บ้านโคคิ..
"คาเมะ..เอาปรอทออกจากปากที.."
"คาเมะเอาปรอทออก"
"คาเมะโว้ยยย!!"
เพื่อนสนิทตะโกนเรียกเสียงแหบเสียงแห้งทำเอาร่างบางสะดุ้ง..ป่ายมือหยิบมั่วจนจะแหย่ตาโคคิอยู่แล้ว
"เออๆ..เอา.เอาออกคับผม"
หยิบปรอทวัดไข้มาดูโคคิคอยจ้องที่ร่างบางนี้ตลอดนั่งเหม่อมาตั้งนานแล้ว..เป็นอะไรของมัน
"ไข้ลดลงเยอะเลยพรุ่งนี้ก็คงไปเป็นบอดี้การ์ดให้ชั้นที่โรงเรียนได้แล้ว"
โคคิไม่โต้ตอบอะไร.ยังจ้องอยู่อย่างนั้นจ้องจนคาเมะเขินจ้องมาราธอนอยู่นั่น
"คาเมะ.แกรักใครเข้าแล้วใช่มั้ย"
"จะบ้าเหรอ..ชั้นจะไปชอบใครได้เล่า"
"ก็เจ้าตากล้องนั่นไง..ไอ้อาคานิชิน่ะ"
"ไอ้คิ..ไอ้ปากเสีย..เอาปรอทจิ้มตาซะดีมั้ย"
ง้างปรอทใส่เพื่อน.เขินก็บอกเถอะคาเมะ
"ก็จะไม่ให้พูดเหรอ..เห็นนั่งเหม่อแล้วก็เอาแต่ลูบๆปาก..แถมหน้าแดงซะขนาดนั้นยอมรับความจริงซะคาเมะ.."
"ไม่นายนั่นทำชั้นซวยมาหลายหนแล้ว..ชั้นไม่มีทางรักคนบ้าอย่างนั้นหรอก"
"โอเค..ไม่มีทาง..ไม่มีทาง"
โคคิแซวแล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ..คาเมะเองก็แค้นเพื่อนตัวเอง.พูดเหมือนรู้ดีนักนะ
"ไม่มีใครรู้ใจตัวเองได้ดีกว่าตัวเองหรอกนะคาเมะ..นายไปอยู่กับเค้าตั้ง1คืนเต็มๆนายไม่รู้สึกอะไรเลยรึไง"
"ไม่..ไม่เห็นรู้สึก"
"เอาเถอะ.ปากแข็งอยู่ได้เอาปากเข้าไมโครเวฟซักทีเถอะว้า..ขี้คร้านจะยอมรับกันโต้งๆ"
แล้วก็พลิกตัวกลับไปอีกด้านนึงคาเมะทั้งเขินทั้งแค้นไอ้โคคิบ้า!!
"เอ้อ..พรุ่งนี้ชั้นไม่ไปโรงเรียนกับนายนะคาเมะ"
"ไมง่าา.ไหนนายบอกจะไปเป็นบอดี้การ์ดให้ชั้นไงโคคิ"
"พรุ่งนี้โรงเรียนปิดเทอม..จะไปทำซากอะไรวะ?"
"เออใช่..เฮ้อ..น่าเบื่อจังต้องมาคอยนั่งระแวงคน..บ้านก็ไม่อยากกลับ..ชั้นนอนที่นี่อีกสองวันได้มั้ยโคคิ"
"แล้วทำไมไม่โทรหาพี่ปรับความเข้าใจซะก็หมดเรื่อง.."
"ให้ชั้นโทรหาเค้าเหรอโคคิ..ชาตินี้เค้าก็ไม่รับฟังชั้นหรอกเค้าหนีชั้นก่อนนายลืมแล้วรึไง"
นั่งขยำขยี้หมอนด้วยอารมณ์เซ็งๆคิดถึงเหมือนกันนะยูจังน่ะ.ไปไหนของเค้า?
"แล้วนั่นปิดมือถือทำไม"
โคคิมองที่มือถือเพื่อน..ปิดสนิทเลยแฮะ..ดูท่าว่าจะไม่ได้ใช้งานอีกนาน.กลัวคนโทรมาขู่ฆ่าอ่ะดิ
"เผื่อยามาชิตะโทรมาด้วยตัวเอง.รายนั้นยิ่งบ้าเข้าไส้อยู่เฮ้อ.เจ้าบ้าอาคานิชิจะจัดการยังไงของเค้านะ"
"เป็นห่วงเค้าอ่ะดิ"
"ก็ใช่ไง"
เผลอปากพูดเข้าไปอย่างจัง..โคคิยิ้มแก้มแทบปริ..อย่างนี้มันยอมรับทางอ้อมแล้วโว้ยย..ชั้นว่าแล้วเชียวไอ้เจ้านี่มันหลงรักตากล้องแหงๆ
"ไม่ใช่นะไอ้โคคิ..อย่าเข้าใจผิดสิ"
"คาเมะ..รู้ใจตัวเองซี่"
เสียงนั้นเหมือนเตือนให้คิด..ซึ่งคาเมะเองก็ทำตาม..รักเหรอ.ไม่หรอก.นายรักเค้าเหรอคาเมะ..
ใบหน้าขาวเนียนกลายเป็นสีชมพูทั่วแก้ม..หลบตาเพื่อนที่มองขำๆรู้แล้วใช่มั้ยว่าใจตัวเองคิดยังไง
"เอาน่าคาเมะ..สู้เค้าล่ะ.ชั้นเอาใจช่วย.."
