"สะใจจัง..แกล้งเจ้าบ้านั่นได้.."
เดินยิ้มเข้ามาในตัวบ้าน..หยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าตัวใหญ่ๆของจินที่วางพาดอยู่กับโซฟาด้านล่าง.เช็ดหัว
แต่ว่าก็ยิ้มได้ไม่นานเท่าไรหรอก..ในหัวมันดันคิดอีกด้านนึงขึ้นมา
ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องแกล้งแบบนั้นก็ได้นี่นา
"เราทำแบบนั้นไปได้ยังไงนะบ้าจัง"
นึกถึงภาพที่เพิ่งได้พบได้สัมผัสได้กระทำกับคนๆนึง..มือน้อยๆก็จับหน้าของตัวเอง..มันร้อนๆ..รู้สึกเหมือนหน้ามันแดงแถมหัวใจก็ยังเต้นแรงเอามาก
อย่าบอกนะว่าหวั่นไหวกับตากล้องกวนประสาทคนนั้นไม่จริง..เจอกันแค่ไม่กี่วันจะชอบใครเร็วขนาดนี้ล่ะ
แต่ว่าคาเมะลืมคำพูดนึงไปรึเปล่า..รักแรกพบ..รึว่า..พรหมลิขิต..เคยได้ยินบ้างมั้ย?
เท้าสองข้างเดินเข้าห้องน้ำ..ตลอดภารกิจที่ทำในนั้นยังนั่งคิดอยู่ตลอด..
มองผ่านกระจกทำไมใบหน้าขาวสวยมันแดงจนน่าตกใจแบบนั้น
ทำไมร่างกายมันแสดงออกชัดเจนนักล่ะ?
"ไม่ๆๆๆ.อย่าไปคิดได้มั้ย..ชั้นจะชอบคนแบบนั้นได้ไง"
ส่ายหัวไล่ความคิดแรงๆว่าจะเดินออกไปข้างนอกแต่ถ้าเจอหน้าจะทำหน้ายังไงดีนะ
ตัดสินใจเดินออกจากห้องน้ำเอาวะ..อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดก่อเองก็ต้องแก้เอง..ช่วยไม่ได้
"อา.อาคานิชิ"
แล้วที่คิดก็ใช่..จินเดินเข้ามาพอดี..ตัวเปียกชุ่มในแว้บแรกที่คาเมะจะนึกได้ตอนนั้นก็คือ
ไอ้ตากล้องคนนี้หล่อเป็นบ้าเลย.
"เอาเอาผ้าเช็ดตัวมั้ย"
ยิ้มแห้งๆพร้อมกับยื่นผ้าให้กับร่างสูงจินรับแบบกระชากแรงๆแล้วก็เอามาเช็ดผมแบบว่า..หัวจะหลุดจากบ่าอยู่แล้ว
"นายเข้าไป..อาบก่อนก็ได้นะชั้นไม่เป็นไรหรอกเชิญเจ้าบ้านก่อน"
คาเมะเบี่ยงหลบไปอีกทางในบ้านไม้ที่มืดสลัวแบบนั้น..จินก็เหมือนกับหมาป่าที่กำลังจะเดินมาขย้ำร่างน้อยๆนี้
และแล้ว
"อาคานิชินายจะทำอะไรปล่อยชั้นนะ!"
มือน้อยๆพยายามทั้งทุบทั้งตีอกกว้างของคนที่ครอบครองเอวบางจินในตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าตอนเมื่อซักครู่ซะอีก
"ก็จะจูบแกล้งๆกับนาย.ไม่ได้รึไง"
และคาเมะก็รู้..ว่าที่จินทำแบบนี้..เพราะกำลังแค้นตัวเองอยู่นั่นเอง.จะไม่ให้แค้นได้ไง..ก็จินน่ะเป็นคนที่ไม่เคยมีใครมาจูบแบบเล่นๆด้วย..โดนคาเมะทำแบบนี้ก็ต้องโมโหเป็นธรรมดา
"ไม่เอาแล้ว..อย่าทำชั้นนะ..นายน่ะอย่าเครียดสิกะอีแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ..น่าจะดีใจนะที่St.Valentineจูบนาย..คนดังจูบด้วยเชียวนะ"
พยายามพูดเล่น..แต่จินไม่เล่นด้วยนี่สิโคตรจะน่ากลัวเลย
"ก็อยากฉลองความดีใจอีกครั้งไง..ร่วมฉลองกับชั้นหน่อยจะเป็นไรไป"
"อ.อาคานิชิ..อุ๊บ!!"
ริมฝีปากหนานุ่มทาบลงบนกลีบปากสีสวยนั้นเต็มรัก..คาเมะพยายามดิ้นรนขัดขืน..มือน้อยๆที่เป็นอิสระทุบตีอย่างไม่ยั้ง..มากเข้าจนจินต้องใช้มือตัวเองรวบข้อมือเล็กนั้นไว้เหนือหัวทำยังไงดี..มันร้อนทั้งๆที่ตัวเย็นแบบนี้แต่ทำไมมันร้อนรุ่มมากมาย..จะระเบิดอยู่แล้ว..
ริมฝีปากเรียวบางของร่างเล็กพยายามจะไม่เปิดช่องทางให้ลิ้นอุ่นนุ่มแทรกเข้ามา..กลัวจะเคลิ้มไปกับสัมผัสเร่าร้อน..
แต่คนอย่างจิน..ไม่มีทางที่จะทำให้มันจืดชืดแน่ๆ..นิ้วเรียวยาวของมืออีกข้าง..ดันริมฝีปากคู่สวยให้แยกออกจากกัน.รีบส่งลิ้นเข้าไปลิ้มรสความหวานอย่างรวดเร็ว.และ
ยาวนาน.จนแทบจะไร้เรี่ยวแรงมือที่อยู่เหนือหัวตอนนี้มันกลายเป็นโอบรอบคอและดันตัวของร่างสูงให้เข้าหาตัวเอง.ใกล้ชิดแนบแน่น..อยากที่จะเป็นหนึ่งเดียว.
ยอมให้เค้าแกล้ง..ยอมอย่างเต็มใจ..
"หึหลงจูบชั้นจนได้" จินคิดในใจ..ใบหน้าขาวเนียนที่แต่งแต้มด้วยสีชมพูไปทั่วน่ารัก..น่ากอด.น่าจูบ..น่า???
