"คาเมะจัง....คาเมะ"
เสียงของผู้ชายคนนึง.....ที่ฟังดูอบอุ่น....
เรียกชื่อของคนที่ยังนอนอยู่....หลับไหลไปกับความรู้สึกที่เหมือนได้เกิดใหม่
"ลูกพ่อน่ารักจังนะ....คาเมะจัง....พ่อมาหาเรา.....เราต้องเป็นเด็กดีนะ...."
ร่างเล็กๆค่อยๆตื่นจากหลับนั้น.....หรี่ตามองคนที่กำลังจ้องมองอยู่
แต่ทว่า...ภาพกลับไม่ชัดเลย.....แสงสีขาวที่ปิดบังใบหน้านั้น....มันทำให้อยากจะพบ....อยากรู้ว่าเสียงที่พูดคุยอยู่ตอนนี้เป็นใคร?
"นั่นใครน่ะ?"
"นี่พ่อนะคาเมะจัง...พ่อมาหาเรานะ"
"พ่อ....พ่อ...จริงๆเหรอ....พ่อใช่มั้ย?"
"ใช่แล้ว....ดูแลตัวเองนะ....ไม่นานเราจะมาอยู่ด้วยกัน.....คาเมะจังจะได้เจอหน้าพ่อแล้ว"
"ไม่เอา....ผมอยากเห็นหน้าพ่อตอนนี้.....พ่ออย่าเพิ่งไปไหนนะ....แสงสีขาวนี่มันอะไร.....เห็นไม่ชัดเลย"
พยายามจะลุกขึ้น...พยุงตัวเองให้นั่ง....เพ่งมองคนๆนั้น....ที่เหมือนกับค่อยๆเลื่อนจากไปทุกทีๆ
ทั้งๆที่ยังไม่ได้เห็นหน้ากัน....อยู่ๆจะไปซะแล้วเหรอ?
"แล้วเจอกันนะ.....พ่อรักลูกที่สุดเลยนะคาเมะจัง"
"พ่ออย่าเพิ่งไป.....พ่อ!!!"
เรียกคนๆนั้นทั้งน้ำตา....มือน้อยๆไขว่คว้าให้ร่างนั้นกลับคืนมา
วิ่งตามไม่ทัน....ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน.....
พ่อบังเกิดเกล้า...จากไปซะแล้ว......ชั่วนิรันดร์?
"พ่อ....พ่อ....!!!"
"คาเมะ....นายเป็นอะไรไปคาเมะ!!!"
แรงเขย่าที่มีมันทำให้ร่างเล็กๆตื่นขึ้น....ลืมตาขึ้นช้าๆ
ตอนนี้...กลับมาสู่โลกความเป็นจริงแล้ว...โลกที่ไม่มีใคร
เมื่อซักครู่.....ก็เป็นเพียงแค่ความฝัน...เป็นสิ่งที่ใจต้องการ....
พ่อ.....ตัวตนของพ่อจากไปแล้ว......
"นายเป็นอะไร.....พูดอยู่ได้แต่คำว่าพ่อ..."
จินมองคาเมะที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ....สีน้ำเงิน....
คราบน้ำตาของร่างๆนี้ยังคงเจือจางอยู่บนใบหน้าขาวใส
เสื้อนอกที่เป็นเครื่องแบบนักเรียนถูกถอดออกพาดอยู่ที่เก้าอี้....กระดุมบน2-3เม็ดก็ถูกปลดออก
"นี่ชั้นอยู่ที่ไหน......"
"ที่บ้านชั้น....."
จินตอบหน้าตาเฉย....เพียงแค่ฟัง...พลังคาเมะก็กลับเข้าร่างอีกครั้ง
ลุกขึ้นนั่ง....สำรวจร่างกายอย่างรวดเร็ว
"ไหนจะพาชั้นไปถ่ายแบบที่บริษัทไม่ใช่เหรอ.....แล้วทำไมเสื้อชั้น.....เฮ้ย!!"
"ฟังชั้นก่อนนะคาเมะ....คือว่า.."
"แล้วนี่มันเตียงนาย....แน่ๆเลย....นายจะทำอะไรชั้นไอ้โรคจิต!!!!"
"ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอกน่า....."
"ไม่ทำบ้าอะไร....เล่นพาขึ้นเตียงขนาดนี้.....ถอยเลยชั้นจะกลับบ้าน"
พยายามไล่จินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ....แต่ว่าจิน....
ขึ้นคร่อมซะแล้ว....
