เช้าที่เงียบเหงา......
ร่างเล็กๆยังนอนอยู่บนเตียง......เมื่อคืนก็แทบจะไม่ได้นอน
วุ่นวายกับการลุกขึ้นมาดูประตูห้องยูอิจิทุกๆ15นาที
แต่ก็ไม่มีท่าว่าจะออกมา
และวันนี้ก็เหมือนกัน...ยังคงนอนอยู่อย่างนั้น
สายแค่ไหนก็รู้.....
แต่อยากจะให้ยูอิจิมาเคาะประตูเรียกซักนิดก็ยังดี
ด้านยูอิจิ....
ออกมาจากห้อง....เตรียมที่จะไปมหาลัย......
มองห้องของคาเมะ....เท้ามันค่อยๆเดินไปหาอย่างช้าๆ
มือนั้นอยากที่จะเคาะประตูเรียก.....แต่......
แข็งใจ.....ในเมื่ออยากจะให้สำนึกก็ต้องทำให้ถึงที่สุด........
ตัดใจเดินออกจากบ้าน.....ไม่ทำตามใจ.....
"ปัง!!!"
เสียงประตูบ้านปิด....ร่างที่นอนลืมตานั้น.....
น้ำตาแทบจะไหล....ความหวังที่มีในตัวพี่ชาย....
หวังจะให้พี่ชายคืนดี....มันไม่มีอีกแล้ว
"ยูจังทำไมไม่มาล่ะ.....ยูจัง"
นอนปาดน้ำตาอยู่บนเตียง.....ที่สุดก็ต้องแข็งใจ
ลุกขึ้น.....เตรียมไปโรงเรียนเถอะนะ.....

"กริ๊งงงงงงงงง.....กริ๊งงงงงงงง"

รับโทรศัพท์บ้านที่อยู่หัวเตียง...ปรับเสียงให้เป็นปกติ
"ดีฮะ"
*คาเมะ....ชั้นโคคินะ...ทำไมนายยังไม่มาโรงเรียนอีกล่ะ.....วันนี้มีสอบนะลืมแล้วรึไง*
"ไม่ลืม....แต่ชั้นแค่ไม่อยากไปเร็ว....."
โคคิรู้สึกถึงเสียงที่เหมือนกับร้องไห้....ส่งผ่านคำถามที่ดูจะทรมานคาเมะนิดๆ
*นายมีเรื่องกับพี่นายใช่มั้ย....เสียงนายแปลกไปนะ*
"มีเรื่องเหรอ.....นั่นสินะ....ฮึ....โดนตัดพี่ตัดน้องเลยล่ะรู้มั้ย"
*อะไรนะ....ทำไมเรื่องมันเลยเถิดขนาดนั้นล่ะ.....นายไม่ได้ล้อชั้นเล่นใช่มั้ยคาเมะ*
"โคคิ...ชั้นไม่เคยล้อใครเล่นนายก็รู้...วันนี้ชั้นจะไปตามสอบเอง....แล้วก็ตอนเย็นนายช่วยไปFIRE Inc.กับชั้นหน่อย"
*ไอ้บริษัทบ้านั่นอีกแล้วเหรอ......นายจะไปทำไม*
"ชั้นจะไปรับข้อเสนอเค้า....ชั้นจะเป็นไอดอลของอาคานิชิ จิน"
คำพูดสุดท้ายของคาเมะ....ทำเอาโคคิแทบจะตกเก้าอี้.....
*ว่าไงนะคาเมะ.....นายเป็นบ้าแล้วเหรอ....เมื่อวานนายทะเลาะกับเค้าอยู่นะ.....แล้ววันนี้ก็จะไปตกลงโดยดี...เฮ้ย...ชั้นว่านายคิดให้ดีก่อนดีกว่า....อย่าเพิ่งเอาอารมณ์แก้สิ*
"ไม่ได้เอาอารมณ์แก้....ชั้นแค่ทำตามที่พี่ชั้นพูดก็เท่านั้น......เค้าอยากให้ชั้นทำอะไรก็ได้....เราไม่ใช่พี่น้องกันแล้ว.....เพราะฉะนั้นชั้นมีสิทธิ์....แค่นี้นะ...แล้วเจอกันที่โรงเรียน"
*ฮัลโหล..คาเมะ..คาเมะ..........*
วางสายใส่หูเพื่อน....โคคิยังคงฟังเสียงสัญญาณที่ตัดไปแล้วอยู่อย่างนั้น.....