"พอแกล้งพอแล้ว..มากกว่านี้เดี๋ยวนายจะห้ามใจไม่ไหวจับชั้นกดกับพื้นพอดี"
จินผลักร่างของคาเมะออกนิดๆ..ร่างบางแทบเซเพราะยังตั้งตัวไม่ทัน..ริมฝีปากบางยังเผยอเหมือนกับจะรับจูบที่หนักหน่วงนั้นอีกครั้งปากเจ่อแดง..ติดใจเข้าแล้วสินะ
"นี่นาย!"
คาเมะเริ่มตั้งสติได้..ชี้หน้าจินที่ยืนและยิ้มอย่างคนที่เหนือกว่า.หลงกลจนได้.
"ชั้นขอบอกเอาไว้ใครแกล้งชั้นๆจะทำกลับคืนมากกว่าร้อยเท่าพันเท่า..แล้วทีนี้นายเห็นรึยัง.ยินดีนะครับที่ได้จูบกับคนดังอย่างSt.Valentineถ้าอยากมากกว่านั้นเอาไว้ต่อกันคราวหน้าดีกว่านะ.."
จินยิ้มเยาะใส่หน้าคาเมะที่นั่งแค้นรุนแรง..เดินผ่านร่างบางเข้าห้องน้ำไปปล่อยคาเมะให้นั่งเจ็บใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
กรรมต้องชดใช้ด้วยกรรมความเชื่อนี้จินทำให้คาเมะเชื่อเชื่อสนิทใจไปเลย.

* * *

ตอนเช้า..ร่างสองร่างนั่งอยู่ในรถจิ๊ปคันสวย
คาเมะเอาแต่มองวิวด้านนอก..หันหน้ามองอย่างนั้น.ไม่อยากเจอหน้าของจิน..โกรธ..โกรธมากๆด้วย
จินก็นั่งผิวปากอารมณ์ดี..ขับรถช้าๆ..กวนประสาทคาเมะต่อ.
คาเมะน่ะน้าา..ไปแกล้งเค้า..เค้าแกล้งกลับคืนก็น่าจะหายกันแล้ว..แต่กลับโกรธเค้าต่ออีก..
"นั่งพักเหนื่อยกินข้าวแถวนี้ก่อนมั้ยคาเมะยังไงก็ไม่ได้ไปโรงเรียนแล้วนี่.."
"ไม่.ชั้นจะกลับบ้าน!!"
ยื่นคำขาดเสียงแข็ง.ทั้งๆที่หน้าก็ไม่หันมามองจิน..จินเห็นก็นึกยิ้มสะใจ..ภาพเมื่อวานการกระทำเมื่อวาน..ทำให้จินมีความสุขอย่างน่าประหลาด
เอื้อมมือไป..ใช้นิ้วไล้แก้มสีชมพูบางๆนั้นเบาๆ..คาเมะรีบถอยตัวหนีสัมผัสนั้นทันที..ไอ้บ้านี่มามีอารมณ์อะไรแต่เช้า.ชักจะไม่ปลอดภัยแล้วนะ
"ทำบ้าอะไรของนาย!"
"อ้าว..ไม่ชอบเหรอ.นึกว่าชอบซะอีก..เห็นเมื่อคืนก็."
"หยุดพูดไอ้เรื่องบ้าๆแบบนั้นซะที..!!"
"ดูพูดเข้าเรื่องบ้าๆ..แล้วไอ้ที่ทำตัวยั่วสายตาตอนอยู่ในน้ำ..แถมจับเค้าจูบอีก.แบบนั้นจะไม่บ้ากว่าเหรอ"
"หุบปากเน่าๆของนายไปซะอาคานิชิ!!"
"แหมๆๆผมแปรงฟันแล้วนะครับคาเมะจัง..จะจูบพิสูจน์อีกรอบมั้ยล่ะ..รสมิ้นท์เชียวนะ"
"ไอ้ทะลึ่ง!!!"
คาเมะโกรธฮึดฮัดๆ..นั่งกอดอกอยู่ข้างๆโมโหจัดกว่าที่เคยเป็น..อยากจะหนีออกไปไม่ก็กระโดดลงไปซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
จินดูจะมีความสุขเข้าจริงๆ..ก็รสจูบเมื่อวานตัวเองยังเผลอนั่งเลียปาก.แล้วก็ลูบเอาๆแทบทั้งคืน..ก็มันหวานจนติดลิ้นขนาดนั้น..นุ่มเนียนขนาดนั้น.ใครจะห้ามใจไหวถ้าไม่ติดว่าร่างที่นั่งข้างๆยังบริสุทธิ์นะ..จินจับfun fun funไปตั้งนานแล้ว

"Tululul........"

"เสียงมือถือดังนี่หว่าเอ..อยู่ไหนนะ.."
จินทำเป็นควานหาหูสมอลทอล์คหวังจะแอบจับมือร่างบางที่วางใกล้ๆกับเกียร์รถ..แค่สัมผัสนิดเดียวก็ทำเอาร่างบางสะดุ้ง..ฉุดมือกลับคืนไวยังกะสายฟ้า
"ไอ้ฉวยโอกาส!!"
"ฉวยโอกาสอะไรคร้าบบบ..จะเอาหูสมอลทอล์คเนี่ยะ..หลงตัวเองเกินไปหน่อยม้างง"
จินขำสะใจเงียบๆคนเดียว..หยิบเอาเข้าหูตัวเอง..ทักทายอารมณ์ดีซะ
"ครับ..โอโนะคุงมีอะไร"
*ไอ้จินแกมาที่บริษัทเดี๋ยวนี้เอาให้เร็วที่สุดเลยนะ*
"ทำไม..ที่บริษัทมีปัญหาอะไร."
*บริษัทไม่มีปัญหาเท่าไรหรอก..แต่เป็นแกกับคาเมะจังนั่นแหละที่จะมี..แกเห็นหนังสือพิมพ์ตอนเช้ารึยังลงข่าวแกสองคนด้วย*
"ลงข่าวพวกผมเหรอ.เรื่องอะไรกัน..ผมไม่เห็นรู้เรื่อง"
จินเองก็งง..เจอกับคาเมะก็สองสามวันเจอที..ไปไหนด้วยกันก็ยังไม่เคย..นี่ก็ครั้งแรกที่อยู่ด้วยกันตลอด..มันจะมีข่าวลงได้ยังไง?