ยีหัวเพื่อนเล่น..คาเมะเวลาเขินน่ารักชะมัด..เสียดายนะที่ชั้นเป็นเพื่อนนายถ้าไม่เป็นพ่อจะแย่งเลยคอยดู
"โคคิ..วันศุกร์ไปด้วยกันหน่อยนะ"
"ไปไหน"
"งานแถลงข่าวเปิดตัว..ชั้นอยากให้นายไปด้วยขอร้องล่ะนะโคคิอยู่กะนายนั่นตามลำพังไม่ได้หรอก"
"กลัวเสียตัวใช่มั้ยล่าโอเคๆ..ไปก็ไป..เผื่อชั้นจะดังกับเค้าบ้าง."
แล้วโคคิก็หลับต่อ..ปล่อยคาเมะนั่งคิดหน้าคิดหลัง..คิดๆๆๆ..แน่ใจแล้วเหรอว่าเรารักเจ้านั่น..ทำไมใจมันเร็วนักนะ..แค่จูบ..ก็รักแล้วเหรอ..
"ตรื๊ดดดด.ตรื๊ดดดดดดด"
"ไอ้เคย์คาเมะปิดเครื่องอีกแล้ว.."
ยูอิจิที่มาถึงบ้านแล้วเรียบร้อย.ไม่เห็นคาเมะ..เลยโทรตามให้ควั่ก..แต่เจ้าตัวปิดมือถือหนีไปซะเฉยๆ
"น้องแกคงจะหนีพวกขู่ฆ่าอะไรนั่นมั้งเลยปิด.ใจเย็นก่อนเหอะไอ้ยู"
"แล้วทำไมไม่กลับบ้านวะ..รู้อยู่ว่าตัวเองกำลังมีเรื่องกลับมาเมื่อไรพ่อจะด่าให้"
ยูอิจิสบถออกมาจนดังไปทั่วบ้านใจเย็นไม่ไหวแล้วจริงๆ.
"อาจจะหนีความจริงอะไรบางอย่างม้างงง..คิดมากน่ายู"
เพื่อนสนิทพูดเล่นๆ..ที่พูดออกมาก็ไม่รู้หรอกว่าความจริงอะไร..แต่ว่ายูอิจิคิดไปเกินกว่านั้นแล้ว
ความจริงงั้นเหรอ..ห้องเล็ก.คาเมะ..เห็นห้องเล็กนั่นแล้วเหรอ..ไม่จริง..ก็เค้าล็อกไว้หนาแน่นแล้วนี่นา
"ไอ้ยูไปไหน..เฮ้ยย.!!"
ยูอิจิวิ่งเข้าห้องนอนตัวเอง..ตรงไปยังห้องเล็กที่ตัวเองใช้ไหว้พ่อ.ถ้าเผื่อว่าคาเมะเห็นข้างใน..คงจะต้องโกรธเค้ามากแน่ที่ตลอดเวลาไม่เคยบอกเลยว่ามีพ่อเป็น.???
แต่ทว่า..เมื่อดูแล้ว..กลับเห็นห้องยังล็อกอยู่แบบเดิม..ยูอิจิโล่งอกขึ้นมาแต่..ยังไงก็ต้องเข้าไปดูก่อนว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกเหนือจากที่เค้าเคยเห็นบ้างมั้ย
รูปภาพของพ่อ.ป้ายวิญญาณที่ยังตั้งอยู่บนโต๊ะ..ของใช้ของพ่อที่ยังคงเก็บรักษาไว้อย่างดียังอยู่ที่เดิม..เป็นยังไงในตอนนั้น.ตอนนี้ก็ยังคงที่ตลอดแสดงว่าคาเมะก็ยังไม่รู้..ความลับนี้..ยูอิจิยังคงเป็นผู้ที่จะกุมเอาไว้ตลอดใช่มั้ย?
.
.
"ไอ้..ไอ้ยู..อะไรวะเนี่ยะ!!"
.
.
ยูอิจิทำอะไรแทบไม่ถูกหันไปตามเสียงที่ส่งเข้ามาในห้อง..ต่อแต่นี้..คนกุมความลับไม่ใช่แค่ยูอิจิคนเดียว.
แต่เป็น.เคย์..เพื่อนสนิทของตัวเอง
"นี่มันรูปSt.Valentineคนเก่านี่หว่า..ชุดที่แขวนนี่ชั้นเคยเห็นเค้าใส่ถ่ายแบบในหนังสือที่แม่เก็บไว้ด้วย..แล้วของพวกนี้..เฮ้ยยย..อะไรกันวะเนี่ยะ"
"แกออกไปจากที่นี้เดี๋ยวนี้..ไอ้เคย์!!"
ยูอิจิตะโกนไล่ลั่นห้องเป็นเพื่อนก็ไว้ใจ้ไม่ได้..ถ้าความลับนี้หลุดรอดออกไปแล้วชีวิตของคาเมะจะเป็นยังไงยูอิจิก็ยังไม่อยากจะนึกถึงเลยซักนิด
"ไม่แกต้องบอกชั้นก่อน..ว่านี่มันอะไร..ทำไมข้าวของๆSt.Valentineมันถึงได้มาอยู่ในห้องเล็กนี้ได้.แล้วก็"
เคย์ชะโงกหน้ามองด้านหลังยูอิจิเห็นป้ายวิญญาณที่ตั้งเด่นอยู่กลางโต๊ะหลังกระถางธูปป้ายนั้นเขียนไว้ว่า..
=คาเมนาชิ คิมูระ=
"นั่นมันชื่อจริงของพ่อแกนี่หว่าแกอย่าบอกนะไอ้ยูว่าพ่อแกเป็น."
