ตอนเย็น.ของวันต่อมา.
"คาเมะ"
โคคิเดินตามมาทางสนามฟุตบอล..มองหน้าของร่างบางที่ดูจะอารมณ์เสียมาตั้งแต่เช้า
ก็เพราะเมื่อวาน..เกือบไม่ได้กลับบ้าน..ก็จินเล่นไม่พอใจในผลงานตัวเองอยู่นั่นแหละ
เป็นเพราะคาเมะเองไม่ใช่เหรอ..ที่งอแงไม่ยอมถ่ายซักที..กว่าจะได้กลับบ้านไปนอนก็เกือบจะเที่ยงคืน
ดีที่จินมาส่งที่บ้าน.ไม่งั้นได้นอนข้างถนนแน่ๆ
"วันนี้อย่าเพิ่งชวนชั้นไปไหนนะโคคิ..ชั้นง่วง..อยากนอนเต็มที.."
"ไม่ได้ชวนไปไหนซะหน่อย..แค่จะมาถามว่าวันนี้เป็นไร.เห็นอารมณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เช้า"
"ก็ไอ้เจ้าตากล้องบ้านั่นน่ะสิ..ถ่ายอยู่นั่นแหละไม่เสร็จซักทีชั้นง่วงจะตายมันก็ยังให้ถ่าย.ดูตาชั้นดิโคคิ..ดำเป็นวงจนจะเป็นหมีแพนด้าในร่างเต่าอยู่แล้วดูเด้"
คาเมะใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่ถุงใต้ตา..แหกให้เพื่อนดู.เล่นเอาโคคิขำคิกๆ
"วันนี้มีคิวถ่ายอีกมั้ยล่ะ"
"มีแต่ชั้นไม่ไปหรอก.ง่วงจะบ้าอยู่แล้วยังจะให้ทำอะไรอีกไม่มีทางซะล่ะฮ้า.ววว.ว.ววง่วงสุดยอด"
อ้าปากหาวหวอดๆ..ถ้านอนกลางสนามฟุตบอลได้คงทำไปแล้ว
"ยืมไหล่หน่อยนะโคคิง่วงจะแย่.อย่าพาเดินไปสะดุดก้อนหินล่ะ.อยากเดินหลับสบายๆ"
"ใครเค้าเดินหลับกันไอ้บ้า.เป็นไอดอลอย่าทำตัวทุเรศเด่ะคาเมะ"
"เออน่า.."
แขนเรียวเกี่ยวกับแขนโคคิอีกที..ซบไหล่แน่นิ่ง..แต่ขายังเดินอยู่
โคคิได้แค่ยิ้มขำๆกับไอ้เพื่อนตัวดี..ปล่อยมันๆ..เผื่ออารมณ์จะได้ดีขึ้นบ้าง
เดินมาจนถึงหน้าโรงเรียน.วันนี้ไม่มีนักข่าวมา
คงเป็นเพราะทุกคนเชื่อที่ว่าจะมีงานแถลงข่าว.สู้ไปถ่ายเอาวันนั้นจะดีกว่าล่ะมั้ง
เดินเกาะไหล่ซบไหล่มาจนถึงลานจอดรถสำหรับรับนักเรียนใกล้ๆกับตัวโรงเรียน.
1ในบรรดารถที่จอดอยู่..มีรถตู้ของไอดอลเอเจนซี่อยู่ด้วย.
ฟิล์มกรองแสงที่ดำมาก..ทำให้ไม่เห็นคนที่อยู่ในรถ
แต่คนในรถน่ะเห็นแทบทุกอย่าง
"คุณยามาดะไปเถอะ..เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว"
เสียงของยามะพีดังมาจากด้านหลัง.เปลี่ยนเสื้อสำหรับทำงานเสร็จพอดี
"เดี๋ยวนะพีจังเด็กสองคนนั้นน่ะ..คนนึงดูคล้ายๆกับSt.Valentineเลยนะ"
ยามะพีขยับตัวมาทางที่นั่งส่วนหน้าสุด..แค่เห็นก็อารมณ์เสีย
"ไปสนใจมันทำไม..รีบไปได้แล้วชั้นไม่อยากเห็นอะไรรกหูรกตา"
"จะไม่ให้สนใจเหรอ.นี่ได้ชื่อว่าเข้าวงการไปกว่า80เปอร์เซ็นต์แล้วนะ.มาทำเกาะไหล่ซบผู้ชายแบบนี้ไม่กลัวพวกปาปามันตามรึไง.กล้าๆจริงๆเลย"
ยามาดะยังมองต่อไป..สายตาที่ดูสนใจแบบนั้นมันทำเอาอารมณ์เคียดแค้นของยามะพีพุ่งสูงปรี๊ดดดด
"นี่คุณยามาดะ..ถ้ายังไม่ออกรถชั้นจะขับเองนะ.."
ดูเหมือนคุณยามาดะจะทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย..ก็กำลังมองร่างบอบบางนั้นไม่วางตาสายตามองไปแต่ตายังมองไปที่ร่างบอบบางนั้นอยู่
ยามะพีหัวเสีย..เออ..กูขับเองก็ได้
ย้ายตัวมานั่งที่ที่นั่งคนขับแทนที่คุณยามาดะที่ย้ายตัวไปตรงที่นั่งข้างๆ..
คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างหัวเสีย..อารมณ์แย่อย่างนี้ไม่อยากจะนึกถึงหน้าตาตอนถ่ายแบบเลย.
คงจะได้โยนทิ้งหลายรูปอยู่หรอกดูทำหน้าเข้า
"สวยจริงๆน้า..เด็กอะไรสวยเป็นบ้า..หน้าตาก็เหมือนSt.Valentineยังกับแกะไอดอลคนนี้อนาคตไกลชัวร์..ว่ามั้ยพีจัง"
ถามไปโดยไม่รุ้ตัวว่าตอนนี้เส้นอารมณ์ของยามะพีขาดผึง..ฉุนขาดอย่างรุนแรง
มือบิดกุญแจรถเสียงเครื่องยนต์ที่เร่งดัง..แสดงถึงอารมณ์โกรธของร่างผิวสีน้ำผึ้ง
มองจ้องไปยังร่างบอบบางที่เดินควงแขนโคคิก็ยิ่งเดือดพล่าน
ทันใดในหัวก็นึกแผนอะไรได้ซักอย่าง
ใช่สิในเมื่อตอนนี้เค้าครอบครองรถคันนี้แล้วถ้างั้นจะทำอะไรตามใจตัวเองก็ไม่ยาก
มือเรียวหมุนพวงมาลัยรถ..เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ..คุณยามาดะยังไม่เอะใจอะไรจนกระทั่ง.
รู้สึกถึงเสียงเร่งเครื่องขณะที่รถเคลื่อนมาทางด้านถนนเร่งเร็วจนน่าตกใจ
"พีจัง..ในที่ชุมชนอย่าเร่งเร็วนักสิ"
ไม่สนใจเสียงที่ผ่านเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา..จะทำตามใจตัวเองบ้าง
ยามาดะพูดไปเหมือนกับลมที่ผ่านปาก..ทำได้เพียงแค่จ้องมองยามะพีที่เร่งเครื่องด้วยอาการสั่นจนเกร็ง
สายตายามะพีมองไปยังร่างเล็กๆที่เดินกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ข้างๆเพื่อนสนิท..
ตัวของคาเมะอยู่ด้านถนนพอดี..ถ้าเพียงแค่"เฉี่ยว"คงไม่ตายหรอก
"เสร็จชั้นล่ะ..เข้าโรงบาลซัก3-4วันนะไอดอลคนดัง"
พูดอย่างเยาะหยันก่อนจะออกรถไปด้วยความเร็วสูง
ยามาดะไม่กล้ามองภาพที่จะเกิดขึ้นเลย
""ว้ายยยย!!!"
"เฮ้ย.ขับภาษาอะไรวะ!!!"
เสียงด่าทำให้คาเมะเงยหน้ามาจากไหล่ของโคคิ..ยังคงสะลึมสะลืออยู่
"เสียงอะไรอ่ะโคคิ..หนวกหูชะมัด"
"คงจะเป็นเสียงรถหน้าโรงเรียนเนี่ยะแหละ..ขับฉวัดเฉวียนอยู่นั่น.เมื่อไรมันจะเลิกซักทีก็ไม่รู้..แม่งอยากเห็นหน้าคนขับว่ะ"
โคคิค่อยๆเอี้ยวหน้ามองไปทางด้านหลัง..จังหวะเดียวกับที่รถตู้คันงามขับมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า
ปากที่อ้าค้างเพราะตกตะลึง..บอกคาเมะไม่ทันซะแล้ว
"คาเมะ.ระวัง!!!"
ร่างบางที่กำลังงัวเงีย..มองไปข้างหลังบ้าง..ภาพที่เหมือนกับที่โคคิเห็นมันทำให้คาเมะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
เพราะอีกนิดเดียวรถจะประชิดอยู่แล้ว.
"เฮ้ย!!!"
"ไปนอนในโรงบาลซะ..St.Valentine!!!"
"พีจังอย่า!!!"
คุณยามาดะด้วยสัญชาตญาณที่ไม่เคยทำร้ายใคร..เอื้อมมือไปขยับพวงมาลัยรถอย่างรวดเร็ว
"ฮะ!!"
