"เชิญตามสบายสำรวจบ้านก่อนก็ได้นะ..จะได้คุ้นเคย..วันนี้คงอยู่ยาว"
ไม่ได้สนใจฟังอะไรเลยตอนนี้สายตาของคาเมะกวาดมองไปทั่วบ้านภายในนี้มีแต่รูปที่จินถ่ายเองทั้งนั้น.
ผนังบ้านเต็มไปด้วยกรอบภาพขนาดใหญ่..สีสันคล้ายๆกัน..สีที่ดูคลาสสิค.ถูกแต่งแต้มให้บ้านหลังนี้ดูน่าค้นหา
ภาพของชีวิตคนที่บางทีคาเมะก็ไม่เคยได้รู้ว่ามันเป็นยังไง..ถูกประดับเอาไว้จนทั่วทุกมุม
ภาพๆนึง..ที่คาเมะมองอยู่นานพอสมควร..ภาพนั้นแยกออกเป็นมุมที่แตกต่างกันภายในกรอบเดียว
ภาพฝั่งซ้ายของกรอบคือเด็กคนนึงที่กำลังร้องไห้จนน้ำตานองหน้า..กับผู้ชายคนนึงที่นั่งคุกเข่ามองดูเด็กที่กำลังเอามือเช็ดน้ำตาตัวเอง
กับภาพฝั่งขวา.ผู้ชายคนนั้น..รับตัวเด็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดยิ้มอย่างอ่อนโยน..มือน้อยๆของเด็ก.ไม่คิดจะปล่อยผู้ชายคนนี้ให้ห่างไปแม้แต่ปลายเล็บ..ทั้งๆที่หน้าตาของผู้ชายคนนั้นน่ากลัว.หนวดเครารุงรัง..ดูเหมือนกับเป็นศิลปินไส้แห้งที่เฝ้าหาเงินตามข้างทาง
ภาพที่มีถึง2ความรู้สึก.มันช่างดูดีจนไม่อาจจะละสายตาไปได้..
จินเดินมาทางด้านหลังมองหน้าคาเมะที่กำลังจ้องภาพนั้น.ยิ้มให้ก่อนจะทำลายความเงียบทั้งหมด
"รู้มั้ย..นั่นน่ะพ่อของเด็กล่ะ.."
หันมาหาจินช้าๆทำหน้าที่ดูสงสัยในคำพูดของชายหนุ่ม
"จริงเหรอแต่ว่า.พวกเค้าแตกต่างกันมากเลยนะ..เด็กดูน่ารักแต่ผู้ชายคนนี้สิดูรุงรังจัง"
"คิดอย่างนั้นเหรอ.รู้อะไรมั้ยล่ะ..ที่เค้าเป็นอย่างนี้เพราะเค้าน่ะ.เฝ้าตามหาลูกกับเมียเค้านะ.รักมากจนทำอะไรไม่ได้.คิดถึงจนจิตใจว้าวุ่น..ชั้นไปเจอเค้ากำลังกอดเด็กคนนี้อยู่.หลังจากที่ถ่ายรูปแล้วน้ำตาเค้าก็ไหลออกมา..แล้วก็เอาแต่กอดเด็กอยู่อย่างนั้นแหละ"
"อย่าบอกนะ..ว่าเด็กคนนี้ลูกเค้า"
"ใช่..ลูกแท้ๆเลยล่ะอายุประมาณ5-6ขวบได้เค้าบอกว่าเค้าจากลูกไปตอนที่ภรรยาเค้ากำลังตั้งท้อง..พอกลับมาอีก5ปีให้หลัง..ก็เฝ้าตามหาจนกระทั่ง.มันเป็นภาพนี้ไงล่ะ.จริงๆแล้วแม่เค้ายืนอยู่อีกด้านนึง..แต่ชั้นไม่ได้ถ่ายหรอก"
"งั้นก็.อยู่กันพร้อมหน้าแล้วสินะดีจัง..ทำไมชั้นไม่เป็นแบบเค้าบ้าง..ทำไมพ่อไม่มาให้ชั้นเห็นหน้าเลยทำไมพ่อต้องตาย..ทำไมแม่ต้องหนี.ทำไมพี่ไม่เข้าใจชั้น..ชั้นอยากเป็นอย่างในรูปบ้าง..อาคานิชิ.ชั้นอยากเป็น"
เสียงที่พูดออกมามันไม่ชัดมากนะ..ผสมกับก้อนสะอื้นที่อยู่ในลำคอ..น้ำตารินไหลเมื่ออยากจะนึกถึงภาพแต่ก็ไม่เคยนึกออก.อยากเห็นหน้าพ่อ..แต่พ่อกลับมาตาย..พ่อตาย..ไม่รู้จักหน้าพ่อ..คำเหล่านี้เหรอที่คาเมะได้เผชิญมาตลอด18ปี
"อย่าร้องสิ..เดี๋ยวไม่สวยหรอก..St.Valentineของชั้นไม่ใช่คนขี้แยนี่นา..นายต่อปากต่อคำเก่งจะตาย.เจอเรื่องอ่อนไหวแค่นี้ถึงกับเสียน้ำตามันไม่เก่งเลยนะ.."
นิ้วโป้งของร่างสูงปาดน้ำตาบนแก้มนุ่มใสเบาๆ..แต่มันก็ยังไม่เจือจางกลับไหลจนหยุดไม่อยู่
เข้าใจนะความรู้สึกของนาย..ชั้นก็เป็นเหมือนกัน..ต่างกันตรงที่พ่อแม่ชั้นก็อยู่ครบ..แต่เหมือนกับตายทั้งเป็นก็เท่านั้น.
"มานี่มา.."
ดึงปกเสื้อยื่นออกมาเรียกร่างบางที่ยังยืนร้องไห้ให้เข้ามาหา..ไม่เข้าใจว่าจินทำอะไร?
"จะสงสัยอะไรไม่หยุดร้องซักทีชั้นก็ต้องใช้ของเด็ดน่ะสิ..เร็วเข้า..ถ้าตาบวมถ่ายไม่ได้ชั้นไม่พากลับบ้านด้วย"
"อื้อ"
"อื้อแล้วก็มาสิ."