"ฟังชั้นก่อนดิ...นายเองไม่ใช่เหรอที่ทำให้ชั้นต้องทำแบบนี้.....นายโดนชั้นปิดปากจนเป็นลมไป.....ชั้นก็เลยต้องพานายมานอนก่อน.....พอตื่นขึ้นมาจะได้ว่ากันอีกที"
"อ๋อ...นี่แปลว่า.....จะพาชั้นมาต่อใช่มั้ย.....อารมณ์ค้างใช่มั้ย....ไอ้บ้า...แกออกไปไกลๆจากตัวชั้นเลยนะ"
ทุบจินแรงจนเจ้าตัวเริ่มเจ็บ....หน้าตาโดนทั้งต่อยทั้งตบ
ทนไม่ไหว....มือใหญ่จับมือทั้งสองข้าง.....รวบเอาไว้เหนือหัว...
โน้มหน้าเข้าใกล้จนชิดกัน....กลิ่นหอมจากผิวขาวๆมันทำให้อารมณ์พุ่งพล่าน....
"อยู่เฉยๆ....ถ้านายไม่หยุด....ชั้นจะทำอย่างที่นายไม่อยากให้ทำจริงๆ....ลองดูสิ"
"นายจะทำอะไรชั้น"
"ทำอย่างที่ใจชั้นมันคิดไง......ผิวนายเนี่ยะสวยดีนะ....ใสซะด้วย.....อยากรู้เหมือนกันว่าทั่วทั้งตัวมันจะเป็นไง"
"อย่านะ.....ไอ้ลามก"
"ถ้าไม่อยากให้ทำก็อยู่เฉยๆสิวะ....ดูปากชั้นนะ....ชั้น-ไม่-ทำ-อะไร-นาย-หรอก"
นอนมองหน้าจินที่จ้องตาไม่กะพริบ.....หน้าเริ่มแดงขึ้นมา....
นึกถึงจูบเมื่อกี๊.....มันชวนให้นึกถึงมากกว่านั้น.....
"ก็ได้...ชั้นเชื่อนาย.....ออกไปจากตัวชั้นสิ...."
"ชั้นจะแน่ใจได้ไงว่านายจะไม่หนี"
"ไม่หนีหรอกน่า...จะให้ชั้นทำอะไรก็เชิญบัญชามาตามสบาย...เร็วเข้าสิ"
จินลุกออกอย่างว่าง่าย....ยืนมองหน้าคาเมะอยู่ที่ข้างเตียง
"ถ้าไหวแล้วก็ลุกตามชั้นไปที่ห้องข้างใน....เข้าใจ๊?"
"ห้องไหน...."
"ห้องที่อยู่ในห้องชั้น....ติดกับห้องน้ำเนี่ยะ....เดินไม่กี่ก้าวหรอก....เห็นมั้ยที่ประตู2ประตูติดกันน่ะ"
คาเมะมองตามที่จินชี้....ห้องเล็กที่อยู่ภายในห้องนอน....มันชวนให้นึกถึงยูอิจิ....กับเรื่องราวภายในห้องนั้นจริงๆ
ป่านนี้ยูอิจิจะเป็นไงบ้างนะ?
"ตามชั้นมาล่ะ....เราจะถ่ายกันที่ห้องนั้นแหละ.....ชั้นจะไปเตรียมกล้อง....ส่วนนาย....ใส่ชุดที่แขวนอยู่ในห้องน้ำซะ....รีบๆออกมาหาชั้น...ชั้นจะแต่งหน้าให้"
"นายเนี่ยะนะจะแต่งหน้าให้ชั้น.....นายเป็นตากล้องไม่ใช่เหรอ....."
"อย่าเรื่องมากได้มั้ย.....ความจริงมันก็ไม่ต้องแต่งหรอก....แต่ไอ้หน้าหลังเป็นลมมันซีดจนไก่ต้มแพ้ขนาดนี้....ชั้นว่านายแต่งซะหน่อยคงไม่ตายหรอกมั้ง....ชั้นไปนะ"
จินไม่สนใจเลยว่าคำพูดตัวเองทำให้คาเมะแค้นแค่ไหน.....เดินไปซะงั้น
"แล้วใครล่ะวะ....ทำให้ชั้นต้องหน้าซีดจนไก่ต้มแพ้....ไม่ใช่เพราะนายรึไง....ไอ้ตากล้องไส้แห้ง!!!"

* * *

ไอดอลเอเจนซี่.......