ยูอิจิไม่รู้จะปิดยังไงเพราะรู้มาถึงขั้นนี้แล้ว..จำต้องพยักหน้าบอกความจริงด้วยท่าทางที่กล้ำกลืนเต็มที
"เป็นไปได้ยังไง..St.Valentineคนเก่าไม่มีลูกไม่ใช่เหรอล้อเล่นอะไรกันวะ"
"ความจริงเค้ามีลูก.มีเมีย..แล้วชั้นก็เป็นลูกบุญธรรมของเค้า"
"ห๊าาาา..!!"
ทำอะไรไม่ถูกกับความจริงที่ได้รับ..จ้องหน้ายูอิจิ..ไม่โต้ตอบกลับก็แสดงว่าไม่ได้ล้อเล่นแล้วแบบนี้ปิดคนทั้งประเทศได้ยังไงปิดจนกระทั่งตัวเองหมดลมหายใจ.ทรมานกับชีวิตจนกระทั่งตัวเองไม่มีความสุข..ทำได้ยังไง
แล้วคนที่น่าสงสารที่สุดก็คงเป็น.??
"คาเมะรู้มั้ยยู"
"ไม่ผ่านมา18ปีแล้ว..เค้าไม่เคยรู้"
"เค้าน่าสงสารนะยู..ทำไมไม่บอกวะ"
"ชั้นบอกเค้าไม่ได้..พ่อไม่ให้พูด..แล้วชั้นขออย่างนะไอ้เคย์ถ้าแกยังเป็นเพื่อนชั้นอยู่แกห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร..ได้มั้ย..ชั้นเชื่อใจแกนะ"
"แกเห็นชั้นเป็นคนยังไงวะยู..ชั้นไม่มีทางเอาเรื่องเพื่อนไปขายหรอก..แต่ตอนนี้แกต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ชั้นฟังก่อน..ขอร้องนะเว่ยเพื่อนกันห้ามปิดบังกันอีก"
ยูอิจิพยักหน้าอีกครั้งก่อนจะเดินตามเพื่อนออกไป..ไม่ลืมที่จะล็อกห้องนี้เหมือนเดิม
พ่อครับผมขอโทษมีคนรู้เรื่องของเราอีกคนแล้ว..
ผมมันไม่ดีเองต้องยอมรับกรรมที่จะเกิดขึ้นกับน้องต่อไปใช่มั้ยครับ.พ่อ??
* * *
"ใครรับน่ะ..ขอสายพ่อหน่อยซิ!"
ไอดอลยามาชิตะ..ไม่สิ!อดีตไอดอล..กำลังโมโหร้ายใส่หูโทรศัพท์ที่ตามสายอยู่เยอรมัน..จะเป็นฝรั่งหรือญี่ปุ่นด้วยกันก็ไม่สนใจทั้งนั้น
"ฮัลโหล.พ่อเหรอ..เดี๋ยวอีกสองสามวันผมจะไปเยอรมันนะเออน่าไม่ต้องถามหรอกไปถึงเดี๋ยวเล่าให้ฟัง..จองตั๋วเครื่องบินให้ด้วย..แค่นี้นะ"
วางหูโทรศัพท์จนสุดแรง..ข้าวของทุกอย่างกลายเป็นเครื่องระบายอารมณ์ของร่างเพรียวนี้จนกระจัดกระจายไม่เหลือเค้าของห้องเดิม
เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปซะหมด.นึกถึงแต่หน้าของคนที่มาจัดการเค้าเมื่อไม่นานมานี้..ความแค้นก็เพิ่มมากขึ้นอีก..กล้านักนะกล้ามาเล่นกับคนอย่างชั้นเดี๋ยวนายก็รู้ว่าจะโดนอะไร
"ก๊อกๆๆๆๆ!!"
สายตาเกรี้ยวกราดนั้นหันไปยังประตู..ใครมาเอาตอนนี้นะ.ยิ่งโมโหแรงอยู่เดี๋ยวก็ได้ฆ่าคนซะหรอก
"ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"
เสียงยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น..ร่างเพรียวที่นั่งอยู่ก็ต้องไปเปิดอย่างเหลืออด กระแทกเท้าลงน้ำหนักที่พื้นจนเสียงดังไปทั่ว
"หวัดดีพีจัง..ไปโมโหใครมารึเปล่า?"
คำทักทายแรกของพี่ชายคนเดียวของตัวเอง..ซากุราอิ โช..ผู้บริหารบริษัทไอดอลที่มีชื่อที่สุดของเกาะญี่ปุ่นเพิ่งโผล่หัวมาหาน้อง..แถมชอบมาเอาวันที่น้องมีเรื่องซะด้วย
"อย่าเพิ่งมายุ่งได้มั้ย..ชั้นไม่มีเวลามานั่งเล่นกับโชจังหรอกนะ"
"แหมๆๆ..พี่ชายมาทั้งทีต้อนรับหน่อยเป็นไร..วันนี้มันเบื่อๆเลยมาเล่นกับน้องตัวเองมันเสียตังค์ตรงไหนมั้ย"
ยามะพีจิ๊ปากไม่พอใจ..ไอ้วันที่กูอารมณ์ดีก็ไปหาเดทกับเด็กในสังกัดพอวันที่กูเป็นแบบนี้ล่ะมาดีจริงๆ
โชเดินเข้ามาในห้องถือวิสาสะนั่งโซฟาตามใจ..ส่วนน้องชายก็ทำได้แค่เอาน้ำมาให้แล้วก็นั่งลงเผชิญหน้ากับมัน
"เฮ้อโดนเค้าไล่มาใช่มั้ยล่ะไอ้ปลาทอง"
"โชจังรู้ได้ไง?"