คาเมะเดินเข้าไป..ซบหน้าลงกับไหล่กว้าง..เสื้อตัวนั้นของจินกลายเป็นผ้าเช็ดหน้าจำเป็นให้คนตัวเล็กได้ระบายน้ำตาออกมา..อยากกอดตอบ.ปลอบใจให้มากกว่านี้แต่ทว่า
"อย่ากอดชั้นนะ"
ทิ้งมือลงอย่างรวดเร็ว..ขนาดร้องไห้ยังเล่นตัวอีก..ไอ้เต่าเอ๊ยยย..
"โทษครับนายน้อย"
เด็กรับใช้ชื่อโชตะเข้ามาขัดจังหวะ.แอบหน้าแดงเมื่อเห็นภาพของคู่ๆนี้ต่อหน้า..ก็ดูสมกันจนคนที่มองยังเขินแสดงว่า..ถ้าเป็นคนที่รักกันจริงๆ.คงดีไม่น้อย
ร่างน้อยผละจากความอบอุ่นที่ตนได้รับ..ไม่ได้รับการกอดตอบแต่กลับรู้สึกดีจนไม่อยากจะปล่อย.แล้วถ้าจินกอดตอบล่ะ.จะเป็นยังไง..ไม่อ่อนไหวในอ้อมกอดของอาคานิชิ จินเลยเหรอ?
"ว่าไงโชตะ.."
"ผมรีดผ้าให้คุณคาเมะเรียบร้อยแล้วครับ.นี่ครับ"
ยื่นให้..มือน้อยๆนั้นรับมา..โชตะแอบมองหน้าคาเมะอยู่นานทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้.ผิวสีชมพูเหมือนตุ๊กตาเด็กผู้หญิง.ทำไมถึงเป็นผู้ชายก็ไม่รู้
นายน้อยต้องหลงสเน่ห์เข้าซักวันแน่ๆ
"ขอบใจนะ.."
พูดเพียงแค่นั้น.แล้วก็มองหาห้องที่จะต้องเปลี่ยน..
"เดี๋ยวให้โชตะพาไปเปลี่ยนข้างบนแล้วกันชั้นรออยู่ที่ระเบียงนะ.โชตะเสร็จแล้วพาคุณคาเมะไปหาชั้นด้วยล่ะ.อยู่รอเค้าหน้าห้องน้ำด้วยนะ"
"ครับนายน้อย"
จินมองตามร่างน้อยๆของคาเมะที่เดินตามโชตะไปข้างบน..ละสายตาจากตรงนั้นก็มองไหล่ตัวเองที่ยังคงชื้นไปด้วยน้ำตากลิ่นหอมจากร่างนั้น..มันติดเข้าไปถึงใจ..ยิ้มให้กับสัมผัสที่ยังหลงเหลือก่อนที่จะตบไหล่ตัวเองเบาๆ.เหมือนกับจะตบให้สัมผัสนั้นฝังลึกไปถึงผิวกาย..เก็บไว้นานๆก็คงจะไม่เป็นไร
ชั้นอาจจะหลงรักนายเข้าแล้วก็ได้..แต่นายคงคิดว่าชั้นแกล้งมากกว่า..ใช่มั้ยคาเมะ??

* * *

"โชตะคุง..เสร็จแล้ว"
คาเมะก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ.โชตะที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้าห้อง..หันมาที่เสียงหวานๆ
ยืนอึ้งกับคนตัวเล็กที่ยิ้มทักทาย.
ร่างที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตบางเบาสีขาวกับกางเกงผ้าสีดำ..ดูเรียบง่ายแต่กลับพิเศษกว่านั้น..กระดุมสามเม็ดบนถูกปลดออกให้เห็นผิวขาวนวลข้างใน..เพื่อไม่ให้ร่างกายอึดอัด
เสื้อบางมาก..จนร่างสวยๆที่อยู่ภายในมันประชันเข้ากับตาของเด็กรับใช้กระตุ้นให้หน้าแดง..แผ่ซ่านไปจนถึงใบหู
เส้นผมที่ปรกใบหน้าอยู่ก่อนถูกจัดให้เหน็บอยู่ที่หูปากสีแดงชมพูที่ไม่ได้แต่งแต้มอะไร
แต่ธรรมชาติ..ตกแต่งมาเอง..ให้มาเมื่อคนๆนี้กำเนิดมาเป็นคน
"โชตะคุงเป็นอะไรรึเปล่า"
"อ่ะเอ่อ.เปล่าครับ..ไปที่ระเบียงเถอะครับนายเล็กรออยู่"
เด็กหนุ่มเกร็งไปหมด..ไม่กล้าสบตาเวลาพูดซะด้วยซ้ำ..คาเมะไม่รู้เลยว่าที่โชตะเป็นอย่างนี้..เพราะตัวเองน่ะแหละ
"นายครับมาแล้วครับ"
"พามานี่เร็วเข้า..โชตะนายไปปิดไฟให้หมดเลยนะ.แล้วถือเทียนขึ้นมาบนนี้ให้มากที่สุด."
"เอาเทียนมาทำไมอาคานิชิ"
หันมามองที่ร่างบางแต่กลับชะงักกับคนน่ารักที่ทำตาแป๋วใส่.นายนี่มันใส่อะไรก็ดูยั่วสายตาไปซะหมด..ยิ่งวันนี้เซ็กซี่มากจนแทบจะห้ามใจไม่ไหวแล้ว
"จัดฉากถ่ายซีนนี้เสร็จจะลงไปถ่ายที่ลำธารข้างหลัง.นายเห็นนั่นมั้ยคาเมะ."
เดินเข้ามาใกล้ๆจินที่ยืนอยู่ริมระเบียงมองลงไปข้างล่าง.ลำธารสายน้อยที่ไหลเอื่อยอยู่ข้างหลัง..กับต้นไม้ต้นใหญ่ที่ดูเป็นที่พึ่งพิงในยามเงียบเหงาช่างดูสงบจนอยากปล่อยวางจิตใจไปกับภาพข้างหน้า
"สวยจังเนอะ..บ้านนายนี่ดีจัง.."
