"ไอ้คนบ้า..ชั้นเกลียดนายที่สุด..จะเกลียดตลอดชีวิต~"
เดินเช็ดน้ำตามาเรื่อยๆ.ไม่สนว่าใครจะมองยังไง.ช่างสิ..ชั้นก็คนมีสิทธิ์ร้องไห้เหมือนกัน..
ยืนฟูมฟายเหมือนเด็ก.อยู่ข้างทาง..ไม่คิดหรอกว่าโชจะมารับก็จินตัดสายทิ้งไปแบบนั้น.มือถือพังแบบนั้น.
ใครจะติดต่อหาชั้นได้..ไม่เข้าใจเลยทำไมทำแบบนั้น..
"คาเมะจังขึ้นรถสิ"
รถเบนซ์สุดหรูจอดเทียบท่าคาเมะเองก็ตกใจ..ทำไมรู้ว่าอยู่ที่นี่
"ชะ.โชคุง.ไม่.ไม่เป็นไร"
"เอาน่าร้องไห้แบบนี้มีใครเห็นเข้าเดี๋ยวเป็นข่าวนะ..ขึ้นมาสิ"
ชะโงกหน้ามาดูร่างบาง..เชิญชวน.คาเมะก็กลัวคนเห็นเลยยอมนั่งรถไปด้วย
ตลอดทางนั้น.คาเมะไม่แม้แต่จะพูดเช็ดน้ำตาลวกๆโชเหลือบตามอง
มีเรื่องกับมันมาล่ะสิทำไมถึงทำเรื่องราวให้มันเข้าทางชั้นแบบนี้นะ?
"เป็นไรมา..ทำไมร้องไห้..บอกได้มั้ย"
ถามน้ำเสียงอ่อนโยน.สะกดคาเมะให้หลงกับคารมนั้น.
"เปล่าฮะ..ไม่ได้เป็นไร"
"ไม่เชื่อหรอก..คนบ้าที่ไหนจะยืนเฉยๆแล้วร้องไห้ได้ล่ะ..บอกมาเถอะน่า..ชั้นไม่ปากโป้งหรอก"
ไม่พูด..ในใจโชนึกรำคาญอยู่..ทำไมต้องมาตามเด็กไร้เดียงสาคนนี้ด้วยวะ.
ถ้าไม่ติดที่หน้าตาสวย..กับแผนที่วางไว้กับยามะพีไม่ทำให้โง่หรอก
"เรื่องของผมน่า..โชคุงจะยุ่งทำไม..จอดให้ลงแถวนี้ก็ได้จะกลับบ้านเอง.."
แปลกที่โชทำตาม..ซึ่งนั่นคือสิ่งที่คาเมะก็ต้องการเหมือนกัน.เมื่อรถจอดสนิท..ร่างบางก็ผลุนผลันลุกออกไปทันที..
ไม่บอกลาซักคำ.ร้องไห้หนักกว่าเก่าอีก..
"เดี๋ยวสิคาเมะ.."
เดินตามลงมา..คว้าข้อมือเอาไว้..เพียงร่างบางหันมาแค่นั้น..โชก็ดึงเข้ามากอดไว้จนแน่น..
"โชคุงทำอะไรปล่อยชั้นนะ..!"
ตกใจ.นึกถึงคำพูดยูอิจิ..ไม่ให้ยุ่งกับหมอนี่..อยากหลุดไปให้พ้นซะตอนนี้เลย..แต่
ด้วยความรู้สึกอบอุ่นจากมือนั้น..ทำให้ร่างบางสงบนิ่งในอ้อมกอด.
ทุกสัมผัสที่ลูบบนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของตัวเอง..มันรู้สึกผ่อนคลายและปล่อยวาง..
ทำให้เผลอกอดตอบไปอย่างช่วยไม่ได้..ตอนนี้จิตใจต้องการคนปลอบ..
และโชก็คือคนนั้น..ที่คาเมะต้องการในเวลานี้
"ไม่ร้องนะ.ชั้นไม่ถามแล้ว..หยุดซะเด็กดี"
บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ..คาเมะพยักหน้าช้าๆ..ในอ้อมอกอุ่นๆ..