โชไม่ตอบอะไรมาก..กดรีโมตดูทีวีนอนเอนหลังสบายใจทิ้งปริศนาอย่างนี้ทุกทีสิ
"แกอย่าลืมสิ..ว่าบริษัทชั้นกับไอดอลเอเจนซี่มันเป็นพี่น้องกัน..ทางนั้นเป็นยังไงทางชั้นก็ต้องรู้เรื่องอยู่แล้ว..น่าอายจิ๊ง..แทนที่จะเป็นคนอื่นกลับกลายเป็นน้องชายของบริษัทแม่เองที่โดนไล่ออกมา.."
"ไม่ได้โดนไล่ซะหน่อย..แค่โดนพักงาน"
"ก็นั่นแหละ..แค่นั้นมันก็เหมือนกับโดนไล่อยู่แล้ว.ไงล่ะ.ไปทำอะไรงามหน้าไว้..เค้าถึงได้ทำกับแกแบบนี้"
"ก็ไหนว่ารู้หมดแล้วจะถามทำแมวอะไร"
"จริงด้วยสินะ.ขู่ฆ่า.เฮ้อ..น้องชั้นมันร้ายจริงๆถ้าโดนไล่ออกแบบนี้แกมาอยู่บริษัทชั้นดีกว่า.ใหญ่กว่าด้วย"
"ก็พ่อไม่ให้อยู่ชั้นจะไปทำไมล่ะโชจังลืมแล้วรึไง"
"เออ..กลัวไปวางก้ามจนพ่ออับอายเหอะๆแล้วแกจะจัดการกับชีวิตยังไงต่อไป..บอกชั้นให้ชื่นใจหน่อยซิ"
ร่างเล็กนั่งคิด..มองหน้าพี่ชาย..นั่งคิด..มองหน้าพี่ชาย..ทำยังไงดี?..ถึงจะจัดการให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย
"อยากจัดการแค่ไอ้สองคนนั้นใช่มั้ย..St.Valentine.กับตากล้องอาคานิชิ?"
ยามะพีหันมาสบตาพี่ชายพยักหน้ารู้กัน..ดูท่าว่าโชจะมีแผนที่เด็ดๆเตรียมต้อนรับเด็กใหม่..แล้วแถมความจริง..โชน่ะอยากได้เด็กใหม่ที่ชื่อคาเมะ..มาเป็นของตัวเองด้วย..น่ารักขาวสวยหมวยเอ็กซ์ขนาดนั้น..สเป๊คซากุราอิเลย
"พีจังในฐานะที่แกเป็นดารา..แกคิดว่าข่าวแบบไหนที่มันจะทำให้แกนั่งไม่ติดที่"
"ก็ต้องข่าวเสียๆหายๆสิ..อย่างเช่น..ดาราเป็นเมียน้อยผู้กำกับ.กิ๊กกับช่างกล้อง..เอ๊ะ!!~"
ยามะพีหันมามองหน้าพี่ชายอีกครั้ง..พอจะรู้แล้วว่าตัวเองจะจัดการยังไง
"ใช่ๆๆๆ..ชั้นรู้สึกนะ..ว่าคาเมนาชิกับช่างกล้องนั่นน่ะดูเป็นห่วงเป็นใยกันยังไงไม่รู้..ไปโรงเรียนก็มีแต่เทียวรับเทียวส่งรึว่า???"
"ช่ายยย..รู้แค่นี้ถ้าไม่มีหลักฐาน.ก็ไม่มีใครเชื่อใช่มั้ยแหม..นี่ขนาดชั้นยังไม่รู้อะไรเลยนะน้องชั้นมันบอกแผนให้เสร็จสรรพมันชอบกันจริงๆเหรอวะ..ยังไม่เคยเจอเลยนะแบบนี้..ดารากับช่างกล้อง.เหมาะสมดีว่ะ"
โชหัวเราะในลำคอ..นั่งดูทีวีต่อยามะพีรู้แผนแล้ว..ดีล่ะ..จัดการก่อนไปเยอรมัน..จะได้สบายใจ..
..
..
..
ในตอนเย็นของวันถัดมา
"เฮ้อ..น่าเบื่อจัง..ไม่เห็นมีไรทำเลยนอกจากเกมส์เกมส์..เกมส์เนี่ยะ."
คาเมะบ่นเซ็งๆ..ข้างนอกก็ออกไม่ได้.อยากเปิดมือถือโทรไปหาคนโน้นคนนี้ก็ไม่กล้า.จะเล่นกับไอ้คิเหรอ..รายนั้นพอหายป่วย..แม่มันก็ลากไปขายของแต่เช้าเลย
"เปิดทีวีดูดีกว่า..โอ๊ยยย..เบื่อๆๆๆๆ!"
St.Valentineที่แสนอ่อนหวาน..ตอนนี้กลายเป็นเต่าดุๆตัวนึงไปแล้วถอนหายใจเบื่อๆซะหลายรอบ..กดรีโมตรัวจนทีวีแทบพัง..แต่ไอ้ที่กดนั่นแหละ..ในที่สุดก็ดันไปเจอกับอะไรเข้า??
กลับมาอีกแล้วครับสำหรับงานที่ช่างกล้องหลายๆคนจับตามอง"CaMeRa Talent" การประกวดพรสวรรค์ในด้านหน้าตาและความสามารถ.