ชื่นชมอยู่กับภาพตรงหน้า..ไม่ได้รู้เลยว่า..จินมองอยู่..มองริมฝีปากสีแดงอมชมพูนั้น..มองแก้มใสที่เนียนละเอียด.มองซอกคอระหงขาวใส..ทุกส่วนของคาเมนาชิน่าสัมผัสไปหมด
"พรึ่บ!!"
"ว้ายยยยย!!!"
ไฟที่ดับไม่บอกไม่กล่าวทำเอาร่างเล็กๆตกใจ..พุ่งเข้ากอดคนข้างกายที่กำลังยืนมองความงามของตัวเองอยู่
"เป็นอะไรคาเมะ"
ถือโอกาสกอดผิวที่อยู่ใต้เนื้อผ้า.ขอสัมผัสมันซักนิดไม่ได้เลยเหรอ
"ไฟดับหมดเลย.ชั้นกลัว"
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่าเดี๋ยวโชตะมันก็เอาเทียนมาจุดแล้วใจเย็นนะ..มีชั้นอยู่ไม่ต้องกลัวหรอก"
"กอดหน่อยสิอาคานิชิ..ชั้นกลัว."
ขอเหรอ..นี่ขอกันใช่มั้ย..ทำไมถึงขอล่ะ.คงเพราะกลัวงั้นสิ..น่าจะดับบ่อยๆนะไอ้ไฟเจ้ากรรมเนี่ยะ..คุ้มโคตร
มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังบางเบาขึ้นลงใบหน้าเนียนซุกกับอกอุ่น.หลับตาแน่น.เพิ่มแรงกอดเพราะความกลัวที่ยังไม่เจือจาง
ที่กอด..เพราะความเคยชินของคาเมะ..เมื่อตอนที่อยู่บ้านกับยูอิจิ..พอไฟดับก็กอดพี่ชายคนนี้ตลอดเวลา
ไม่บอกจินจินก็คิดน่ะสิ..
"นายครับ.เทียนมาแล้วครับจุดเลยนะ"
โชตะแบกเทียนขึ้นมา1ตะกร้า..เห็นเงาของเจ้านายกับคนร่างสวยกอดกันกลมจริงๆไม่อยากขัดจังหวะแต่ตัวเองก็กลัวความมืดเหมือนกันเลยต้องขัด..
"จุดเลยโชตะ..คุณคาเมะจะได้หายกลัว"
เด็กรับใช้ทำตาม.ค่อยๆหยิบเทียนทีละเล่มๆ..จุดทีละดวงๆ..จนเต็มทั่วทุกพื้นที่ของระเบียงสีน้ำตาลเปลือกไม้..
แสงที่ค่อยๆสว่างขึ้น.ส่องผ่านเปลือกตาที่ปิดสนิท.แสงนั้นทำให้รู้สึกว่าจะต้องมอง..มองในสิ่งที่เกิดขึ้น
"ว้าวววว"
ตานั้นเบิกกว้างเพราะความงามที่อยู่ตรงหน้า.เทียนชนิดต่างๆ..ทั้งเทียนลอยน้ำเทียนเจล..ถูกจุดให้ความสว่าง..พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆที่ทำให้ผ่อนคลาย
เสียงหัวเราะของคนๆนึงทำให้คาเมะต้องละจากภาพตรงหน้า.มอง
"นายขำอะไรอาคานิชิ"
"ก็เปล่าน่ะแค่คิดว่านายนี่เหมือนเด็กนะเวลาเห็นอะไรสวยๆนายร้องว่าว้าวบ่อยมั้ยคาเมะ"
ขำต่อขำจนตัวสั่น.รอยยิ้มของอาคานิชิ จิน..เวลานี้ดูจริงใจ.เสียงหัวเราะก็ดูดีผู้ชายคนนี้เท่ห์จัง
เอ๊ะ..ไม่สิ..ใครเท่ห์กันไอ้บ้านี่มันหัวเราะเยาะชั้นอยู่นะ
"ออกไป.ออกไปเลย..ไอ้ทุเรศ"
ผลักจินออกอย่างแรงลืมบุญคุณที่ให้อกซบไปสนิทเลยนะไอ้เต่า..
"จะถ่ายไม่ถ่ายถ้าไม่ถ่ายชั้นจะเล่นตัวแบบยามะพีเอาสิ"
"โอเคๆ.ถ่ายก็ถ่ายนายทำไม่เหมือนยามาชิตะหรอกน่า..รายนั้นเค้าความสามารถพิเศษสูง"
เดินไปหยิบกล้องตัวโปรดของตัวเองคำพูดนั้น..พอนึกถึงหน้ายามะพีแล้วก็แอบขำในใจอยู่เหมือนกัน..นั่นสิความสามารถพิเศษ.??

"Tululul..."

"ชั้นรับโทรศัพท์แป๊บนะคาเมะ..นายเอาหนังสือนี่ไปดูเล่นก่อนแล้วกัน"
จินโยนหนังสือเล่มนึงให้รับมาไว้ในมือ..หนังสือที่มีSt.Velentineคนเก่าขึ้นปก.แต่คาเมะยังไม่รู้จักเลยเพราะไม่เคยเห็น.นั่งลงตรงม้านั่งตัวใหญ่พร้อมกับเปิดหนังสือดู
"ใครน่ะ..บนปกเนี่ยะ"
"ก็St.Valentineคนเก่าไงดูไปเหอะชั้นโทรศัพท์แป๊บ..ครับโอโนะคุง.."
หันไปโทรศัพท์อีกด้านนึง..
คาเมะนั่งตะลึงกับภาพที่อยู่บนปกหนังสือนี้ดูเก่ามาก..เพราะผ่านมาถึง15ปีแล้ว.แต่ความสวยของคนบนปกไม่เจือจางไปตามสีของปกเลย.
ภาพนั้น..ผู้ชายคนนึง..หน้าตาสวยงามหมดจด..พริ้มหลับอยู่บนผืนผ้าบางเบาสีขาว..ดูสงบราวกับปล่อยวางจิตใจอยู่บนสรวงสวรรค์..ชั้นที่ไม่มีใครเข้าไปถึง..
