"บันไซ....บันไซ....บันไซ.....วู้ว!!!!!!!!!!"
โอโนะดีใจกว่าใครเพื่อน....จินไม่ออกอาการ....เพียงแต่ยิ้มให้...มองตากัน
"ในที่สุดFIREก็จะดังเป็นพลุแตกเหมือน15ปีก่อนอีกครั้งนึง...เงินจะกองท่วมหัวแล้วเว่ยจิน....แกว่าไงวะ"
"ก็โอเค...แต่เงินผมไม่สนหรอก...ผมสนอย่างอื่นมากกว่า"
มองร่างเล็กๆที่อยู่ตรงหน้า...เหมือนอยากกินอะไรซักอย่าง
กินอะไร....ก็นั่นแหละ....มองใครก็อยากกินคนนั้น
"หวังว่านายคงจะไม่คิดอะไรนอกเหนือจากนั้นนะช่างภาพอาคานิชิ"
"เปล่านี่....ชั้นก็มองไปเรื่อย....สนใจชั้นเหรอ"
"ฝันไปเถอะ.....ชั้นไม่เอาช่างภาพต๊อกต๋อยอย่างนายแน่"
"ให้มันจริงก็แล้วกัน....."
สายตาอาฆาตแค้นส่งตรงมาจากคาเมะตลอดเวลา....แต่จินไม่เห็นแสดงอาการอะไรเลย
"อย่างนี้มันต้องถ่ายภาพโปรโมตหน่อย.....เอาไว้ติดงานแถลงข่าว.....ไอ้จินเตรียมถ่ายเดี๋ยวนี้เลยเว่ย"
"ได้ครับเจ้านาย"
รับคำสั่งโอโนะ...เตรียมกันอยู่2คนทั้งๆที่ยังไม่ถามความเห็นคามเะเลยซักนิด
"วันนี้ชั้นขอตัว....ชั้นไม่ถ่าย"
"ทำไมอ่ะคาเมะจัง.....ถ่ายเถอะนะ...ชั้นน่ะอยากแถลงข่าวใจจะขาดรอนๆอยู่แร้ววว"
"อย่าเพิ่งเลยฮะ...คือผมมีเรื่องจะต้องไปพูดกับใครคนนึงให้รู้เรื่องก่อน....เค้ายังไม่เข้าใจบางอย่าง....."
"มันสำคัญขนาดไหน"
จินถามเชิงหาเรื่อง....แต่คาเมะดูจะไม่มีอารมณ์ล้อเล่นแน่ๆ
"สำคัญมากก็แล้วกัน....เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นชั้นจะมาหา....แล้วนายจะทำอะไรก็เชิญ"
"ทำอะไรก็ได้....แน่ใจนะ"
"เออ....พูดคำไหนคำนั้นชั้นไม่คืนคำหรอก"
"งั้นก็ดี....ทำอย่างที่ปากพูดแล้วกัน....ถ้านายเบี้ยวขึ้นมาคงรู้นะว่าชั้นจะจัดการยังไง"
ไม่ตอบโต้...มองจินที่ดูท่าทางหื่นๆก็คงรู้
ไม่พูดร่ำลาซักคำ....อยู่ๆก็วิ่งไปซะอย่างนั้น.....
"อ้าวคาเมะจัง...คาเมะจัง.....ไปซะแล้ว...เฮ้อ!!"
โอโนะยิ้มภาคภูมิใจตามร่างของคาเมะ.....นึกถึงเงินลอยเต็มฟ้าก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ฝ่ายจิน.....เดินไปทำงานต่อ....ไม่สนใจเจ้านายแก้มป่องที่ยืนบ้าอยู่คนเดียว
ไม่รู้มันเป็นอะไรมากรึเปล่านะ?
* * *
"ก๊อกๆๆๆ"
เสียงเคาะประตูหน้าห้องของไอดอลชื่อดัง...ดังเข้ามา
ร่างที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด...ลุกจากโซฟาหน้าทีวี.....เดินมาเปิดประตู
เพียงแค่เห็นคนที่อยู่ข้างหน้าก็แทบจะหมดอารมณ์
"คุณยามาดะเองเหรอ...มีอะไร"
ก็มีนิดหน่อย....พีจังดูข่าวอยู่รึเปล่า"
"ขี้เกียจ...เหนื่อย...อยากนอน...ไม่เปิดให้มันรกหูรกตาหรอก"
เดินนำหน้าเข้ามานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม...ผู้จัดการส่วนตัวเดินตามหลังมาอย่างว่าง่าย
"พีจังน่าจะดูหน่อยนะ....ผมว่ามันสำคัญกับพีจังสุดๆเลยล่ะ"
"สำคัญยังไง....ไอ้คนที่หน้าเหมือนเซนต์อะไรน่ะเหรอ...ชั้นไม่สนมันหรอก...ชั้นรู้ยังไงมันก็เทียบชั้นไม่ได้"
"แน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ....ไหนบอกจะจัดการกับเค้าไง"
"ขี้เกียจ....ถ้าทำอย่างนั้นจ้างคนดักสั่งสอนแป๊บเดียวก็หงอแล้ว...ง่ายจะตาย"
นั่งไขว่ห้างพักผ่อนหลับตา...ดูจะไม่สนใจผู้จัดการส่วนตัวที่นั่งขยับแว่นอยู่ใกล้ๆ
บอกคงไม่ฟัง....หยิ่งแม้กระทั่งคนใกล้ตัว....