ยามะพีตกใจโดนยามะดะแย่งพวงมาลัยซะได้..มีผลทำให้รถเบี่ยงหลบไปอีกด้าน
คาเมะหลบได้.เกาะแขนโคคิแน่น..ขามันขยับไม่ไหว..มันชาไปหมดแล้ว
ไม่เคยเจออะไรน่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
"คุณยามาดะ..ปล่อยนะ!"
"ไม่..!!!"
"คุณยามาดะอ๊ะ!!!"
หยุดปะทะคารม..ข้างหน้ารถที่ฉวัดเฉวียนของตัวเอง..พบกับรถจี๊ปทรงสวยที่จอดอย่างสง่าขวางทางรถ
เท้าที่ไวต่อความรู้สึกเหยียบเบรกอย่างแรง
"เอี๊ยดดดดดดดดด!!!"
เสียงล้อรถที่ถูกับพื้นถนน..ดังซะจนคนที่เดินผ่านไปมาต้องหันมามองด้วยความตื่นตระหนก
คาเมะกับโคคิมองเหตุการณ์นั้นด้วยอาการสั่นเทา..ร่างบอบบางที่เกาะแขนโคคิมองเหตุการณ์ข้างหน้าตาโต
เมื่อกี๊ถ้ารถไม่เบี่ยงหลบ.เราต้องตายไปแล้วแน่ๆใครกันนะที่ทำแบบนี้
สายตาสองคู่มองยังชายคนนึงที่เดินลงมาจากรถ..คาเมะดูคุ้นตากับรถคันนี้มาก.
แล้วก็รู้แล้วเมื่อชายคนนั้นที่เดินลงมาด้วยท่าทางสง่างามคือ..จิน
"เจ้าตากล้องบ้านั่นนี่นา.มาขวางแผนชั้นจนได้"
ยามะพีพูดอย่างหัวเสียมองตาขวาง..ร่างของจินตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู..รถไม่ได้ล็อก..จินเลยถือวิสาสะเปิดมันซะ
"อ้าวนึกว่าใคร..ที่แท้ก็ไอดอลหน้าเก่านี่เองสนุกมั้ยยามาชิตะ"
จินถามเสียงเรียบแต่แฝงน้ำเสียงเย้ยหยันเอาไว้..ยามะพีโกรธแค้นจนเลือดขึ้นหน้า
"นายมาขวางรถชั้นทำไมออกไปนะ!!"
"รู้สึกชั้นจะช่วยหยุดรถนายนี่นา..มาว่ากันอย่างนี้มันเห็นแก่ตัวเกินไปม้างงงยามาชิตะ"
"อย่ามายุ่งกับชั้นออกไปให้พ้น!!"
"ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก..นายกำลังจะทำร้ายคนของชั้นชั้นปล่อยให้มันค้างคาอย่างนี้ไม่ได้"
คาเมะกับโคคิยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น.พอได้ยินคำพูดที่จินพูดกับยามะพี..รู้สึกสั่นไหวในจิตใจยังไงบอกไม่ถูก
คนของชั้น.ฟังดูเหมือนแคร์จิตใจกันอย่างนั้นแหละ
"คุณยามาดะครับ..วานอะไรหน่อยได้มั้ย"
ยามาดะที่หอบหายใจอยู่ข้างๆ..พยักหน้ารับรู้
"ฝากไปบอกบอสใหญ่ของคุณด้วยนะว่าให้สั่งพักงานคนบ้าแบบนี้ซักอาทิตย์สองอาทิตย์..ให้ไปอยู่ในป่าในเขาไม่ก็โรงบาล*บ้า*ก็ได้..จิตใจมันจะได้ดีขึ้น..แผ่นดินมันจะได้สูงมากกว่านี้"
"คะ..ครับ..อาคานิชิคุง"
ตอบรับอย่างว่าง่ายไม่อยากสาธยายยาว.มองหน้ายามะพีที่โมโหขนาดนั้นก็ยิ่งสะใจ.
"เฮ้ย..สองคนนั้นน่ะ..มาขึ้นรถสิ..ยืนทำอะไรอยู่!!!"
จินตะโกนเรียก..มองผ่านกรอบแว่นสีชามาที่โคคิกับคาเมะยืนขาสั่นพั่บๆขนาดนั้น..โดยเฉพาะโคคิ
ฉี่จะราดแล้วมั้งน่ะ..
"มาดิวะ..ยืนทำอะไรอยู่..อยู่นานเดี๋ยวก็โดนหมาบ้าแถวนี้กัดอีกหรอก!!!"