*พวกแกโดนขู่ฆ่าไม่รู้หนังสือพิมพ์รู้เรื่องได้ยังไง..ชั้นเองก็กำชับทุกคนให้ปิดข่าวแน่นหนาแล้วนะแต่ทำไมมันยังหลุดไปได้*
โอโนะพูดไปก็แค้น..จริงๆก็พอจะนึกออกอยู่ว่าใคร..ไม่แปลกหรอก.เด็กที่บริษัทรู้จักกับคนในแวดวงหนังสือพิมพ์.ข่าวแค่นี้มันปิดไม่มิดอยู่แล้ว
"ว่าไงนะ.ขู่ฆ่า??..นี่บ้ากันไปใหญ่แล้ว..ใครทำเรื่องทุเรศแบบนั้นได้!!"
จินเริ่มเสียงดังจนคาเมะเองก็ตกใจ..จากที่หน้าตาดูจะขี้เล่นเมื่อกี๊ตอนนี้สายตานั้นแทบจะฆ่าคนได้ซัก10
*ไม่รู้..รีบๆแล้วกัน..ตอนนี้ชั้นรับโทรศัพท์ไม่ว่างเลย..เร็วนะ!!..กริ๊ก"
โอโนะวางหูพร้อมกับทิ้งปริศนาไว้ให้จินคิดหนักเค้ากับคาเมะโดนขู่ฆ่าใครกันที่ทำ?
ส่วนคาเมะเห็นจินเป็นแบบนั้นอยากจะถามว่ามีเรื่องอะไรกัน..แต่ติดที่กำลังวางฟอร์มโกรธเค้าอยู่เลยเลิกล้มความคิดนั่งเงียบภายใต้บรรยากาศอึมครึม..
เกิดอะไรขึ้นกันแน่??

* * *

และคนสองคนก็มาถึงที่FiRe Inc.
คาเมะที่ว่าไม่รู้เรื่องอะไรก็เอาแต่จะกลับบ้านอย่างเดียว..
พามาบริษัททำซากอะไร..??
"ชั้นจะกลับบ้าน..มาทำอะไรที่นี่เล่าไอ้อาคานิชิ!"
จินทั้งลากทั้งดึงคาเมะให้เดินตามมาแต่คาเมะไม่อยากขยับเลย..โธ่เว้ยย..ไม่ได้จะมาเล่นเจ็ตสกีลานจอดรถนะ.ให้ลากอยู่นั่น.
"มีเรื่องร้ายแรง..นายต้องรับรู้"
"รับรู้ทำไมง่าา..ก็เรื่องของบริษัทนายนายก็รับรู้กันไปเซ่เกี่ยวอะไรกับชั้น..จะแกล้งอะไรกันอีกแล้วใช่มั้ย!!"
"แกล้งบ้าอะไรนายกับชั้นโดนโทรศัพท์ขู่ฆ่า..อย่างนี้จะไม่เกี่ยวอีกเหรอ.."
สิ้นเสียงจิน..ขาสั้นๆของคาเมะก็หยุดอยู่กับที่ทันที.มาหลอกอะไรกันอีกวะ?
"ไม่เชื่อ..อย่างชั้นใครจะขู่ฆ่า..ฆ่านายคนเดียวมากกว่า"
"อยากจะเชื่อมั้ยล่ะงั้นก็รีบไปด้วยกัน..เร็วเข้า"
จากที่ลากๆถูๆมาแต่ไกลตอนนี้กลายเป็นว่าคาเมะวิ่งตามจินทำเวลา.ไปที่ห้องของโอโนะ
คาเมะก็ยังงงๆอยู่..ใครขู่ฆ่าเค้า..ที่สำคัญ..ทำไมต้องขู่พร้อมกันทีเดียวสองคน
นี่ชั้นจะหนีไม่พ้นหมอนี่อีกใช่มั้ย?
"เออ..มาพอดีเลย..พวกแกมานี่เร็วเข้า!"
โอโนะกวักมือเรียกคนทั้งคู่หยิบหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในลิ้นชักออกมาวางลงตรงหน้าทั้งสองคน
"ดูซะไม่รู้ใครมันพิเรนทำได้.บ้าชิบ!"
โอโนะหัวเสีย..จินหน้าเครียดส่วนคาเมะก็ยังงงๆ..แอบกลืนน้ำลายกลัวๆกับบรรยากาศตึงเครียดทุก5วิ.
จินยืนอ่านหนังสือพิมพ์หน้าโต๊ะคาเมะเองก็อยากรู้เลยชะโงกหน้าอ่านกับเค้าบ้าง

"อะไรเนี่ยะ!!"
อุทานออกมาเสียงแหลมปรี๊ดมองหน้าโอโนะกับจินที่ยังเครียดๆอยู่
"เห็นชัดรึยัง..แล้วชั้นขอถามทั้งสองคนหน่อยนะไปมีเรื่องกับใครรึเปล่าเค้าถึงตามจองล้างจองผลาญถึงขนาดนี้.ว่าไงคาเมะ"
หันมาถามร่างบางที่ยืนใกล้จิน..คาเมะอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบยังไงเพราะพยายามนึกอยู่..
"แล้วส่วนไอ้จิน..ก่อนหน้าที่เรื่องจะเกิดแกไปมีเรื่องกับใครนึกดูให้ดีซิ"
ทั้งสองคนโดนสายตาของเจ้านายแก้มป่องจ้องเขม็งพยายามนึกๆๆๆ.นึกยังไงก็นึกไม่ออก.
"โอเค..นึกไม่ออกก็ไม่เป็นไร..ชั้นจะให้เวลา..ภายในชั่วโมงนี้ถ้าไม่มีจริงๆชั้นจะจัดการแจ้งตำรวจให้จัดการต่อไปบริษัทจะล่มจมยังไงชั้นก็ไม่สนแล้ว..อย่างนี้มันเกินไป.."