ราวกับ..พี่ชายคนนึง..อยู่อย่างนี้..มันรู้สึกดี.
ก็คิดแค่เพียงพี่ชาย..แต่กับโช..ไม่ใช่อย่างนั้น.
อยากได้มากขึ้นๆ.รู้มั้ย.ว่าอยากจะได้ตัวคาเมนาชิคนนี้.ตรงนี้เวลานี้
กลิ่นหอมหวานที่ฉาบผิวใสนั้น..มันทำให้เร่าร้อนจนทนไม่ไหว
เด็กบ้า..ยั่วสายตาชะมัด!!
* * *
"คุณจินคะคุณท่านเรียกพบค่ะ.."
สาวใช้รีบวิ่งมาบอก.
ยังไม่ทันนั่งพักเหนื่อย..ก็มีเรื่องอีกแล้วเหรอ.คราวนี้อะไรอีกล่ะ..
คุณหนูเอมิคนนั้น..รึว่าไอ้เรื่องตัวเลขบ้าบอที่บริษัทนั่น..
"เดี๋ยวชั้นไป..เอานี่ไปเก็บด้วย"
ยื่นกล้องตัวนั้นกับเสื้อของคาเมะที่ลืมทิ้งไว้กลิ่นหอมของร่างบางยังฝังอยู่ในเนื้อผ้า.
คิดถึง.ไม่อยากทำแบบนั้น..แต่มันทนไม่ได้ทุกทีที่คาเมะพูดคำว่าเกลียดให้
จินตัดสินใจเดินไปรับชะตากรรมในห้องทำงานของพ่อ..เพียงแค่เปิดประตูเข้าไปเท่านั้น.?
"พลั่ก!!"
แฟ้มสีดำที่มีแผ่นกระดาษหนา..ขว้างใส่หัวจินจนหลบไม่ทัน
เจอเรื่องเครียดวันนี้มาก็มากพอแล้ว..แต่นี่อะไร..พ่อทำอย่างนี้.ทำไม?
ได้รับคำด่ามาจากคาเมะไม่พอ.วันนี้..ยังได้เลือดซิบที่หัวคิ้วมาจากพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองอีก..
มันอะไรกัน?
"ไอ้ลูกเลวแกหายไปไหนมา..รู้มั้ยว่าวันนี้มีประชุมใหญ่..ชั้นบอกแกหลายทีแล้วว่าให้ไปเรียนรู้งาน.ทำไมแกถึงไม่ฟังชั้นวะ!!"
จินจ้องหน้าพ่อตัวเองตาไม่กะพริบ..คนเราพูดกันดีๆก็ได้ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้.
"ผมก็มีงานของผม..เวลาว่างน่ะ.จะไม่ให้ผมเลยรึไง..รึว่าจะให้วันอิสระของผมเป็นวันไปรับยัยคุณหนูเอมินั่นทั้งวัน.พ่ออย่าฝันเลย.ผมไม่มีทางจะแต่งกับผู้หญิงจืดชืดเพื่อผลประโยชน์พ่อแน่ๆ!"
"แกก็ลองดูไอ้จิน..แกสัญญากับชั้นเอง.ว่าจะทำงานให้ชั้น..ไม่สนใจไอ้เรื่องพรรค์นั้นอีก.แล้วนี่แกเห็นชั้นเป็นอะไรวะ..ชั้นไม่ใช่คนแก่หูตาฝ้าฟางนะที่พูดอะไรก็จะลืมหมด!!"
"แต่ถ้าผมทนไม่ไหว..ผมก็มีสิทธิ์กลับไปหาในสิ่งที่ผมรักได้ไม่ใช่เหรอพ่อ!!"
จินตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว..ยิ่งทำให้ชายแก่โมโหหนักมากขึ้น..
"แล้วไอ้สิ่งที่แกรัก.มันคือการถ่ายภาพรึว่าไอ้หนุ่มหน้าสวยคนนั้นกันแน่..!!!"
