"เสื้อไซส์ขนาดนายอยู่ริมซ้ายสุดในตู้น่ะ..ไปเลือกดูเอา"
จินพาคาเมะเข้ามาในห้อง.ก็ออกคำสั่งปุ๊บ..ไม่สนใจเลยเหรอว่าคำพูดที่พ่อนายพูดน่ะมันทำให้ชั้นรู้สึกยังไง..
ยังยืนเฉยไม่พูดไม่จา..จินที่เห็นคาเมะเงียบก็พอจะรู้ว่ายังฝังใจกับคำพูดของพ่อตัวเองอยู่
"อย่าคิดมากน่าคาเมะ.ตาลุงนั่นก็พูดบ้าๆไปงั้นน่ะ..นายอย่าใส่ใจเลย"
"นายก็พูดได้หนิชั้นโดนว่านะอาคานิชิ..ชั้น.ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้..ไม่ได้ตั้งใจเลย"
น้ำตาเริ่มไหลลงมาเป็นสาย..จินถอนหายใจเบาๆ..นึกแล้วเชียวว่ามันจะต้องทำให้คนตัวเล็กคนนี้เสียน้ำตา..
"ร้องมากๆแล้ววันนี้จะไปฉลองกับชั้นได้ไง.ชั้นอุตส่าห์จัดการกับยามาชิตะได้.นายไม่ดีใจเหรอ..เค้าโดนพักงานด้วยนะ"
คาเมะไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมยินดีอะไรทั้งนั้น..โดนก็โดนสิ..ชั้นน่ะถูกว่าขนาดนั้น..มันเจ็บนะรู้มั้ย?
ร่างสูงที่ยืนมองไม่รู้จะทำยังไงให้ร่างเล็กๆนี้ยิ้มได้..ถ้าเผื่อว่า..กอด.จะหยุดมั้ย.จะสบายใจได้มั้ย?
"ไม่ต้องร้องนะ..St.Valentineของชั้นต้องเข้มแข็งไม่ใช่เหรอเดี๋ยววันนี้ไม่สนุกนะรู้มั้ย"
จินกอดปลอบเบาๆ.กระชับอ้อมแขนให้คนตัวเล็กอยู่ในกอดอันอบอุ่น..เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว..ที่คาเมะรู้สึกว่าปลอดภัยและอุ่นใจแขนเรียวกอดตอบสัมผัสนั้นเบาๆ..และแน่นยิ่งขึ้น.ในตอนนั้นเองที่คาเมะมั่นใจ..ว่าความรู้สึกของตัวเองเป็นยังไง.ชอบผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว.ชอบเข้าไปแล้ว
"เอาล่ะรีบเลือกชุดใส่ซะ..เดี๋ยวมันจะดึกซะก่อนชั้นเลือกให้ก็ได้.."
ผละออกจากกัน.เดินจูงมือร่างเล็กมาที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง.จินใช้เวลาไม่นาน..หยิบชุดที่คิดว่าคาเมะจะใส่ได้ยื่นให้
"นี่ชุดนาย..รีบเปลี่ยนล่ะ..เปลี่ยนช้าชั้นจะเข้าไปเปลี่ยนให้"
"ไอ้บ้า!!"
"ด่าได้แล้วนี่..แสดงว่าหายแล้วเร็วๆนะเดี๋ยวทำจริงๆ"
คาเมะค้อนใส่ไปชุดก่อนจะเดินกระแทกเท้าเข้าห้องน้ำจินมองตามก็ขำออกมาเบาๆ..น่ารักจังนะ
เดินกลับมาที่กล้องตัวเก่งของตัวเอง..ไม่ใช่กล้องที่จินใช้ทำงาน.แต่ว่าเป็นกล้องโพลารอยด์ตัวที่รักที่สุด.ใกล้ถึงวันประกวดแล้ว..แต่มีแค่จินคนเดียวที่ยังไม่ส่งรูปไป.เพราะยังนึกไม่ออกว่าจะถ่ายอะไรไปให้เค้า..ยกเลิกไม่ประกวดเดี๋ยวโอโนะก็จะได้ด่าอีก..จะถ่ายอะไรไปให้ดี??
แต่แล้ว.ในหัวก็คิดได้อย่างนึง.ถ้าทำแบบนั้น..คาเมะจะด่ามั้ยนะ..มันเหมือนกับแอบถ่ายยังไงไม่รู้.แต่ว่า..ถ้าเพื่อชั้นนายก็คงจะให้ชั้นได้ใช่มั้ย?