โอโนะหยิบหนังสือมาดูใหม่..เจ็บใจทุกที..ผิดกับคาเมะแล้วก็จินที่ยังคงนึกไปเรื่อยๆ.นึกไม่ออก
แต่บางที..อาจจะลืมตัวสำคัญไปตัวนึงก็ได้
โอโนะที่ยังเซ็งกับเรื่องบ้าๆก็หยิบหนังสือแมกกาซีนแถวนั้นมาอ่าน..ยกขึ้นมาปิดหน้าปิดตาตัวเอง
หน้าหลังของแมกกาซีนเล่มนั้น..มีรูปภาพนายแบบไอดอลชื่อดัง..โชว์หราเต็มหน้ากระดาษ..โฆษณาเครื่องสำอางยี่ห้อดังที่เจ้าตัวเป็นพรีเซนเตอร์
และไอดอลคนนั้นยามาชิตะ โทโมฮิสะ
จินที่หันมามองรูปภาพหลังแมกกาซีนนั้น..รู้แล้ว..ว่าใครเป็นคนทำ.
ยิ้มที่มุมปากอย่างคนที่ใกล้จะคว้าชัยชนะมาอยู่ในกำมือ..นายไม่รอดมือชั้นแน่ยามาชิตะ
"เอ้อไอ้จิน..เรื่องแถลงข่าวน่ะ.ชั้นคิดว่าเราควรจะเลื่อนออกไปอีกซัก2-3อาทิตย์เพื่อความปลอดภัยของพวกแก..จะได้ไม่ต้องมานั่งระแวงตอนให้สัมภาษณ์ด้วย.."
"ไม่จำเป็นหรอกโอโนะคุงผมว่าก็จัดตามกำหนด..ไม่ก็เลื่อนเข้าวันศุกร์ที่จะถึงนี้ก็จัดการให้เรียบร้อยไปเลย"
จินบอกด้วยรอยยิ้ม..รอยยิ้มที่โอโนะกับคาเมะไม่เข้าใจ?
"นี่นายจะบ้าเหรอ..ถ้าเผื่อว่าเราโดนฆ่าขึ้นมาFiReจะจบสิ้นเลยนะ.คิดดูให้ดีสิ"
คาเมะห้ามอีกแรง..จินคิดบ้าบิ่นอะไรอีกให้ตายเหอะถ้าไม่ได้ทำอะไรแบบนี้จะลงแดงตายรึไง
"ไม่จบหรอก..เพราะชั้นรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ"
"ใครวะจิน..!!!แกนึกออกแล้วใช่มั้ย"
"แน่นอน..โอโนะคุงรอฟังข่าวแล้วกัน..ผมจะไปจัดการถึงที่ของมันเลย..คาเมะ.กลับบ้านได้แล้ว..เดี๋ยวชั้นไปส่ง"
คาเมะไม่ตอบอะไร.เอาแต่มองหน้าจิน.รู้ว่าใครเป็นคนทำแล้ว..แล้วทำไมชั้นถึงได้นึกไม่ออก..
"ผมไปก่อนแล้วกัน..เจอกันพรุ่งนี้"
จินจูงมือคาเมะเดินออกไปจากห้องโอโนะปล่อยเจ้านายนั่งงงเกาหัวแกร็กๆ..มันจะทำอะไรของมัน.
แล้วคนที่จินจะจัดการ..เป็นใคร..??


"อาคานิชิ.นายรู้เหรอว่าใครเป็นคนทำ"
คาเมะยังคงนั่งถามอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ออกมาจากบริษัทเข้าตัวเมือง..บอกให้ระวังตัวอย่าแหงนหน้าติดกระจกมากก็ไม่เชื่อ..จะสงสัยอะไรนักหนา.ลืมโกรธตากล้องกวนประสาทนี่แล้วใช่มั้ยเนี่ยะ
"นี่นายยังนึกไม่ออกอีกใช่มั้ยทำไมเต่าสมชื่อขนาดนี้วะ"
"นี่ไม่บอกก็พูดกันดีๆ..อย่ามาว่ากันได้มั้ย..ไอ้หมูหิมะ"
"โดนด่าเป็นหมูหิมะเลยนะงั้นก็ไม่บอกแล้ว..ว่าใครทำ"
"โอ๊ยยย..อาคานิชิ..ขอโทษ.บอกหน่อยน้าา"
"หายโกรธแล้วเหรอ.."
จินเหลือบตามองนิดๆ..เห็นคาเมะนั่งค้างอยู่ข้างๆ..ลืมจริงๆด้วยสิ
"ก็..ก็มัน..สงบศึกชั่วคราว..นะๆๆๆอาคานิชิ..บอกหน่อยนะ"
"เดี๋ยวลงรถค่อยบอก..แต่ตอนนี้นายต้องตอบคำถามชั้นก่อน..ทำไมถึงไม่กลับบ้าน..จะไปนอนกับไอ้หน้าเหลี่ยมนั่นทำไม"
"อย่ามาว่าเพื่อนชั้นนะ.เล่นปล่อยเค้ากลับบ้านอย่างนั้นจะไม่ให้ชั้นห่วงเหรอ.แล้วแถมถ้ากลับบ้านไป..ก็ไปนอนอยู่คนเดียว..เผื่อเจอฆ่าขึ้นมาจะทำไงล่ะ.."
"แล้วทำไมต้องอยู่คนเดียว.."
มาถึงคำถามนี้คาเมะไม่ตอบ.กลายเป็นยุติบทสนทนาไปซะเฉยๆ.ดวงตาหลุบต่ำลงพร้อมกับหน้าที่ก้มเหมือนไม่อยากจะพูดอีกแล้ว..จริงๆไม่ได้อยู่คนเดียว..อยู่กับยูจังแต่เค้าหนีไปต่างหาก.
"โอเคๆ..ไม่ต้องพูดก็ได้ถ้าลำบากใจข้างหน้าก็มินิมาร์ทบ้านเพื่อนนายแล้ว.เตรียมตัวลงล่ะ"
จินเอื้อมมือมายีหัวคนร่างเล็กเบาๆ..สัมผัสที่อบอุ่นนั้นดูอ่อนโยนจนอยากจะอยู่แบบนี้ไปนานๆ
รถจอดสนิท.ข้างหน้าร้าน..เห็นโคคิยืนขายของอยู่ที่เคาน์เตอร์..สภาพดูเหมือนโดนรุมสกรัมมานับสิบย่านน้ำ.หน้าตาดูไม่ได้..ตาก็โหลๆ..แถมยังไอกะด๊อกกะแด๊กอีก..แม่มันก็ช่างทรมานให้ลูกมายืนขายของอยู่นั่น..
อาคานิชิ.นายเห็นสภาพเพื่อนชั้นแล้วสำนึกผิดบ้างมั้ย?