ที่น่าตกใจกว่านั้น
St.Valentineคนนี้.หน้าเหมือนคาเมะจนแทบจะแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร..ทั้งเส้นผมสวยสีดำขลับ.ทั้งโครงหน้า..ดวงตาจมูกโด่งโค้งมนริมฝีปากบางได้รูป.ผิวที่ขาวสวยจนทำให้คนมองเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด..
เวทย์มนต์ที่ขาดหายไปนั้น..คาเมะจะทำให้มันกลับมาได้มั้ย..จะทำได้รึเปล่า?
แต่ที่แน่ๆเวลาที่มองรูปนี้.ทำไมถึงรู้สึกผูกพันธ์ผูกพันธ์เหมือนกับตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้ชายคนนี้.เหมือนมีสายเลือดที่วนเวียนอยู่ในตัวเอง..
ในหัวเฝ้าแต่นึกถึงคำพูดโคคิคำพูดนั้น..บอกแต่เพียงว่า..
**นายเป็นลูกของSt.Valentineแน่ๆ**
"ไม่ๆๆๆๆ..อย่าไปคิดอย่างนั้น..ไอ้โคคิไม่รู้จะพูดกรอกหูชั้นทำไม.เจ้าบ้า"
สลัดหัวไล่ความคิดนั้นออก.แต่ยิ่งมองก็ยิ่งนึกถึงไม่นะ..ชั้นไม่ใช่ลูกเค้า..พ่อชั้นตายไปแล้วจะมีหน้าตาเหมือนกับคนๆนั้นไดยังไง..หยุดคิดเถอะน่าคาเมะ..
"คุณคาเมะ.เป็นอะไรไปครับ"
โชตะรีบเดินมาดูร่างบางที่นั่งกุมขมับหลับตาสนิท..ส่ายหัวจนผมปลิว
ไล่ความคิดอยู่นานจินที่กำลังคุยโทรศัพท์ก็เห็นเข้าพอดี
*ฮัลโหล..ไอ้จิน.ไอ้จิน..แกพูดกับชั้นให้รู้เรื่องก่อน..แกต้องกลับมาถ่ายที่สตูดิโอนะเว่ย..ไปถ่ายที่ของแกชั้นไม่เอานะ.ไอ้จิน*
เสียงโอโนะตะโกนผ่านมือถือเสียงดัง..แต่จินกลับไปสนใจแต่ภาพที่คาเมะเอาแต่นั่งส่ายหัวเป็นอะไรไป?
"แค่นี้นะโอโนะคุงผมจะทำงาน"
*เดี๋ยวสิไอ้จิน..ไอ้จิน~~*
"ตัดสายทิ้งปิดเครื่องรีบเดินเข้าไปหาร่างบางที่นั่งเหมือนกับน้ำตาจะไหลลงมาอีกรอบมองหน้าโชตะแต่เจ้านั่นก็ไม่รู้เหมือนกัน
"อยู่ๆคุณคาเมะก็เป็นแบบนี้น่ะครับ.ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไร"
จินนั่งลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า.เอื้อมมือจับไหล่น้อยเบาๆ..ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆดูแววตาที่นองไปด้วยน้ำตาภายใต้แสงเทียนที่ส่องตกกระทบกับผิวกาย
หนังสือเล่มนั้น..ที่อยู่ในมือเมื่อกี๊.ตอนนี้มันตกลงบนพื้นหนังสือที่คาเมะก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เสียน้ำตาให้
"นายครับ.."
โชตะส่งเสียงเรียกทำลายบรรยากาศตึงเครียด.จินเพียงใช้มือห้ามก่อนจะสั่งเด็กหนุ่ม
"นายกลับบ้านไปเถอะโชตะ..เดี๋ยวที่นี่ชั้นจัดการเองตอนเช้าค่อยมาอีกทีก็ได้"
"แต่ว่า..แม่ผม.."
"เชื่อชั้นนะโชตะไปก่อนดีกว่า.คุณคาเมะคงอยากจะอยู่เงียบๆซักพัก"
"ครับนายเล็ก"
โค้งให้ก่อนจะเดินออกไปตามคำสั่งของเจ้านาย..ตอนนี้ที่ระเบียงในยามค่ำคืนที่มีแสงเทียนและแสงจันทร์.ก็เหลือเพียงสองร่างที่ยังคงนั่งอยู่ในความเงียบ
"คาเมะ..เป็นอะไรไป..หื๊มม.บอกชั้นซิ"
น้ำเสียงอ่อนโยนที่ส่งผ่านมาจากจิน..ดูแปลกหู..กับท่าทางแบบนั้น..มือที่เช็ดน้ำตาให้..ไล้หลังมือกับใบหน้านุ่มเนียน..สายตาที่ดูเป็นห่วง..มันอะไรกัน
"ไม่รู้.พอชั้นดูภาพนี้..น้ำตามันก็ไหล..ชั้นไม่เข้าใจเค้าดูน่าสงสารจังเลยอาคานิชิ"
"ช่างเค้าเถอะ..ตอนนี้นายคืออนาคตของเค้า.เค้าเป็นอดีตไปแล้วนายไม่ต้องจดจำก็ได้..อนาคตอย่างเราควรจะทำให้ดีที่สุด..ทำให้อดีตได้รู้ว่าเราทำดีที่สุดแล้วเชื่อชั้นนะ..อย่าร้องไห้อีกเลยถ้าวันนี้ถ่ายไม่ได้ก็ต้องเลื่อนไปอีกวันแล้วนายไม่ได้ไปโรงเรียนด้วย..จะเอามั้ยล่ะ"
"ไม่เอา..ไม่อยู่นะ"
"นั่นไง..ถ้าไม่อยากอยู่นานๆก็หยุดร้อง..ทำใจให้สบาย..นะ"
ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน.อีกครั้งที่ใจเริ่มจะหวั่นไหวกับผู้ชายที่ตอนแรกก็ดูยียวนกวนประสาท.แต่ตอนนี้กลายเป็นคนละคนไปเลย
"นายดูนี่นะคาเมะ"
ขยี้ตาที่มีน้ำตาปกปิดออกไปให้หมด.มองร่างสูงที่ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว
"อะไรน่ะ.."