คาเมะกับโคคิมองหน้ากัน.เดินจูงมือผ่านรถตู้..ผ่านหลังจินไปอย่างรวดเร็วไม่กล้าสบตา
ยามะพีมองคนสองคนโดยเฉพาะคาเมะแค้นจัดจนได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ
"หยุดเคียดหยุดแค้นได้แล้วล่ะ..หัดยอมรับความจริงซะบ้าง..อ้อ..ที่สำคัญ..ลงจากรถแล้วเปลี่ยนคนขับซะ..ชั้นไม่อยากเห็นไอดอลผู้เย่อหยิ่งฆ่าใครตาย..เดี๋ยวคนจะเกลียดมากกว่านี้..เข้าใจ๊?"
จินเดินกลับไปที่รถเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันทีที่ขึ้นรถได้ก็ขับรถออกไปโดยเร็ว..พร้อมกับคาเมะและโคคิที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว
"พีจัง!!!"
"โธ่เว้ยย..ชั้นจะฆ่ามันคอยดูเถอะ..ชั้นจะฆ่ามัน!!"
เสียงตะโกนโวยวายภายในรถ..มันทำให้คนได้ยินคิดไปแล้ว..
สิ่งที่ยามะพีพูดเหมือนจะทำให้มันเป็นจริงอย่างนั้นล่ะ????
* * *
ภายในรถจินเงียบมาตลอดทาง
ร่างสูงที่สายตาแข็งกร้าว..มองไปยังถนนด้านหน้าอย่างตั้งใจดูน่าเกรงขาม
"อาคานิชิ..นายจะพาชั้นไปไหน"
ไม่ตอบ.คาเมะจ้องหน้าโคคิ..กลืนน้ำลายอึกใหญ่.โกรธเราเหรอไม่เห็นได้ทำอะไรให้เลย
"ไอ้ที่นั่งอยู่ข้างหลังช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย"
จินมองผ่านกระจกมองหลัง.มองหน้าโคคิ.โคคิชี้ที่ตัวเองแล้วถาม
"ชั้นเหรอ"
"ไม่ใช่หรอกมั้ง..เดี๋ยวชั้นจะจอดรถ..แล้วนายช่วยลงไปเอาของที่หลังรถให้ชั้นหน่อย"
"เอาอะไร"
"รูปที่ล้างมา..อยากดูไม่ใช่เหรอก็รูปคาเมะเพื่อนนายน่ะแหละ"
"แล้วทำไมต้องเป็นชั้นวะ"
"บอกให้ไปเอาก็ไปเอาเถอะน่าอย่าถามมากได้มั้ย.รำคาญ"
"อ่าวเฮ่ย.ไอ้..!!"
โคคิเริ่มฉุนขาด.สายตาหาเรื่องมองมาทางจิน.แล้วก็ต้องหยุดลงเพราะสายตาคาเมะปรามไว้
"แล้วทำไมนายเอาไปไว้หลังรถรูปมันโดนความร้อนไม่ได้ไม่ใช่เหรอ..??"
คาเมะถาม..แต่จินไม่ตอบ..กลับจอดรถหลบตรงริมทางซะงั้น
"ลงไป..เอาให้ชั้นหน่อย"
พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา..โคคิแทบจะถอดเข็มขัดมารัดคอจินให้ตายซะรู้แล้วรู้รอดแต่ว่าสายตาคาเมะมองห้ามอย่างดุๆ..เลยทำไม่ได้..จำต้องลงไปอย่างเหลืออด
"เฮ่ย..เปิดหลังรถดิ.อย่างนี้จะเอาได้ไงวะ!!"
โคคิตะโกนด่ามาจากนอกรถจินไม่ทำ.แต่กลับมองหน้าโคคิผ่านกระจกมองข้างด้านขวา
ก่อนจะขับรถออกไป..โดยที่โคคิก็ยังยืนเซ่ออยู่ตรงริมทาง
"เฮ่ย..จะไปไหนวะ..แกปล่อยชั้นไว้อย่างนี้ไม่ได้นะเว่ยเฮ่ยยยย!!!"