"จะลงแล่ว..เพราะฉะนั้น.นายก็บอกมาซะดีๆว่าใครเป็นคนขู่ฆ่า"
"เฮ้อ..นั่งมาตั้งนานยังนึกไม่ออกอีกบอกก็ได้..ไอ้คนที่มันจะขับรถชนเฉี่ยวนายเมื่อวานไง..นั่นแหละ"
"ยายามาชิตะน่ะเหรอ??!!"
อึ้งพูดไม่ออกตาค้าง..นี่มันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆแล้วนะแล้วถ้าคาเมะยังอยู่ในวงการต่อไป.จะไม่ตายคามือยามาชิตะคนนี้เลยเหรอ?
"ชั้นจะไปจัดการ..ให้รู้กันไปเลยว่ากำลังเล่นกับใครอยู่"
เสียงจินดูจริงจัง..จินจะทำอะไรคาเมะก็ไม่รู้..รู้แค่ว่าจินคงจะทำให้ยามาชิตะ.หลาบจำไปอีกนาน..
"ชั้นไม่รู้ว่านายจะจัดการยังไงนะแต่..อย่ารุนแรงล่ะ..ชั้นไม่อยากให้เค้ากลับมาแค้นชั้นอีก..ถึงตอนนั้นชั้นก็ไม่รู้ว่าชั้นจะหลบเค้าพ้นรึเปล่า..ดูท่าว่าถ้าโดนนายเล่นงานแล้ว..เค้าจะร้ายยิ่งกว่าเดิมยังไงไม่รู้..ไปนะ"
คาเมะเปิดประตูจะลงจากรถ..ไม่วายโดนลูกหม้อจินอีก.
"ไม่หอมแก้มก่อนลงหน่อยเหรอคาเมะ"
"ไอ้บ้า..ของเก่าชั้นยังไม่ชำระความอย่าหวังจะได้อันใหม่เลย.แบร้!!"
แลบลิ้นใส่ก่อนจะปิดประตูรถใส่หน้าแรงๆ..จินส่ายหัวขำแล้วก็ขับรถออกไปต่อหน้า.
จะรู้มั้ยว่าเต่าน้อยเขินเหมือนกันนะ..เดินยิ้มเข้ามินิมาร์ท..ลืมไปว่าตัวเองดังแล้ว..เลยไม่รู้ตัวว่าคนมองกันเต็มร้าน..แถมที่ร้านโคคิก็มีหนังสือFiReหน้าปกรูปตัวเองอยู่มามีตติ้งมินิมาร์ทเอากลางวันแสกๆรึไงกัน?
"คาเมะ!!"
โคคิที่แทบจะเดินไม่ไหว..ยังอยู่ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มลายหมีพูห์(เข้ากะมันมากกก)..รีบมาหาเพื่อนที่ตอนนี้จะโดนสายตาลูกค้าทั้งร้าน..กินหมดตัว
"มาได้ไง..นายมีเรื่องอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"โคคิ..นายรู้เหรอ.นี่แสดงว่าข่าวแพร่ไปทั่วแล้วสิ..บ้าที่สุดเลย..เอาอะไรคิดนะไอ้บ้าเอ๊ย!!"
คาเมะด่าออกมาอย่างหัวเสีย..นึกถึงหน้าไอดอลยามาชิตะ..เจ้าบ้านั่น..หัวใจทำด้วยอะไร..ทำไมถึงร้ายเข้าไส้ขนาดนั้น
"ใจเย็นๆนะคาเมะ..เดี๋ยวชั้นเป็นบอดี้การ์ดให้นายเอง.ไม่ต้องเครียดนะโอ๋ๆๆ"
กอดเพื่อนปลอบใจทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ไหว..คาเมะรู้สึกถึงสายตาหลายคู่มองมาทางเค้าชักจะยังไงแล้วนะ..มองด้วยแล้วก็ยิ้มเขินๆ..อย่าบอกนะว่า..พวกนี้คิดว่าชั้นเป็นแฟนกับไอ้คิสวรรค์ล่มจมไปเป็นเพื่อนนรกเลยแหละถ้าเป็นอย่างนั้นจริง.คิดแล้วขนลุก..คิดกันไปได้
"โคคิ..!!.ลูกค้าต่อแถวยาวขนาดนี้แกมัวทำอะไรอยู่..ว้าย!!!"
แม่บังเกิดเกล้าของโคคิมาจากหลังร้านเห็นลูกชายยืนกอดกับ..กับ..St.Valentine..พระเจ้าช่วยกล้วยทอด..ลูกแม่..หาวิธีเรียกลูกค้าเป็นด้วย
"อะไรกันแม่..ตะโกนอยู่นั่นแหละ..มาพอดีเลย..ขายต่อผมทีไม่สบายอยู่ยังทรมานกันอีก.."
"แล้วใครใช้ให้แกเดินมาตั้ง15กิโลล่ะเอ่อ..หนูคนนี้ที่เป็นSt.Valentineรึเปล่า..เป็นเพื่อนโคคิเหรอ..ไปกินน้ำกินท่าก่อนนะจ๊ะ.ไปรอที่ห้องก็ได้เดี๋ยวป้าให้เด็กเอาขนมไปให้.."
ดูคุณแม่จะชื่นชมคาเมะซะเหลือเกินตื่นเต้นออกนอกหน้านอกตา.คาเมะทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ
"ก็ดีฮะคุณป้า..วันนี้ผมขอนอนเฝ้าไข้โคคินะฮะได้มั้ย"
"โอ้วดีเป็นอย่างยิ่งเลยหน้าตาสวยๆอย่างหนูนี่..จะนอนกี่วันก็ย่อมได้เรียกลูกค้าให้ป้าด้วยต่างหาก"
ประโยคหลังพูดเบาเป็นพิเศษโคคิก็รู้ว่าแม่คิดอะไร..ส่ายหัวเอือมๆ
คนทั้งร้านพอรู้ว่าคาเมะจะนอนนี่วางแผนจะเข้ามามินิมาร์ทนี้กันแล้วมาดูSt.Valentine..At Minimart
โคคิรีบจูงมือคาเมะขึ้นไปข้างบนหนีสายตาพวกข้างล่างปล่อยแม่ให้ยืนชื่นชมเพ้อฝันไปคนเดียว
คาเมะคิดถูกเหรอเนี่ยะที่มาที่นี่น่ะ??