เพื่อนสนิทของตัวเอง....แน่ใจแค่ไหนกัน.....ที่จะเข้าถ้ำเสือ......
เสือที่ชื่ออาคานิชิ จิน......พร้อมจะขย้ำลูกแมวอย่างคาเมะได้ตลอดเวลา......
บอกไม่ได้แล้วสินะคาเมะ?

* * *

มหาลัย.....ยูอิจิ
"ไอ้ยู......ไอ้ยู"
เรียกร่างที่นั่งเหมือนคนไร้วิญญาณ....ไม่รู้สึกตัวเลย
"เออ....."
"แกเป็นไรวะยู......เมื่อวานก็เห็นดีๆนี่หว่า....."
"ไม่ได้เป็นไรซะหน่อย.....แกมีธุระอะไรกับชั้น"
"ก็มีเรื่องให้ช่วยนิดๆ....ได้ป่ะ"
"เรื่องอะไร"
ยูอิจิมองเพื่อนที่หยิบอะไรซักอย่างในกระเป๋า....เพียงแค่เห็นเท่านั้น....
แทบจะแย่งมาขว้างทิ้งต่อหน้า......
แม๊กกาซีนชื่อดัง.....FIRE
"นี่น้องแกใช่ป่ะยู......ชั้นเคยเห็นครั้งนึง"
"แกจะทำไม"
"ช่วยพาไปเจอหน้าอีกทีดิ....รู้ป่าวตอนนี้ดังสุดๆเลยนะเว่ย.....แถมข่าวก็สะพัดไปทั่วมหาลัยแล้วด้วยว่าเด็กคนนี้น่ะ....เป็นน้องแก"
"เค้าไม่ใช่น้องชั้น....ชั้นไม่มีน้องเป็นไอดอลชื่อดังในชั่วข้ามคืนอย่างนี้หรอก....ขอตัวว่ะ"
หยิบกระเป๋ากับหนังสือตั้งใหญ่ลุกออกไป.....
เสียงแซวตามมาทันที
"ไอ้ยูเอ๊ยยย.....กลัวจะมีคนมาแย่งไปรึไง.....มีน้องเป็นไอดอลแค่นี้ต้องหวงด้วยเหรอวะ.....เฮ้อ!!"
"เฮ้ย!!"
โมโหขึ้นมาแล้ว....ดูท่าว่าใครก็เอาไม่อยู่ซะด้วย
กองหนังสือกระแทกลงตรงหน้า....คว้าแม๊กกาซีนตัวต้นเหตุ....
ขว้างทิ้งใส่ถังขยะที่อยู่ใกล้ๆ........
"อย่าเอามันมาให้ชั้นเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง.....ไม่งั้นชั้นจะทำให้มันเจ๊งมากกว่านี้แน่....จำไว้!!"
เพื่อน.....วิ่งไปยังถังขยะ....รีบหยิบมันขึ้นมา....
ปัดสิ่งสกปรกออกอย่างทะนุถนอม....หน้าตาดูเหมือนจะร้องไห้....
รกสายตายูอิจิที่สุด.....
ถีบถังขยะที่อยู่ตรงหน้าเพื่อน....ล้มจนขยะกระจัดกระจาย....
คนมองกันเต็มแต่ดูยูอิจิจะไม่สนใจ....
เดินจากไปด้วยอารมณ์ที่ใครก็เอาไม่อยู่.....แปลกนะ....ยูอิจิมีความหลังฝังใจกับSt.Valentineคนนี้รึเปล่า?
"เฮ้ย....ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยวะ....ไอ้คนไม่มีหัวใจ.....มึงจะเก็บไว้เชยชมคนเดียวรึไงไอ้เพื่อนเวร......!!"

* * *

ช่วงบ่าย.......
เดินมาที่โรงเรียน.....เชื่องช้า.....
ไม่ได้นั่งรถอะไรมาทั้งนั้น.....อยากจะเดินคิดอะไรไปเรื่อย
ระหว่างทาง.......คนที่เดินสวนกับตัวเอง...ก็เอาแต่มอง...มอง.....มอง
รู้สึกว่าความเป็นส่วนตัวมันหายไปทีละนิด
เพราะนาย....อาคานิชิ จิน.....นายคนเดียวเลย
ครืดดดดดดดดด!!