โคคิตะโกนเรียก..แต่ไม่มีผล.คาเมะงงปนตกใจเกาะกระจกรถมองเพื่อนตัวเองที่ยืนหัวเสียอยู่ริมทาง
"นายทำบ้าอะไรของนายกลับรถไปรับเพื่อนชั้นเดี๋ยวนี้นะ"
"รับทำไม..ปล่อยไว้งั้นแหละเกะกะงานชั้น"
"พูดจาทุเรศอย่างนี้ได้ไง..ปล่อยไว้อย่างนั้นแล้วเค้าจะกลับบ้านยังไงล่ะ"
"ไม่ยากจากตรงนี้ไปสถานีรถไฟในตัวเมืองก็แค่15กิโล"
"ห๊าาา15กิโล..จะบ้าเหรอ..เพื่อนชั้นได้ตายก่อนพอดี..ถ้านายไม่รับเพื่อนชั้นมาก็ปล่อยชั้นลงตรงนี้.ชั้นจะลงไปหาเพื่อนชั้น"
จินไม่ฟัง.กลับขับรถไปข้างหน้าซะเฉยๆ..คาเมะทนไม่ไหวรัวเป็นชุด
"ไอ้คนไม่มีหัวใจ.ไร้ความรู้สึก.คนทั้งคนนายยังปล่อยทิ้งยังกับหมูกับหมา.สามัญสำนึกนายมีบ้างมั้ย.ตากล้องมันควรจะละเอียดอ่อนกว่านี้สิ..แต่นายกลับแข็งกระด้างอย่างนี้..จะเป็นตากล้องได้ไงไอ้เย็นชา!!!"
"โธ่เว้ยยยยยยยยยยยรำคาญ!!!"
จินที่ขับรถห่างออกมาจากโคคิไกลมากพอสมควรหยุดรถอีกรอบ.ปลดเข็มขัดนิรภัยที่ขวางกายออก.ย้ายตัวมานั่งข้างคาเมะที่อยู่ด้านหลัง..เขยิบไปใกล้ชิดมากซะจน..แทบจะเอนตัวลงไปจูบกันกับเบาะ..
"นายจะทำอะไรชั้นน่ะอาคานิชิ!!"
หลับตาแน่นไม่กล้ามองจินที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ..จินใช้มือเรียวใหญ่เชยคางมนนั้นขึ้นมาเผชิญหน้ากัน
"นายเอาแต่ด่าชั้นอยู่นั่นแหละคาเมะแล้วทีนาย..ทำอะไรยังไม่สำนึกอีก"
"ชั้นทำอะไร..แล้วทำไมต้องสำนึก"
"ก็ลองคิดดูเอาถ้าเผื่อว่ายามาชิตะมันขับรถเฉี่ยวนายเข้าจริงๆ..พวกชั้นจะเสียหายแค่ไหน.งานชั้นพังหมดแน่เพราะนายเป็นคนก่อ..ถ้าไม่มีนายรู้มั้ยมันจะเป็นไง.เรตติ้งFiReตกวูบแน่ๆ."
"อ๋อนี่ชีวิตชั้นก็ไม่ห่วงสินะ..ห่วงแต่ไอ้วงการมายาจอมปลอมนั่นอยากรู้นักว่ามันกินได้รึไง..ถ้าขาดมันถึงได้อยากจะตายซะขนาดนั้น"
"ใช่.ชีวิตนายมันไม่มีค่ากับใครแต่มันมีค่ากับชั้น"
คำพูดของจินทำเอาใจเต้นแรงหนักกว่าเก่า..มีค่ากับนายเหรอ..อย่าบอกนะว่านาย???
แต่ไม่ใช่หรอก..ชั้นคงมีค่ากับงานแล้วก็เงินของนายมากกว่า
"ชั้นเข้าใจแล้ว.ขอโทษแล้วกัน..พอใจรึยัง"
แค่คำพูดนั้น..จินก็ผละออก..ไม่ใช่ว่าสำนึกได้หรอกนะ..เพียงแต่ถ้าอยู่ในสภาพที่เหมือนกับจินขึ้นคร่อมอย่างนี้..มีหวังโดนยิ่งกว่าเมื่อวันนั้นแน่ๆ
จินย้ายตัวมานั่งที่คนขับเหมือนเดิมขับรถออกไปอย่างใจเย็น
ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น..จะรู้มั้ยนะว่าตอนนี้คาเมะที่นั่งอยู่
ใจเต้นแรงขึ้นมาซะเฉยๆคงเพราะคำว่ามีค่ากับชีวิตจินรึเปล่าที่ทำให้เป็นแบบนี้
ทำไมต้องเต้นแรงด้วยล่ะ..ไม่เข้าใจ?
.
.
.
จินขับรถมานาน..จนเวลาใกล้ค่ำเต็มที..
6โมงเย็นกลายๆ..แต่ทำไมมันถึงได้เงียบแล้วก็ค่ำมืดได้ขนาดนี้
คงเพราะอยู่แถบชานเมืองมากกว่าถึงทำให้เป็นแบบนี้
คาเมะที่ถูกสั่งให้มานั่งข้างคนขับเมื่อตอนต้นชั่วโมงตอนนี้หลับคาเบาะไปซะแล้ว.
