อย..มือถือดันดังได้ถูกเวลาจริงๆ
"คาเมะฮะ"
ไม่ได้สนใจหรอกว่าใครโทรมากะจะทำเป็นว่าโทรผิดแล้ววางสายไปซะสิ้นเรื่องแต่..?
*St.Valentine..ไม่ใช่สิ..คาเมะจังจำชั้นได้มั้ย*
"โช..โชคุงเหรอ"
น้ำเสียงนั้นดูกลัวๆไปซักหน่อย.ยูอิจิกำชับนักหนาว่าอย่ายุ่งกับหมอนี่..แล้วทีนี้จะทำไง
"โชคุงรู้เบอร์ผมได้ไง"
*ไม่อยากหรอกคาเมะ..คนอย่างชั้น..ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้*
คาเมะไม่รู้..ว่าโชได้เบอร์คาเมะมาจาก.ไอดอลเอเจนซี่..มีสายอยู่ที่นั่นอยากทำอะไรก็ง่าย
"แล้วมีธุระอะไรกับผม..รึว่ายูจังเป็นอะไร"
*เปล่าๆ..แค่อยากรู้จักกับนายให้มากขึ้น.ไม่ได้อยากดังหรอกนะ.เพราะชั้นไม่อยากบอกใครถ้าเราจะคบกันจริงๆ*
"แล้วใครจะคบกับโชคุงไม่ทราบ"
คาเมะเดินคุยโทรศัพท์ทั้งๆที่ทำภารกิจไปเรื่อยๆ..ตานี่อะไรของเค้า..กวนประสาทจริงๆ
*ไม่รู้..แถวนี้มั้ง..เอาน่าๆ..ชั้นเหงาน่ะ..คุยกับชั้นหน่อยสิ*
"แล้วคุณจะคุยอะไรล่ะฮะ..คุณโช~~~~"
คาเมะลากเสียงยาวล้อเลียน..โชได้แต่คิดในใจ..เด็กอะไรน่ารักจนชั้นลืมเลวเลย..
*เอางี้คุยเรื่องนี้แล้วกัน..เรื่องของเราในแต่ละวัน..ชั้นเล่าของชั้นก่อนก็ได้..วันนี้นะ@$#%&*
โชเล่าเรื่องราวของตัวเองขึ้นมา..ตอนแรกคาเมะก็งงแต่ก็ยอมรับฟังโดยดี
พอฟังไป..ความสนใจในตัวของโชก็มากขึ้น..ความจริง..ไม่ได้เลวร้ายอะไรซะหน่อย
ฝ่ายคาเมะ..พอโชเล่าเสร็จ.ตัวเองก็เลยเปิดปากเล่าบ้าง
รู้สึกสนุก.เวลาได้คุยกับโช.ไม่รู้ทำไม..
แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยประโยคนี้.
*พรุ่งนี้ชั้นโทรมาใหม่นะคาเมะไปเที่ยวกับนายได้มั้ย*
คาเมะอึกอักบอกไม่ถูก..ความจริงก็ไว้วางใจนายคนนี้แล้วเพราะเรื่องที่เล่าทำให้เห็นตัวตนจริงๆรึเปล่านะ
แต่คาเมะ..หลงกลเชื่อสนิทใจ..ที่โชบอกว่า.ทำงานหนัก.มีเรื่องรุนแรงที่บริษัทต้องช่วยเคลียร์ปัญหาให้..
หึ!โกหกทั้งเพ..ความจริงบริษัทเคยเข้าเหรอ..ตั้งไว้ดูเล่นมากกว่า
"งานเยอะฮะ.ไว้โอกาสหน้าดีกว่าเรายังรู้จักกันไม่ดีพอเลย"
*แต่ชั้นชอบนายจัง..ชั้นชอบนายได้มั้ยคาเมะ*
ขอคาเมะอึ้งซะ5นาที.อะไรน่ะ..ครั้งแรกที่คุยกันแค่นี้ก็ชอบเร็วไปมั้ย?
ตัดบทซะยังจะดีกว่า..
"ผมง่วงแล้ว..นอนก่อนนะฮะ.บ๊ายบาย"
*งั้นเหรอ..ราตรีสวัสดิ์นะ..St.Valentineของชั้น..*
โชวางหูในทันที..พูดมาได้ไงคำนั้น..รู้สึกโมโหที่ได้ยินโชพูดแบบนั้น..คงเป็นเพราะ.
มีใครบางคนเคยพูดคำนี้กับเค้า.และรู้สึกว่าเค้าคนนั้นพูดได้แค่เพียงคนเดียว
"ค่อยเป็นค่อยไป..ซากุราอิ โช..เดี๋ยวก็ถึงจุดไคลแม็กซ์แล้ว.ใจเย็นๆ"
โชพูดกับโทรศัพท์ที่เพิ่งวางไป..น้ำเสียงเปลี่ยนทันทีมือยังคงกดมือถือหาเบอร์ใครบางคน..
ใช่เบอร์ของ..ยามาชิตะ โทโมฮิสะ..
ทันทีที่ทางนั้นรับ..รอยยิ้มก็ประทับอยู่ที่มุมปาก..เปลี่ยนเป็นคนละคน..
"ไฮ.พีจัง..ใกล้จะเข้าแผนเราแล้วนะ..น้องรักของพี่"