คุณยามาดะหยิบรีโมตเปิดช่องที่ยามะพีน่าจะสนใจ...สนใจจนแทบจะดิ้นพราดๆ.....
*รายงานจากหน้าตึกของFiRe inc.ค่ะ...ตอนนี้St.Valentineที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจเดินทางมาถึงที่นี่แล้วนะคะ*
สายตาของยามะพี....แข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัด....มือที่วางอยู่บนหมอนสีขาว.....กำแน่นจนหมอนยับ
*ขอสัมภาษณ์หน่อยนะคะ....ตัดสินใจที่จะเป็นไอดอลแน่นอนแล้วใช่มั้ยคะ*
*พี่ๆนักข่าวค่อยๆพูดได้มั้ย.....ทีละคนเด้...ตอบไม่ทัน....โอ๊ยยยย....ทำไมวุ่นวายขนาดนี้เนี่ยะ*
หน้าของคาเมะถูกกล้องตัวใหญ่ถ่ายจนเต็มหน้า....
หน้าตาสวยอย่างที่เค้าร่ำลือกันจริงๆ.....
ทำไมหน้าตาถึงได้เหมือนกับSt.Valentineยังกับแกะอย่างนี้นะ
"เค้าหน้าตาน่ารักดีเนอะ....ผิวก็ดี....สวยก็สวย....เหมือนSt.Valentineทุกอย่างเลย....พีจังว่าไงล่ะ"
ผู้จัดการถามความเห็น.....แต่เพียงมองหน้ายามะพี.....ก็ไม่กล้าจะถามต่อ
รู้สึกว่าอารมณ์ยามะพีเริ่มจะร้อนจนน้ำยังดับไม่ได้
*ตอนนี้St.Valentineคนใหม่.....ยังไม่พูดอะไรทั้งนั้น.....ข่าวรายงานมาว่าหลังจากนั้น....ทางFiRe inc. โอโนะ ซาโตชิ บก.หนังสือและเจ้าของบริษัทFiReพร้อมกับช่างภาพชื่อดังที่ถ่ายSt.Valentine.....อาคานิชิ จิน...ได้ออกมาบอกกับเหล่าสื่อมวลชนว่า....มีความคืบหน้ายังไงจะจัดแถลงข่าวอีกที....เมื่อถึงวันนั้นทางเราจะมาประกาศให้กับแฟนๆได้รู้กันอีกทีนะคะ...*
ยังรายงานข่าวไม่ทันจบ....หมอนที่ยามะพีกำแน่น...ถูกขว้างจนของที่อยู่ใกล้ๆกับโทรทัศน์แทบจะเทกระจาดลงมา
สายตานั้นบอกได้อย่างดีว่าเคียดแค้นแค่ไหน
ก็คงจะรู้สินะว่าถ้าคาเมะขึ้นมา.....ยามะพีก็ต้องตกอันดับ....แล้วเมื่อนั้น....แม้แต่ชื่อยามาชิตะ โทโมฮิสะก็ไม่รู้ว่าจะเหลือมั้ย
เทพแห่งความรักกับเทพแห่งสงคราม.....ดูท่าว่าจะได้ห้ำหั่นกันสุดชีวิต....
แล้วสุดท้ายใครล่ะจะชนะ.....บางทีอาจจะแพ้ทั้งคู่ก็ได้....รึไม่ก็อาจจะตายกันไปข้างนึง......ใครจะรู้?
"มันเทียบกับชั้นไม่ได้หรอกรู้เอาไว้ซะด้วย!!!"
"พีจังใจเย็นๆนะ....เดี๋ยวเราคิดหาทางกันก่อนดีกว่า"
"อย่ามายุ่งกับชั้น.....ออกไปให้พ้นเลย.....คุณยามาดะเคยช่วยอะไรชั้นได้นอกจากพูดประโยคไร้สมองแบบนี้!!!"
ดูท่า...จะไม่ฟังเสียงใคร
ผู้จัดการส่วนตัวหรือเรียกอีกอย่างว่าเบ๊....ทำตามคำสั่ง
"งั้นชั้นไปนะ"
"จะไปไหนก็ไปเลย....ไปให้พ้นสายตาชั้น....!!"
ไม่ลืมที่จะกดรีโมตปิดโทรทัศน์....เดินออกไป....ไม่มองกลับมาเลยซักนิด.....
จะรู้มั้ยนะยามาชิตะ.....คุณยามาดะเอือมนายจนจะบ้าตายอยู่แล้ว
แต่หยิ่งๆอย่างเค้า....ไม่เคยสนใจอะไรหรอกนอกจากตัวเอง
ปล่อยเค้าไปเถอะ.....
"ใครตัดหน้าชั้น....มันต้องสู้กับชั้นไปข้างนึง......คอยดูเถอะ!!"