แล้วจินก็ตัดสินใจเดินไปที่ห้องน้ำลองหมุนลูกบิด..เอ๊ะ!นี่ไม่ได้ล็อกเหรอ..ถ้างั้นขอโทษนะที่ชั้นจะต้องทำแบบนี้..
จินเปิดเข้าไป..แล้วก็แทบจะทำอะไรไม่ถูก..คาเมะอยู่ในห้องน้ำที่เป็นห้องฝักบัว.กระจกเป็นแบบเนื้อทรายจึงมองไม่ทะลุจนเห็นทุกสิ่งทุกอย่างของคนที่อยู่ภายในแต่ทว่า..
กระจกทึบแสงแบบนั้น..มันเห็นเรือนร่างของร่างบางในนั้นชัดแทบทุกมุม.จินมองยังหน้าแดง..ใครจะเชื่อว่าเป็นผู้ชาย..ตัวก็เล็กๆเอวคอด..เส้นผมพลิ้วไหว..แขนเรียว..สะโพกมนที่ขยับไหวไปมาเบาๆ..ส่วนสัดของคาเมนาชิคนนี้..ทำเอาจินกลืนน้ำลายไปหลายรอบ.มันน่า..จับกด???
มือใหญ่ยกกล้องขึ้นมาจินรู้ว่าถ่ายมุมไหนถึงจะสวยนิ้วเรียวยาวของจินกดที่ปุ่มชัตเตอร์เบาๆแฟลตแสงเยอะเหมือนกัน.แต่ร่างบางก็ไม่รู้ตัว.เพราะอยู่ในห้องแบบนั้นแสงเลยเข้าไม่ได้..
ขอโทษนะคาเมะ???..
ร่างสูงเดินออกมาที่เตียง..จับที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง..ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้..แค่เห็นแค่นั้นยังแทบจะระงับอารมณ์ไม่ไหว..แล้วถ้าเจอของจริงที่ไม่มีอะไรปกปิดล่ะ.ใจมันจะไม่เต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเหรอทำไมมีอิทธิพลต่อการเต้นของหัวใจขนาดนี้..St.Valentineคนใหม่สเน่ห์แรงเป็นบ้า.
สลัดภาพใบนั้นที่ออกมาจากกล้องสดๆร้อนๆ..ต้องรีบหน่อย..ถ้าคาเมะเห็นเข้าโดนวีนอดส่งประกวดกันพอดี
ทันทีที่ภาพชัด..ในหัวของจิน..แทบจะไม่อยากส่งเข้าประกวด..ก็เพราะว่ามัน..สวยสวยจนใจเต้น..แค่มองยังรู้สึกเขินหน้าแดง..ภาพเงาในกระจกแบบนั้น..มันดูลึกลับ..ผสมกับความงดงามที่น่าหลงไหลมีสเน่ห์เย้ายวนใจจนยากที่จะลืม..
อาคานิชิ จินหยิบปากกาที่อยู่บนโต๊ะเขียนชื่อภาพที่ตัวเองคิดได้ในตอนนั้นขึ้นมา..

"อาคานิชิเสร็จแล้ว"
เสียงนั้นทำให้จินต้องเก็บรูปใส่กระเป๋ากางเกง..หันมาตามเสียงที่เรียก..
คาเมะถามจริงเถอะ..จะสวยไปไหน.
ตอนชั้นเลือกให้ชุดมันก็ไม่ได้จะดูพิเศษอะไร..แต่นายทำให้มันพิเศษได้อย่างน่าประหลาดเสื้อแขนกุดสีขาวประดับลายนิดหน่อย..ทับด้วยสูทเข้ารูปสีเดียวกัน..กางเกงสแล็คสีขาวตัวเล็กๆแล้วรองเท้าหนังสีขาวอีก.
คาเมนาชิ..นายเหมาะกับสีขาวมากเลยรู้มั้ยดูสิ.จินจ้องตาไม่กะพริบเลย
"ไปได้ยัง..จ้องอะไรนักหนา.ชั้นว่าแล้วเชียวมันแปลกๆ"
คาเมะสำรวจตัวเอง.ไม่มั่นใจยังไงไม่รู้ดูจินจ้องดิ.เขินนะ
"สวยแล้ว.สวยมากๆด้วย.ตอนไปกับชั้นก็ทำตัวให้มันเข้ากับชุดหน่อยนะ.."
ไม่วายเหน็บแนมอีก.ไม่ได้ทำแบบนี้จะไม่สบายใจใช่มั้ย..