* * *

เช้าวันต่อมา..
"คุณยามาดะกับคาเมะจังมาแล้วค่ะ"
เลขาหน้าห้องโผล่หน้าเข้ามาก่อนที่ประตูจะเปิดกว้างต้อนรับคนที่เดินเข้า
"หวัดดีครับโอโนะคุง..แย่จริงๆ..ข้างหน้าคนเยอะมากๆเลย"
ยามาดะเดินเข้ามาพร้อมกับปาดเหงื่อหนักๆ..คาเมะเองไม่เห็นเป็นไรเลย
"มีอะไรกันครับ."
"ก็ไม่เห็นมีอะไรเลยโอโนะคุงแค่มีแฟนคลับมาอออยู่หน้าบริษัทอ่ะ..หนุกดีออก"
คาเมะพูดไม่ค่อยสะทกสะท้านเท่าไร.ตารางงานคาเมะมันหลุดรอดออกนอกบริษัทไปได้ยังไงทั้งๆที่เก็บไว้อย่างดีแล้ว
"หนุกอะไรกันคาเมะ..แต่ก็ช่างเถอะ.อินเตอร์เน็ตเดี๋ยวนี้แฮ็คง่าย..รู้งี้ไม่ปิดไว้ก็ดี..เอาล่ะครับ.คุยเรื่องงานดีกว่า"
ยามาดะนั่งลงที่โซฟาพร้อมกับคาเมะ.และโอโนะที่นั่งอยู่ตรงข้าม..เริ่มงาน
"คาเมะจังคอนเซ็ปต์คราวนี้จะเป็นภาพที่ดูสบายๆ..ไม่ต้องหาฉากพิถีพิถันมาก.เพราะเราต้องการให้ทุกคนได้เห็นถึงความเรียบง่ายของFiRe..เลยใช้สีขาวแทนที่จะใช้สีแดง"
โอโนะสาธยายให้ฟัง..คาเมะนั่งจ้องตาแป๋วเชียว
"เพราะฉะนั้นฉากก็มีเพียงฉากเดียวแต่หลายมุมอืมมก็ง่ายดีนะโอโนะคุง..ผมว่าฉากไม่สำคัญหรอก..แค่มีคาเมะน่ะ..แฟนๆก็ติดกันงอมแงมแล้ว."
ทั้งสองมองหน้าคาเมะ.ยังยิ้มงงๆอีกแน่ะ..
"แล้วช่างภาพที่จะมาถ่ายคาเมะน่ะ.รอหน่อยนะ..เดี๋ยวเค้ามาป่านนี้คงถึงแล้วแหละ.."
"แล้วเค้าชื่ออะไรฮะโอโนะคุง..ผมเจอจะได้เรียกถูก"
โอโนะอึกอัก..ยามาดะก็เฉไฉมองไปทางอื่น.จะให้บอกได้ไงว่าช่างภาพคนสำคัญคนนั้นน่ะคือ.
"ขออนุญาตครับ"
เสียงนุ่มๆส่งมาอย่างแผ่วเบาหน้าห้อง.คาเมะสะดุ้งกับเสียงที่คุ้นเคยนั้น..นี่มันเสียงของ..
"มาแล้วเหรอไอ้จิน..มานั่งนี่สิ.จะได้คุยงานต่อ.."
จินเดินเข้ามาพร้อมกล้องตัวโปรด.แต่งชุดเดิมเหมือนที่เคยอยู่กับบริษัทนี้..ทำยังกับไม่มีเรื่องราวกับคาเมะอย่างนั้น
คาเมะแทบจะไม่เชื่อตา..จะบ้าเหรอ.ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าไม่อยากเจอหน้ายังมาอยู่ได้..
"เล่นอะไรกันแบบนี้น่ะ..ถ้าเป็นอย่างนี้ผมไม่ทำหรอกนะ"
คาเมะลุกพรวดมองหน้าผู้ชายตัวต้นคิดทั้งสอง..ไม่บอกกันเลยว่านายนี่จะมาด้วย