* * *
"โคคิ.....นายนี่มันแย่ที่สุดเลยนะ....หนีมาได้ยังไง.....เพื่อนจะโดนเหยียบตายแล้วหายตัวเหรอ"
เดินคุยมือถือกับโคคิตอนกลับบ้าน....ด่าจนโคคิหาช่องพูดไม่ได้เลย
*ขอโทษจริงๆ....ก็แม่ชั้นเรียกอ่ะดิ.....โดนทางโรงเรียนโทรมาฟ้องว่าชั้นโดดเรียนอ่ะ....กลับมาแม่เอาไม้ถูพื้นไล่ฟาดหัวรอบร้านเลยนะเว่ย.....รู้ป่ะโดนตีแสกหัวเลยนะ*
"นายโดนตีแสกหัวยังน้อยกว่าที่ชั้นโดนฝูงคนรุมจนจะกลับบ้านไม่ได้.....รู้มั้ยชั้นไม่กล้าจับหัวตัวเองเลย....น้ำลายอื้อ....ไม่รู้จะถามอะไรนักหนา"
*แล้วนายตกลงกับไอ้บาร์บี้นั่นยังอ่ะ*
"เรียบร้อย....เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องไปถ่ายแบบ.....เห็นไอ้เจ้าของหนังสือแก้มย้วยนั่นมันจะเอาไปติดงานแถลงข่าว"
*จริงดิ...อยากเข้าไปดูด้วยว่ะ....ไปได้มั้ย..*
"เดี๋ยวใกล้ถึงเวลาชั้นจะถามให้แล้วกัน"
*ขอบใจนะ....แล้วปัญหาที่ค้างคาจะจัดการยังไง*
"ปัญหาอะไร"
*ปัญหาที่ว่าจะบอกกับพี่นายยังไงอ่ะดิ*
สิ่งที่โคคิพูด....มันทำให้คาเมะคิดหนัก....
นั่นสินะจะพูดยังไง.....
ตอนนี้ก็เดินมาหยุดยืนที่หน้าบ้านแล้วด้วย
"ชั้นจะทำให้รู้เรื่องวันนี้....ไม่ให้หนีหน้าแบบเมื่อเช้านี้แน่ๆ"
*โชคดีแล้วกัน....ลงไปเก็บร้านก่อนนะ....แม่ไล่ฟาดหัวข้าวของพังจนรกร้านไปหมดแล้วเนี่ยะ*
"งั้นแค่นี้นะ...."
เก็บมือถือเข้ากระเป๋า....สูดลมหายใจเข้าปอดจนเต็ม
ลบความกลัวที่มีอยู่เมื่อกี๊ออกไปให้หมด.....
เดินเข้าบ้านไปอย่างช้าๆ.....ทีละก้าวๆ
ในที่สุด...........
"กลับมา......แล้ว......"
เสียงพูดที่ขาดเป็นช่วงๆ....มันหมายถึงความกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่.....
ภายในบ้านไม่มีใครเลย....แต่ก็รู้ว่ายูอิจิกลับมาแล้ว....
"ยู......ยูจัง...อยู่ในห้องรึเปล่า"
เคาะประตูเรียกหลายสิบครั้งก็ไม่มีใครเปิด
ถือวิสาสะหมุนลูกบิดเข้าไปข้างใน.....ไม่เห็นใครซักคน
"ยูจังไปไหนล่ะ....ในห้องก็ไม่เห็น"
หมดหวังที่จะพูดกับพี่ชาย.....ตัดสินใจไม่พูดดีกว่า...
แต่ทว่า........
"พ่อ.....ผมไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย"
เสียงๆนึงดังมาจากห้องอีกห้องนึงที่อยู่ข้างในห้องยูอิจิ....
เป็นห้องที่ยูอิจิไม่เคยเปิดเลย.....ห้องที่ยูอิจิห้ามเข้ามาตลอด....
วันนี้คาเมะอาจจะได้เห็นมันก็ได้
"ผมไม่อยากโทรไปหาแม่....ผมว่าแม่อาจจะรู้เรื่องแล้วก็ได้....พ่อ....ผมจะทำไงดี.....ผมคงทำอย่างที่พ่อบอกผมไว้ไม่ได้.....ผมขอโทษ"
เสียงนั้น....เสียงของยูอิจิที่คาเมะกำลังสงสัยหนัก...ทำไมยูอิจิต้องกลุ้มใจถึงขนาดนั้นด้วย
เดินเข้าไปหา....อยากที่จะรู้เรื่อง...อยากเห็นห้องๆนั้นที่ยูอิจิได้ปิดไว้ตลอด...
มือน้อยๆกำลังจะเปิดเข้าไปอยู่แล้ว.....แต่.....
"เฮ้ย!!"
ยูอิจิเปิดออกมาพอดี...หน้าตาเครียดจนคาเมะกลัว
"นายจะทำอะไร"
"ชั้นแค่จะดูว่ายูจังเข้าไปทำอะไรในนั้นเฉยๆ"
"ไม่ต้องมายุ่งกับชั้นหรอก....อย่าลืมว่าเราไม่ใช่พี่น้องกันแล้ว"
คำพูดที่ทำเอาคาเมะพูดแทบไม่ออก....แต่ก็ต้องพูด......
"ในนั้นเป็นห้องที่ยูจังไหว้พ่อบ่อยๆใช่มั้ย"
"ก็ใช่....ทำไม"
"งั้นก็ต้องมีรูปพ่อ....ชั้นขอเห็นหน้าเค้าหน่อยได้มั้ย....ชั้นไม่เคยเห็น....."
"ไม่จำเป็น....พ่อสั่งชั้นไว้....ว่าไม่อยากให้นายเห็นหน้า...."