จินสะพายกระเป๋ากล้องเดินนำออกไป..มือใหญ่หันกลับมาจูงมือเล็กนั้นอีกครั้ง..เพราะรู้ว่าคาเมะคนนี้..กลัวพ่อตัวเองแค่ไหน
เดินบันไดเชื่องช้า.แต่ทำไมเท้าคาเมะรู้สึกว่ามันเร็วเหลือเกินกลัวเจอพ่อจินกลัวพ่อจิน.กลัวพ่อจิน..โอ๊ยย!ตื่นเต้น
"พ่อไปแล้วใช่มั้ย.."
จินถามเด็กรับใช้ที่อยู่แถวนั้น.แล้วก็ได้รับคำตอบกลับมาว่า."ไปแล้วค่ะ..พอคุณหนูขึ้นข้างบนท่านก็ออกไปเลยค่ะ"
คาเมะแทบจะเดินตัวปลิวทันที..เฮ้อ.รอดแล้วชั้น..
"แล้วจะไปที่ไหนล่ะ.ถ้าไปในที่คนเยอะๆเดี๋ยวจะโดนนะ.."
"ไม่โดนหรอกน่า.จะพาไปฉลองในผับของคนที่รู้จักกัน.ไว้ใจได้แล้วในนั้นมืดจะตายไป..ไม่มีใครสังเกตเห็นหน้าหรอก.."
"แน่ใจนะ.ชั้นไม่เคยเข้าผับอ่ะกลัว"
"อยู่กับชั้นกลัวอะไร..เอ้อคาเมะ..เดี๋ยวชั้นเอารูปที่จะประกวดในงานไปส่งเค้าก่อนนะรอได้ใช่มั้ย"
"ก็ได้ไอ้รางวัลคาเมร่าอะไรน่ะ..คิดไงนะเอานายไปเป็นตัวเก็ง"
พูดเสียดสีไปงั้น..แต่จริงๆเห็นด้วยกับกรรมการเต็มเปี่ยมจินก็รู้ว่าคาเมะพูดคนละเรื่องกับที่คิด..เลยส่งยิ้มออกมาบางๆ..ปิดจินไม่มิดอีก..
"งานนี้มันตรงกับวันแถลงข่าวพอดีเฮ้อ.อย่างนี้นายก็อดดูชั้นแต่งหล่อสิ..เสียใจด้วยนะเต่า"
"ใครจะเสียใจ..ไม่ได้ดูสิโชคของชั้น"
พูดไม่ตรงกับใจแบบนี้ทุกทีแล้วจินก็รู้อีกเหมือนเดิม
มือนั้นยังจับกันไว้แน่นไม่ปล่อย..พากันขึ้นรถ..และขับออกมาจากตัวบ้านในที่สุด
"ออกมาจนได้นะพวกแก..แม่งโคตรลีลา..เอาล่ะชั้นจะถ่ายให้มันส์คามือเลย..พวกแกเสร็จแน่..!"
ช่างกล้องแอบถ่ายขับรถตามไม่กระชั้นชิดรถของจินไปทางไหน.ก็ตามไปที่นั่นพยายามเพ่งมองภายในรถแต่ก็ทำไม่ได้..คงต้องให้ถึงที่จริงๆ..ถึงจะได้ภาพเด็ดๆดีๆไปให้เจ้านาย..เมื่อไรจะถึงโอกาสนั้นซักที.
ถ้าถ่ายรูปแบบนั้นได้เมื่อไร.ดูท่าว่า..คนที่เสียหายมากที่สุด..คงจะเป็น.คาเมนาชิคนนี้แน่ๆ

* * *

ที่ผับแห่งนึง..
เสียงเพลงดังน่าหนวกหู.ในตอนที่เริ่มจะดึกได้แล้ว..คนก็เยอะมากขึ้นจนแทบจะหาทางเดินไม่ได้..ตัวเล็กๆอย่างคาเมะถ้าไม่มีจินนำก็ซวยกันพอดี..ไม่โดนเบียดจนแบนก็โดนเหยียบคาพื้นผับแหงๆ
"นายอย่าปล่อยชั้นนะ..อาคานิชิ!!!!"
มือเล็กของคาเมะเกาะแขนจินไว้แน่น..ไม่เคยเข้าก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา..
"ไม่กล้าปล่อยหรอกน่า..ถ้าหายไปนะ.ตัวเล็กๆอย่างนายหายากจะตาย!!"