"คุณยามาดะ....คุณยามาดะอยู่ไหน"
ยามะพีก้าวฉับๆมาหาที่บริษัท....หน้าตาเครียดสุดๆ
มาที่ประชาสัมพันธ์....ถาม2สาวห้วนๆ
"คุณยามาดะอยู่ที่ไหนพวกเธอรู้มั้ย"
"ซักครู่นะคะ"
โทรหาขึ้นไปข้างบน....
ยามะพีใจจดใจจ่อรอฟังคำตอบเต็มที่......
"ตอนนี้อยู่ในห้องท่านประธานนะคะ...กำลังคุยเรื่องงานอยู่ค่ะ"
รู้คำตอบ....ไม่แม้แต่จะพูดขอบใจซักคำ
วิ่งขึ้นลิฟต์ไปซะเฉยๆ
"ไอดอลนิสัยแย่อย่างนี้ชั้นภาวนาเลยนะ.....ขอให้St.Valentineคนใหม่อย่าเป็นแบบนี้เลย....ไม่งั้นวงการไอดอลล่มจมแน่ๆ"
"ชั้นก็ว่างั้น.....หยิ่งจริงๆเล้ยคนอะไร"


"ปังๆๆๆๆๆ!!"
"คุณยามาดะ....คุณยามาดะ"
เสียงเคาะประตูห้องท่านประธาน....ดังจนก้องไปทั้งแผนก....
มารยาทไม่มีเอาซะเลย...
"ห๊าาา....พีจัง....เดี๋ยวก่อนสิ"
เลขาหน้าห้องท่านประธานที่เพิ่งชงกาแฟเสร็จ...เดินกลับมา
แก้วกาแฟแทบจะหล่นแตก...ตกใจกับพฤติกรรมห่ามๆ
"พีจังจะทำอะไรน่ะ....นี่ห้องท่านประธานนะ"
รั้งตัวยามะพีที่ดูจะไม่ฟังใครเลย....แต่ก็ไม่สำเร็จ
"ชั้นจะมาหาคุณยามาดะ...ข้างล่างเค้าบอกว่าอยู่ห้องนี้....."
"แต่ว่าคุณยามาดะคุยงานอยู่กับท่านประธานนะ....พีจังมีมารยาทหน่อยสิ!!!"
"นี่เธอหาว่าชั้นไม่มีมารยาทเหรอ....ชั้นไอดอลชื่อดังของญี่ปุ่นนะ...เธอว่าชั้นอย่างนี้น่าจะรู้นี่ว่าเธอจะต้องโดนอะไรถ้าชั้นฟ้องท่านประธาน"
"ทราบค่ะ....แต่ถึงยังไง.....ถ้าสิ่งไหนมันถูกต้องดิชั้นก็ต้องทำ...ท่านประธานน่าจะเห็นในความถูกต้องมากกว่านะคะ"
"นี่เธอเถียงชั้นเหรอ......"
"ไม่ได้เถียงค่ะดิชั้นพูดตามความจริง"
"เอ๊ะ!!!"
ทะเลาะกันอยู่หน้าห้อง....จนเสียงดังเข้าไปถึงข้างใน....รบกวนการประชุมระหว่างคน2คน
"เสียงดังอะไรกัน....อ้าว....พีจัง"
คุณยามาดะเปิดประตูก็พบกับยามะพีที่หน้าตาโกรธจัด....พร้อมๆกับเลขาหน้าห้องที่ดูจะไม่ยอมแพ้กัน
"มีอะไรกัน.....ทำไมถึงเสียงดังไปถึงข้างในเลยล่ะ...รบกวนท่านประธานนะ"
"ก็เลขาท่านประธานมาว่าชั้นมารยาทเสียก่อนทำไมล่ะ...."
"ก็มันจริงมั้ยล่ะคะ...ความจริงน่าจะรู้หน่อยนี่นาว่าอะไรเป็นอะไร"
"นี่เธอ!!"
"หยุดพูดทั้งสองคนนั่นแหละ!!!"
คุณยามาดะตวาดคนทั้งคู่....เสียงเงียบลงโดยอัตโนมัติ....
ไม่คิดจะถือโทษเลขาเลย....เพราะรู้นิสัยยามะพีดีก็เท่านั้น
"พีจัง....เข้าไปข้างในหน่อย....ท่านประธานอยากพบหน้า"
"ไม่...ชั้นมีเรื่องสำคัญจะพูดกับคุณยามาดะตอนนี้....ไม่พบใครทั้งนั้นล่ะ"
"แต่นี่มันเรื่องสำคัญ....ถ้าไม่ฟังพีจังอาจจะเสียใจไปทั้งชีวิตก็ได้"
"ก็ได้........"