"ทำไมล่ะ....ทำไมชั้นจะเห็นหน้าพ่อไม่ได้....ชั้นเป็นลูกแท้ๆของเค้านะ...."
ยูอิจิหันหลังไปล็อกประตูห้องจนแน่นหนา...ไม่มีทางเข้า...
ไม่ฟังเสียงคาเมะเลยซักนิด...แถมจะเดินหนีไปต่อหน้าซะด้วยซ้ำ
"ยูจังไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อ....ทำไมถึงเห็นหน้าพ่อได้....แล้วชั้นล่ะ....ชั้นเป็นลูกแท้ๆของเค้า...ทำไมชั้นเห็นไม่ได้....บอกชั้นได้มั้ยยูจัง"
ตามกระชากแขนพี่ชายต่างสายเลือดจนตัวเซ.....เสียงรบเร้ามันทำเอายูอิจิเริ่มรำคาญ
"ได้....ชั้นจะบอกนายก็ได้คาเมะ"
คาเมะหยุดฟัง....สิ่งที่ยูอิจิจะพูดออกมา......
"นายน่ะ....เกิดมากับความโชคร้าย.....เกิดมากับความซวย....พอนายเกิดมานายรู้มั้ย...ว่านายทำให้พ่อกับแม่มีปัญหากัน....มีปัญหามากจนแม่คิดจะเอานายออกอยู่แล้ว....แต่ชั้นน่ะสงสารนายชั้นเลยขอแม่เอาไว้....นายเกิดมาพ่อก็ไม่เคยอยู่กับพวกเรา....แล้วแถมพอนายโตขึ้น....พ่อก็ยังมาตายไปอีก...แล้วนายรู้อะไรอีกอย่างมั้ย"
คาเมะยังคงยืนฟัง...ยืนฟังด้วยความเจ็บช้ำ
"ตอนชั้นอยู่ม.3แม่ก็มาหนีไป.....แถมยังทิ้งไอ้ตัวซวยอย่างนายไว้ให้ชั้นเลี้ยงอีก.....นายน่ะมันไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่างหรอก.....เพราะอย่างนี้ไงถึงไม่มีใครต้องการนาย.....แม้กระทั่งพ่อที่ตายไปแล้ว....!!"
"ทำไมยูจังต้องพูดอย่างนั้น....ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้วยูจังเอาชั้นไว้ทำไม.....ทำไมไม่เอาไปฆ่าให้ตายเลยล่ะ....!!!"
"ฆ่าเหรอ.....ให้ชั้นทำบ้าอย่างนั้นได้ไง....ในเมื่อชั้นรักนายเหมือนน้องในไส้คนนึง.....เด็กที่ไม่ใช่น้องแท้ๆของชั้น....ทำไมชั้นถึงรักได้ขนาดนี้ชั้นยังไม่รู้เลย"
อึ้งกับคำพูดที่ยูอิจิได้พูดออกมา....พี่ชายคนนี้....รู้แล้วใช่มั้ยว่าสำคัญมากขนาดไหน....
"แต่เอาเถอะ....ชั้นไม่พูดอะไรแล้ว.....ถึงชั้นพูดขนาดไหนนายก็คงไม่มีทางเลิกทำงานบ้าๆนั่นหรอก...แล้วแต่นาย....ชั้นจะคอยดูนายอยู่ห่างๆ....ในฐานะอดีตพี่ชายของนาย.....โชคดีแล้วกัน"
เดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าบนเตียงที่จัดเรียบร้อยเอาไว้แล้ว.....สิ่งที่ยูอิจิกำลังทำมันทำให้คาเมะไม่เข้าใจมากขึ้น
"ยูจังจะไปไหน....."
"ไปอยู่ในที่ๆทำให้ชั้นคิดอะไรได้มากกว่านี้.....อยู่ในที่ๆไม่มีความวุ่นวาย...แล้วก็....."
มองหน้าน้องชายที่เริ่มจะมีน้ำตาล้นเอ่อ.....จำใจพูดประโยคที่ไม่อยากพูด
"อยู่ในที่ๆไม่มีคนอยางนาย"
เดินจากไป.....ไม่ตามพี่ชาย....
มองประตูที่ปิดลง.....เสียงของประตูที่ปิดลงเหมือนกับปิดตายขังคนตัวเล็กๆเอาไว้ภายใน
ขังไว้กับความไม่เข้าใจ....ขังไว้กับชื่อเสียงที่ได้รับมาด้วยความหลงผิด.....
ระหว่างSt.Valentineกับคาเมนาชิ คาซึยะ.....
สิ่งที่คาเมะเลือก...มันทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงทุกทีๆ
St.Valentineใช่มั้ย.....ที่คาเมะได้เลือก.....และตัดสินใจลงไป
แก้ไขไม่ได้อีกแล้ว...ชีวิตลิขิตแล้ว
* * *
โรงเรียน......ตอนเย็น
"คาเมะ.....ลืมถามไปเลย....เมื่อวานเป็นไง...."
"สนใจชั้นด้วยเหรอ...เพื่อนอย่างนายน่ะ"
ท่าจะงอนโคคิเข้าแล้ว....เดินนำหน้าลิ่วๆไปก่อน....จริงๆก็แค่แกล้งโคคิเล่นเท่านั้นแหละ
"ขอโทษนะค้าบบบSt.Valentineต่อไปกระผมจะไม่หนีท่านอีกแล้วน้าค้าบบบ"
"ใครจะเชื่อนายอีก..."