จินใช้หางตามองคาเมะทุกครั้งมองเห็นร่างบอบบางนอนหลับด้วยใบหน้าที่ดูสวยใสอย่างนั้นก็แทบจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว
ขับรถมาที่แห่งนึงเป็นทางขึ้นเขา..จอดรถสนิท
หันตัว..มองร่างบางที่หลับอยู่ดวงตานั้นปิดสนิทขนตางอนสวยจมูกโด่งโค้งมนราวกับนางฟ้า..ปากสีชมพูใสออกแดงนิดๆ..รับกับใบหน้าขาวใสเรียวเล็ก..
ตัวจินค่อยๆข้ามร่างนั้นปรับเบาะให้เอนลงอย่างเบาๆ.อยากให้ร่างนี้นอนให้เต็มอิ่ม..เพราะยังไงซะถ้าตื่นขึ้นมา..ต้องทำหน้าที่ถ่ายภาพของคาเมะอีกชุด.และสถานที่ถ่ายก็เลือกแล้ว..คือที่นี่
จุดชมวิวส่วนตัวของจินในป่าบนภูเขาที่ชานเมือง
ระหว่างที่รอคาเมะจินก็เอื้อมมือเปิดเก๊ะรถที่อยู่ข้างหน้าคาเมะ
หยิบเอาแม๊กกาซีนเก่าแก่ที่เคยโด่งดังเมื่อ15ปีก่อนขึ้นมา
มองภาพของSt.Valentineสลับกับมองคาเมะที่นอนหลับอยู่
แปลกที่ภาพตอนนอนของคาเมะ..มันดันไปเหมือนกับภาพบนปกหนังสืออย่างน่าประหลาด
คิดอะไรได้อย่างหยิบกล้องที่อยู่ด้านหลังรถขึ้นมา..ปรับเช็กอย่างที่เคยทำ
เล็งสายตาไปที่เลนส์ที่อยู่กลางกล้องตัวใหญ่ถ่ายภาพยามหลับนั้นโดยที่เจ้าของใบหน้าสวยหวานยังไม่ทันรู้ตัว
"แชะ!!!"
ถ่ายเพียงรูปเดียวก่อนที่จะหยุดไว้แค่นั้น
พอแสงแฟลชเมื่อกี๊..มันแรงจนทำให้ร่างเล็กๆรู้สึกตัว
"นายทำอะไร"
ค่อยๆขยับตัวขึ้นนั่งช้าๆมือน้อยๆขยี้ตาที่ยังปรับภาพได้ไม่ชัดมาก
"หลับสบายมั้ยล่ะ..เห็นง่วงมากเลยไม่ใช่เหรอ"
"รู้ด้วยหนิ.เมื่อวานใครล่ะที่ทำให้ชั้นแทบจะไม่ได้นอน..งานบ้าอะไรของนาย..ที่ชั้นเห็นนางแบบนายแบบเค้าถ่ายกันไม่เห็นจะยุ่งยากแบบนายเลย"
"ก็นายมันดื้อเองนี่หว่า..ช่วยไม่ได้"
พูดยียวนกวนประสาทจนน่าหมั่นไส้..แล้วสายตาคู่สวยของคาเมะก็ปะเข้ากับกล้องตัวใหญ่ของจิน
"กล้องน่ะ..ถือบ่อยจังเลยนะ..สำคัญมากเลยรึไง..จะเอามาถ่ายที่นี่เหรอมืดเป็นบ้า.."
"ที่นี่น่ะถ่ายแน่แล้วรูปลับของนายมันก็อยู่ในกล้องตัวนี้แล้ว"
"รูป.รูปลับอะไร"
"ไม่รู้สิ..รูปโป๊มั้ง..ก็เมื่อวานที่นายอยู่บ้านชั้น.นายเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำคงไม่เอะใจอะไรสินะ.ว่ามันมีเสียง"
จินค่อยๆเขยิบยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆร่างบางที่เคียงข้าง..ทำหน้าหื่นจนคาเมะเชื่อ..พร้อมกับพูดเสียงที่ทำให้ขนลุก
"แชะแชะแชะ..ตัวนายขาวจริงๆเลย..ทนไม่ไหวแล้วววว!!!!!!!!"
อยู่ๆตัวกับมือของจินก็ทำเป็นโถมเข้าไปหาคาเมะ..ทำท่ายังกับจะปล้ำ
"ออกไป..ออกไปไอ้โรคจิต..ออกไปให้พ้นนะออกไป!!!!"
กำปั้นเล็กๆทุบเข้าที่ไหล่จังๆ..จินโดนกระหน่ำไปเต็มๆ..คว้ามือคาเมะได้แต่เจ้าตัวก็ยังรั้นจะทุบอยู่อย่างนั้น
"ปล่อยชั้นนะ..ไอ้โรคจิต!!"