สายตาทุกคู่มองไปยังประตูห้องที่เปิดออก.....
ร่างของคาเมะเดินเข้ามาช้าๆ.....
"โทษฮะจารย์"
"คาเมนาชิ.....เธอไม่มีสิทธิ์สอบแล้วนะ....อีกไม่กี่นาทีการสอบจะเสร็จแล้ว....."
"รู้ฮะ....เดี๋ยวผมตามเอง....."
หันหน้าไปมองโคคิที่นั่งมองอยู่....ไม่ได้สนใจคนอื่นที่เรียกร้องอยากให้มองตัวเองมากแค่ไหน
"โคคิ....ชั้นรออยู่ข้างบนนะ...."
"เออ.....เดี๋ยวสอบเสร็จไปหาแล้วกัน...."
คาเมะพยักหน้ารับอย่างเบื่อหน่าย.....รำคาญเสียงไอ้พวกที่ทำเป็นจะตีสนิท....หันหน้าหนีไปซะ
"ขอบคุณฮะจารย์"
เดินถือกระเป๋า....ปิดประตูใส่ไอ้พวกบ้าในห้องที่เอาแต่มองไอดอลคนใหม่ไม่กะพริบ....
"พวกเธอ....พวกเธอ!!"
เสียงดุตามมา....โคคิมองหลายๆคนที่แทบจะทิ้งกระดาษข้อสอบวิ่งตามคาเมะไปซะอย่างนั้น
ทุเรศลูกตาสุดๆ
"จารย์ค้าบบบ....ถ้าผมจะกามั่วแล้ววิ่งออกนอกห้องจารย์จะว่าไรมั้ยคับ"
"ก็ลองดูสิ....ถ้าไม่กลัวว่าจะชั้นจะเอาแปรงลบกระดานขว้างใส่หัวพวกเธอน่ะ"
อาจารย์คว้าแปรงลบกระดานเตรียมขว้าง.....นั่งหมอบกันเป็นแถว....
โคคิ.....แอบสะใจนิดๆ......
สม!!
"จารย์......ผมทำเสร็จแล้ว....ออกได้เลยใช่มั้ย"
โคคิเงยหน้าพูดกับอาจารย์....ไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้า
"ผมออกเลยนะจารย์"
ส่งกระดาษคำตอบถึงมือ.....วิ่งออกนอกห้องตามคาเมะที่ยังเดินไปไม่ไกลนัก.......
ปล่อยให้ไอ้พวกข้างใน....อิจฉากันต่อไป.....
อิจฉาให้ตายไปเลยโว้ยยยย!!!

* * *

"คาเมะ......นายคิดดูให้ดีนะ"
โคคิพูดกับเพื่อนที่ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ตรงพื้นของชั้นดาดฟ้า....เศร้าคือคำตอบสุดท้าย
"คิดดีแล้ว....ในเมื่อยูจังเล่นกับชั้นอย่างนี้....ชั้นก็จะทำให้เค้ารู้เหมือนกันว่าการที่ตัดสินอะไรด้วยตัวเองมันเป็นยังไง"
"ด้วยวิธีการตื้นๆอย่างนี้น่ะเหรอ....รู้มั้ยว่าถ้าเข้าไปในกับดักของมันนายจะเจออะไร"
"ก็แค่เสียตัวนิดๆหน่อยๆจะเป็นไรไป"
"คาเมะ!!....นายมันบ้า....."
"ก็ใช่ไง....ถ้าชั้นไม่บ้าเรื่องแบบนี้มันก็คงไม่เกิดหรอก...."
ส่ายหัวเบื่อหน่ายกับเพื่อนตัวเอง....นั่งลงข้างหน้าคาเมะ
"ชั้นถามนายหน่อยนะคาเมะ....ทำไมนายถึงไปวิ่งราวกระเป๋ามัน"
จากที่มองหน้าโคคิ....กลายเป็นหลบตาไปทางอื่น....
"บอกชั้นมา......ทำไมนายคิดจะไปวิ่งราวกระเป๋ามัน....นายทำไปเพื่ออะไร"
ก้มหน้าลงไปเหมือนเดิม.....แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่?