"ไอ้ยูแกอ่านหนังสือพิมพ์รึยัง"
เคย์..เพื่อนสนิท.วิ่งถือหนังสือวางลงแล้วกางตรงหน้ายูอิจิที่กำลังนั่งวาดแบบแปลนเล่นๆ..ข่าวอะไรกัน?
"ใครตาย..เมียใครหาย.ใครโดนอุ้ม"
"อย่ากวนได้มั้ยไอ้ยูแกดูหัวข่าวนี่ดิ..น้องแกนะ"
"ชั้นบอกแล้วใช่มั้ยว่าชั้นจะไม่สนใจอีกเอามันออกไปไกลๆตาชั้น..รึแกอยากเจอลูกถีบ"
"มึงอ่านก่อนเถอะ..ถ้าไม่สำคัญจริงๆเมื่อนั้นกูจะแถมต่อยอีก20หมัดเลย..อ่านเร็วเข้า!!"
ยูอิจิทำท่าเซ็งๆ..จำต้องอ่านให้สมกับที่เพื่อนวิ่งหอบมาตั้งแต่แผงหนังสือหน้ามหาลัย
แค่เพียงหัวข่าวนั้น..ใจยูอิจิเต้นแทบจะไม่เป็นจังหวะ
หัวข่าว..-โทรศัพท์ปริศนา.ขู่ฆ่าตากล้องชื่อดังกับSt.Valentine-
"คาเมะ"
ใจที่แข็งเป็นหิน..ตอนนี้มันอ่อนยวบลงไปถนัดตาเป็นห่วงร่างเล็กๆ..ที่ตอนนี้ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง..
อยากกลับไปหา..กลับไปดูแล..โดนเรื่องร้ายแรงแบบนี้..คาเมะจะมีใครอยู่ใกล้..จะมีใครเข้าใจนอกจากพี่ชายนอกไส้คนนี้..
"ยู..ชั้นว่าแกกลับไปหาเค้าเถอะ..ถ้าน้องเค้าเป็นอะไรขึ้นมาแกจะเสียใจไปตลอดชีวิตนะ..แล้วคราวนี้ถ้าเรื่องเกิดขึ้น..แกไม่มีทางเอากลับคืนมาแน่ๆเชื่อชั้นเถอะว่ะ"
เคย์จับไหล่เบาๆ.ส่งสายตาให้ยูอิจิรู้ว่า..ที่พูดออกมามันคือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว.
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น..ยูอิจิกลัวเหลือเกิน..กลัวมันจะซ้ำรอยกับ.St.Valentineคนเก่า
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ..คาเมะคงไม่ต่างอะไรกับ..เครื่องมือย้อนอดีตของผู้ที่จับตามองหลายๆคน..เกิดในวงการเหมือนกัน..แถมตายเหมือนกัน.บ้าชะมัด..ให้ห่วงจนได้
"เคย์แกไปส่งชั้นหน่อย.."
เพื่อนสนิทยิ้มแก้มแทบปริในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมสำเร็จ..ยูอิจิยอมฟังแล้ว..ยอมเชื่อแล้ว
"ได้..ไปตอนนี้เลยนะ..เดี๋ยวชั้นไปส่งแก..รอแป๊บนะเว่ยชั้นไปเอารถก่อน"
รีบลนลานวิ่งไปที่ลานจอดรถ..ยูอิจิมองตามสายตาแน่นิ่ง.ตัดสินใจถูกแล้วที่ทำแบบนี้.
ไปปกป้องน้อง..ให้รอดพ้นจากกรรมที่มันกำลังจะวิ่งเข้าหาตัว..ยูอิจิได้แต่ภาวนา..กับ
"พ่อครับ.อย่าให้น้องซ้ำรอยพ่อเลยนะผมขอร้อง..อย่าเพิ่งเอาน้องไป..นะครับ"
คำขอถึง..St.Valentineคนเก่าจะส่งไปถึงหรือไม่..ไม่รู้..
ยูอิจิทำได้เพียงแค่นี้จริงๆ..คาเมะกำลังอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ทิ้งไม่ได้..
จะทิ้งเค้าไปไม่ได้!

* * *

ณไอดอล เอเจนซี่
"คุณคะ..เข้าไม่ได้นะคะ"
"นี่คุณ.ไม่ได้ยินรึไง..บอกว่าอย่าเพิ่งเข้ายาม.ยามอยู่ไหนมาช่วยหน่อยเร็ว!!!"
เสียงเอะอะโวยวายด้านหน้าบริษัท..ทำเอาคนที่มาติดต่องานตกใจกันไปหมด
ตอนนี้จินเหมือนคนบ้าที่คอยแต่จะอาละวาดไม่สนใจเสียงนกเสียงกาอะไรทั้งนั้น
"ห้องท่านประธานของไอดอลเอเจนซี่อยู่ไหน..ชั้นจะขึ้นไปหา!!"
"เราให้คุณเข้าไม่ได้นะนี่..ยามน่ะมาเร็วๆสิ.!!"
พากันฉุดกระชากลากถูจินที่ดิ้นเอาๆ..จะเข้าไปพบท่านประธานมัตสึโอกะซะให้ได้..
ยามที่วิ่งมากระโดดล๊อกคอ..แต่จินก็สะบัดจนหลุด..แถมท้ายด้วยหมัดหนักๆอีกชุด..ทำเอาคนแถวนั้นแตกตื่นเพิ่มขึ้นไปอีก
ความวุ่นวายนี้..ไปถึงหูของท่านประธานไม่ยากนักมีอินเตอร์คอมส่งผ่านมาถึงห้อง
คุณยามาดะกับยามะพีที่นั่งปรึกษางานอยู่..พอได้ยินคำพูดที่ส่งผ่านมาก็ทำอะไรแทบไม่ถูกแล้ว
*ท่านประธานคะ..ตากล้องของFiRe Inc.อยากพบท่านประธานค่ะ.ดิชั้นไม่ยอมให้เข้าเค้าก็ไม่ยอมอาละวาดใหญ่เลยค่ะ*
ใบหน้าของมัตสึโอกะนั้นเรียบเฉยเหมือนเดิม..แต่สายตากลับเหล่มาทางยามะพีที่นั่งอยู่ข้างหน้า.ท่าทีหลบสายตาแบบนั้น..มันต้องเกี่ยวกับเด็กในสังกัดแน่นอน..และเด็กคนนั้นก็นั่งใจเต้นอยู่ข้างหน้า..