"ก็สู้ตายไง..สองนิ้ว..สู้นะ.."
คาเมะไม่รู้จะพูดอะไรกับท่าทางของจิน..แต่กลับขำจนตัวงอ
"นายนี่มัน..ฮะๆๆ..ให้ตายเหอะทำไมถึงกล้าทำท่าที่มันขัดกับตัวเองแบบนี้ล่ะ..ฮะๆๆ"
จินไม่พูดอะไรทำเพียงแค่ยิ้มบางๆทำให้คนๆนี้หัวเราะได้ก็รู้สึกดีที่สุดแล้ว..
ใบหน้ายามที่หัวเราะนั้น..ดูสดใส.ถึงจะอยู่ในความมืดก็ตามที

!!แชะ!!
"อ๊ะ!!"

โดนถ่ายโดยไม่รู้ตัว..ภาพที่ตัวเองหัวเราะ..มันบันทึกเข้าไปในเลนส์กล้องหมดแล้ว..
"นี่นายเอารูปนั้นลงไม่ได้นะ"
"เฉยๆสิ..อดีตของนายกำลังมองลงมานะ..ทำให้เค้าชื่นใจหน่อยสิ"
คาเมะนิ่งไปเมื่อฟังคำพูดนั้น.อดีตที่ว่าก็คือSt.Valentineคนก่อนยอมทำตามอย่างง่ายดาย
เหมือนวิญญาณนั้น..แฝงเข้ากับร่างบางดูคาเมะเหมือนกับ..กลมกลืนเข้าไปในธรรมชาติที่อยู่รอบด้าน
หน้าตาสะสวยที่ดูเป็นธรรมชาติ..ทำให้นิ้วจิน.เหมือนโดนเวทย์มนต์ให้กดชัตเตอร์รัว..ภาพที่ร่างเล็กๆนี้เคลื่อนไหวดูมีชีวิตชีวาไม่ต้องแต่งแต้มอะไร..ไม่ต้องสั่งไม่ต้องเกร็ง..ก็สวยจนน่าแปลกใจ.
พรสวรรค์ที่อาจจะได้รับจากใครบางคนดูจะทำให้ร่างๆนี้สะกดให้คนที่มองหลงไหลในความงามอย่างถอนตัวไม่ขึ้น.
และจินก็หลงเข้าไปในทางนั้นแล้วทางที่คาเมะได้สร้างมันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว..
พรสวรรค์นี้.คาเมะจะรู้มั้ย..ว่ามันมาจาก"พ่อ"ของตัวเอง?

* * *

FiRe Inc.
"ไอ้จินมันทำอะไรอยู่วะ..โทรไม่ติดเลย..กล้าขัดคำสั่งชั้นดีจริงๆให้ตายเหอะ"
โอโนะกดมือถือรัวอย่างอารมณ์เสีย..จินกดปิดมือถือหนีจะรู้รึเปล่า?
"บอกไม่ให้ไปถ่ายที่อื่นนอกจากที่นี่ยังดื้ออีกนะมัน.ถ้าภาพไม่สวยขึ้นมาชั้นจะสั่งพักงานมันจริงๆด้วยคอยดู"
พูดไป..แต่แน่ใจเหรอว่าจะทำได้..ถ้าไม่มีจินเงินก็คงไม่ตกถึงมือหรอก.
ยังไงก็จำต้องปล่อยไป..ไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ยังไม่เสียหลาย.แต่ว่า
จินถ่ายคาเมะมาถึงพาร์ตสุดท้ายแล้ว..คงคุยกันยากหน่อยล่ะ.

"ก๊อกๆๆๆ!!!!"

"เชิญ."
เสียงเคาะประตูที่หนักหน่วงนั้น..มาจากเลขาสาวสวยหน้าห้อง.ที่หน้าตาตอนนี้ร้อนรน.เหมือนกับกลัวอะไรบางอย่าง
"หัวหน้าคะข่าวร้ายค่ะหัวหน้าคือว่า.คือคือ.."
พูดตะกุกตะกักฟังไม่ได้ความซักประโยค..เพราะเหนื่อยแล้วก็ตื่นเต้นมากด้วย
"ค่อยๆพูดนะ..หายใจลึกๆ.หายใจเข้า..หายใจออก.นะ"
โอโนะพยายามช่วย..เลขาทำตามคำสั่งที่บอกเจ้านายแก้มป่องรอลุ้นอยู่ข้างหน้า..
คุณเลขาส่งประโยคนึงออกมาตาของโอโนะโตเป็นไข่นกกระจอกเทศ
"มีคนโทรมาขู่ฆ่าคุณอาคานิชิค่ะ!!"
"ห๊าาาาาาา!!!!!"
"จริงๆค่ะหัวหน้า..เค้าโทรมาเมื่อกี๊..เสียงคุ้นหูแต่จำไม่ได้ว่าเป็นใครน่ะค่ะ"
"จะบ้าเหรอ..คุณเลขาเอาอะไรมาพูด.ผมรู้จักไอ้จินดี..มันไม่เคยเป็นศัตรูกับใครหรอก.."
"ดิชั้นก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะแต่ไอ้ที่โทรมาน่ะบอกชัดเลยนะคะว่า*ให้อาคานิชิระวังตัวให้ดีเผลอเมื่อไรระวังลูกปืนก็แล้วกัน*เค้าพูดอย่างนี้จริงๆค่ะดิชั้นไม่โกหกหรอกนะคะ.."
ดูหน้าเลขาก็รู้ว่ากลัวมาก..เรื่องนั้นเป็นเรื่องจริง..จินโดนขู่ฆ่าจากคนๆนึงที่หวังอาฆาตมาดร้ายมาตั้งหลายครั้ง.ใครกันเป็นคนสั่ง?
"แล้วพอจะรู้มั้ยว่าใครโทรมา.."