"ชั้นก็แค่.....อยากจะรู้ว่า......เวลาคนตามหาของตัวเองมันทุกข์ร้อนแค่ไหนก็เท่านั้นแหละ"
"อย่าบอกนะว่าแค่อยากเล่นสนุกเท่านั้นน่ะ"
"ก็เออดิ"
โคคิแทบจะผลักหัวเพื่อนล้ม.....แต่ก็ระงับไว้เถอะ.....ตัวเล็กๆอย่างคาเมะ...ผลักแล้วตัวมันหักกลางขึ้นมาจะแย่
"คิดได้แค่นี้แหละไอ้....ไอ้.....โอ๊ยยยย.....เป็นไงล่ะ.....มีเรื่องเลยมั้ย...ระวังเถอะเข้าไปเป็นไอดอลแล้วกวนประสาทอย่างนี้....นายจะโดนประวัติศาสตร์ซ้ำรอย"
"ซ้ำรอยยังไง...."
"ก็โดนลอบยิงอย่างSt.Valentineไง....ดังจนคนอิจฉา....เลยโดนฆ่ากลางเวทีประกาศรางวัลอะไรซักอย่างนี่แหละ"
มองโคคิแบบไม่เชื่ออย่างแรง.....ก็ไม่เคยรู้เลย....
"ทำไมชั้นไม่รู้เรื่องนั้นเลยอ่ะ"
"จะรู้ได้ไง....นายเคยเล่าให้ชั้นฟังว่าตอนนั้นตอนนาย3ขวบได้มั้ง......นายป่วยจนแม่นายให้อยู่แต่ในโรงบาล......โลกภายนอกก็ไม่เคยเจอ....เห็นว่าหน้าพ่อก็ไม่เคยเจอเลยไม่ใช่เหรอ.....ตั้งแต่เกิดน่ะ"
"นั่นน่ะสิ.....พ่อชั้นไปไหน...แม่ไม่เคยเล่าเลยล่ะ.."
"St.Valentineดังตั้งแต่พวกเราเพิ่งเกิด.....ดังได้แค่3ปีเอง..ตายซะละ"
"พ่อชั้นก็ตายตอนชั้นสามขวบเหมือนกัน.....ตอนที่แม่อยู่กับชั้น.....แม่เคยบอกว่า....พ่อตายวันเดียวกับSt.Valentineเลยด้วย"
"อืมมมม......รึว่า......"
โคคิทำเสียงน่าสนใจซะจนต้องหันมอง
"รึว่า.....พ่อนาย....เป็นSt.Valentineคนนั้น....."
"โห....ไอ้โคคิ.....ใช้สมองส่วนไหนคิด....คนที่เหมือนกับเทพเจ้าของคนญี่ปุ่นอย่างนั้นจะมาเป็นพ่อชั้นได้ไงไอ้บ้า"
"มันก็น่าคิดไม่ใช่เหรอ....จริงมั้ยล่ะ"
"เออ....จริง....นายไม่เคยพูดโกหกหรอก...."
ยิ้ม.....แล้วก็เงียบไปอีกนิดนึง
"โคคิ...ถ้าชั้นไปหาไอ้บ้านั่น...ชั้นก็ต้องกลายเป็นอย่างที่ไอดอลคนอื่นๆเค้าเป็นกันใช่มั้ย"
"ก็แหงล่ะ.....จำเอาไว้เถอะคาเมะ....เมื่อไรที่นายเหยียบบริษัทนั่นอีกครั้ง....ก็หมายถึง....นายกลายเป็นSt.Valentineที่ฟื้นคืนชีพเต็มตัวแล้วนะ"
"อยากรู้จัง....หน้าชั้นเหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ...นายมองอีกทีดิโคคิ..."
"ไม่มองเว่ย....เดี๋ยวจิตใจหวั่นไหว...."
"ไอ้ทุเรศ"
เสียงหัวเราะค่อยๆทำลายบรรยากาศตึงเครียดเมื่อกี๊ให้คลายลงไป......
ยื่นมือให้กัน....ลุกขึ้นไปพร้อมๆกัน......
"ชั้นไม่ยอมหรอกนะ.....คุณยามาดะ.....ชั้นจะไม่ให้ไอ้คนที่หน้าเหมือนSt.Valenitneคนนั้นมาทลายเรตติ้งของชั้นหรอก"
เสียงๆนึงดังมาจากตรงทางขึ้นดาดฟ้า......