"St.Velentineยุคนี้ทำไมมันปัญญาอ่อนจังวะ..แค่แกล้งก็เชื่อแล้ว.เว่อร์!!!"
จินใส่กลับเอาจนคาเมะนิ่ง..แล้วอาการฉุนก็ตามมาอีกที
จินส่ายหัวยิ้มขำๆออกมา..หลงตัวเองโดยไม่รู้ตัวเล้ย.คาเมะ
"ชั้นจะพานายขึ้นไปถ่ายภาพข้างบนที่นั่นน่ะมุมส่วนตัวของชั้น..ไม่ต้องกลัว.รับรองขึ้นไปนายจะติดใจจนไม่อยากลงเลยล่ะรีบเข้าอย่ามัวนั่งงง"
จินลงไปก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเหมือนเดิมทำเอาคนหลงตัวเองหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ
เดินตามลงมาอย่างว่าง่าย.แต่ก็หัวเสียนิดหน่อย..โดนหมอนี่หลอกมากี่ครั้งแล้วนะ..ไอ้บ้า
"อาคานิชิ!!!"
"อะไร!!!"
"นายอยู่ไหนง่ะ"
"อยู่ตรงนี้กำลังจะขึ้นเขา.ตามมาเร็วเข้า!!"
"ชั้นมองทางไม่เห็นน่ะ..มันมืด..นายมารับชั้นหน่อยสิ!!"
"วุ่นวายอะไรนักหนาห๊าาาาโอเคๆรออยู่ตรงรถนั่นแหละเดี๋ยวชั้นไปรับ!!!"
ร่างบางกัดปากล่างอย่างเคียดแค้นคิ้วขมวดเข้าหากันจนยุ่ง..อารมณ์เสีย.กวนประสาททุกทีสิ
ก็ใครล่ะที่พามาที่นี่..ชั้นไม่ชินทางอย่างนายชั้นจะรู้มั้ย?
รอจินเดินมาหา..แล้วก็รู้สึกถึงมือเรียวใหญ่จับลงที่ข้อมือเล็กๆนั้น..แน่นแต่รู้สึกว่ามั่นคง
ในมืออีกข้างของจินมีไฟฉายส่องทางข้างหน้า.คาเมะมองมือนั้นที่ประสานกับมือตัวเอง.หน้าก็ดันแดงขึ้นมา
จะแดงทำไมกันนะ?
"เดินระวังๆล่ะ..เจอก้อนหินเดี๋ยวจะสะดุดเอา"
"อื้อ!"
รับคำเหมือนเด็กเรียบร้อยจินหันมามองคาเมะที่เดินก้มหน้าตามเค้ามาก็ยิ้มบางเบาให้
มือที่เกาะเกี่ยวกัน..มันดูจะไม่หลุดไปไหนเลยซักนาที
"นายมีบ้านอยู่บนนั้นเหรอ."
"คงงั้นมั้ง..เวลาชั้นอยากหนีความวุ่นวายที่บ้านชั้นก็มาที่นี่แหละ"
"ที่บ้าน..หมายความว่าไง.ความวุ่นวายที่นายว่า"
"เด็กอย่างนายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก.มันเรื่องของผู้ใหญ่"
เงียบไปอีกเหมือนเดิม.อะไรกันน่ะ..ชั้นไม่คิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวหรอกนะก็แค่สงสัยนิดเดียวเอง
เท้าสองคู่เดินขึ้นเนินที่ดูคดเคี้ยวพอดู..กำลังจะถึงจุดหมายปลายทาง..แต่ทว่า..
ซ่วบ!!!
เสียงอะไรบางอย่างมันดังมาจากทางพุ่มไม้..คาเมะสะดุ้งสุดตัว..จากที่จับมือกลายเป็นคว้าแขนจินทั้งแขน..กอดแน่น
"เป็นอะไร"
"ก็.ก็เสียงอะไรไม่รู้มาจากพุ่มไม้นั่นน่ะ..น่ากลัวออก.อาคานิชิ..เราไปที่อื่นกันเหอะชั้นไม่ชอบที่นี่เลย"
"มีหน้าที่เป็นแบบก็ทำไป..ไม่ต้องมาสั่งชั้น.."