ส่งสายตาเคียดแค้นให้เลขาหน้าห้อง....เดินตามหลังคุณยามาดะไป
เลขาก็ได้แต่เจ็บใจจนไม่รู้จะทำไง....ทำได้แค่แช่งในใจแค่นั้น....
คนเกลียดกันเต็มบ้านเต็มเมืองจะรู้เรื่องรึเปล่ายามาชิตะ?


"พีจังมาแล้วครับ"
ยามะพีเดินตามคุณยามาดะเข้ามา...หน้าตาบึ้ง...
โค้งให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก.....
"ดีฮะ.....มาซาฮิโระคุง"
"ทะเลาะอะไรกันอยู่ข้างหน้า......ยามาชิตะ"
มาซาฮิโระ มัตซึโอกะ.....ประธานบริษัทถามด้วยหน้าตานิ่งเฉย
"ก็เลขาหน้าห้องน่ะสิฮะ....เถียงเก่งชะมัด....จัดการให้ผมเลยด้วย"
"พีจัง.....อย่าไปสั่งท่านประธานแบบนั้นสิ"
คุณยามาดะคอยปราม....แต่ก็รู้กันอยู่ว่าห้ามไม่ได้
"ไม่เป็นไรหรอกยามาดะ....เรื่องแค่นี้เดี๋ยวชั้นทำให้ได้....ตอนนี้เอาเรื่องงานก่อนดีกว่า....มานั่งตรงนี้สิยามาชิตะ"
ยามะพีเดินเข้าไปนั่งข้างหน้า....ตามหลังด้วยคุณยามาดะ....เปิดฉากพูด
"ได้ข่าวจากยามาดะว่านายอยากโค่นSt.Valentineคนใหม่นั่นใช่มั้ย"
"ใช่ฮะ....อยากให้จมดินไปเลย.....ผมไม่ชอบมีคู่แข่ง....วันนี้ก็ไปปะทะคารมกับเด็กคนนั้นมา.....ปากร้ายที่สุดเลย"
"งั้นเหรอ....ถ้างั้นอยากแข่งกับเค้ามั้ยล่ะ...."
"เอ๊ะ.....ได้เหรอฮะ....จะช่วยผมเหรอ"
"เปล่า....ไม่ได้ช่วย....แค่จะเพิ่มเรตติ้งให้นาย....จะเอามั้ย"
"เพิ่มเรตติ้งเหรอ....หมายความว่าไง.....นี่หาว่าผมไม่ได้รับความนิยมเลยงั้นสิ"
"ก็แล้วแต่นายจะคิด.....ตอนนี้นายกำลังแย่....แย่แค่คนเดียว....กระแสของนายกำลังจะตก....ชั้นก็เลยตกลงกับยามาดะว่าจะให้นายถ่ายแบบรวมเป็นอัลบั้มภาพ...ออกวางขายช่วงปลายเดือนนี้....ชั้นบอกได้แค่นี้ล่ะ....ต่อไปนายก็พูดกับเค้านะยามาดะ"
"ครับท่านประธาน.....พีจังฟังนะ"
ยามาดะนั่งลงข้างๆ....ตั้งใจอธิบาย
"ชั้นได้ข่าวมาว่า...อีก2อาทิตย์ทางFiReจะจัดแถลงข่าวเปิดตัวSt.Valentine...แล้วดูท่าคนจะเยอะซะด้วย....เพราะฉะนั้นเราก็จะทำอัลบั้มภาพของนายออกวางขายก่อนที่งานแถลงข่าวจะเริ่มขึ้น....เพื่อจะได้ดักคนเอาไว้....ทำให้นายกลับมาได้รับความนิยมใหม่....แล้วพีจังก็ต้องทำให้คนรู้สึกเฉยๆกับSt.Valentineด้วย....จะทำได้มั้ย"
นั่งคิดไปคิดมา...มันก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน..
แต่ว่าการที่จะทำให้คนรู้สึกเฉยๆกับSt.Valentineนี่สิ....จะทำได้มากแค่ไหนยังไม่รู้เลย
ในเมื่ออยากจะทำให้คาเมะรู้ฤทธิ์ตัวเอง...ก็ต้องทำให้ได้
"แน่นอน...ชั้นทำได้....ชั้นจะทำให้มันตายตั้งแต่เริ่มเกมเลยคอยดู"
สิ่งที่ยามะพีพูดออกมา...ทำเอาท่านประธานบริษัทมั่นใจ....