"เสียงใครวะ.....คาเมะ"
"จะไปรู้เหรอเดินมาด้วยกันเนี่ยะ"
งงทั้งคู่.....เดินไปดูพร้อมๆกัน....
เปิดประตู....นิดๆ....คนๆนั้น.....
"ไอดอลยามาชิตะนี่นา.....แม่งโคตรน่ารักเลยว่ะคาเมะ.....ดูดิ"
โคคิดูจะตื่นเต้นสุดๆ.....ส่วนคาเมะ....จำคำที่ยามะพีพูดเมื่อกี๊...ก็เลยไม่ค่อยจะถูกชะตามากนัก
"เค้าพูดถึงชั้นนะโคคิ...เสียๆหายๆเลยมั้ง"
"เสียหายเหรอ....ไม่หรอกมั้ง.....คิดมากอ่ะดิ"
"คิดมากบ้าอะไร......เมื่อกี๊นายไม่ได้ยินเหรอ....ไอ้คนหน้าเหมือนSt.Valentineมันจะมีใครถ้าไม่ใช่ชั้นน่ะ....."
เงี่ยหูฟังต่อ.....ความที่จับได้.....มันทำเอาคาเมะคิดหนัก
"คุณยามาดะต้องจัดการนะ....คุณเป็นผู้จัดการส่วนตัวของชั้น....คุณต้องทำให้ได้....ชั้นอยากให้มันตกอันดับไปจากวงการให้เร็วที่สุดเลย....คุณจะทำได้รึเปล่า...."
*พีจัง....ใครมันจะทำได้ล่ะ....เค้าเป็นน้องใหม่นะ.....ต้องโดนคนรอบข้างโอ๋สุดยอดอยู่แล้ว....ทั้งทีมงานทั้งนักข่าวเอย....แล้วยิ่งมีชื่อSt.Valentineเป็นตัวประกันความดังยิ่งทำให้ตกต่ำยากสุดๆ.....รอดูไปก่อนเถอะนะพีจัง....ใจเย็นไว้ก่อน....เดี๋ยวค่อยจัดการทีหลัง*
"ก็ได้....ชั้นจะใจเย็นจนกว่ามันจะเย็นไม่ไหวก็แล้วกัน.....ความอดทนชั้นมันมีขีดจำกัด....คงรู้นะว่าจะเป็นไงถ้าชั้นไม่เอาคุณยามาดะเป็นผู้จัดการส่วนตัวอีก.....แค่นี้นะ"
วางสายปั๊บ....อารมณ์ร้ายๆก็ลงกับหนังสือที่อยู่ในมือ....ไม่ได้ซื้อมาดู....แต่ซื้อมาเพื่อทำลายให้อารมณ์ตัวเองดีขึ้นก็เท่านั้นแหละ
หนังสือเล่มนั้น....FIRE.....ถูกฉีกหน้าปกจนไม่เหลือชิ้นดี....ทิ้งไว้ที่พื้น...ไม่แยแส.....แถมยังเหยียบซ้ำ...แล้วก็เดินจากไป
คาเมะ.....อยากจะจัดการกับยามาชิตะ....ให้รู้กันไปเลย.....ว่าใครจะอยู่ใครจะไป....
แต่จะจัดการยังไง....?
"โคคิ.....โดดเรียนกันเหอะ"
"อะไรนะ"
"โดดไง....สอบเสร็จแล้วก็ไม่มีพันธะอะไรอีก...เพราะฉะนั้นไปกันเถอะนะ"
กระชากมือโคคิวิ่งจนแทบจะตกบันไดตาม....
ที่ๆคาเมะคิดจะไปให้เร็วที่สุด.....ที่นั่น....
ที่ๆศัตรูตัวฉกาจอยู่.....
แต่บอกให้รู้ไว้อย่าง.....ไปคราวนี้.....ไปตกลงเพื่อความสนุก.....
ไม่ได้จริงจังซักเท่าไหร่หรอก

* * *

"จินโว้ยยย......ให้กูกราบตีนเลยมั้ย.....ห๊าาา!!!"