"หยุดห้ามเค้า.แล้วให้เข้ามาที่ห้องชั้นได้"
ส่งคำสั่งเด็ดขาดออกไปพร้อมกับปิดเสียงในอินเตอร์คอม..ยามะพีตาแทบจะถลนออกมาข้างนอก..ทำอย่างนั้นได้ไง..ไม่รอดแน่ๆ.
"คุณยามาดะทำไงดีต้องช่วยชั้นนะ"
เขย่าแขนเรียกความสงสารหึ!น่าขำ..ทีเมื่อวานยังทำเป็นอวดเก่ง..มาวันนี้จะมาเรียกร้องความสนใจ..
คุณยามาดะตั้งใจเอาไว้อยู่แล้ว.ว่ายังไงถ้ามีเรื่องแบบนี้.จะไม่ช่วยอะไรอีกเลย..โดนไล่ออกก็เอา..เตรียมใจไว้อยู่แล้ว..
ไม่ส่งสายตาที่แสดงถึงความช่วยเหลือมาเลยซักครั้ง.ยามะพีสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลง..แต่ก็ยังปักใจเชื่อว่าคุณยามาดะต้องช่วยตัวเองแน่ๆ
"ประธานมัตสึโอกะ!!!"
จินเปิดประตูเข้ามาอย่างรุนแรงจนคนในห้องหันมามองกันหมด..จะว่าอะไรเค้าก็ไม่แคร์แล้ว..เล่นแรงแบบนี้มันเกินไป
"ปิดประตูด้วยอาคานิชิคุง"
มัตสึโอกะบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆเหมือนเคย..จินทำตามที่พูด..แล้วก็เริ่มต้นจัดการกับเด็กที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ..เจี๋ยมเจี้ยมเชียวนะ.เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเจี๋ยมเจี้ยมได้อีกนานแค่ไหน
"มีอะไรเหรอ..ถึงได้บุกมาหาผมถึงบริษัท.."
"มีสิครับ..ท่านประธานคงจะได้อ่านข่าวในหนังสือพิมพ์แล้วใช่มั้ย."
"อ้อ.ไอ้ข่าวที่คุณกับSt.Valentineอะไรนั่นโดนขู่ฆ่าน่ะเหรอ..อ่านสิ..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ.."
ท่านประธานเดินไปที่ชั้นหนังสือหรูหราอีกมุมหนึ่งของห้อง..หยิบมาอ่านเหมือนไม่สนใจที่จินพูด..ยามะพีเริ่มมีความหวังลึกๆลองมัตสึโอกะไม่สนใจแบบนี้..ร้อยทั้งร้อยทำอะไรไม่ได้หรอก..รู้จักเจ้านายคนนี้น้อยไปซะแล้ว
"เกี่ยวสิครับ..เพราะผมรู้.ว่าเด็กในสังกัดคุณน่ะ..เป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด."
มาถึงจนจบประโยค..ท่านประธานที่มาดนิ่งขรึม..ปิดหนังสือลง..หันหน้ามาที่ต้นเสียงอย่างจินสายตาจริงจังนั้นทำให้รู้ว่า..ไม่ได้ล้อเล่นซักนิด
"เด็กในสังกัดของผม..ใคร.คุณเอาอะไรมาพูด"
เริ่มจะเครียด..ประวัติของไอดอลเอเจนซี่ไม่เคยมัวหมอง..แต่มีเรื่องที่เกิดจากเด็กในสังกัดร้ายแรงขนาดนี้..ใครๆก็รู้ว่าบทลงโทษที่รุนแรงคือโดนพักงานไม่มีกำหนดน้อยกว่านั้นก็คงจะ.3-4เดือนอย่างต่ำแต่ถึงน้อยยังไง.เด็กทุกคนก็ต่างกลืนน้ำลายกันเป็นแถว..ใครกันที่กล้าทำขนาดนี้
"เอาความจริงไงครับ.คนที่คิดจะเป็นศัตรูกับคนของผม..เค้าอยู่โรงเรียนเดียวกัน..หยิ่งเข้าไส้.พูดแค่นี้คุณก็คงรู้ว่าเป็นใครแล้วใช่มั้ย"
ท่านประธานคิดในทันที.อยู่โรงเรียนเดียวกับSt.Valentineโรงเรียนฮาดาโยชิงั้นเหรอ..หยิ่งจนคนไม่อยากมองหน้า..จะมีใครนอกจาก..
"ยามาชิตะ!!!"
เสียงเรียบนิ่มๆแต่กระชากวิญญาณคนฟังได้อย่างรวดเร็ว..ยามะพีสะดุ้งเฮือกทำอะไรไม่ถูก..ได้แต่หันไปหาคุณยามาดะ..แต่รายนั้นเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลย.ตัวเองต้องออกโรงเอง..ลุกขึ้นประชันหน้ากับจิน
"นี่คิดว่าผมทำอย่างนั้นเหรอท่านประธานอย่าไปเชื่อเค้านะผมจะทำไปได้ยังไง..คนชั่วๆเลวๆเท่านั้นแหละที่ทำแบบนั้นน่ะ"
"นี่นายกล้าด่าตัวเองทางอ้อมด้วยเหรอยามาชิตะ..ยอมรับหน้าด้านๆเลยนะ"
จินเหน็บแนม..ยิ้มที่มุมปาก..ช่างกล้าพูดจริงๆ
"นายอย่ามาพูดเป่าหูท่านประธานได้มั้ย..ชั้นไม่ทำอย่างนั้นแน่ๆ..ไหนล่ะหลักฐาน.เอามาพิสูจน์สิ"
จินเงียบ..มองอย่างเคียดแค้นกลับมา.นี่ยามาชิตะถือไพ่เหนือกว่าแล้วงั้นเหรอเราจะจัดการอะไรไม่ได้เลยงั้นเหรอ?
แต่ว่าในเวลานั้นโชคกลับเข้าข้างคนอย่างจินไม่รู้ตัวคุณยามาดะที่นั่งเงียบมานาน.ลุกขึ้นพูดในสิ่งที่ควรจะพูด.ต่อหน้าทุกคน..คำพูดที่ทำให้ยามะพีแทบช็อก
"ไม่ต้องเอาหลักฐานหรอก..เอาแค่พยานคงได้ใช่มั้ย"
"คุณยามาดะ!!!"