พ่อรู้ทัน.จินเองยังคงจ้องกลับ.ไม่สำนึกว่าคนที่ตัวเองกำลังทะเลาะด้วยคือพ่อแท้ๆของตัวเอง.
"ถ้าผมจะบอกว่าเป็นอย่างหลังสุด.พ่อจะทำอะไรได้.ยัยจืดชืดนั่น.พ่อก็เอาไปทำพันธุ์เองแล้วกัน!!"
"ไอ้จิน!!"
"เพี๊ยะ!!!"
ฝ่ามือสากๆหยาบกร้าน.กระทบบนใบหน้าของร่างสูงรุนแรง..จนตัวจิน..เซไปชนกับผนังข้างๆ..
ความโมโหมันกำลังรุมเร้าพ่อตัวเองจนใครก็ห้ามไม่ไหว.
"หยุดพูดโง่ๆแบบนั้นซะ.ชั้นจะไม่ยอมให้แกไปยุ่งกับไอ้พวกไม่รู้ชาติตัวเองแบบนั้นอีก.ในเมื่อแกอยู่บ้านชั้นแกต้องเชื่อฟังชั้น..พรุ่งนี้..แกต้องเข้าบริษัทพร้อมกัน..เรียนรู้งานให้มากที่สุด..แล้วทุกวันแกต้องไปรับหนูเอมิไปเที่ยวไปทานข้าว..ทำอะไรก็ได้ให้เค้าประทับใจในตัวแก..นี่คือคำสั่ง..ถ้าแกขัดเมื่อไร.คอยดู..ชั้นจะทำให้ไอ้เด็กที่แกรักนักรักหนาหายหน้าไปจากชีวิตแกทันที..!!"
พูดจบก็หุนหันเดินออกไปจากห้องทำงาน.จินยังคงยืนก้มหน้านิ่งในนั้น..แค้นใจ.ทำอะไรไม่ได้
พ่อไม่คิดจะรู้อะไรเลยเกี่ยวกับลูกตัวเอง..ไปบริษัท..พวกลูกน้อง..ต่อหน้าก็ดูแลเป็นพิเศษ..
แต่พอลับหลังพ่อ..จินก็เหมือนเป็นขี้ปากชาวบ้าน.นินทาไปทั่ว
จบแค่ม.ปลาย..สะเออะมาทำงานระดับผู้บริหาร
เพราะคำนี้.มันทำให้จินเครียดอยู่หลายครั้ง.ไม่อยากทำ..อยากจะบอกพ่อ..แต่..
ผลลัพธ์เห็นรึยังว่ามันออกมาเป็นยังไง.
คนอย่างจินไม่ได้เลว..แต่คนอย่างจิน..กำลังเป็นคนที่น่าเห็นใจที่สุด
เมื่อไรคาเมะถึงจะรู้?
* * *
มินิมาร์ท.
"เย็นไว้น่าคาเมะ..ก็รู้ว่าอาคานิชิมันเป็นไง..อย่าไปเครียดเลยน่า"
โคคิช่วยปลอบ..จะให้ทำอะไรได้มากกว่านี้ไปดักต่อยจินถึงบ้านเหรอ.โดนลูกน้องพ่อมันฆ่าพอดี
"ชั้นไม่อยากเจอเค้าแล้ว..โคคินายดูมือถือชั้นสิมันหักครึ่งเพราะเค้า..เพราะอารมณ์ของเค้า"
"อืมมมแต่ชั้นว่า.เค้ารักนายจริงๆนะคาเมะ..ไม่งั้น"
"พอเลยโคคิ..ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างนั้นจะรักใครเป็น!"
คาเมะสวนกลับ..จะทำเป็นไม่รู้ใช่มั้ยว่าตอนนั้น..จินบอกเองกับปากว่าไม่รัก
"โอเค.รักใครไม่เป็นก็ได้.ว่าแต่ว่า..ไอ้คนที่มันมาส่งนายเมื่อกี๊มันเป็นใครวะ"
โคคิถาม..หน้ามันคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหน
"โชคุงน่ะ..เจ้านายของยูจัง.."