โอโนะแทบจะก้มลงแทบเท้า....ก็แค่อยากให้จินไปตามคาเมะมาซะทีก็เท่านั้นแหละ
แต่จิน.....ไม่ยักสนใจ
"แกจะรอให้เด็กคนนั้นมาหาแกไม่ได้แล้วนะเว่ย.....ตอนนี้คนต้องการตัวเยอะมากๆ....ถ้าเผื่อไปตกอยู่ในมือใครชั้นก็ชวดเงินสิวะ....."
"โอโนะคุง....อยู่เฉยๆ.....เชื่อผม.....เดี๋ยวเค้ามาเอง...."
"มาเองเหรอ..ฝันไปเหอะ....เมื่อวานนี้ก็เกือบจะฟันเด็กในบริษัทชั้น.....ใครเค้าจะกล้ามาเหยียบรอบสองวะ...ไอ้จินนะไอ้จิน....ทำอะไรไม่ดูเล้ยยย"
นั่งหัวเสียที่โต๊ะทำงาน...
และแล้ว.....เสียงที่จินคาดการณ์ไว้ก็มา....
เลขาหน้าห้อง....บอกความคืบหน้าส่งผ่านอินเตอร์คอมมาอย่างด่วนจี๋....
แต่ก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
*หัวหน้าคะ.....แย่แล้วค่ะ.....*
"มีอะไรคุณเลขา"
โอโนะถาม.....ตื่นเต้นสุดๆ
*ตอนนี้เด็กคนนั้นมาที่หน้าบริษัทแล้วค่ะ*
โอโนะอึ้งสุดๆ.....จินคาดถูกอีกแล้ว.....
*แต่ว่าเค้ากับเพื่อนเข้ามาในบริษัทเราไม่ได้ค่ะ....*
"หมายความว่าไง....ยามหน้าบริษัทไม่ให้เข้ารึไง"
*เปล่าค่ะ.....แต่นักข่าวน่ะสิคะ...มากันเต็มหน้าบริษัทเลย.....สงสัยจะดังจนฉุดไม่อยู่แล้วล่ะค่ะ*
"อย่างนี้ก็ซวยอ่ะดิ....โอเคๆ....เดี๋ยวผมออกไปดูนะ...ขอบคุณมากๆ"
ปิดเสียงนั้น.....จินที่ดูเงียบเมื่อกี๊.....กลับยิ้มจนหุบไม่ลง.....แต่ยิ้มยังไงก็ยังดูมีเล่ห์กลอยู่ดี
"ไอ้จิน.....ออกไปดูเหอะว่ะ....นี่มาถึงหน้าบริษัทเราแล้ว....ก็แปลว่า....."
จินไม่ตอบ.....เดินนำโอโนะไป.....นั่นแหละคือคำตอบสุดท้าย
"รอชั้นด้วยไอ้จิน"


"ขอสัมภาษณ์St.Valentineหน่อยสิคะ"
"น้องมาที่นี่เพื่อจะมาเซ็นต์สัญญาใช่มั้ย"
"เป็นไงบ้างครับกับชื่อเสียงที่ได้มาในชั่วข้ามคืน"
"ตอบหน่อยสิคะ....เข้าวงการนี้มาได้ยังไง"
ไมค์สัมภาษณ์....เครื่องบันทึกสียง...มือถือ....รวมทั้งกล้องจากโทรทัศน์ช่องต่างๆ.....จ่ออยู่รอบตัวของคาเมะเต็มไปหมด....
คนที่เดินผ่านไปมา.....หยุดมองด้วยความสนใจ
โดยเฉพาะ.....พวกวัยรุ่น.....ก็รุ่นเดียวกับเค้า
กลับฮือฮายิ่งกว่า.....วิ่งมาสมทบด้านหลังนักข่าวอีกต่อ....กลายเป็นว่า....
คาเมะเป็นจุดศูนย์กลางของวงกว้างไปซะแล้ว.......
"อย่าเพิ่งมาถามได้มั้ยฮะ....ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ"
"ไม่รู้ได้ยังไงล่ะคะ....ขอคำตอบหน่อยเถอะค่ะ....พูดอะไรหน่อยนะคะ"
"ก็มันไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆนี่นา.....โคคิ.....โคคิ....หายไปไหนแล้วล่ะ.....ไอ้โคคิ!!"