"ก็นายไง....ขอโทษนะท่านคาเมนาชิ.....กระผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว"
"เออ....ยกโทษให้ก็ได้..."
"เย้!!!....งั้นโซดาเรื่องเมื่อวานให้ฟังหน่อย"
"โซดาอะไร...."
"ก็เล่าให้ฟังหน่อยไง"
มุขโคคิทำเอาเบื่อหน้ามันไปเลย
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก....ยูจังก็ออกจากบ้าน....แถมยังบอกว่าชั้นเป็นตัวซวยของครอบครัวก็แค่นั้นแหละ"
"ห๊าาา....ออกจากบ้านเนี่ยะนะแค่นั้น....นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ...."
"ก็รู้หรอกว่าเรื่องใหญ่....แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ....นายรู้มั้ย...เค้าน่ะไม่ให้ชั้นเห็นหน้าพ่อ...ไม่รู้เพราะอะไร.....อยากรู้จังนะ....ทำไมพอพูดถึงSt.Valentineยูจังต้องมีอาการมากมายขนาดนั้น"
"สงสัยคนๆนั้นจะเป็นพ่อนายมั้งคาเมะ"
"พูดไร้สาระอีกแล้วนะ....ไอ้โคคิ"
"มือฟาดไปที่กลางหลังโคคิ.....จุก
มองเพื่อนที่โดนฝ่ามืออรหันต์แล้วขำจะเป็นบ้า....
ไม่ได้มองทางเลย....ว่ากำลังจะชนใคร....
"โอ๊ยยย....!!"
เดินชน....คนๆนึง....ไม่ถึงกับล้ม....แต่ก็ทำให้คนโดนชนถึงกับอารมณ์เสีย...
และยิ่งเห็นหน้าคนชน....ก็ยิ่งอารมณ์เสียหนัก
"ขอ....ขอโทษนะ....เอ๊ะ!!"
มองหน้าคนๆนั้นที่ตัวเองชน....ยามาชิตะ?
"เดินยังไงของนาย....ชนชาวบ้านเค้าแรงขนาดนี้ตาบอดรึไง"
"ก็ชั้นขอโทษแล้วนี่นา...ชั้นจะไปรู้ได้ไงว่าใครเดินมาบ้าง.....คนออกเยอะแยะเกลื่อนโรงเรียนขนาดนี้..."
"คาเมะ....ไปเหอะ"
โคคิห้ามเพื่อนเต็มที่.....แต่ก็รู้ว่ากำลังจะมีมวย....ใครก็ห้ามไม่อยู่
"นายนี่เอง....ยินดีที่ได้รู้จักนะไอดอลคนใหม่....St.Valentine"
ยื่นมือ....อยากจะสร้างมิตรภาพเล็กๆ....แต่นั่นก็เพียงความเสแสร้งของยามะพีก็เท่านั้น
"เมื่อกี๊ยังด่าชั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ.....แล้วอยู่ๆก็มาทำดี....หน้าอย่างนายชั้นไม่เชื่อให้โง่หรอกยามาชิตะ"
คำพูดที่กวนโมโหไอดอลผู้แสนเย่อหยิ่ง....ดูท่าว่าแผนสานมิตรภาพจะใช้ไม่ได้กับคาเมะซะแล้ว.....
"นี่ชั้นพูดดีๆนะ.....นายเข้ามาในวงการใหม่ๆพูดแบบนี้ระวังจะเจอฆ่าเข้าซักวัน..."
"ไม่กลัว.....ชั้นว่าคนที่จะเจอฆ่าคนแรกน่าจะเป็นนายมากกว่า...แล้ขอโทษเถอะ....ใครบอกว่าชั้นเข้าวงการแล้ว....ชั้นยังไม่ได้เซ็นต์สัญญากับใครเลย....ทำไมพวกอยู่ในวงการนี้นานๆถึงได้คิดเอาเองแทบทุกคนเลยนะ.....บ้าสุดๆเลย...นายว่ามั้ยโคคิ"
ถามความเห็นจากเพื่อน.....แต่ว่าก็ไม่ตอบ....กำลังมองสายตาของยามะพีที่แค้นจะเป็นจะตาย....มือกำแน่นจนเล็บจะฝังเนื้ออยู่แล้ว
มองตาเคียดแค้นกันอยู่หน้าตึก....พวกที่เดินผ่านไปมาก็หยุดมองด้วยความสนใจ
"เฮ้ย....รถอะไรวะน่ะ.....เป็นขบวนเลย"
เสียงโคคิที่อยู่ข้างหลัง.....บอกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างหน้าโรงเรียน
สายตาทุกคู่หันไปมอง....รถตู้คนใหญ่หลายคัน....รถยนต์อีกมาก....
ข้างตัวรถมีสัญลักษณ์ของหนังสือพิมพ์แต่ละฉบับ.....แล้วก็ทีวีแต่ละช่อง
พร้อมด้วยนักข่าวที่วิ่งลงมาพร้อมกับตากล้องหลายคน...
มาดักรอคนๆนึง.....คนๆนั้น.....
St.Valentine???
"ซวยแล้ว....โคคิ...ชั้นจะทำไงดี.....???"
คาเมะยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น.....ก้าวขาไม่ออก...ยามะพีเห็นคาเมะทำท่าแบบนั้น.....คามหมั่นไส้ที่มีอยู่แล้วก็ยิ่งแต่จะเพิ่มมากขึ้น......
นึกถึงว่าทำไมตอนที่ตัวเองเข้าวงการใหม่ๆถึงได้ไม่มีนักข่าวตามมาถึงหน้าโรงเรียนมากมายขนาดนี้....
ก็คงเป็นเพราะไม่มีความโดดเด่นอะไรมากกว่า.....ไม่เหมือนSt.Valenineฟื้นคืนชีพอย่างคาเมะ.....
"เอางี้คาเมะ...นายไปหลังโรงเรียนดีกว่า.....หนีไปทางนั้น....เชื่อชั้น"
"บ้าเหรอ....จะหนีได้ไง...กำแพงสูงขนาดนั้นน่ะ....ตกลงไปก็สิ้นชีพกันพอดีอ่ะดิ"
"แล้วจะให้ทำไง...ถ้านายไม่หนีไปข้างหลัง....มันก็มีทางเดียวคือนายต้องออกข้างหน้า....จะเอามั้ยล่ะ"
คิดอยู่นาน.....หันมามองยามะพีที่ยืนแค้น.....มองคาเมะจนลูกตาแทบจะหลุดออกมาข้างนอก....
น่ากลัวกว่านักข่าวอีก....
"ไปก็ได้วะ...โคคิ....นายช่วยจัดการกับยามาชิตะให้ชั้นด้วย.....ชั้นรำคาญ"
"โอเคๆ..."
ร่างเล็กๆของคาเมะวิ่งฝ่าเพื่อนนักเรียนด้วยกันไปทางด้านหลังของอาคารเรียน.....ยามะพีเรียกไม่ทันซะแล้ว
"นี่.....เดี๋ยวสิ...นายยังพูดกับชั้นไม่จบเลยนะ"
ทำท่าจะวิ่งตามร่างนั้น....แต่ก็โดนโคคิกั้นทางไว้ซะก่อน...หลบไปทางไหนโคคิก็กั้นอยู่อย่างนั้น
รำคาญไอ้หน้าเหลี่ยมนี่จริงๆเลยโว้ยยย!!
"นายจะมาขวางทางชั้นทำไมเนี่ยะ....."
"ก็ปกป้องเพื่อนชั้นหน่อยก็เท่านั้นแหละ....ปกป้องจากปิศาจขี้อิจฉาบางตัว"
"ไอ้บ้า...แกไปไกลๆเลยไป"
"นายนั่นแหละที่จะต้องไปไกลๆ....ถ้าชั้นปล่อยนายไป....เพื่อนชั้นก็เดี้ยงอ่ะดิ"
"ไม่เดี้ยงหรอก....เพื่อนนายน่ะหนีไปไกลแล้วแหกตาดูซะบ้างสิไอ้บ้า"
หันไปมองร่างของคาเมะ....หายลิบไปหลังตึก...หายไปจริงๆ
"เออ....งั้นปล่อยก็ได้....คนขี้อิจฉาอย่างนายชั้นก็ไม่อยากจะกักไว้ซักเท่าไหร่หรอก...โด่เอ๊ยยย.....ไปหานักข่าวดีกว่า"
เดินเฉียดไหล่จนร่างของยามะพีเซไปอีกทาง...แทบคลั่ง....แต่ก็ต้องระงับอารมณ์....เพราะคนที่เค้าจะจัดการ.....ตัวสำคัญคนนั้น....
คือ...คาเมะ?
"คราวหน้าชั้นไม่ปล่อยหรอก.....โธ่เว้ยยย....หนีไปจนได้..."
เดินหัวเสีย.....ออกหน้าโรงเรียนไปซะอย่างนั้น
แปลกที่นักข่าวไม่เห็นตามมาสัมภาษณ์....กลับกลายเป็นสนใจในตัวโคคิแทน.....
ไอ้นั่นก็โพสต์ท่าจนน่าหมั่นไส้....
ดูท่าอารมณ์ของยามะพี....คงจะไปลงกับผู้จัดการส่วนตัวแน่ๆ
คุณยามาดะจะรู้ชะตากรรมตัวเองรึยัง?
"โอ๊ยยย....กำแพงบ้าอะไรมันสูงขนาดนี้เนี่ยะ....."
คาเมะ.....ไม่ได้ยืนอยู่ตรงกำแพง
ไม่ได้เงยหน้ามองกำแพง
แต่ว่า.....ปีนขึ้นมาแล้ว.....มันลงไม่ได้ก็เท่านั้น
"ขาสั่นแล้วโว้ยยย...จะลงยังไงง่ะ...."
พยายามก้าวขา.....แต่ว่ามันสั่นไปหมด....นั่งอยู่บนกำแพงอย่างนั้น....ลงไม่ได้ซักที....กลัวจนน้ำตาแทบจะแตกอยู่แล้ว.....
แต่ทว่า......