"ห๊าา..โชที่เป็นประธานบริษัทไอดอลอิมเมจที่เจ้าชู้สุดขั้วนั่นน่ะนะ"
คาเมะหันขวับ.เอาอีกคนแล้วเหรอ..น่ารำคาญชะมัด
"นายนี่มันอะไรกันนะ.โชคุงคนนี้เค้าเจ้าของบริษัทโฆษณา..คนละคนกันรู้มั้ย"
"คนละคนบ้าอะไรคาเมะ..นั่นมันซากุราอิ โชประธานบริษัทไอดอลอิมเมจของแท้เลยนะ..ชั้นเคยเห็นหน้า"
"หยุดพูดซะไอ้คิ.ถ้านายไม่อยากเลิกคบชั้นเป็นเพื่อน!!"
"โว้ยยย..ไอ้คาเมะบ้า..ไอ้เต่าสติเสื่อม..ชั้นบอกอะไรก็เชื่อหน่อยเด้.เป็นห่วงนะเว่ย!!"
"นายเป็นห่วงตัวนายดีกว่า.จะเอ็นท์อยู่ไม่กี่วันแล้ว.หัดสนใจบ้าง..คนๆนี้เค้าไม่เจ้าชู้อย่างไอ้ซากุราอิบ้าอะไรนั่นหรอก.!!"
"เออ.งั้นก็ช่าง.จะโดนมันข่มขืนโดนมันปล้ำก็เรื่องของนายนะคาเมะ..บอกไม่ฟังก็เชิญไปผจญกับมันตามสบาย.ไม่ยุ่งแล่ว..อ่านหนังสือต่อดีกว่า!!"
หัวเสีย..หันหน้าหนีเข้าโต๊ะทำงาน..โมโหโว้ยโมโห!
คอยดูเถอะ..ไม่เชื่อชั้นโดนมันปล้ำเสียตัวเสียใจขึ้นมาอย่ามาร้องไห้แล้วกัน
บอกแล้วว่ามันนี่แหละไอ้เจ้าชู้ตัวจริงเลย..
.
..
..
ตอนเที่ยง..บ้านคาเมะ.
"ก๊อกๆๆๆ"
ยูอิจิเดินออกมาจากในครัว..กำลังจะทำอาหารให้คาเมะ..ใครกันมาเอาป่านนี้..มารับข้าวเที่ยงรึไง
"อ้าว.คุณยามาดะ.เชิญครับ"
ชายสวมแว่นหนาเตอะผลุนผลันเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออก..เข้ามาได้ก็ซักยูใหญ่
"คาเมะล่ะ.อยู่ไหน"
"ยังไม่ตื่นเลยครับ.เมื่อคืนเห็นนั่งซึมจนถึงตี1..เพิ่งหลับไปไม่นานเอง..มีอะไรรึเปล่าครับ"
"ก็วันนี้ที่FiReมีนัดถ่ายแบบน่ะสิ..ใกล้ถึงเวลาแล้วด้วย.ยังไม่ได้เตรียมตัวก็แย่พอดี.."
"เดี๋ยวผมปลุกให้มั้ยครับ"
"ไม่ล่ะยูอิจิคุง..ผมปลุกเองก็ได้"
ยามาดะเดินตรงไปที่ห้องคาเมะ..เปิดประตูพรวดก็เห็นคาเมะที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียง..
ตาแดงช้ำยังกะหมีแพนด้า..
"คาเมะ..ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้.นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วรู้มั้ย."
"อย่ายุ่งน่า.จะนอน"
คาเมะเอาหมอนปิดหน้าตัวเอง.นอนต่อ.ร้อนถึงยามาดะต้องกระชากขึ้นมาจากเตียง..
"ยามาดะคู๊งงงงง.เจ็บน้าาาาา"
"ไม่ต้องเลยคาเมะ..นี่มันถึงเวลาเริ่มงานแล้วรู้รึเปล่า..บ่ายนี้มีนัดถ่ายแบบที่FiReนะ"
แค่นั้น..คาเมะตาสว่าง..หันหน้าหนียามาดะไปทางอื่น.