ถึงขนาดอาฆาตแค้นมากมายขนาดนี้....คาเมะคงไม่มีทางเหลือแน่ๆ

* * *

"ตรี๊ดดดดดดดดดดดด....ตรื๊ดดดดดดดดดดดด"
*ดีครับ....ยูอิจิครับ...*
"ยูจัง....นี่ชั้น......"
ยังไม่ทันจะพูดประโยคต่อไปก็หมดอารมณ์ซะก่อน...เพราะ....
*ตอนนี้ผมรับโทรศัพท์ไม่ได้....มีอะไรฝากข้อความไว้ก่อนนะครับ*
"ชั้นรู้นะว่ายูจังไม่อยากรับโทรศัพท์....แต่ว่ากลับมาบ้านเถอะนะ...ยูจัง...."
"ตรื๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
สายโดนตัดไปแล้ว...รู้เลยว่ายูอิจิเลี่ยงสายแน่ๆ...แล้วเสียงที่ได้ยินเมื่อกี๊ก็เสียงยูอิจินั่นแหละ
"หนีชั้นไม่พ้นหรอก....จะโทรจิกให้ตายคามือถือไปเลย"
กดหาอีก...แต่ว่าคราวนี้.....
*เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้*
"อะไรนะ....นี่ปิดมือถือหนีเลยเหรอ....ยูจัง....ไอ้พี่บ้าๆๆๆๆๆๆ.....ทำไมไม่เข้าใจกันบ้างเลย.....ห๊าาาา!!!"
"เฮ้ย....คาเมะ.....เสร็จรึยัง!!"
เสียงจินดังมาจากห้องเล็ก.....คาเมะต้องรีบเก็บมือถือ.....ออกไปทั้งชุดที่จินเตรียมให้
"มาแล้วๆ......."
เปิดประตูเข้าไปยังห้องเล็กนั้น.....ตาของจินไม่ได้สนใจอะไรเลย
ยังคงเช็กกล้องตัวเอง....แถมสั่งให้ไปยืนข้างหน้าอีก
"ยืนแล้วใช่มั้ย....เดี๋ยวจะถ่ายแล้วนะ....นายอยากทำอะไรตอนนี้ก็ทำไปเลย.....คิดถึงอะไรได้ก็คิด....แล้วส่งผ่านอารมณ์ออกมาทางสายตา....ทำได้ใช่มั้ย"
"แล้วจะทำไงอ่ะ"
"ก็อย่างที่ชั้นบอกไง...นายต้อง......."
หยุดกึก....เพราะภาพตรงหน้าที่ได้เห็น.....
ร่างเล็กๆ....ที่อยู่ภายใต้ชุดสีขาวบริสุทธิ์ทั้งชุด.....ส่งสายตามองมาที่จินตลอดเวลา
ขนเฟอร์ที่พันรอบคอเพิ่มความอ่อนหวานให้กับคนตัวเล็กนี้มากขึ้น
ผิวขาวๆ....แทบจะไม่ต้องแต่งก็สวยจนใจจะละลาย.....
"อาคานิชิ.....นายมองอะไรนักหนา"
"ก็มองSt.Valentineที่ชื่อคาเมนาชิไง.....สวยจังนะ...เดินมานี่หน่อย"
เดินไปหาจินที่นั่งอยู่ช้าๆ....มองตาของจิน....
"นั่งลงสิ.....ชั้นจะแต่งหน้าให้"
ทำตามที่จินพูดทุกอย่าง....มองสิ่งที่จินทำ.....ดูไม่ใช่ตากล้องธรรมดาทั่วไปเลย
มือใหญ่....จับที่ปัดแก้ม....แต้มสีชมพูอ่อนเบาๆ......ปัดแค่นิดเดียว.....ใบหน้าก็มีสีชมพูระเรื่อ....
จับลิปกลอส...หมุนแท่งลิปขึ้นมาเบาๆ....
เชยคางมนนั้น....บรรจงทาลงไปที่ริมฝีปากบาง.....ทำให้ปากดูน่าสัมผัสมากขึ้น
ตื่นเต้นจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก.....หลับตาไม่ยอมมองหน้าจินเลยซักครั้ง...
"นายจะหลับตาทำไม....ตื่นเต้นงั้นสิ....รึว่า....กลัวใจตัวเอง..."
"ใครว่า...ชั้นไม่หวั่นไหวกับนายหรอก...."