แผดเสียงในเชิงห้ามใส่ผู้ชายที่อายุมากกว่าเป็น10มันหยุดไม่อยู่แล้วล่ะยามาชิตะ..คนที่เหลืออดมากๆมักจะมีพฤติกรรมที่คนเรานึกไม่ถึง.อย่างเช่นตอนนี้
"เรื่องขู่ฆ่าน่ะ.ผมเป็นพยานได้..พีจังเค้าทำจริงๆครับท่านประธาน.."
จินยิ้มเยาะ.เป็นไงล่ะยามาชิตะ.โดนคนใกล้ชิดหักหลังมันเจ็บมากมั้ย..?
"คุณยามาดะหยุดพูดพล่อยๆเดี๋ยวนี้นะ!!"
"คนที่ควรหยุดน่ะพีจังต่างหากล่ะ..ที่ชั้นพูดเพราะอยากจะให้สำนึกกับการกระทำของตัวเอง..จะไล่ชั้นออกหลังจากนี้ก็ไม่ว่า..ชั้นเตรียมใจรออยู่แล้ว..ท่านประธานผมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเองครับ.แล้วก็ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ด้วย"
ยามาดะเริ่มต้นเล่าเรื่องทั้งหมดโดยที่ไม่หันไปมองร่างเพรียวนั้นเลยซักครั้ง..สายตาเจ็บแค้นถูกสาดใส่คนสองคนที่อยู่ในห้อง..แต่ทำยังไงก็ไม่ทำให้ใครกลัวได้ซักคน..
หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องแล้ว..มัตสึโอกะ..เก็บหนังสือเข้าชั้น..ถอนหายใจเหนื่อยๆกับสิ่งที่ได้รับรู้..จินมองสายตาของยามะพีไม่สะทกสะท้าน..จะทำอะไรได้อีกยามาชิตะ..นายโดนลงโทษจนชั้นสาแก่ใจแล้วนี่
"ยามาชิตะ..อยากพักผ่อนหน่อยมั้ย"
คำนั้นดูเหมือนห่วงใยแต่ในวงการบันเทิงคนที่จะได้รับคำถามอย่างนี้..กลับขนลุกกันเป็นแถว..เพราะมันหมายถึงการพักงาน..ไม่มีอะไรทำจนกว่าผู้ที่สั่งจะพอใจให้กลับเข้ามาอีกครั้งแต่ถึงกลับมา..ก็เหมือนกับโดนโลกลืมไปเลย..กลับมาก็เหมือนกับไม่ได้กลับ
"ไม่นะ..จะทำอย่างนี้กับชั้นไม่ได้.ถ้าพ่อชั้นรู้บริษัทคุณไม่เหลือแน่ๆ..คิดให้ดีสิ"
"ไม่เป็นไรหรอก..ยามาชิตะ..ไปเที่ยวเยอรมันกับคุณพ่อให้สนุกก็แล้วกัน..แล้วอีก4เดือนเราค่อยเจอกัน"
"ไม่นะท่านประธาน.ถ้าชั้นไป..คุณยามาดะก็ต้องออกจากที่นี่..!!"
"เค้าจะไม่ออกไปไหน..เค้าจะทำหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวของไอดอลรุ่นใหม่ต่อไป..นี่ชั้นไม่ให้นายออกจากวงการก็บุญเท่าไรแล้ว.โชคดี"
"โธ่เอ๊ยย..กะอีเรื่องแค่นี้ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย..จำเอาไว้เลยนะ..ชั้นจะไม่หันกลับมาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สองคอยดูก็แล้วกัน!!"
ยื่นคำขาด.ลุกออกจากเก้าอี้..รีบเดินจ้ำๆออกนอกห้องไปท่ามกลางสายตาทั้ง3คู่..ยามาดะนั่งถอนหายใจอยู่ที่เดิม..จบสิ้นแล้วสินะกับคำว่าทาส.
"อาคานิชิคุงจะให้ผมจัดการอะไรอีกมั้ย.."
"ไม่ต้องแล้วครับท่านประธานไอดอลเอเจนซี่..แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว..ขอบคุณที่ยังยุติธรรมกับคนนอกอย่างผม"
"อะไรถูกชั้นก็ต้องทำให้มันถูก..อะไรผิดก็คือผิด..เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก..ก็แค่ผิดใจกับหุ้นส่วนใหญ่..ใช้เวลาสานต่อนานแต่ก็คงไม่ยากเย็นเท่าไร"
จินคลี่ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหันมาพูดกับคุณยามาดะที่นั่งมองอยู่
"คุณยามาดะ..ขอบคุณครับ"
จินโค้งเล็กน้อย.ความเป็นมิตรเริ่มมีมากขึ้น
"ไม่เป็นไรครับ..ผมเองก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันนะอาคานิชิทำให้ผมกล้าที่จะแฉเค้า.."
ยิ้มให้อีกครั้ง..หมดหน้าที่ๆตัวเองตั้งใจทำแล้ว..ต่อไปนี้ก็คงจะสงบซักทีนึง
"งั้นผมกลับก่อนนะครับ..ขอบคุณทุกคนมาก"
จินเดินออกจากห้องนั้นไปอย่างสบายใจ..สายตาสองคู่มองตามหลัง..ก่อนจะหันมาสนทนากันในเรื่องนี้
"ยามาดะโทรแคนเซิ่ลเรื่องทำอัลบั้มภาพด้วย..แล้วก็ระวังตัวเรื่องของยามาชิตะชั้นมีลางสังหรณ์ว่ามันคงไม่จบแค่นี้แน่ๆ.ชั้นคิดผิดจริงๆที่จะทำให้เด็กใหม่อย่างSt.Valentineต้องตายลงเพราะมือของเด็กชั้น..เลิดทำดีกว่า"
"ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันครับท่านประธานเด็กคนนี้คงต้องตามจองล้างจองผลาญอีกแน่..โดยเฉพาะกับเด็กที่เป็นSt.Valentineคนนั้น..ผมว่า..เค้าคงจะ"
ยามาดะไม่กล้าพูดหลังจากนี้.ไม่อยากที่จะพูดว่า..คาเมะ..คงจะโดน..ยามาชิตะคนนี้
..ทำอย่างที่ขู่!.

* * *