"ยามาดะคุงแน่ใจได้ไงว่าจะถ่ายที่FiRe..ถ้าผมไปไอ้อาคานิชินั่นก็ต้องลากไปที่อื่น..ไม่ถ่ายให้โง่หรอก"
"คาเมะ..อย่าดื้อสิ.ก็คิดแค่เป็นเพื่อนร่วมงานนิดเดียวจะเป็นไรไป.."
"เพื่อนร่วมงานน่ะผมคิดตลอด.แต่ไอ้บ้านั่นมันไม่คิดหนิ..รู้มั้ยเมื่อวานผมจะโดนเค้าปล้ำอยู่แล้ว..แถมยังทำมือถือผมพังอีกไม่เอาหรอกไม่ไป"
นอนกอดหมอนข้างซะแน่น..ยามาดะน่ะรู้ว่าทำไม..
"คาเมะ..ถ้านายไม่พูดอะไรเสียดแทงใจเค้า..เค้าคงไม่ทำหรอก."
คาเมะหันตัวมาทันทีพูดอะไรน่ะ.เข้าข้างกันงั้นสิ
"ชั้นดูสายตาเค้าออกนะ.นายไม่คิดบ้างเหรอคาเมะ.ว่าไอ้สิ่งที่เค้าพูด.มันคือการช่วยให้นายหลุดพ้นจากเรื่องบ้าๆ..เค้ายอมพูดแทนนาย.ในขณะที่ความรู้สึกตอนนั้นมันตรงข้ามกับความเป็นจริง.ความจริงคือ."
"ผมเกลียดเค้า!!"
คาเมะสวนขึ้นมา..ทำไมถึงไม่ฟังใครเค้าเลย..
"ฟังชั้นนะคาเมะ"
นั่งลงตรงขอบเตียง.คาเมะหันตัวหนี.ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น.
"เรื่องนี้โอโนะคุงเล่าให้ชั้นฟังหมดแล้ว..นายไม่เคยเข้าใจเค้า..ไม่เคยสงสารเค้า..แต่นายลองใช้ความรู้สึกนาย..ไตร่ตรองดูนะ.ถ้านายเป็นอาคานิชิ จิน..แล้วอยู่ในเวลานั้น.นายจะทำยังไง..ทั้งๆที่ใจตัวเองรักแทบตาย.แต่ต้องพูดอะไรที่ขัดกันแบบนั้น.แค่ชั้นฟังชั้นก็รู้ว่าอาคานิชิเค้าฝืนพูด.."
"แล้วทำไมต้องพูดแบบนั้นด้วย.."
"เด็กโง่.ใครจะบอกว่ารักได้เต็มปากกัน..การที่อาคานิชิพูดรุนแรงอย่างนั้นก็เพราะ..อยากให้เรื่องมันจบๆเพื่อทีนายกับเค้าจะได้สบายใจ..แล้วก็รักกันได้โดยที่ไม่ต้องมีใครมาคอยสงสัย.อาคานิชิเค้าน่ะ.ไม่ชอบให้พูดคำว่าเกลียดบ่อยหรอกนะ.มันแทงใจ.มันหมดกำลังใจ.รู้รึเปล่า"
แค่ฟัง..ก็เริ่มเข้าใจ..
ความแข็งกร้าวที่ซ่อนเร้น..มันค่อยๆอ่อนลง..เพราะคำพูดพวกนั้น
ทำไมไม่คิดถึงความรู้สึกจินบ้าง..
ในขณะที่พูดคำว่าเกลียด..เคยรู้บ้างมั้ย..ว่ามั่นใจในคำนั้นแค่ไหน.
และรู้บ้างมั้ย.ว่าจิน..ไร้เรี่ยวแรงกับคำพวกนี้มากเพียงใด
"ผมจะทำยังไงพูดไปแบบนั้นแล้ว..มันสายเกินไป"
คาเมะค่อยๆหันมาพูดด้วยสายตาดูอ่อนลง..ไร้แววดื้อรั้นที่มีอยู่ก่อน..