"แน่ใจนะ....ไม่หวั่นไหวแล้วทำไมตอนชั้นขโมยเฟิร์สคิสนาย....นายถึงได้เป็นลมล่ะ"
"ก็ชั้น.......ชั้น....."
"พูดไม่ออกก็แสดงว่าหวั่นไหว.....ปากแข็งเก่งจริงๆ....."
"ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ได้หวั่นไหว"
"ถ้างั้นก็จูบชั้นคืนสิ....จะได้พิสูจน์ว่าใจนายไม่หวั่นไหวจริงๆ"
"จะบ้าเหรอ.....ให้ทำบ้าอะไร"
"นั่นไงหวั่นไหวจริงๆด้วย"
"บอกว่าไม่ได้หวั่นไหวไง...ไอ้บ้า!!!"
"ไม่เชื่อ....ไม่ยอมจูบก็แสดงว่าหวั่นไหว100เปอร์เซ็นต์...เฮ้อ!....นายนี่มัน......"
ยังไม่ทันพูดประโยคต่อไป...ปากนุ่มๆของจินก็โดนคาเมะประทับรอยลงไป...
แนบแน่น.....รุนแรงจนจินเองยังนึกไม่ถึง...
อารมณ์คาเมะมาแนวไหน....ทำไมรุนแรงจนลิปกลอสเลอะปาก....รึว่าโมโหที่จินว่าเมื่อกี๊นี้....
รู้สึกว่ามันจะแรงจน....ร่างของทั้งคู่....ล้มลงไปที่พื้น...
แล้วจิน.....ก็เริ่มจะมีอารมณ์.....อย่างว่า?
ปากของจิน.....ละจากจูบ....เปลี่ยนมาประทับลงที่.....ซอกคอขาว
มือใหญ่.....จับมือน้อยๆทั้งสองขึงเอาไว้กลางพื้น....
เพลงรักในแบบของจินกำลังจะเริ่มขึ้น...เริ่มจนตั้งตัวไม่ทัน
"อาคานิชิ....นายทำเกินไปแล้วนะ....ชั้นแค่ทำตามที่นายท้าเฉยๆ....นายไม่ต้องโต้ตอบก็ได้..."
"อยู่เฉยๆ.....ชั้นจะทำให้นาย....สวยทางสายตา....."
"สวยทางสายตาบ้าอะไรมาทำอย่างนี้เล่า....ปล่อยชั้น"
"ฟังชั้นคาเมะ...สายตาของนาย...ต้องสื่อออกมาด้วยความรัก.....ต่อใครคนนึง"
"แต่....ชั้นไม่ได้....รักนาย"
"ไม่เป็นไร....ชั้นจะทำให้นายรักชั้นเอง"
"เฮ้ยย....ไม่เอา....อาคานิชิ....ชั้นไม่เคยนะ...."
บอกก็ไม่ฟัง.....ก็ดันไปชาร์ตไฟในตัวจินจนสปาร์คไม่หยุด....อย่างนี้ใครมันจะห้ามได้
ขนเฟอร์ที่พาดอยู่รอบคอ.....หลุดออก...กลายเป็นพาดอยู่ที่คอจินตอนไหนก็ไม่รู้
กระดุมของเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง.....ถูกปลดออกทีละเม็ดๆ....จนทำให้เห็นเนื้อใน.....ขาวใสเหมือนผิวของเจ้าหญิง
หน้าของจินยังคงซุกไซ้อยู่กับซอกคอขาว....เลื่อนลงมาที่หน้าอกของร่างเล็ก
มือน้อยๆที่โดนจับขึง...ถูกปล่อยออกจากพันธนาการ....โอบรอบคอของร่างสูง.....แน่นจนไม่มีทางหลุด
อารมณ์เริ่มจะคล้อยตามร่างที่กำลังทับอยู่ข้างบน....จินปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง.....
จับมือน้อยๆทั้งสองข้าง....สัมผัสที่แผงอกเบาๆ...กระซิบที่ข้างหู
"เป็นไง.....โอเคมั้ย"
"ชั้น...ชั้น....."
"ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้....ชั้นรู้ว่านายอยากมากกว่านั้น....."
"อะ...อื้มมม...."
ดวงตาหลับลงเบาๆ...เคลิ้ม....กับอารมณ์ที่จินส่งผ่านมาให้...
สะโพกมนที่ขยับเล็กน้อย..มันทำให้จินอยากจะ.....กินร่างนี้ให้หนำใจ....