"ไม่ทราบค่ะ..หัวหน้าคะ..คนจะฆ่าจริงๆแล้วใครมันจะโง่บอกชื่อล่ะ..แล้วที่สำคัญ..ไม่ได้มีแค่อาคานิชิคุงคนเดียว.คาเมนาชิ คาซึยะที่เป็นSt.Valentineคนใหม่ก็ดูจะโดนไปด้วยนะคะ..เพราะเห็นคนที่โทรมาเค้าบอกว่า..ไอดอลคนใหม่ของพวกแกก็อาจจะไม่เหลือทำไงดีล่ะคะหัวหน้า"
เลขายืนเขย่าแขนหัวหน้าแก้มอ้วนนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้วนะโดนขู่รวบถึงสองคนแบบนี้ใครมันกล้าทำ..ไม่มีอริกับใครแต่ทำไมถึงโดน..
เสียงคุ้นหูที่คุณเลขาว่ามันคือใครกัน????..



"เฮ้อค่อยสบายใจชั้นหน่อย"
ร่างเพรียวผิวน้ำผึ้งนอนเอนกายอยู่ที่โซฟาตัวยาว..หลับตาลงด้วยรอยยิ้มที่ดูจะสบายใจมากมาย..
ในมือถือโทรศัพท์ที่เพิ่งได้จัดการกับคนๆนึง.คนที่ทำให้ตัวเองเจ็บใจจนแทบจะเป็นบ้า
"พีจัง..เดี๋ยวคุณพ่อจะโทรมาจากเยอรมัน..รอรับโทรศัพท์ท่านด้วยล่ะ"
คุณยามาดะเดินมาหาที่โซฟา.แปลกใจกับร่างที่นอนยิ้ม..เป็นอะไรไปนะ..ตอนที่ไปถ่ายแบบก็อารมณ์เสียตั้งแต่ช่างแต่งหน้าจนถึงตากล้อง..แต่มาตอนนี้กลับทำเหมือนอารมณ์ดีสุดๆ..???
"เป็นอะไรไปนอนยิ้มคนเดียว"
"ก็เปล่าหรอกแค่สนุกที่ได้แกล้งใครบางคนเท่านั้น..สงสัยคงวุ่นวายกันทั้งบริษัทแล้วมั้ง..ฮึ่!"
น้ำเสียงที่ฟังดูสะใจกับคำพูดที่ดูแปลกหู..มันทำให้ผู้จัดการส่วนตัวเริ่มที่จะสงสัยกับพฤติกรรมน่าพิศวงของหนุ่มหน้าหวานคนนี้..
"พีจังทำอะไรโทรไปหาใครมาแน่ๆเลยใช่มั้ย"
"ก็ทำนองนั้นล่ะ.สนุกดีนะคุณยามาดะ..เสียงเลขาของFiRe Inc.น่ะ..ตอนที่ตกใจนะเพราะสุดยอดเลย..ฮะๆๆๆ"
หัวเราะมีความสุขบนความทุกข์ที่ถาโถมสู่ฝ่ายตรงข้าม.จะรู้มั้ยว่าตอนนี้ทั้งโอโนะทั้งเลขา..รวมถึงคนในบริษัท..โทรเช็คให้วุ่นกำลังหาต้นเสียงว่าเป็นใคร..ที่กล้าขู่ถึงบริษัทขนาดนี้
"ว่าไงนะ.FiRe Inc.พีจังไปทำอะไรเค้าห๊าาาา!!"
"คุณยามาดะทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยต้องดีใจสิ.เรื่องสนุกอยู่ตรงหน้านะ.."
"จะสนุกรึไม่สนุกก็ต้องบอกชั้นมา..พีจังไปทำอะไรเค้า"
"ทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะ..ชั้นก็แค่โทรไปขู่ฆ่าเล่นๆสนุกๆแค่นั้นล่ะ..ไม่ใช่แค่อาคานิชิคนเดียวนะ..คาเมนาชินั่นด้วยโดนพร้อมกันเลยล่ะไม่รู้ว่าป่านนี้สองคนนั้นจะรู้ยังนะ.ถ้ารู้ล่ะก็"
ยิ้มหยันเมื่อนึกถึงภาพของคนสองคนที่คอยหลบคน..เท่านั้นก็มีความสุขแล้ว
"จะบ้ารึไงทำไมไม่รู้จักคิดเลย..เมื่อไรจะฉลาดซักที!!!"
สายตาแข็งขืนมองมายังร่างของผู้จัดการที่คราวนี้ดูจะโกรธเยอะเป็นพิเศษ..จะไม่ให้โกรธเหรอ..ขู่ฆ่าขนาดนั้น..อย่างน้อยๆพรุ่งนี้ก็ต้องได้ลงหนังสือพิมพ์แน่ๆ..แล้วถ้าเรื่องสาวมาถึงตัวคนทำเมื่อไรบริษัทไอดอลเอเจนซี่คงไม่เหลือ..
"ทำไม..คุณยามาดะจะทำอะไรชั้นเหรอกล้ารึไง"
ประชันหน้ากับผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนเหงื่อตก..พูดทำนองนี้ทุกทีเวลาเค้าโกรธทำไมพ่อยามะพีถึงได้จ้างเค้ามาให้ดูแลลูกชายที่เอาแต่ใจแบบนี้ด้วยนะ
"คิดรึเปล่าว่าถ้าเรื่องมันบานปลายอะไรจะเกิดขึ้น..ชีวิตไอดอลของพีจังพังแน่เลยนะรู้มั้ย"
"ไม่มีทาง..นักข่าวเดี๋ยวนี้มันหิวเงินกว่างานมันซะอีกฟาดหัวมันซักก้อนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"
"คิดได้แค่นี้เหรอ..เอาสมองส่วนไหนคิด..ถ้าท่านประธานมัตสึโอกะรู้เข้าจะแย่ขนาดไหน..ลองคิดสิ"
"แล้วไง..พ่อชั้นก็เป็นหุ้นส่วนของบริษัท.ลองท่านประธานหือกับชั้นสิ..ได้เจอดีแน่"
พูดเหมือนกับตัวเองเป็นใหญ่ที่สุดในบริษัท..คุณยามาดะทำอะไรไม่ได้เลยเหรอต้องปล่อยให้คนๆนี้เอาแต่ใจตัวเองเห็นแก่ตัวไปถึงเมื่อไรกัน.เตือนไม่ได้แล้วจะทำงานด้วยกันได้ยังไงแบบนี้
"จำเอาไว้ไม่มีใครสั่งชั้นได้..ชั้นจะจัดการกับพวกมันสองคนต่อไป.ไม่ใช่แค่นี้หรอก..อาจจะเอาให้แรงจนตายจริงๆไปเลยก็ได้..ขอตัวนะชั้นง่วง"
เดินตัวลอยเข้าห้อง.คุณยามาดะทำเพียงแค่กำมือแน่นเจ็บใจที่สั่งสอน เตือน หรือทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้เลย..