"ไม่สายหรอกคาเมะ.เจอหน้ากัน..ก็เอาความรู้สึกดีๆให้เค้า..เชื่อชั้น.ยังไงทุกอย่างต้องดีขึ้น.รู้รึเปล่า..อาคานิชิเค้าไม่เคยโกรธนายเลยซักนิดเดียว..ไม่เคยเลย"
เอื้อมมือยีหัวคาเมะ..ยิ้มให้บางๆ..หวังให้ร่างบางคิดได้มาตั้งนานแล้ว..
และตอนนี้ในใจของคาเมะ.สิ่งดีๆที่มีให้จินมันค่อยๆเยอะขึ้น
คำว่ารักที่แตกสลายไป.มันกลับประสานต่อกันได้อย่างปาฏิหาริย์
แคร์ความรู้สึกของจินแล้ว.เข้าใจจิตใจของจินแล้ว.
"งั้นไปทำงานคราวนี้.ผมจะพูดกับเค้าเอง"
* * *
ในขณะเดียวกันที่อาคานิชิคอมพานี่
"คุณจิน..วันนี้คุณต้องไปที่ตลาดหลักทรัพย์..เพื่อฝึกการดูตัวเลขราคาหุ้น.นี่คือแฟ้มตัวอย่าง..เมื่อคุณไปถึงตัวเลขมันจะเยอะกว่าในแฟ้มหน่อย.."
จินรับมา.รับแฟ้มที่ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเอามาให้..ดูหน้าไอ้คนยื่นก็รู้ว่าไม่เต็มใจเท่าไหร่..ใครจะเต็มใจล่ะให้มาสอนไอ้พวกจบม.ปลาย..เรียนก็ไม่สูง..ดันฟลุ๊กมาเป็นลูกชายประธานบริษัท..ให้ตาย!
ถ้าจับไอ้พวกบ้างานพวกนี้มาแข่งถ่ายรูปกับจิน..มีหวังตายแต่เริ่มต้นแหง.แค่คิดก็มันส์จะบ้า.
"จะดูทำไมกันลายตาขนาดนั้นดูไปให้ปวดหัวรึไงคุณผู้จัดการ"
โยนแฟ้มลงตรงหน้า..ยกเท้าขึ้นมาวางพาดกับโต๊ะ..ผู้จัดการแอบส่ายหัวเบื่อหน่าย
"จะลายไม่ลายคุณก็ต้องไป.พ่อคุณสั่งมาผมขัดไม่ได้..เป็นอันว่ารับทราบแล้ว.งั้นผมขอตัว"
จำใจโค้งให้จินอย่างสุดๆเดินหนีออกนอกห้องไปให้เร็วที่สุด.ยังไม่ทันจะเดินพ้นเลขาของพ่อก็สวนเข้ามา
"คุณจินคะท่านเรียกประชุมด่วนตอนนี้ค่ะ"
"ประชุมอะไรอีกวะ!"
เพิ่งเข้ามานั่งได้ไม่ถึงชั่วโมง..โดนตั้งหลายงาน.ไอ้บ้านี่เอาแฟ้มมาให้..แล้วไหนจะต้องประชุมอีกร้อยรอบ.
"เรื่องสินค้าบริษัทค่ะ.ด่วนเลยนะคะ..ท่านโมโหแล้วค่ะ"
"เข้าใจแล้วเดี๋ยวผมไป"
เลขากับผู้จัดการฝ่ายเดินออกไป..ความเครียดสุมรวมกันจนแทบจะระเบิดให้แหลกเป็นจุน..จินเสยผมจนกลายเป็นจิกหนังหัวไปแล้ว..อะไรนักหนาวันนี้.เวลานัดที่จะต้องถ่ายแบบก็กำลังจะใกล้เข้ามาแล้วจะปลีกตัวไปยังไง
จินเดินถือแฟ้มออกจากห้อง.เดินตรงไปที่ห้องประชุมอย่างเชื่องช้า..ไม่สนใจว่าใครจะรอ..
"มาแล้วครับท่านประธานที่เคารพ"
พูดกวนประสาทใส่พ่อต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงมากมาย.แค่เห็นก็ส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่าย.