มองหาไอ้เพื่อนตัวดี....เมื่อกี๊ก็ยืนอยู่ด้วยกัน.....แต่พอหันไปข้างหลังก็หายวับ....
ไม่ได้หายไปไหนหรอก.....ก็อยู่แถวนั้นแหละ
"คาเมะ.....คาเมะ...ชั้นอยู่นี่....!!!"
โบกมือเรียก.....ตะโกนจนแสบคอ.....
โคคิโดนฝูงนักข่าวกับฝูงแฟนๆ....กลืนหาย....หลุดไปจากวงโคจรนั้นเรียบร้อยแล้ว.....
เห็นแค่มือกับหน้าตาเพียงนิดๆเท่านั้น
"เฮ้อ.....คาเมะเอ๊ยย....บอกให้มาตอนคนซาๆก็ไม่เอา.....แกจะมาเอาอะไรตอนนี้เนี่ยะ....เป็นไงล่ะ....คนแม่งเยอะยังกะรังมดแตก....ซวยต่อไปเถอะ"
ส่ายหัวให้กับภาพที่เห็น....ไม่รู้จะช่วยยังไง....จะพาจูงมือลากมาอย่างเมื่อวานก็ไม่ได้.....คนเยอะออกขนาดนั้น
"ตื๊ดดดดดดด......ตื๊ดดดดดดดดดด"
มือถือขัดจังหวะ...รับทั้งๆที่สายตาก็ยังมองเพื่อนในกลุ่มคนอยู่อย่างนั้น
"โคคิครับผม"
*นี่แม่นะ.....แกอยู่ไหน....*
"อยู่ที่ชิบูย่า...มีอะไร"
*แกมาที่มินิมาร์ทเดี๋ยวนี้เลย.....เมื่อกี๊ที่โรงเรียนเค้าโทรมาบอกชั้นว่าแกโดดเรียน....ชั้นจะจัดการให้จั๋งหนับเลยไอ้เด็กบ้า.....รีบกลับเดี๋ยวนี้*
วางสายกริ๊ก.....เสียงไม่ได้วางตึงแต่ก็เนิบๆเยือกเย็นจนทำให้ขนลุก....
ต้องกลับบ้านซะแล้วโคคิ....ไปรับรู้ชะตากรรมตัวเองหน่อย
"เอาวะกู.....กลับก็กลับ......ซวยจริงๆเลยโว้ยยยยย...."
มองหาคาเมะในวงล้อม...มองไม่เห็นเลย....คงโดนกลืนไปแล้วมั้ง
แต่ว่าคาเมะยังมองอยู่.....มองเพื่อนที่ดูจะหาตัวเองไม่เห็น
โคคิ...ไม่สนอะไรแล้ว.....กลับบ้านดีกว่า.....ถ้าช้าตายหนักกว่าเก่า
กลับบ้าน.....ไม่สนใจใครแล้วโว้ย....แม่สำคัญกว่าเยอะ
"อ้าว....โคคิ...นายจะไปไหน....โคคิ....โอ๊ยยย....พี่ๆนักข่าว.....ค่อยๆพูดได้มั้ยฮะ....น้ำลายเต็มหัวแล้วเนี่ยะ...จะมาอยากรู้จักอะไรนักหนา....ห๊าาา!!"
ดูจะไม่มีใครสนใจเสียงของคาเมะเลย...ตายแน่ๆวันนี้.....ไม่เหลือแน่ๆ
แต่ทว่า........
"สื่อมวลชนทุกคนครับ....แฟนๆด้วย....หยุดก่อนนะครับ"
เสียงโอโนะยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหัวบันไดกับจินที่มองที่คาเมะตลอดเวลา.....
ทุกคนหยุดตามคำสั่งของบ.ก.ใหญ่....เจ้าของหนังสือชื่อดัง...
เจ้าของSt.Valentine....คือจิน.....
"ผมขอพาตัวSt.Valentineคนนี้เข้าไปในบริษัทก่อนนะครับ....ไอ้จิน...ไปรับตัวมาซิ"
"โอเคครับ....เจ้านาย"
ก้าวลงจากบันได....เข้าไปหาคาเมะที่เหงื่อแตกซิกเพราะคนรุมเยอะแยะ.....เอื้อมมือหา
"มาสิ....St.Valentine...."