"คาเมะ....ทางนี้"
เสียงนั้นที่เรียกมา....อยู่ข้างล่าง....คนๆนั้น
"อา...อาคานิชิ"
"ก็ชั้นไง....มากับชั้นเร็วเข้า"
"นายมาที่นี่ได้ไง"
"ก็กลัวนายจะหนีชั้นไปก็เท่านั้น....กลัวนายไม่มาหาชั้น"
คำพูดของจิน....เหมือนกับไม่ได้หมายถึงคาเมะจะไม่มาให้เค้าถ่ายภาพ....แต่ว่าพูดเหมือนกับคาเมะจะหนีไปจากชีวิตยังไงยังงั้น
รึว่าจะหมายถึงอันหลัง?
"นาย.....นาย...ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอก...ชั้นก็จะไปหานายนั่นแหละ.....ไม่หนีแน่ๆ...กลัวชั้นหนีมากขนาดนั้นเชียวเหรอ"
"ถ้าไม่หนีก็มากับชั้นสิ"
"จะให้ลงไปได้ยังไงล่ะ....สูงลิ่วขนาดนี้....เดี๋ยวSt.Valentineของนายก็ขาหักกันพอดี"
"เมื่อกี๊อะไรนะคาเมะ......St.Valentineของชั้นเหรอ"
นึกคำพูดตัวเองเมื่อกี๊....เวรแล้วมั้ยล่ะ....พูดอย่างนั้นออกไป...จินได้หลงตัวเองชัวร์
"เออน่า.....ตอนนี้ชั้นลงไปไหนไม่ได้.....แล้วยิ่งเห็นหน้านายชั้นก็ยิ่งจะไม่ลงไปข้างล่างใหญ่...."
"เฮ้ย....นี่ชั้นมาช่วยนายนะ...."
ส่ายหัวให้กับร่างที่นั่งสั่นอยู่บนกำแพงโรงเรียน....เตรียมถลกแขนเสื้อตัวเอง....
"นายจะทำอะไรน่ะอาคานิชิ"
"จะลากนายลงมา...."
มือใหญ่ข้างนึงจับขาคาเมะเอาไว้....ฉุดขาไม่ทันซะแล้ว
"นายอย่าทำอะไรบ้าๆนะ....ชั้นกลัวความสูง.....อย่าทำนะ"
"ก็บอกให้ลงมาดีๆไม่ชอบ....วิธีนี้แหละดีสำหรับนายที่สุดแล้ว....ลงมา!!"
ขาโดนกระชากจนตัวแทบจะตกลงมาอยู่แล้ว....ตัวคาเมะเองก็กลัวจะตาย
แต่ดูท่าาจะบอกจินไม่ทัน....
"เฮ้ยยยยยย!!!"
ร่างเล็กๆตกลงมา.....ทับคนที่อยู่ข้างล่าง
จินรอรับอยู่แล้ว.....แต่คงจะพลาดไปหน่อย.......
โดนร่างของคาเมะทับอยู่ที่พื้น....ล้มอยู่กลางพื้น....
นอนฟุบอยู่บนตัวจิน.....นิ่งไปเลย
"คาเมะ......คาเมะ....."
เขย่าร่างเล็กๆที่นอนฟุบอยู่บนตัว.....ดูไม่ขยับเลย.....
"มันลุกไม่ไหว....ชั้นก้าวขาไม่ได้....."
"ชั้นว่านายอยากนอนบนตัวชั้นมากกว่าม้างงง"
"จะบ้าเหรอ.....ชั้นก็ไม่ได้อยากจะนอนบนตัวนายนักหรอก....แหยงจะตาย....แต่ว่าชั้นขยับไม่ไหวจริงๆ....มันชาไปหมดแล้ว....นายดึงชั้นมาเองนะอย่ามาพูดมากเด้"
"เฮ้อ....จริงๆเล้ยยย...จะสำออยไปถึงไหน"
"ชั้นไม่ได้สำออยนะ.....โอเค...ลุกก็ได้...."
พยายามพยุงตัวด้วยแรงที่มีอยู่.....แต่ว่าโรคกลัวความสูงของคาเมะ.....มันทำเอาแขนขาชาไปหมด.....
จิน.....จนปัญญาสุดๆ.....แต่ใจนึงก็เริ่มที่จะ...??=>_<=
คงเป็นเพราะกลิ่นหอมๆจากคนตัวเล็กที่อยู่บนตัว....มันทำให้รู้สึกดีรึไง?
และในตอนนั้น....
"มาดักด้านหลังกันดีกว่า....ชั้นว่าเด็กคนนั้นต้องหนีมาทางนี้แน่ๆ...."
เสียงนักข่าว5-6คน....ดังขึ้นทุกทีๆ....คงเป็นเพราะเดินเข้ามาใกล้ตรงที่จินกับคาเมะอยู่ตรงนั้น
"คาเมะ...ลุกเร็ว.....เราต้องรีบขึ้นรถเดี๋ยวนี้..."
"อาคานิชิ.....บอกแล้วไงว่าชั้นลุกไม่ไหว....นายไม่ฟังชั้นเลยรึไง!!!!"
จินเริ่มจะฉุน...จับตัวคาเมะที่ยังคงนอนอยู่....ลุกขึ้นนั่ง....ในอ้อมกอด....
หลบอยู่ข้างตัวรถ.....มือใหญ่กอดเอวเล็กๆทางด้านหลัง.....