"ฟังก่อนนะคาเมะ..ช่างภาพที่บริษัทตอนนี้เค้าก็มีงานเยอะ..แล้วแถมยังมีน้อยอีก..ที่สำคัญฝีมือการถ่ายภาพสู้ไอ้จินไม่ได้ซักคน"
"แต่โอโนะคุงบอกเองนะว่าเค้าลาออกไปแล้ว.ไม่จำเป็นต้องมาทำที่นี่อีก!"
"แต่ไอ้จินมันไม่ได้ตัดขาดหนิ..คาเมะจังต้องเข้าใจนะเค้าเป็นคนที่สำคัญของFiReคาเมะจังจะว่าไงก็ช่าง..แต่ชั้นจะเอาทั้งสองคนนี่แหละทำงานด้วยกันใครจะทำไม"
โอโนะบอกประโยคที่ดื้อรั้นเหมือนเด็ก..คาเมะทำอะไรไม่ถูกมันจะบ้าตาย..
"เอาน่าคาเมะ..ก็แค่เพื่อนร่วมงาน..ท่องไว้สิ..เพื่อนร่วมงาน."
ยามาดะพูดช่วย..คาเมะดูจะเย็นลงบ้างนิดหน่อย
"ใช่..นายกลัวชั้นจะทำอะไรรึไง..วางใจเถอะ..เพื่อนร่วมงานไม่คิดอะไรกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"
จินพูดน้ำเสียงในเชิงท้าทายก็ได้..ชั้นจะลองดูว่านายจะทำงานกับชั้นได้กี่น้ำ.ในฐานะที่ชั้นเกลียดนาย.ชั้นจะแกล้งให้ถึงที่สุดเลย.
"ชั้นเหรอกลัวนายถึงขนาดที่เอ่ยปากว่าเกลียดนายแล้ว..ไม่มีทางซะล่ะ..คอยดูชั้นแล้วกัน"
"แน่ใจนะ..งั้นวันนี้ก็ไปเลยดีกว่า..คอนเซ็ปต์ชั้นรู้แล้วอ้อ!ไม่ได้ถ่ายที่นี่แน่..โอโนะคุงอนุญาตชั้นให้ไปหาโลเกชั่นได้ตามสบาย.."
"ว่าไงนะ!!"
คาเมะหันขวับมาที่โอโนะ..รายนั้นทำไม่รู้ไม่ชี้..มันน่านัก.
"กลัวรึไงคาเมะ..ไหนว่ากล้านักหนา.."
จินท้า..ก็ได้..ชั้นจะไป.แต่มันไม่มั่นใจแฮะ
"ไม่ได้กลัวหรอก.แต่..แต่ชั้นว่า.งานวันนี้ชั้นคิดว่าจะเยอะมากด้วย..ก็เลย"
"ไม่หรอกคาเมะ.วันนี้เรายกคิวทั้งหมดให้FiRe..เพราะฉะนั้นตามสบาย..อาคานิชิคุงดูแลคาเมะจังแทนผมทีนะ"
ยามาดะฝากฝังซะเลย.คาเมะทำอะไรไม่ถูก.ให้ตายเหอะ.จนได้สิ.ชั้นสังหรณ์ใจตั้งแต่ออกจากบ้านอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้.แล้วมันก็เป็นจริงๆ..
อยู่ๆจินก็ลุกขึ้น..หยิบกระเป๋าที่คาเมะวางไว้..เดินออกไปซะเฉยๆ..คาเมะเองทำอะไรไม่ถูก..วิ่งตามไปอีกคน.
แล้วตอนนี้ก็เหลือตัวต้นเรื่อง2คน
"จะไหวมั้ยนะคุณยามาดะ..ผมว่า.มันจะตีกันตายซะก่อนน่ะสิ..ยิ่งแต่มีเรื่องฝังใจคาเมะแบบนั้น..มันน่าเป็นห่วงยังไงไม่รู้"
"ไม่หรอกครับโอโนะคุง..ผมว่าถ้าหลังงานนี้เค้าอาจจะเข้าใจกันก็ได้นะ..เชื่อผมสิ"