ชั้นเป็นเบ๊ของนายเหรอยามาชิตะ..เป็นได้แค่นั้นสินะ..ทั้งๆที่เป็นผู้ใหญ่กว่า..แต่กลับต้องมารับใช้เด็กบ้าคนนี้ไม่ว่างเว้น.จะรู้รึเปล่าว่าบางทีชั้นก็แค้นมาก..แค้นจนฝังเข้าไปในจิตใจเห็นแค่นี้ก็รู้แล้ว..ว่าคนอย่างยามาชิตะ
อยู่ไม่ยืดหรอก..

* * *

"อาคานิชิ..น้ำเย็นจังเลย"
ร่างบางถูกพาลงมาข้างล่างหลังจากที่ถ่ายซีนข้างระเบียงเสร็จ.เมื่อกี๊น่ะจินเคลิ้มกับภาพสวยๆจนไม่อยากจะละสายตาเลย
เท้าข้างนึงของร่างบางแตะลงกับผิวน้ำที่ไหลเอื่อย..ความเย็นแผ่ซ่านจนรู้สึกหนาว..ทั้งๆที่ตัวเองก็อยู่ในหน้าร้อน
"ลงไปแค่เท้าเอง.ไม่หนาวหรอกน่า.."
"แต่มันเย็นจริงๆนะ.ชั้นไม่ยอมเป็นไข้หรอก.ต้องให้ชั้นไปถ่ายที่อื่นด้วย."
คาเมะเริ่มจะดื้อขึ้นมา..จินละจากหลังกล้อง..มองด้วยความเซ็งนิดๆ
"อย่าดื้อสิคาเมะ..เมื่อกี๊ตอนที่นายไม่ดื้อน่ะน่ารักมากเลยนะรู้มั้ย"
"แต่ว่ามันหนาวนี่นา..ให้ไปถ่ายที่อื่นเถอะนะ..นะๆๆๆๆๆอาคานิชินะ"
"ไม่ได้.ชั้นอยากได้ซีนตรงนี้..แล้วมันก็ดีที่สุดแล้ว.."
"แต่มันหนาวนี่.ไม่รู้ล่ะชั้นไม่ลงหรอก"
ยืนกอดอกหันหน้าหนีไปทางอื่นไอ้บทจะเล่นตัวนี่ดูท่าทางว่าจะไม่แพ้ยามะพีเท่าไรเลยน้าาา
จินเดินเข้ามาใกล้ๆ..เริ่มเบื่อหน่ายกับไอ้อาการงอนนี่เต็มที..คว้าแขนของร่างบางแรงจนตัวปลิวตาม
"นายจะพาชั้นไปไหนน่ะ..ปล่อยนะ"
"พาลงน้ำ"
"ห๊าาา..ไม่เอานะ.บอกแล้วไงว่ามันหนาวอ๊าาา!!"
ร่างทั้งร่างโดนผลักตกลงน้ำ..เสียงของน้ำกับละอองที่สาดกระเซ็น..กระเด็นโดนตัวจินที่ยืนถือกล้องมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"อาคานิชิ!!!"
หัวเสียกับสิ่งที่จินทำกับตัวเอง.ขึ้นมาเหนือน้ำมองหน้าจินสายตาอาฆาตอย่างเห็นได้ชัด
"หายหนาวรึยัง"
"หายบ้าอะไรล่ะ..น้ำมันเย็นนะ..ทั้งๆที่ชั้นหนาวแต่นายกลับแห้งสบายอย่างนั้นน่ะเหรอ.ไอ้คน"
ยังพูดไม่จบประโยค..ร่างของจินก็เดินลงน้ำตามมายืนอยู่ตรงหน้า..เห็นเพียงครึ่งร่างที่โผล่พ้นน้ำมาเท่านั้น
"ทีนี้จะเงียบแล้วถ่ายได้รึยังเราเท่ากันแล้วหนิ"
"ก็ถ่าย..ถ่ายสิ..ค่อยยังชั่วหน่อย..ถ้านายไม่ลงมานะ..ชั้นจะฆ่านายหมกป่าแถวนี้เลยคอยดู"
จินส่ายหัวขำๆให้กับอาการหน้าแตกของคาเมะไอ้อาการที่ตามองซ้ายมองขวาทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้นี่..คงจะเป็นลูกเขินของคาเมะล่ะมั้ง
"งั้นก็ตอนนี้อยากทำอะไรก็ทำ..ชั้นจะตามถ่าย.."
"ถ่ายเหรอ.เดี๋ยวสิๆ.จัดทรงผมก่อน..โดนน้ำเมื่อกี๊ผมเสยขึ้นไม่สวยเลยน้าา"
มือน้อยๆเกลี่ยผมให้กลับมาปรกหน้าเล็กน้อย..ปลายเส้นผมลูบลู่ตามคอ..หยดน้ำที่ประพรมไปทั่วใบหน้า..พอกระทบกับแสงจันทร์ที่สาดส่องอยู่ด้านบน.ทำให้เกิดประกายขึ้นตามตัว..ดูเหมือนกับเวทย์มนต์ได้ทอแสงให้เห็นตามผิวสวยใสนั้น.