ยิ้มที่ดูไม่มีเล่ห์เหลี่ยม....เหมือนมีแต่ความจริงใจ....รอยยิ้มจากคนที่เป็นปรปักษ์...ทำไมถึงเชื่อง่ายนัก
ยอมจับมือด้วย.....ยอมเดินไปด้วย....เพราะอะไร?
"เดี๋ยวก่อนสิครับ.....ผมขอถามอะไรอย่าง....แล้วเราจะได้ข่าวของเด็กคนนี้เมื่อไร.....พอจะบอกให้ทราบได้มั้ยครับ"
"นั่นสิคะ.....บอกหน่อยสิคะ"
เสียงนักข่าวถามกันให้แซ่ด....รวมไปถึงแฟนๆหนังสือด้วย.....โอโนะดูท่าจะมั่นใจในตัวคาเมะเป็นพิเศษ
"ถ้ามีข่าวยังไง.....ผมจะจัดแถลงข่าวอีกทีนะครับ.....ตอนนี้เชิญทุกคนแยกย้ายกันกลับก่อนดีกว่า....มีข่าวดีผมจะติดต่อทุกคนเอง.....นะครับ"
เดินพาคาเมะเข้าไปในบริษัท....ร่างเล็กๆที่จินจับมืออยู่ยังตกใจไม่หาย.....
ไม่เคยเห็นคนมารุมล้อมตัวเองเยอะขนาดนี้....เพราะไม่เคยมีใครมาสนใจ
คงไม่เรียกว่าตกใจ......น่าจะช็อกมากกว่า
มองหน้าจินที่อยู่ข้างๆ.....มองหน้าโอโนะ....สลับกัน
คนนึงยิ้มแก้มแทบปริ.....แต่อีกคน.....จากใบหน้าที่ยิ้มเมื่อกี๊...กลับกลายเป็นเรียบเฉยเหมือนเดิม....
สร้างภาพรึไงนะ.....ต่อหน้านักข่าวล่ะสิถึงได้ยิ้ม.....ทุเรศ
เดินจนถึงข้างในบริษัท....สติของร่างเล็กๆนั้นกลับคืน....
รีบสะบัดมือหลุด....มองหน้าจินจนแทบจะกินเข้าไปทั้งตัว
"ขอโทษนะ...จับแรงไปหน่อย"
รอยยิ้มที่ดูเหมือนหมาป่ากลับมาอีกแล้ว.....
"นายมาที่นี่ทำไม.....บอกชั้นให้ชื่นใจหน่อยซิ.....คาเมะ"
"รู้ชื่อชั้นได้ไง"
"ก็เพื่อนนายเรียกบ่อยๆ.....ทำไมจะจำไม่ได้.....ว่าไง....มาที่นี่เพื่อ?"
"บอกมาเถอะนะ.....St.Valentine.....นายมาที่นี่เพื่อจะเป็นไอดอลถ่ายปกให้เราใช่ป่ะ....."
โอโนะถามด้วยเสียงที่ลุ้นเต็มๆ....แถมจับมือคาเมะอีกแน่ะ
สะบัดไม่หลุดยิ่งกว่าจินอีก...
"คือ..ชั้น.....ชั้น....."
"อย่ามาอ้ำอึ้งเลยน่า.....นายบอกตามที่นายตั้งใจจะบอกก็เท่านั้นแหละ....ว่าไง....ยอมแพ้ชั้นแล้วใช่มั้ย"
"ชั้นไม่ได้ยอมแพ้นายหรอกอาคานิชิ...ชั้นแค่จะทำให้คนๆนึงรู้เท่านั้นว่าชั้นก็มีประโยชน์.....พอจะทำให้คนมาสนใจชั้นได้เหมือนกัน"
นึกถึงหน้าพี่ชาย.....ยูอิจิ.....ถ้ารู้ว่าคาเมะมาเป็นไอดอลของจริงแล้วจะรู้สึกยังไงนะ
"ถ้างั้น....ตกลงว่า......"
ทั้งโอโนะแล้วก็จินรอฟังประโยคที่จะส่งผ่านริมฝีปากสีชมพูใสนั้นออกมา.....คำพูด....ที่เรียกได้ว่า....รอคอยจริงๆ
"ชั้น.....จะเป็นไอดอล..จะเป็นSt.Valentineให้FiRe"

* * *