แนบแน่น...แผ่นหลังของร่างบางกระทบกับแผงอกอุ่นๆ.....รู้สึกถึงไอร้อนที่ใกล้กัน...ตื่นเต้นจนหน้าเริ่มแดง
"นายทำอะไรของนาย.....ปล่อยชั้นนะเว่ย!!"
"เบาๆได้มั้ย...เดี๋ยวไอ้พวกนักข่าวมันก็หาเจอกันพอดี...."
มือใหญ่ปิดปากเอาไว้แน่น.....เสียงของคาเมะเงียบไปโดยอัตโนมัติ
แต่จินจะรู้มั้ย...ถึงเสียงเงียบ.....แต่สายตาคาเมะ...มองจินตลอด....
มองสายตาของจิน....ที่ดูไม่เหมือนเมื่อตอนพบกันครั้งแรก....มันเหมือนกับอยากจะปกป้องคนที่ตัวเองกำลังสวมกอดอยู่...
ให้ปลอดภัย....แต่ในภายหลัง...อาจจะทำอะไรที่ไม่คาดคิดก็ได้
คิดมากจนเริ่มกลัว....กลัวว่าจินต้องทำอะไรนอกเหนือจากกอดแน่ๆ...งั้นก็ต้องป้องกันตัวเองก่อนดีกว่า....
มือน้อยๆที่จินยังไม่ได้จับ....ทุบลงที่แขนจินอย่างแรง
พร้อมกับเสียงที่สามารถจะส่งผ่านออกมาได้ทั้งหมด.....
"อาอาอิอิ๊...อ่อยอั๊น!!" (อาคานิชิ.....ปล่อยชั้น)
"เงียบๆได้มั้ย.....มันมาแถวนี้แล้วนะ"
"อ้าอั๊นเอี้ยบ....อออั๊กอ่าวไอ...อายอ้ออ้องอำอะไออั๊นแอ้เอย....ไอ้ไอ๊?" (ถ้าชั้นเงียบ....พอนักข่าวไป....นายก็ต้องทำอะไรชั้นแน่เลย...ใช่มั้ย?)
"ถ้านายไม่เงียบชั้นทำแน่ๆ.....บอกให้เงียบไงล่ะ"
"ไอ้เอี้ยบโอ๊ยยย.....อายอ่อยอั๊น.....อายอันเอื้อไอ้อ้ายอ่อก....ไอ้ออแอ๋....!!" (ไม่เงียบโว้ยย....นายปล่อยชั้น....นายมันเชื่อไม่ได้หรอก.....ไอ้ตอแหล!!!)
"หนวกหูจังวะ.....อยากให้ทำนักใช่มั้ย....ชั้นรู้วิธีปิดปากนายแล้ว....ไอ้ตัวดี..."
"อายอะอำอะไอ....เอ้ย!!" (นายจะทำอะไร.....เฮ้ย!!)
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากร่างเล็กๆนั้นอีก....ก็เพราะว่า....
ริมฝีปากหนานุ่มของจิน....ประทับลงไปจนแนบแน่น....คนโดนจูบก็อึ้งจนตาค้าง
สิ่งที่จินรู้สึกจากร่างเล็กๆที่ตัวเองได้ประทับรอยลงไป....คือความหวานที่อยู่ภายใต้แรงขัดขืนเล็กๆ
แต่สุดท้าย....Sheก็ไม่รอด?...
"ชั้นว่าเค้าไม่มาแถวนี้หรอก....กำแพงสูงขนาดนี้ใครมันจะกล้าหนีออกมาล่ะ.....ก็หลบอยู่ในโรงเรียนแหละชั้นว่า"
นักข่าวคนนึงที่วิ่งมาพูดขึ้น.....
"แต่ว่าน่าจะหนีมาทางนี้นี่นา....."
"ชั้นว่าไม่มาหรอก.....คุณนักข่าวchanel J...ไปกันเถอะ....รอไปเสียเวลา...."
"เอางั้นก็ได้....ท่าทางจะชวดอีกแหง"
โชคเข้าข้างคนทั้งคู่....เสียงฝีเท้าของนักข่าว....หายไปทีละนิด.....
แต่หูของคาเมะ.....มันไม่รับรู้อะไรแล้ว....ตอนนี้ประสาทสัมผัสทั้งหมดรับรู้แต่เพียง.....หน้าของจินที่ใกล้...ลมหายใจที่ทำให้แก้มใสอุ่นนิดๆ....กับริมฝีปากนุ่มๆ
ตกใจ...ตื่นเต้น....จน???
จินถอนจูบออกอย่างช้าๆ....เบาๆเนิบๆ....แต่ทว่า.....ความรู้สึกจากความหวานที่ได้รับยังไม่จางหาย.....รสชาดดีจนไม่อยากจะทิ้งมัน
"ไปกันหมดแล้วสินะ.....คาเมะ...เราไปกันได้แล้วล่ะ"
มองตามนักข่าวที่ไปไกลลิบ....หันกลับมาอีกที....
ก็เห็นคาเมะนอนพักหัวที่ไหล่ตัวเอง....เขย่ายังไงก็ไม่ตื่น....
"คาเมะ....เฮ้ยย.....ไอ้ตัวดี....ช็อกเลยเหรอ....คาเมะ!!!"
ร่างเล็กๆเป็นลมไปซะแล้ว....หน้ายังแดงก่ำอยู่เลย....
ทำไมวันนี้มันทุลักทุเลนักนะ????
* * *