คาเมะงงเลย..อะไรของมัน..พรสวรรค์ทางด้านหน้าตาและความสามารถ จับตากล้องมาขี่มอไซต์ผาดโผนรึไงวะ?
งานนี้ขอบอกไว้ก่อนนะครับว่า..สำหรับตากล้องที่หน้าตาดีจริงๆ.และมีความสามารถในเรื่องของการถ่ายภาพ.ความสามารถด้านอื่น..เราไม่รับพิจารณาแน่นอน..งานนี้มีตัวเก็งที่ทางแม็กกาซีนหลายๆฉบับ.ส่งเข้าประกวดนะครับ..เราไปชมภาพของตัวเก็งทั้ง5กันเลยดีกว่า
คาเมะใจจดใจจ่อรอดู..จะมีมั้ยนะ.คนที่เค้าอยากจะเห็นหน้าทั้งตอนนี้..แล้วก็ตัวจริง..
คาเมะดูตั้งแต่คนแรก..ทัตสึยะ..มิมูระ..ฮิซาโตะ..โอ๊ยยย!!ใครวะไม่เห็นรู้จัก..หน้าตาก็ไม่ดีเท่าไรเลย.เข้าประกวดได้ไงกันและมันก็มาถึง.คนที่4
อาคานิชิ จิน จาก FiRe Inc. โดย โอโนะ ซาโตชิ ประธานบริษัท.แนวภาพที่ชอบถ่าย Look at Life
เท่านั้นแหละ..คาเมะแทบจะกระโดดเกาะจอทีวี..นี่ตาบ้านั่นก็ประกวดด้วยเหรอ.แถมเป็นตัวเก็งอีก..รูปที่เอามาใช้เป็นตัวโปรโมตก็หล่อสะบัด.นั่งบนโซฟาสีดำสนิท..มือข้างนึงพาดที่พนัก.นั่งไขว่ห้างอยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตเนื้อผ้าลื่นสีเทาเข้ม.ทับด้วยสูทสีดำ..แล้วดูทำหน้าเข้า..เซ็กซี่บาดฤทัยจริงๆ..ข้างล่างมีผลโหวตที่วิ่งไปวิ่งมาโห..3พันกว่าแล้ว..อะไรมันจะฮอตขนาดนี้ฟระนี่เป็นนายแบบได้สบายๆเลย.คาเมะนั่งดูไปก็อ้าปากหวอ..ทึ่งคับทึ่ง..
รู้สึกงานนี้..อาคานิชิ จินจะมาแรงเหมือนเดิม..แต่ยังไงก็อาจมีพลิกล็อกกันได้นะครับ..คอยติดตามกันต่อไปเดี๋ยวทางเราจะให้ชมภาพตัวเก็งทั้ง5อีกรอบนึง..แล้วก็ไปชมโฆษณา..หลังจากนั้นกลับมาพบกับCamera Storyในช่วงหน้าเชิญครับ
มาอีกแล้ว.มาใหม่อีกรอบแล้วคาเมะคิดในใจมันหล่อไม่บันยะบันยังจริงๆเอ.แล้วงานประกวดมันมีวันไหนวะเนี่ยะ..มองหาไปมองหามาเวร!!ชิบหายแล้วกูวันศุกร์นี้..แล้ว.แถลงข่าวอีก..นี่ชั้นอดดูงั้นเหรอ.ให้ตายเหอะ..ฮือๆๆ.น่าเศร้าใจจริงๆเลย
"คาเมะ.คาเมะ."
เสียงเรียกด้านหลัง..ไม่ทำให้คาเมะสนใจเลยซักนิดนั่งจ้องทีวีจ้องจนตามันจะติดขอบจออยู่แล้ว..เพื่อนสนิทยืนมองอยู่ด้านหลังก็ไม่รู้เรื่อง..พอมาถึงตัวเก็งคนที่สี่นั่นแหละ..โคคิเลยรู้ว่าทำไมถึงไม่สนใจตัวเองเลย
"แล้วไหนบอกไม่ได้ชอบเค้าน้าา..เห็นจ้องเอาๆ"
"อะ.ไอ้โคคิ..มายังไง!!"
สะดุ้งสุดตัว..กระโดดหนีจากจอทีวี..หน้าตาดูร้อนรนพิกล..
"งานนี้คนนอกเข้าได้นะคาเมะ..จะไปมั้ยล่ะ.."
โคคิพูดไปก็เก็บของไปด้วย.คาเมะ.จะปฏิเสธมันก็ฟังไม่ขึ้นแล้ว
"อาคานิชิเค้าดังสุดๆเลยนะ..ในพวกที่เป็นช่างกล้องด้วยกันเค้าเป็นคนที่ถ่ายรูปได้ความรู้สึกที่สุดเลย.ภาพที่ชอบถ่ายก็พวกภาพชีวิตคน..แบบว่า..มันดูไม่เหมือนเมคขึ้นมา..ถ่ายแบบเค้าไม่รู้ตัวอ่ะนะ.ร้องไห้ก็ร้อง..หัวเราะ โกรธ.เศร้า..ก็ของจริง..ประมาณนี้แหละ..นายเคยเห็นมั้ยคาเมะ"
"อืม..ก็พอรู้บ้าง.."
นึกถึงภาพเมื่อวันที่ไปบ้านบนภูเขา..จนถึงวันนี้มันก็ยังติดตา.ซึ้งใจมากๆเลยนะกับรูปนั้น..