ผิวใสๆ..ที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวบาง.พอโดนน้ำผ้าบางๆก็แนบเนื้อ..เห็นทรวดทรงที่ดูงดงามเหมือนนางฟ้า..เอวคอด.รูปร่างดีแบบนี้..ไม่มีแน่ๆในไอดอลพวกเดียวกัน.ยามาชิตะก็ยังไม่ดูสวยขนาดนี้เลย
รอยยิ้มสดใสที่มีผ่านเลนส์กล้อง.สะกดให้จินหยุดมองแต่ทว่านิ้วเรียว..กลับกดที่ปุ่มชัตเตอร์ไม่หยุด..ตอนนี้กลางลำธารที่เงียบเชียบมีแต่เสียงของกล้องตัวนี้ก้องไปทั่ว
"เฮ้.อาคานิชิดูนั่น..มีหิ่งห้อยด้วยล่ะ"
นิ้วเล็กๆชี้ไปทางด้านบนของต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ท่ามกลางลำธารหิ่งห้อยนับร้อยส่องแสงสว่างใส..เหมือนกับจะออกมาดู..ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองพวกมันอยู่
"นั่นไงๆ..ดูสิ..มันลงมาหาชั้นแล้ว.."
หิ่งห้อยที่ตอนแรกวนเวียนอยู่ด้านบน..ตอนนี้กลับลงมารุมล้อมตัวของคาเมะ..ส่องแสงอยู่ใกล้ๆร่างนั้น
มีเพียงตัวเดียว..ที่เกาะอยู่บนนิ้วเรียวนั้น..คาเมะหยุดเล่นกับมัน.ยิ้มให้หิ่งห้อยตัวเล็กนั้นเพียงตัวเดียว
ภาพของคาเมะในตอนนี้ดูเหมือนเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์..ที่ยิ้มภายใต้ความสงบเงียบ..แห่งค่ำคืนที่น่าค้นหา
จินยังคงจมอยู่กับความงามที่ตรงหน้า..จำไม่ได้ว่าตอนนี้ตัวเองถ่ายรูปของคาเมะไปเท่าไร..แต่ที่รู้ๆก็คือ..
เป็นครั้งแรก.ที่รู้สึกเหมือนอยู่ภายใต้มนต์สะกด..และเป็นครั้งแรก..ที่ตัวเองถ่ายรูปโดยที่ไม่สนใจฟิล์มภายในเลยซักนิด
"คา..คาเมะ.."
ตื่นจากภวังค์..จินมองคาเมะจนเพลิน.เลยไม่รู้ว่าหลังจากนั้น..คาเมะหายไปแล้วหายไปไหนก็ไม่รู้.แต่ที่แน่ๆ.ร่างนั้นดำลงไปใต้น้ำ..ไม่รู้ว่าดำไปไหน
"นายหายไปไหนน่ะคาเมะ..คาเมะ"
ละสายตาจากเลนส์กล้อง.มองภาพตรงหน้าให้ชัด..เห็นเพียงหิ่งห้อยที่ยังลอยวนเวียนอยู่.
แย่ล่ะ..รึว่าพลาดลื่นลงใต้น้ำไปแล้ว..ไม่หรอกนะ.น้ำตื้นขนาดนี้ไม่น่าจมหรอก..
"คาเมะ.นายอย่าแกล้งชั้นสิ..คาเมะ..ขึ้นมาเถอะน่า..เดี๋ยวต้องขึ้นแล้วนะ..ไม่สบายก็แย่น่ะสิ"
ใจเสีย..ถ้าดำน้ำตามไปหาข้างใต้ก็คงไม่เห็น.
ตากล้องแสนเย็นชาและกวนประสาท.จะต้องมาพ่ายแพ้กับไอ้เจ้าSt.Valentineจอมดื้อคนนี้น่ะเหรอ?
"อาคานิชิ!!!"
ตกใจนิดๆกับเสียงเรียกที่มาจากด้านหลัง
หันไปพบกับร่างบางที่ยืนยิ้มแฉ่งให้..ให้ตายเหอะ..นี่แกล้งกันเหรอ
"นายหายไปไหน..รู้มั้ยว่า?????"
พูดไม่ได้หลังจากนั้น.ไม่ใช่ว่าพูดไม่ออก..แต่ว่า
ตอนนี้..จินโดนริมฝีปากสีชมพูกลีบกุหลาบ..ประทับลงอย่างนุ่มนวล..คอเสื้อที่เปียกน้ำของช่างภาพชื่อดัง..โดนมือน้อยๆนั้น..ยึดจับไว้..ค่อยๆคลาย.โอบล้อมรอบคอฝังลึกรอยจูบให้แนบแน่นประชิดมากขึ้น
จินโต้ตอบด้วยความรุนแรงจากปลายลิ้นไม่ได้..หากทำไป..กล้องที่อยู่ในมือก็ต้องหล่นลงน้ำ..ชีวิตเค้าคือกล้องตัวนี้..ถ้าเป็นอะไรไป.คงทำงานลำบาก
คราวนี้..คาเมะชนะไปเต็มๆ..แต่ว่าทำไม.อยู่ๆถึงได้จูบล่ะ..ทำไปเพราะอะไร?
ร่างเล็กๆค่อยถอนจูบนั้นออก..มองด้วยสายตาที่สื่อความหมายดีๆต่อกัน.ยิ้มยั่วอย่างนั้น.แกล้งเค้าใช่มั้ย?
"อึ้งไปเลยเหรอ.คุณช่างภาพ.."
"นายจูบชั้นทำไม."
"ก็อยากแกล้งน่ะสิ..ไหนนายบอกว่าอยากจะทำอะไรก็ทำ.แล้วนายจะคอยถ่ายแต่แปลกนะพอชั้นทำอย่างนี้นายกลับไม่ถ่าย.ทำไมล่ะ..อดใจไม่ไหวใช่ม้า"
ตีแก้มจินเบาๆ..กะพริบตายั่วๆให้ทีนึงก่อนจะผละออกเดินขึ้นไปบนฝั่ง.ปล่อยให้จินยืนอึ้งกับสิ่งที่คาเมะได้ทำ..
คนอย่างจิน..ที่ไม่ค่อยจะรู้สึกรู้สมกับใครแต่มาวันนี้.กับคนๆนี้ทำไมใจมันเต้นแรง.แรงจนแทบจะออกมาเต้นอยู่นอกอก..มองร่างเปียกน้ำที่กำลังเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน..ตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึก..
คืนนี้นายจะรอดมั้ยนะคาเมะ..??

* * *