"รักชั้นรึยัง....พูดซิ"
ไม่ตอบ....ยังคงตกอยู่ในห้วงของสัมผัสที่น่าลิ้มรสมากขึ้นๆ....ควบคุมตัวเองไม่ไหว
กระซิบลงที่ข้างหูอีกครั้ง....คราวนี้...เสียงที่ขาดห้วงเพราะอารมณ์รุนแรงก็เผยออกมา
"รัก......นาย......ที่สุด...."
"แน่ใจนะ"
"ชั้น......รัก.....นาย"
"ดีมาก....เราเริ่มถ่ายกันดีกว่า.....ทำตามอารมณ์ที่นายกำลังเจออยู่....ตอนนี้.....เป็นพาร์ตSex in Saint......"
ฉุดร่างเล็กๆที่นอนอยู่....ขึ้นนั่ง....เอื้อมมือหยิบกล้องที่ทำให้St.Valentineฟื้นคืนชีพอีกครั้งนึง
ถ่ายหน้าของคาเมะ....ที่ดูจะยังไม่หลุดจากห้วงสัมผัสที่เพิ่งได้รับ
สีชมพูที่ได้จากการแต้มสี....ตอนนี้กลายเป็นสีแดงระเรื่อ....ทั่วใบหน้า
สายตาที่เย้ายวนนั้น....ส่งผ่านมายังเลนส์ของกล้อง....
นิ้วเรียวของจินกดชัตเตอร์ทีละรูปๆ.....
ละจากกล้องที่ถ่าย....มองหน้าคาเมะที่กำลังเคลิ้ม...ยิ้มเหมือนกับพอใจในผลงานของตัวเอง....
ประทับจูบลงที่หน้าผากมน.....ขนเฟอร์สีขาวที่คอ....ส่งกลับคืนให้คาเมะ....พันให้เหมือนเดิม
ดูท่าว่า....ยาปลุกSex.....ที่ชื่ออาคานิชิ จิน....จะทำให้อารมณ์ของร่างเล็กๆ....หยุดไม่ได้ซะแล้ว
........................................
................
..................
......
"คาเมะ.....เป็นไงบ้าง.....ชอบใช่มั้ย"
ทักคาเมะที่นั่งอยู่ตรงระเบียงห้องจิน....มองท้องฟ้าที่มืดลงทุกทีๆ
"ชอบบ้าอะไรล่ะ"
"อ้าว....ก็เห็นเคลิ้มซะขนาดนั้น"
"ก็ใครทำให้เป็แบบนั้นล่ะ.....ไหนว่าจะไม่ต่อจากจูบไง.....แล้วอย่างนี้ต่อไปชั้นจะเชื่อนายได้เหรอ"
"อ้าว...ก็หัดระงับอารมณ์หน่อยสิเจ้าหญิง..."
"ไอ้อาคานิชิบ้า.....!!!"
คว้าหมอนที่วางอยู่ที่เก้าอี้นอนข้างๆ...ขว้างใส่จิน....
คิ้วมัดกันอีกจนได้
จินเดินเข้ามานั่งข้างหน้า...จ้องคาเมะไม่กะพริบตา....
"นายถ่ายพาร์ตSex in Saint....ดูดีจนไม่น่าเชื่อเลยนะ"
"ไม่น่าเชื่อเลยหมายความว่าไง"
"ไม่น่าเชื่อว่าจะอินกับพาร์ตนี้ซะขนาดนั้น....ฮึ..."
หัวเราะในลำคอเบาๆ...เล่นเอาหน้าแดงจนเก็บไม่อยู่
"เลิก...ถ้านายไม่เลิกพูดนะ...ชั้นจะกลับบ้านไม่ถ่ายต่อแล้วด้วย"
"จะรีบกลับไปไหนล่ะ....มีใครรออยู่ที่บ้านรึไง"
หยุดเมื่อได้ยินสิ่งที่จินพูด....มันทำให้เจ็บถึงข้างใน
นั่นสิ.....ใครจะรอ....ไม่มีใครอยู่ด้วยแล้วนี่นา
"ไม่มีใครเค้ารอชั้นหรอก....ชั้นอยู่คนเดียว....คนที่ชั้นแคร์ที่สุดเค้าก็หนีชั้นไปแล้ว..."
"อ้าว....นี่ดูท่าจะเป็นตัวซวยของชีวิตคนในครอบครัวสินะ....เค้าถึงหนีไปกันหมด...."
"พูดอีกมันก็ไม่ผิดหรอก....."