"จะไปมั้ย..ชั้นพาไป..เค้าว่ากันว่าวันนั้น..ตากล้องหลายๆคนจะแต่งตัวไม่ใช่แบบที่ทำงานตอนนี้หรอก.เสื้อยืดกางเกงยีนส์อย่างไอ้อาคานิชิน่ะ.ไม่มีทางจะเข้างานได้..สูทเท่านั้นเว่ย..หล่อสะบัดทุกคน."
"ไม่อ่ะไปไม่ได้.งานแถลงข่าวมันมีวันนั้นพอดี.วันศุกร์นี้ด้วย."
คาเมะนั่งเงียบ..จ๋อยสนิท..งานแถลงข่าวของชั้นก็ไม่มีอาคานิชิ แล้วแบบนี้มันจะไปกล้าพูดกับนักข่าวตั้ง20กว่าชีวิตเหรอ..ยังไม่ชินกล้องเลยนอกจากกล้องตานั่นคนเดียว
"งั้นก็ซวยไป..อ้าว!คาเมะ..นี่นายยังไม่เปิดมือถือเลยเหรอ..พอได้แล้วน่า.ชั้นว่าอาคานิชิมันจัดการเรียบร้อยแล้วแหละ"
โคคิหยิบขึ้นมามองมันสลับกับมองหน้าเจ้าของมือถือ..เดี๋ยวหวานใจโทรมาก็ไม่รู้เรื่องกันพอดี
คาเมะทำหน้าเหมือน..ไม่เอาอ่ะไม่เปิดแต่โคคิก็เปิดซะแล้ว..เปิดได้ยังไม่ถึง 5 วิ. ก็มีใครโทรมาก็ไม่รู้..คาเมะแทบจะมุดหัวเข้ากระดอง.กลัวโว้ยยย!!
"โอ๊ะโอว..เพชรฆาตโทรมาจริงๆด้วย.รับสิคาเมะ"
ยื่นให้..แต่คำตอบคือส่ายหัวลูกเดียว
"ไม่เอาอ่ะ..นายรับให้ชั้นหน่อยโคคิ..มันโทรมาขู่อีกแน่เลย..กลัวอ่ะ"
"ว้า..กลัวงี้งั้นก็ได้ฮัลโหลอาคานิชิ.คาเมะมันไม่อยากรับอ่ะ..คุยกับชั้นแทนนะ."
แค่ได้ยินชื่อเท่านั้นแหละ..คาเมะแทบจะกระโจนแย่งมือถือ..โทรมาแล้วทำไมไม่บอกวะ
"ไหนว่าเพชรฆาตป้าแกอะไร."
"เอ๊าาา.ก็เพชรฆาตหัวใจไงหึๆ.รีบรับจริงน้าา.."
"ก็..ก็เผื่อมีงานด่วน..ฮะ..ฮะโหล.."
รับไปก็มองตาขวางใส่เพื่อนไป.อะไรกันนะ..พอรู้ใจตัวเองทำไมต้องพูดเขินๆด้วย..ทำเสียงให้ปกติสิคาเมะ
*คาเมะ.ยังอยู่ที่บ้านไอ้หน้าเหลี่ยมนั่นรึเปล่า*
"อยู่สิ..ทำไมเหรอ"
*จะพาไปฉลอง..ชั้นจัดการกับยามาชิตะได้แล้ว.รออยู่นั่นนะอีกครึ่งชั่วโมงชั้นจะไปรับ..กริ๊ก!*
"ดะเดี๋ยวสิอาคานิชิฮัลโหลๆ.ตายแล้วชั้นจะมาทำไมวันนี้วะ"
บ่นใส่หูโทรศัพท์อยู่คนเดียวไอ้โคคินี่ก็นั่งรอว่ากูจะพูดจะบอกอะไรมัน..รอจริงๆ
"ว่าไงวะไอ้เต่า?"
"เดี๋ยวเค้าจะมารับไป..ฉลอง..เค้า..เค้าจัดการตัวการที่ขู่ฆ่าได้แล้ว"
"เฮ้ยย.จิงง่ะ.ไอ้อาคานิชินี่ก็เก่งเหมือนกันนะ.อืมมม.ที่พูดอย่างนี้จะพาเพื่อนกูไปเดททางอ้อมป่าวว้าา.."
เหล่ตามองเพื่อนอีกที..โห..แก้มแดงยังกะงิ้วโรงเจ..ยิ่งพูดจี้จุดยิ่งมั่นใจ..หุๆๆ
"เออน่า..โคคิ.ทำไงดี..ไม่มีชุดใส่อ่ะดูชุดนายที่ชั้นใส่ดิ..แม่งยังกะเด็กแร๊พ.จะใส่ไปเล่นอเมริกันฟุตบอลรึไง..ตัวนายก็ไม่ใช่อ้วนนะ..ดูซื้อเสื้อผ้าดิ"
"อย่าบ่นได้มั้ยไอ้เปี๊ยก..เอางี้ดิ..ก็ใส่ชุดเก่า.แล้วให้อาคานิชิมันพาไปเปลี่ยนชุดที่บ้านโอเค๊?"
"เอางั้นก็ได้..จะมาทำไมตอนนี้น้าา.ยังไม่พร้อมเลย"
โคคิเห็นหน้าแดงๆของเพื่อน..ไม่พูดอีก..ก็รู้กันอยู่ว่าเป็นไงคาเมะดูง่ายจะตาย.
แต่ว่า.แน่ใจเหรอว่าจะให้ไปข้างนอกกับจิน?.
ตอนนี้..โชให้ปาปาราซซี่มืออาชีพ..ตามอยู่ทุกฝีก้าว.