* * *

"นายพาชั้นมาที่ไหนกัน"
คาเมะแหงนหน้ามองออกมานอกรถ..ตึกสูงที่คาดว่าน่าจะเป็นคอนโดสุดหรูของคนมีกะตังค์..ตั้งตระหง่านข้างหน้า
"ลงสิ..เข้าไปในตึกที่นายมองนั่นแหละ.."
"ว่าไงนะนี่นายจะพาชั้นมาทำอะไรกันแน่อาคานิชิสำนึกหน่อยนะว่าชั้น"
"เกลียดนาย!!"
จินแทรกขึ้น..คาเมะพูดทุกครั้งที่เจอหน้าจินจนตอนนี้ท่องขึ้นใจ..
"ชั้นไม่ได้ทำอะไรนาย..แค่จะพานายมาถ่ายภาพที่นี่..ชั้นเตรียมเอาไว้แล้ว..แล้วห้องที่ชั้นพานายมาก็เป็นเงินชั้น.ซื้อเอาไว้เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาเจอ..เพราะเรื่องคอนโดชั้นไม่เคยบอกใครเลย"
"แต่มันก็ไม่แน่หรอก.เผื่อนายอยากทำอะไรชั้นขึ้นมา..แล้วจ้างคนมาถ่ายรูปอีกล่ะ..ใครมันจะไปรู้"
จินเบื่อหน่ายที่จะฟัง..วันนี้คงได้ทะเลาะกับคาเมะทั้งวันแน่ๆ
"ชั้นจะทำงาน.ทิ้งงานที่บริษัทพ่อมาก็เพื่อนาย..ต้องลากมาที่นี่ก็เพื่อนายอะไรๆก็เพื่อนายถ้าคิดว่าชั้นจะทำโง่ๆอย่างนั้นก็ตามใจ.."
จินเดินถือกล้องหนีไปข้างบน..คาเมะต้องเดินตามขึ้นไปอย่างช่วยไม่ได้..ก็รู้สึกผิดที่พูดอย่างนั้น..แต่มันเป็นจริงไม่ใช่เหรอ?


บนห้อง..
คาเมะเดินตรวจยังกะนักสำรวจ.ห้องอะไรเนี่ยะ..จัดไว้เหมือนกับอยู่มาตั้งปี..ข้าวของเยอะแยะยังกะอยู่บ้าน
"เวลาชั้นเบื่อบ้านชั้นก็มาที่นี่.จะสงสัยอะไรอีก"
จินแทรกขึ้น..ก็ดูหน้าตาคาเมะ.กับไอ้ท่าทางมองนู่นมองนี่มันบอก..
"ไม่ได้สงสัย..แล้วก็เลิกเหน็บแนมชั้นซักที..ชั้นจะทำงานเสร็จแล้วจะได้รีบกลับบ้าน.."
จินก็ไม่อยากพูดอะไรต่อเหมือนกัน..เดินเข้าห้องที่ใช้ถ่ายภาพ.รู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องมายืนทะเลาะกับร่างบาง..
ทำเหมือนเป็นคนอื่นไปแล้ว..นี่แหละบทเรียนของคำพูดที่ทำให้คนอื่นเสียใจ
"งานนี้เป็นแบบเรียบง่าย..นายเองก็เป็นคนเรียบง่าย.ถ้างั้นชุดที่ใส่ถ่ายนายก็เลือกเองแล้วกันว่าจะเป็นชุดไหน..ไปสิ.ที่แขวนอยู่ตรงมุมห้องเยอะๆน่ะ..ชั้นจะจัดการกับกล้องของชั้น..ต่างคนต่างทำ"
เดินนำคาเมะมาที่มุมเสื้อผ้า.แล้วก็เดินหนีออกไปข้างนอก.ไม่พูดอะไรอีก

ดูจินจะไม่ยุ่งอะไรกับคาเมะซักนิด..เฉยชา..เย็นชา.เหมือนเมื่อตอนแรกที่พบกัน..
คาเมะต้องการแบบนี้..จินก็ทำให้..สมใจแล้วไม่ใช่เหรอ
แต่ความรู้สึก..มันวังเวง..มันโดดเดี่ยวเมื่อคนๆนี้เปลี่ยนไป..