สายตาดูเหงาจนรู้สึกได้...ทั้งๆที่พูดเล่น....แต่ไปๆมาๆทำไมถึงได้เป็นเรื่องจริง.....
"เอาน่า.....นายก็ไม่ต่างจากชั้นหรอก...."
"แล้วของนายเป็นไงล่ะอาคานิชิ"
"ชั้นน่ะเป็นลูกคนเดียว....พ่อก็เอาแต่ทำงาน....ส่วนแม่ก็หนีไปกับผู้ชาย"
"จริงเหรอ....แต่ชั้นน่ะ....พ่อตายนะ...นอกนั้นก็เหมือนกับนายหมด....ชั้นไม่เคยเห็นหน้าพ่อตั้งแต่เกิดเลยด้วยซ้ำ.....พี่ชายที่เป็นลูกบุญธรรมพ่อแม่ชั้น...เค้าบอกว่าพ่อตายวันเดียวกับSt.Valentine"
"พ่อนายเป็นSt.Valentineแน่ๆ"
"เลิกพูดเหอะ....ชั้นเบื่อจะฟัง....ชั้นเกลียดคนที่พูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ที่สุดเลย.....ตกลงนายจะถ่ายชั้นต่อมั้ย.....ถ้านายไม่ถ่าย....ชั้นจะกลับบ้าน"
"โอเค.....ไม่พูดก็ได้.....งั้นต่อไปก็....Feeling in Saint"
"ถ่ายแค่ติดงานแถลงข่าวไม่ใช่เหรอ.....ทำไมต้องถ่ายเยอะขนาดนี้ด้วย"
"อย่าถามมากได้มั้ย.....รีบๆมา....อยากกลับบ้านนักไม่ใช่เหรอ...."
หงุดหงิดจนได้....จินดูเงียบๆเย็นชา...แต่ปากร้ายจนอยากชกหน้าซักหมัด
โมโหหนัก......ปิดมือถือทิ้งมันซะเลย....จะได้รีบๆกลับบ้าน....ไปให้พ้นๆไอ้เย็นชานี่ซะ
แต่ทว่าอีกทางด้านนึง.....
"เฮ้ยยูอิจิ....โทรศัพท์แกมิสคอลอื้อเลยว่ะ"
รูมเมทห้องเดียวกับยูอิจิ...ชูมือถือที่ไม่ได้อยู่ในสายตายูอิจิให้ดู
"ช่างมัน....วางไว้นั่นแหละ"
"แต่นี่มันเบอร์น้องแกนะเว่ย....โทรมาเกือบ20ครั้ง....อย่าบอกนะว่าแกไม่รับซักครั้ง"
"ไอ้เคย์....แกจะมายุ่งอะไรกับชั้น...วางมันไว้นั่นแหละ"
"ไอ้ยู..ชั้นไม่ชอบอยู่กับคนมีปัญหา...คุยกับน้องแกให้รู้เรื่องซะ....หัดเข้าใจน้องมันหน่อยดิ...มันทำอย่างนั้นลองคิดดูบางทีมันอาจจะทำเพื่อแกก็ได้....มันคงอยากช่วยแกหาเงินมั้ง....คิดในทางที่ดีดิวะ....เดี๋ยวชั้นกดให้"
ยูอิจิห้ามเพื่อนไม่ได้.....สุดท้ายก็ต้องเตรียมคำพูดคุยกับคาเมะ..
"เอ้า....เดี๋ยวน้องแกก็รับ....พูดๆกับมันซะ....เป็นห่วงเพื่อนหรอกถึงได้ทำเนี่ยะ"
ยื่นมือถือให้ยูอิจิ...
ฟังเสียงที่อยู่ปลายสาย....ใจเต้นนิดๆ
"ตรื๊ดดดดดดดดดด.....ตรื๊ดดดดดดดดดด...."
แต่.....
*หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้*
ถอนหายใจเบื่อหน่าย....กดวางมือถือที่อยู่ในมือ....ขว้างใส่เพื่อนที่นั่งอยู่ที่โซฟา..
"เค้าก็ไม่ได้อยากคุยกับชั้นเหมือนกัน.....ไม่งั้นคงไม่ปิดมือถือหรอก....ต่อไปนี้แกไม่ต้องมายุ่งกับมือถือชั้นอีกนะไอ้เคย์...เสือกมากๆจะหาว่าชั้นไม่เตือน"
ถืองานที่มีทั้งหมด...เดินเข้าห้องนอน....ปิดประตูใส่หน้าซะงั้น
สองพี่น้อง....คลาดกันจนได้....

* * *