แล้วตอนนี้..คนที่โดนตาม..คืออาคานิชิ จิน..ช่างกล้องชื่อดัง
หมองูตายเพราะงูแต่ช่างกล้องจะต้องมาตายเพราะกล้อง.อย่างนั้นเหรอ?
* * *
จินขับรถมาจนถึงข้างหน้ามินิมาร์ท.จอดเทียบท่าอยู่ตรงนั้น..มองหาคาเมะที่เมื่อไรจะลงมาซักที
ด้านตรงข้าม.มีรถอีกคัน.ที่กำลังเฝ้ามองดูอยู่ดูทุกอากัปกิริยา..ที่จินทำ..
"มันมาแล้วครับ..นายจะให้ผมทำยังไงต่อไป"
เสียงของปาปาราซซี่มือพระกาฬ(ยังกะมือปืนเลยเว่ย หึๆ-คนแต่ง)รายงานความคืบหน้าผ่านมือถือเครื่องเล็ก..
*จับตาดูมันต่อไป..ได้โอกาสเมื่อไร..เอาให้หมดทุกมุม..อ้อ!อย่าลืม..ถ้าเป็นตอนค่ำๆหน่อยก็ดี..ภาพจะได้ดูล่อแหลม*
"แต่นายครับ.ภาพตอนกลางคืนมันอาจจะไม่ชัด..บางทีผมคิดว่า..ถ้าเอาช่วงกลางวันมันน่าจะมัดตัวไอ้สองคนนั้นได้ดีกว่านะครับ"
อุตส่าห์บอกคำแนะนำที่ดี..ทั้งๆที่พูดถูกทุกอย่างแต่ว่า.
*ชั้นสั่งให้ทำแบบไหนก็ทำสิวะ..จะขัดคำสั่งชั้นรึไง..มีสิทธิ์อะไรมาแนะนำชั้น!!*
"ขอ..ขอโทษครับงั้นผมจะรีบจัดการให้อย่างด่วนที่สุดพรุ่งนี้นายรอรับรูปได้เลย."
*เออ.ไปทำงานต่อ..ทำให้ดีนะเว่ย!!*
โชวางสายลง..หันมามองหน้าน้องชายที่กำลังเดินหมากรุกตัวสุดท้าย.
"พีจัง.ใกล้จะสำเร็จแล้วนะ..งานที่ให้ทำ..พวกมันเสร็จแน่ๆ"
จิบไวน์ชั้นดีอย่างมีความสุข.ยามะพี..มองหน้าพี่ชายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์..ระหว่างนิ้วเรียวนั้นหยิบตัวม้า..เตรียมเดินในช่องแห่ง..ชัยชนะ.
"รุกฆาต!!!"
* * *
"ทำไมลงมาช้านักคาเมะ..แล้วนี่ทำไมยังใส่ชุดนักเรียน?"
จินถามแกมโมโหนิดๆ..ก็ความจริงจะพาไปเดทอ่ะแหละแต่พอมาเห็นแบบนี้แล้วมัน..เฮ้อ!พอสลัดคราบSt.Valentine..คาเมะมันก็เด็กม.ปลายธรรมดาๆนี่เอง
"ก็ตอนมาก็ใส่ชุดนี้..รู้หรอกน่าว่าควรจะทำยังไง..นี่ชั้นจะให้นายพาไปส่งบ้านเนี่ยะ..ไปเปลี่ยนชุดก่อน."
"ไม่ต้องไปหรอกบ้านน่ะไปเอาชุดบ้านชั้นมีที่พวกนางแบบนายแบบเค้าลืมไว้อยู่.ตัวเล็กๆอย่างนายก็มีน่าจะใส่ได้"
พูดจบจินก็ขับรถต่อ.ไอ้ที่พูดเมื่อกี๊น่ะ..รู้มั้ยว่าคาเมะคิดไปถึงไหนๆแล้ว.นางแบบนายแบบลืมไว้เหรอ..พาเค้าไปทำอะไรล่ะ..ขนาดชั้นนายก็เกือบปล้ำในบ้าน..แล้วพวกที่ไปก่อนหน้านี้จะไม่เสร็จนายแล้วเหรอ?
เงียบ..หน้าบึ้ง..หันหน้าหนีอีก..ชัวร์เลย..คิดชัวร์ๆ
"คิดมากไปแล้วคาเมะชั้นพาไปถ่ายแบบน่ะ..ตอนนั้นก็มีทีมงานคนอื่นไปด้วยไม่พาเค้าไปปล้ำหรอกน่า"
"แล้ว..แล้วนายมาบอกชั้นทำไม..ไม่เห็นอยากรู้"
ความจริงก็ดีใจอยู่ลึกๆที่พูดมาก็แสดงว่ารู้น่ะสิว่าเราคิดยังไง..เฮ้ย!!ไอ้เต่า.แกอย่าบอกนะว่าแกชอบมันจริงๆเข้าแล้ว.ว้ากกกกก!!!
และหลังจากนั้นก็ไม่พูดไม่จาอะไรซักอย่าง..นั่งเงียบมาตลอดทาง..จินเองก็แอบมอง..แต่จะชวนคุยอะไรก็นึกไม่ออก..เอาวะ..เงียบก็เงียบ..เดี๋ยวไปถึงบ้านค่อยหาเรื่องคุย
จินขับรถมาจนถึงหน้าบ้าน..ตัวเองก็ยังคงไม่รู้ว่ามีคนตามมา..ห่างๆ..แต่จับตามองแทบจะทุกอาการของคนทั้งคู่..ได้แต่ไม่พอใจ..ก็จินกับคาเมะแทบจะไม่จอดไหนเลย..รถก็ติดฟิล์มดำซะ..แล้วพอจะลงรถก็เข้าบ้านไปอีก.นี่ต้องรอไปอีกเมื่อไหร่กัน..ให้ตายเหอะ..ทำเหมือนกับรู้ว่ามีคนตามอย่างนั้นน่ะ
"บ้านนายนี่ดูๆไปมันก็ใหญ่ดีเนอะ..แถมมีเด็กรับใช้ด้วย..ไม่แปลกใจเลยทำไมพ่อถึงไม่ค่อยอยู่กับลูก"
"ทำไม?"