จินยื่นเสียงแข็ง..หัวคิ้วสองข้างตกลงอย่างเสียอารมณ์..แต่มือน้อยๆนั้นน่ะ..ยังไม่หลุดจากแขนแข็งแกร่งนั่นเลยแม้แต่ปลายเล็บ
"เห็นแสงไฟที่อยู่ตรงนั้นมั้ยคาเมะ"
พาร่างขึ้นมายังที่หมาย..คาเมะหันไปมองบ้านไม้แข็งแรง..ดูมั่นคงปลอดภัยจนลืมความกลัวไปซะสนิท
ได้ยินเสียงเหมือนเป็นลำธารเล็กๆไหลเอื่อยอยู่ด้านหลังของตัวบ้านติดกับระเบียงที่มองเห็นได้ชัดพอสมควรบ้านหลังนี้ดูใหญ่ขึ้นทันตาเมื่อเทียบกับคนสองคนที่กำลังยืนอยู่หน้าตัวบ้าน
"สวยมั้ย.."
"อื้ม"
ตอบอย่างลืมตัว..แสงไฟที่น้อยนิด..จะเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อใกล้ค่ำ..และจะปิดลงเมื่อฟ้าเริ่มสาง..
คนปิดเปิดจะเป็นใครถ้าไม่ใช่เด็กรับใช้คนนึงที่อยู่ใกล้ๆบ้าน
"นายน้อย.มาแล้วเหรอครับ"
เด็กรับใช้ชื่อโชตะ..อายุดูจะน้อยกว่าคาเมะอยู่ซักนิดยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้าประตู..
"ข้างในบ้านพร้อมมั้ยโชตะ.."
"ครับนายน้อยทำความสะอาดเรียบร้อยห้องนอนก็จัดใหม่หมดแล้วครับ"
"งั้นก็ดี..วันนี้นายเป็นผู้ช่วยชั้นได้นานแค่ไหนโชตะ"
"ถึงดึกดื่นยังได้เลยครับพรุ่งนี้ผมไม่ได้ไปโรงเรียนซะด้วย..แม่เลยให้มาอยู่คอยนายน้อย"
"ก็ดี..งั้นนายเอากระเป๋าชั้นขึ้นไปข้างบน..เอาเสื้อผ้าที่มันยับๆข้างในนี้รีดให้เรียบร้อย.เอามาให้คุณคาเมะเค้าใส่ด้วย..ด่วนเลยนะ.."
"ครับ"
โชตะโค้งให้.ยิ้มให้คาเมะอย่างเป็นมิตรก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนบ้านคาเมะยังงงกับคนที่พาเค้ามาไม่หาย
"เข้ามาสิคาเมะ"
จินคว้าข้อมือเรียวนั้นให้เดินตาม.แต่ดูจะมีแรงขัดขืนเล็กๆ
"มันอะไรกันอาคานิชิจัดห้องนอนทำไม..ชั้นไม่ค้างนะจะไม่อยู่กับนาย..ชั้นจะกลับบ้าน"
"คิดจะดื้อกับชั้นรึไงถ้านายไม่เชื่อใจชั้นจริงๆ..แล้วจะตามขึ้นรถมาทำไม"
"นั่นนายสั่งชั้นต่างหากล่ะ..!!"
"ถ้าอย่างนั้นแล้วเชื่อฟังคำสั่งชั้นทำไมทำไมไม่วิ่งหนีซะตั้งแต่แรก."
จินหันหลังไปมองคาเมะด้วยสายตาเย็นชาแต่กลับแฝงไว้ด้วยชัยชนะที่เหนือกว่า.
คาเมะพูดอะไรไม่ออก..ไม่วิ่งหนี.เพราะไม่รู้จะหนีไปไหน..นั่นสินะ..ทำไมชั้นจะต้องเชื่อฟังคำสั่งหมอนี่ด้วย.ทำไมถึงได้ตกอยู่ใต้อิทธิพลของคนๆนี้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะชอบขี้หน้า..เป็นเพราะอะไรกัน?
ร่างสูงมองดูคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างหน้าบ้าน..เดินเข้าไปใกล้ๆ.แขนแข็งแรงเกี่ยวกระหวัดกับแขนของร่างบาง..คาเมะเงยหน้ามองงงๆ
"ควงแขนชั้นทำไม"
"นายจะได้ไม่หนีไงเอาน่าคาเมะ..ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอก.."
"จริงนะ"
"ก็จริงน่ะสิ..รึว่าอยากให้ทำ"
จินก้มหน้าเอนลงหวังเพียงหยอกล้อกับแก้มใส..คาเมะเบี่ยงตัวหลบหน้าแดงขึ้นมานิดๆ
"จะทำงานก็รีบๆทำเถอะ..ชั้นจะยอมเชื่อนายอีกซักครั้งก็ได้"
จินยิ้มนิดๆ.ก่อนที่จะพาร่างเล็กๆนั้นเดินเข้าไปในบ้านเพื่อเริ่มถ่ายภาพในคอนเซ็ปต์..Saint Silence Night~~
ความเงียบสงบ.
.ในค่ำคืน..
ของ..เทพแห่งความรัก.
* * *