"อาคานิชิ..เสร็จแล้ว"
ร่างบางเปิดประตูออกมา..จินที่นั่งอยู่บนโซฟาก็หันมามองตามต้นเสียง.
ในเมื่อคอนเซ็ปต์ของภาพคือความเรียบง่าย..ซึ่งควรจะมีสีขาวเป็นหลัก.
แต่นี่คาเมะกลับใส่สีดำ..เพื่ออะไรกัน.แกล้งกันงั้นเหรอ.
"นายทำอะไรของนายเข้าใจคอนเซ็ปต์ของภาพรึเปล่า"
จินหัวเสียนิดหน่อย..แต่ก็จะดูว่าคาเมะจะทำอะไร
"นี่แหละความเรียบง่ายของชั้น..ชีวิตชั้นมันมีแต่สีดำ..ไม่เคยจะสดใสเหมือนสีขาว..มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว..อยากรู้มั้ยล่ะว่าทำไมถึงเป็นสีนี้.."
คาเมะเดินมาใกล้ๆ.สายตาจินเบนไปที่ผิวขาวๆที่เผยออกมาผ่านเสื้อคอวีผ่าลึกไปถึงหน้าอกอยากแต่งแต้มสีแดงจากริมฝีปากนุ่มๆของตัวเองเต็มที
"จะทำงานได้รึยังชั้นไม่มายืนฟังความหลังของนายหรอกคาเมนาชิ"
"กลัวล่ะสิว่าชั้นจะพูดเรื่องราวในคืนนั้นให้นายฟังอีกไม่หรอกอาคานิชิ..ตัวชั้นเอง..ถ้าเจ็บแล้วชั้นจำ.ไม่ขุดคุ้ยให้มันหนักปากชั้นแน่รู้ไว้ซะ"
คาเมะเดินเข้าห้องไปก่อน..ต้องการให้ตอนนี้..คิดถึงแต่คำว่าเพื่อนร่วมงานแต่ทำไมมันอดไม่ได้ที่จะพูดเรื่องราวในตอนนั้นอีก..อาจจะเป็นเพราะ.อยากให้จินได้รู้ถึงความเจ็บปวดในครานั้นให้มันฝังลึกลงในใจจินบ้าง..
ท่ามกลางฉากผ้าสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกจัดตกแต่งอย่างมีศิลปะร่างบางก็นั่งเฉยให้จินถ่ายรูปได้ตามใจ

ทุกครั้งที่ปลายนิ้วกดบันทึกตัวตนของคาเมนาชิ..มันทำให้ใจชั้น..สั่นไหว
ทุกครั้งที่ชั้นมองนายผ่านเลนส์กล้อง..มันทำให้ชั้น..เหมือนต้องมนต์สะกดที่ตราตรึงอยู่ในดวงตา
สิ่งที่รู้ตอนนี้ชั้นอยากจะเป็นกล้องของชั้น..เพราะแค่มัน..นายก็ยอมรับได้เพียงสิ่งเดียว..
แต่คนที่อยู่ข้างหลัง..นายหยิบยื่นแต่คำว่าเกลียดให้..จนชั้นจำขึ้นใจ..ท่องเอาไว้ในหัว
ชั้นจะไม่ดันทุรัง..หากนายไม่ต้องการจริงๆ..หากนาย..ไม่รักชั้น