อย่างนี้ให้ตายก็ไปไม่รอด.
"เนี่ยะเหรอลูกชายคุณ..ทำไมถึงเอาเค้ามาทำงานร่วมกับพวกเรา"
ผู้บริหารที่ดูมีอายุท่านนึงพูดขึ้น..จินชักแปลกๆกับไอ้คำพูดพวกนั้นมันเรียกว่าถากถางได้รึเปล่า?
"ผมอยากให้เค้าเรียนรู้เอาไว้.."
พ่อจินตอบ
"อย่าบอกนะครับว่าต่อไปผู้บริหารที่ต่อจากท่านประธานจะเป็นลูกชายท่านแหม.คงจะดีไม่น้อย"
สิ้นคำพูด.เสียงหัวเราะร่วนก็ประสานเสียงกันเบาๆ..จินยืนฟังนิ่งและนานพอดู..กำมือแน่น..ดูถูกกันขนาดนี้.คนเป็นพ่อจะรู้สึกยังไงอยากจะรู้เสียหน้ามากเลยใช่มั้ย
"พอเถอะ..ไอ้จิน.ประชุมได้แล้ว"
ออกคำสั่ง..โดนดูถูกขนาดนั้น.ให้เสนอหน้ามันก็ด้านเกินทน..
"อยากประชุมก็เชิญเถอะครับพวกคุณมันผู้บริหารระดับสูง..ส่วนผมก็แค่เด็กที่จบแค่ม.ปลาย..เทียบกันไม่ได้หรอก.แต่ผมอยากจะบอกพวกคุณให้รู้ไว้อย่างนะ"
มองหน้าผู้บริหารทุกคน..เรียงไปจนถึงพ่อตัวเอง..ตั้งใจฟังสิ่งที่จินจะพูด.
"มีสิ่งนึงที่ผมเทียบกับคุณได้..และไม่ด้อยไปกว่าใคร..นั่นคือความเป็นคน.คนที่มีดีไปถึงจิตใจ..ถามหน่อยได้มั้ยว่าพวกคุณมีกันบ้างรึเปล่าที่ทำเป็นประจบสอพลออย่างนี้อย่านึกนะครับว่าผมไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังฮุบบริษัทพ่อผม.ในที่สุดมันก็มีคนโง่กว่าผมจนได้"
"จิน!!"
ผู้เป็นพ่อโกรธจัด.แต่ไม่กล้าแสดงอารมณ์ออกมามากมายความสะใจของจินแสดงออกมาทางสีหน้าหมดทุกอย่าง..ไม่มีใครกล้าโมโหเนื่องจาก..จินเองก็พูดถูกทุกอย่าง.ได้แต่นั่งแค้นใจเพราะทำอะไรไม่ได้
"ผมคิดว่าการประชุมครั้งนี้ถ้าไม่มีผมพวกคุณคงจะโง่มากกว่าเก่าแน่..ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัว.."
จินยิ้มยั่วโมโหให้ผู้เป็นพ่อได้ฉุนเล็กๆ..ก่อนจะเดินออกมาจากห้องประชุม..สีหน้านั้นเปลี่ยนเป็นอย่างเดิม
เกลียดชังกับคำพูดพวกนั้น.อยากหนีไปให้พ้นๆ
สิ่งที่พูดไปต่อหน้า.ส่วนนึงคือการตัดขาดจากไอ้งานบ้าๆนี่..จบสิ้นกันซะที.
"คุณจินคะ.."
เลขาหน้าห้องรีบวิ่งมาหาจินที่กำลังจะลงลิฟต์เกือบลืมเรื่องสำคัญไปซะสนิท
"เดี๋ยวซัก4โมงเย็นท่านประธานนัดคุณหนูฟูจิวาระ เอมิไว้.ให้ไปทานข้าวกับคุณจินท่านสั่งให้คุณจินไปรับเธอที่บ้านด้วยค่ะ"
จินถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในบริษัทนี้..
ยังไม่ทันจะได้พักก็ต้องไปรับคู่ดูตัวอีกแล้วเหรอ..?