"ก็บ้านกว้างขนาดนี้พ่อคงตามหาลูกไม่เจอ..เดินหลงอ่ะดิ..สงสัยโดนเสือขย้ำคอไปแล้วมั้ง.ฮะๆๆๆ"
หัวเราะเข้าไป..เดี๋ยวเถอะ..กวนประสาทมากๆจะหัวเราะไม่ออกทำไมนิสัยต่างกับSt.Valentineคนเก่าลิบลับขนาดนี้.
"สงสัยพ่อกลับมาบ้านแล้วถ้าเจอหน้าพ่อชั้นอย่าทำตัวเป็นเด็กกะโปโลแบบนี้ล่ะท่านไม่ชอบ"
จินบอกเสียงเครียด..คาเมะแอบหน้าแดงเล็กน้อย..ทำยังกะจะพามาพบก่อนแต่งงานเลยแฮะ..
จินเดินนำคาเมะเข้ามาในบ้าน..ใช่จริงๆด้วย..พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองนั่งอ่านแฟ้มงานอยู่ที่ห้องรับแขก.คาเมะเกร็งไปทั้งตัวแล้ว
จินเดินผ่านไปซะเฉยๆทำเหมือนไม่มีพ่อตัวเองอยู่ในบ้าน..คาเมะดึงชายเสื้อรั้งให้ทักทายก่อนก็ไม่ยอมหยุด
"ไอ้จิน.พ่อแกนั่งหัวโด่อยู่นี่ไม่คิดจะทักทายเลยรึไง..แล้วนั่นพาเด็กม.ปลายที่ไหนเข้าบ้าน"
จินถอนหายใจเฮือกใหญ่.รำคาญนัก..คาเมะชักจะเข้าไปสู่บรรยากาศน่ากลัวๆอีกแล้ว
"หวัดดีพ่อ..ยังไม่ลืมบ้านหลังนี้อีกเหรอ."
"ชั้นก็ว่าจะลืมอยู่แต่อ่านข่าวในหนังสือพิมพ์แล้วชั้นลืมไม่ได้ว่ะ..เด็กคนนี้สินะที่โดนไปกับแกด้วยสรุปใครพาใครไปหาความซวยกันล่ะ."
"หนวกหูน่า!!"
คาเมะสะดุ้งกับเสียงตะคอกของจิน..ทำไมต้องโมโหร้ายด้วย.
"เอ่อคุณลุงฮะอย่าไปว่าอาคานิชิเลยฮะ..จริงๆผมเองก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้เค้าต้องเจอแบบนี้..ผมผิดเองแหละฮะ"
พ่อจินมองคาเมะตั้งแต่หัวจดเท้าผิวขาวๆ..หน้าตาก็สวยเหมือนผู้หญิง..ผมยาวงามดังเส้นไหม..เริ่มมั่นใจว่าเด็กคนนี้..หึ!ใช่แน่ๆ
"นี่ใจคอแกจะเอาไม้ป่าเดียวกันจริงๆน่ะเหรอไอ้จิน..นอกคอกไม่พอแกยังจะวิปริตอีกงั้นสิ..หึ!.สงสัยชั้นจะปล่อยแกมากไป.เลยเหลิง..ดีล่ะต่อแต่นี้ชั้นจะจัดการกับแกซะที"
คาเมะแค่ได้ฟังก็สะอึกทำไมต้องพูดแรงขนาดนี้ด้วย..จะรักกับคนที่มีอะไรเหมือนกันแบบนี้..มันผิดตรงไหนเหรอ..คนเรามีสิทธิ์เลือกความรักได้ไม่ใช่เหรอ?..
"หยุดยุ่งกับชีวิตผมซักที..พ่อทำชีวิตพ่อให้มันดีก่อนเถอะ..ดีกว่าจะมายุ่งเรื่องของผม..คาเมะ.ขึ้นข้างบน!!"
จินฉุดมือคาเมะ..แรงที่จินดึงเหมือนกับกระชากด้วยความโกรธ.คาเมะได้แต่ปล่อยแรงให้ตามจินไปน้ำตามันจะไหลอยู่แล้ว.
"ชั้นจะให้แกดูตัวกับลูกสาวประธานบริษัทพี่น้องของเรา.วันเสาร์นี้คุณหนูบ้านฟูจิวาระจะมาที่นี่.แกต้องอยู่ต้อนรับเค้า!!!"
"อยากดูก็ดูไปคนเดียวอย่าเอาผมไปเกี่ยว..!!"
"ไอ้จิน!!"
เรียกไม่ฟัง..จินดึงตัวคาเมะขึ้นบันไดไปแล้ว..สายตาของพ่อ..มองตามไปอย่างแค้นใจ
ถ้าไอ้เด็กคนที่จินมันพามาเป็นคนรักจริงๆ
ชั้นนี่แหละจะทำให้มันออกห่างแก..ไอ้จิน.แกคอยดูให้ดีแล้วกัน
* * *