..จนกระทั่ง..เวลาผ่านไปนานเหลือเกิน

"หิวอะไรมั้ย"
จินถาม..ทำได้จริงๆสินะ..ตีตัวออกห่าง..ทำเหมือนไม่เคยทะเลาะกัน..
ทำตามที่คาเมะขอ..จะเอาอะไรอีก
ร่างบางยังคงนั่งอยู่ที่โซฟา.มองออกไปนอกหน้าต่าง..รู้สึกอึดอัดที่จะต้องอยู่โดยที่มีความรู้สึกเกลียดชังแบบนี้เป็นตัวกั้นไม่พูดกับใครทั้งสิ้น..จะพูดกับความคิดของตัวเองอย่างนี้เรื่อยไป
"คาเมะ.."
จินพยายามจะเรียกสติกลับคืนโดยการ..เอื้อมมือไปแตะร่างบางเบาแต่ทว่า.
ร่างนั้นเหมือนแม่เหล็กที่เจอขั้วตัวเดียวกัน..เมื่อจินเข้ามา..ก็ถอยห่าง..
"ชั้นไม่ชอบให้คนที่เกลียดมาแตะตัวชั้น.."
คาเมะยื่นคำพูดที่จินฟังแล้วนิ่งไปนาน..นั่งลงที่โซฟาอีกด้านนึง
"โอเค..แต่กินอะไรหน่อยไม่ดีเหรอ..ต้องอยู่อีกนาน..นายไม่กินเดี๋ยวเป็นลมขึ้นมาชั้นจะปล้ำไม่รู้ตัวด้วย"
"กล้าเหรอ.ยิ่งปล้ำชั้นก็ยิ่งเกลียดนายมากกว่าเก่า..เอางั้นก็ได้.."
คาเมะยิ้มเยาะให้..จินเองก็ทนไม่ไหวแล้ว..อดมาตั้งแต่เช้า..เห็นหน้าก็พูดกันดีๆซักนิดก็ยังดี..แต่นี่ไม่เลย..
อยู่ๆจินก็คว้าแขนเรียวนั้น..กระชากให้เดินตามตัวเองมา..ท่าทางของคาเมะ..มันชวนให้ทำอย่างนั้นจริงๆ
"นายจะพาชั้นไปไหนน่ะ.ปล่อยชั้นนะ!"
สะบัดแขนรุนแรง..แต่สู้แรงจินไหวเหรอ
จินก็ไม่ตอบ..ลากร่างบางเดินเข้าห้องครัวไป..บอกให้กินดีๆไม่ชอบ..ต้องให้บอกด้วยน้ำตา
"ไอ้อาคานิชิบ้า..นายไม่มีสิทธิ์มาทำกับชั้นแบบนี้นะวันนี้ชั้นมาทำงาน..นายเองก็เหมือนกันเราต่างคนต่างอยู่นายอย่าวุ่นวายสิ..ฐานะของนายตอนนี้คือคนที่ชั้นเกลียดอยู่นะ..อาคานิชิฟังกันบ้างเซ่!!"
"ชั้นรู้แล้ว.ชั้นเข้าใจ..จะเอาอะไรอีก.เกลียดชั้นให้เยอะๆนะคาเมะ..เกลียดให้มากกว่าเดิม.ชั้นอยากจะให้นายเกลียดชั้นอีกเป็นร้อยเท่าพันเท่ารู้ไว้ซะ!"
จินตอกกลับ..ผลักร่างบางชนกับผนังห้อง..แขนสองข้างกั้นร่างนั้นไว้ไม่ให้หลุดรอดผ่านไป.ดวงตาของจินในตอนนี้มันน่ากลัว..แต่จะรู้บ้างมั้ย.สิ่งที่แสดงออกมามันคือความเจ็บปวดที่จินได้รับจากร่างเล็กๆนี้..