"ผมรู้แล้ว.คุณไปทำงานต่อเถอะ"
เลขาได้รับคำสั่ง..ก็รีบไปจากจินทันที.จินเองพอเข้าลิฟต์ไปได้เท่านั้นแหละ
"บ้าชิบ!"
สบถออกมาคำโตในลิฟต์..เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดออกฟาดไปกับผนัง.อารมณ์ไม่ดี
มันทนไม่ไหวแล้ว..อะไรนักหนา.
ไม่อยากพบใคร..อยากไปให้พ้น..อยากอยู่เงียบๆคนเดียว..พอซะที..
* * *
เวลาต่อมาที่FiRe Inc.
ในสตูดิโอ..คาเมะยืนมองฉากที่จัดตกแต่งเอาไว้อย่างมีสีสัน.
ทีมงานทุกคนพร้อมมาเป็นชั่วโมงแล้ว.เหลือเพียงคนเดียวที่ยังไม่พร้อม..
อาคานิชิ จิน..จนป่านนี้ยังมาไม่ถึง..มีอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้
"โอโนะคุง..นี่มันนานมากแล้วนะ..อาคานิชิเมื่อไรจะมา"
ยามาดะคอยเร่ง..เพราะดูสีหน้าคาเมะแล้ว..เหมือนคนที่เป็นห่วงกระวนกระวายใจยังไงไม่รู้
"รอแป๊บน่า..ปกติไอ้จินไม่เคยผิดนัดมากมายขนาดนี้นะ..ถ้าไม่ใช่คนที่มันไม่ชอบขี้หน้าจริงๆ"
"งั้นเค้าก็ไม่ชอบขี้หน้าคาเมะรึไง"
"บ้าเหรอยามาดะรักเข้าไปขนาดนั้น..เกลียดได้ก็บ้าแล้ว..มันต้องมีอะไรขัดข้องแน่ๆ"
โอโนะคิดหนักจินจะไปไหนได้ติดงานที่บริษัทเหรอ..ก็ไม่แน่..รึว่าไปรับคู่ดูตัวอะไรนั่น..ฆ่าให้ตายจินก็ไม่มีทางไปแล้วยังไงวะเนี่ยะมันไปไหนของมัน?
"คุณยามาดะ.โอโนะคุง."
คาเมะเดินเข้ามาหา..ร้อนใจเหมือนกัน.
ตั้งแต่เริ่มใจอ่อนกับจิน..ความเป็นห่วงมันแสดงออกทางสายตาหมดทุกอย่าง
"ไอ้จินยังไม่มาเลยคาเมะ.ไม่รู้ไปไหน.รึว่าจะมีเรื่องร้ายวะ"
"โอโนะคุงอย่าแช่งสิผมว่าเดี๋ยวซักหน่อยก็คงมาเองแหละ.บางทีอาจจะไม่กล้าสู้หน้าคาเมะก็ได้มั้ง..เมื่อวานก็นะเฮ้อ!"
มองหน้าคาเมะทั้งคู่..ร่างบางได้แต่ก้มหน้า..ทำเป็นลืมเรื่องที่จินทำกับตัวเองเมื่อวาน..
ห่วงแล้วรู้มั้ยอาคานิชิ..ชั้นห่วงนายมาก
ชั้นรับรู้ความรู้สึกนายแล้ว.มาเถอะ.ชั้นจะพูดบางอย่างกับนาย.
ถ้าไม่มา..ชั้นก็ทนไม่ไหวแล้วนะ
"ยามาดะคุง!!"
อยู่ๆก็โพล่งขึ้นมา..ผู้จัดการส่วนตัวสะดุ้งเฮือก.
"อะไรคาเมะจัง"
"ช่วยไปส่งผมที่คอนโดxxxหน่อยได้มั้ย"
"ไปทำไม..นี่นายเพิ่งแต่งหน้าทำผมเสร็จนะ.ไปทั้งอย่างนี้เหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิ..ผมรู้ว่าอาคานิชิเค้าอยู่ที่ไหน..ผมจะไปตามเค้าเอง"
* * *