อะไรก็ไม่บีบหัวใจเท่าคนที่ตัวเองรักยื่นคำว่าเกลียดมาให้

ยังไม่ทันที่คาเมะจะพูดอะไรต่อ..ริมฝีปากบางก็ถูกขโมยจากสัมผัสรุนแรงของจินเข้าเต็มรัก.
กลีบปากหนานุ่มตรงเข้าบดขยี้อย่างชำนาญรู้สึกถึงลิ้นอุ่นที่สอดแทรกเข้าไป..โหยหาความหวานที่อยากลิ้มรสมานานแสนนาน
มือน้อยขยับไปไหนไม่ได้..โดนตรึงหมดทั้งสองข้าง.หาทางจะกัดลิ้นของจินที่อยู่ภายใน.เพื่อเอาตัวรอด..แต่ว่าตอนนี้มันสับสน.เพราะมันพัวพันกันอยู่.ทำไปก็เจ็บตัวเปล่าๆต้องปล่อยไปตามที่ร่างกายของจินสั่ง
สัมผัสนี้ทำไมถึงเกลียดไม่ลงคำว่าเกลียดหายไปไหน..มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาช้าๆแต่จินกลับไม่รู้สึกกับมัน..รสชาดน้ำตาเป็นอย่างไร..จินไม่อาจรู้..เพราะความหวานจากริมฝีปากสีชมพูใสนั้น..มันกลบรสชาดอื่นจนหมด
คาเมะเริ่มสงบนิ่ง.ไม่ดิ้น.ไม่ขยับ..เพราะรู้ว่าถึงสู้ไป..ก็ต้านแรงของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดอันเจ็บแสบ..เจ็บยิ่งกว่าโดนเฆี่ยน..เจ็บยิ่งกว่าเอาน้ำเกลือมาทาแผล..บัดนี้ก็ยังคงฝังใจกับคำพูดเหล่านั้น.ไม่มีใครทำให้ชั้นลืมมันได้..แม้แต่อาคานิชิ จินคนนี้.ก็ช่วยอะไรชั้นไม่ได้
รู้สึกถึงริมฝีปากนุ่มๆของร่างสูง..เลื่อนลงมาที่ซอกคอขาว.รอยแดงแต่งแต้มทั่วผิวใส..เสื้อสีดำที่ร่างบางใส่แทบจะหลุดออกมากองอยู่ที่พื้นด้วยฝีมือของจินเนื้อบางเบาถูกลูบไล้ด้วยความเร่าร้อนจากฝ่ามือใหญ่..อารมณ์จินหยุดไม่ได้..เพราะรัก..คำเดียวเท่านั้นที่สะกดให้คนอย่างจิน..ทำสิ่งเหล่านี้ด้วยความคะนองแท้ๆ
"อาคา..นิชิปล่อยชั้น!"
เสียงอ้อนวอนดูจะขาดช่วงไปซักหน่อย..เพราะร่างกายบอบบาง..มันทรยศ..ทั้งๆที่ไม่อยากคล้อยตามสัมผัสนี้..แต่มันไปแล้ว.ห้ามไม่ไหวแล้ว..
"ไหนนายบอกเองไม่ใช่เหรอ.ว่าถ้าชั้นปล้ำนาย.นายก็จะเกลียดชั้นเพิ่มขึ้น.เอาสิ..ชั้นต้องการแบบนั้น.ต้องการให้นายเกลียดกว่าเก่า.ยินยอมดีๆก็จะได้พูดคำว่าเกลียดกับชั้นเต็มปากแล้ว..ย้ายที่กันดีกว่า..ตรงนี้มันไม่ดีหรอกที่รัก"
จินกอดรัดคาเมะจนแน่นแนบอก.เดินตรงไปที่ประตูห้องนอน..คาเมะอยากจะหนีไปให้พ้นจากตรงนั้น.
ถ้ารักกันชั้นจะยอมดีๆ..แต่นี่มัน.ไม่ใช่..อาคานิชิ จินคนนี้เค้าไม่ได้ทำเพราะความรัก..แล้วชั้นจะยอมทำไม.
พยายามดิ้นให้เยอะที่สุดทุบตีจินจนเต็มแรง..แต่มันไม่สะท้านผิวจินเท่าไร..เสื้อสีดำคอลึกตัวนั้น.มันยับจนดูไม่ได้.และในเวลาอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้.มันก็อาจจะลงมากองเกลื่อนกลาดอยู่ที่พื้นเป็นแน่..
ใครก็ได้ช่วยที.ช่วยหยุดคนบ้าคนนี้ทีช่วยชั้นด้วย!

"Tululul......."

เสียงสวรรค์ช่วยชีวิตคาเมะ..มือน้อยหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว..รู้ว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของจิน..แต่ยังไงเอาตัวรอดดีที่สุด.ไม่กลัวว่าจินจะกระชากไป.รับมันต่อหน้า..
"คาคาเมะฮะ.."
น้ำตายังไหลอยู่.เสียงก็สั่นๆ..สติจินกลับคืนเมื่อเห็นภาพนั้น..อ้อมกอดกว้างปล่อยร่างบางออกอย่างง่ายดาย
*ชั้นโชนะคาเมะ.เป็นไรรึเปล่า..เสียงสั่นๆ*
คาเมะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อนั้น..คนนี้เองที่จะช่วยเราได้..
แต่ไม่รู้คาเมะจะหนีเสือปะจระเข้รึเปล่า?
"ตอนนี้อยู่ที่ไหน.บอกผมที!"
*ก็แถวๆย่านคอนโดxxxน่ะ..มาหาเพื่อน*
ตอแหลไปนั่นจริงๆตามร่างบางมาทั้งวันต่างหาก..รู้ด้วยว่ามากับใคร
คาเมะเพียงแค่ได้ยินว่าโชอยู่ที่ไหน.ดีใจจนน้ำตาไหลไม่หยุด..
จินยืนมอง..ใครกันที่กำลังพูดด้วย.ดูสำคัญกับร่างบางมากมายนัก
"โชคุง.มารับผมทีตอนนี้เลยได้มั้ย!"

โช..งั้นเหรอ..
นี่คาเมะ.ติดกับมันแล้วใช่มั้ย..
หลวมตัวเข้าไปจนได้..ช่วยไม่ทันแล้วเหรอ.จินคนนี้จะทำอะไรไม่ได้แล้วใช่มั้ย

อยู่ๆมือใหญ่ก็กระชากเอาโทรศัพท์ที่คาเมะกำลังคุยอยู่ออกมา..สายตาที่มองร่างบางดูแข็งกร้าวน่ากลัว
"ไปยุ่งกับมันทำไมคาเมะ..มันทำให้นายหวิดสิ้นชื่อนายยังจะยุ่งกับมันอีกใช่มั้ย!!"
จินขึ้นเสียง..ทำไมถึงไม่รู้ว่ากำลังเข้าถ้ำเสือ..
"เอาของๆชั้นคืนมาเดี๋ยวนี้.นายจะยุ่งอะไร..โชคุงเค้าไม่ได้ร้ายหรือเลวไปกว่านายหรอกรู้ไว้ซะ!"
"แต่มันทำให้นายต้องเกือบตายทั้งเป็น..เลิกคุยกับมันซะเพื่อชีวิตของนายเอง!"
"ไม่.โชคุงไม่ใช่ซากุราอิอะไรนั่น..เค้าเป็นประธานบริษัทโฆษณา..ไม่ใช่ประธานไอดอล..คนชื่อโชในญี่ปุ่นมีเป็นร้อยเป็นพัน.หัดมองคนอื่นบ้างเซ่!!"
"คนเดียวกัน..ยังไงมันก็เป็นคนเดียวกัน.เชื่อชั้นเถอะคาเมะแล้วนายจะปลอดภัย!"
"ไม่!!จำใส่หัวเอาไว้ว่านายมันเลวที่สุดในชีวิตชั้น..!!"
คาเมะกระแทกเสียงใส่..เพียงคำนั้นทำให้จินบันดาลโทสะจนยั้งไม่ไหว.มือถือคาเมะในมือจิน..ถูกขว้างใส่ฝาผนังจนหักเป็นสองท่อน..คาเมะมองมันด้วยความไม่เข้าใจ
"นาย..ไม่รักชั้น.แล้วนายมาทำอย่างนี้ทำไม..!!"
"คาเมะ..ชั้น.."
จินพยายามพูดขอโทษ..แต่คาเมะไม่ฟังเลย
"นายมันเลวที่สุด..ชั้นจะไม่เจอนายอีกชั่วชีวิต.ไอ้คนหลอกลวง!!"
เพียงประโยคสุดท้าย..คาเมะก็รีบคว้าเศษซากมือถือกับกระเป๋าของตัวเองออกไปทันที..ไม่อยากให้มีอะไรหลงเหลือในที่ของคนเลวแบบนี้..เก็บไปให้หมด..
ทำไมต้องรักคนอย่างนายด้วยนะอาคานิชิ.ชั้นไม่เข้าใจ?

และห้องนี้ก็เหลือเพียงความว่างเปล่า.
อยากจะปรับความเข้าใจที่นี่แต่ความรั้นที่ยังฝังลึกอยู่ในใจ..มันทำไม่ได้
แค่พูดคำนั้นแล้วชั้นจะเลิกเหรอคาเมะ.ไม่มีทาง
ชั้นจะเอานายออกมาจากไอ้บ้าโชนั่นให้ได้..
ชั้นเชื่อ..ยังไงมันก็คนเดียวกัน

* * *