ตะเบ็งเสียงแข่งกันพูดอยู่ในผับ..เสียงเพลงทำไมมันดังแสบแก้วหูขนาดนี้..เลือกที่ฉลองได้ดีนักนะอาคานิชิ จิน
"อ้าวจินคุง!!..ทำไมวันนี้มาที่นี่ได้ล่ะครับ"
บาร์เทนเดอร์คนรู้จักทักทายมา..จินพาคาเมะเข้ามานั่งที่บาร์..ที่ๆไม่ค่อยมีคนมานั่งเท่าไร..เพราะเอาแต่เต้นกับดื่มตรงอีกด้านนึง.
"มีเรื่องอยากฉลองน่ะ..ก็เลยมาได้.ขอเพียวๆแก้วนะ..แล้วส่วนของเด็กคนนี้นายช่วยผสมแบบอ่อนๆให้ทีแล้วกัน.กินได้ใช่มั้ยคาเมะ"
จินยื่นหน้ามาถามใกล้มากซะจนเวลาหันแก้มแทบจะชนปาก..เพียงแค่สบตาก็เขินจนพูดไม่ออกแล้ว
"ได้..อะไรก็ได้"
"งั้นก็อย่างที่ชั้นสั่งล่ะนะเออใช่..ชั้นยังไม่ได้เล่าเลยใช่มั้ยว่าชั้นจัดการกับยามาชิตะยังไง"
"ยัง..ทำไงล่ะ"
"ชั้นก็บุกเข้าไปแล้วก็เปิดโปงเท่านั้น..ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้ผล..แต่สงสัยคุณยามาดะจะเหลืออดกับเด็กบ้าคนนั้นก็เลยเป็นพยานรู้เห็นช่วยชั้นหมดเลย.ตอนนี้ก็คงกลับไปกอดพ่อร้องไห้แล้วมั้ง.."
จินระบายยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงภาพเมื่อวานนี้..สะใจเป็นบ้า.
แต่สิ่งที่จินพูด..ไม่รู้หรอกว่าไปเข้าหูใครบ้าง.ตอนนี้คนที่ตามมาตลอดทั้งวัน..นั่งจิบเครื่องดื่มสูตรพิเศษอยู่ใกล้ๆ.นั่งฟังที่จินพูดอย่างใจเย็นเดี๋ยวก็จะถึงทีชั้นแล้ว..อย่าชะล่าใจไป
"จินคุง.เด็กคนนี้ที่เป็นSt.Valentineใช่มั้ยครับ"
บาร์เทนเดอร์หนุ่มถามขึ้นจินเหลือบมองหน้าสวยใสนั้นทีนึงก่อนจะตอบออกไป.
"คิดว่างั้นเหรอมีแต่คนบอกเหมือนกันนะแต่ว่าไม่ใช่หรอก.เด็กแบบนั้นดูหน้าแล้วคงจะเที่ยวเก่งกว่าหมอนี่อีก"
จินช่วยพูดให้ร่างเล็กๆนี้พ้นจากสายตาของคน..แต่ไอ้ที่พูดแก้ให้น่ะ..ฟังยังไงนายก็ว่าชั้นทั้งนั้นเลยนะตาบ้า!
"แล้วพาใครมาล่ะครับเนี่ยะ.สวยดีนะ.เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันล่ะเรา"
ผสมเหล้าไปหน้าก็ยื่นมาหาร่างบางอีก..คาเมะเอาหน้าหนีเกือบไม่พ้น..ท่าทางจะหลีมากไปจินเลยเอาแขนโอบไหล่ดันให้ร่างบางมาชิดกับอกกว้างทำสายตาดุๆใส่
"คนนี้ห้าม..เด็กชั้น"
"หวงจังนะครับจินคุง..ท่าทางจะเข้ากันเป็นน็อตกับสกรูเชียวนะ.ระวังล่ะ..เดี๋ยวคุณฟุยุมิมาจินคุงจะซวยนะ..รายนั้นยิ่งไม่ชอบให้จินคุงหลอกเด็กอยู่"
ฟุยุมิ?..ใครกันน่ะ.แล้วพอเรียกชื่อนี้มาทีไร..ดูหน้าจินสิ..อึ้งแล้วก็แดงนิดๆด้วย..แถมแขนที่โอบอยู่เมื่อกี๊ก็รีบปล่อยรวดเร็วเหมือนกับแฟนจะตามมาเห็นอย่างนั้นน่ะ..
อย่าบอกนะว่าแฟน!
"แล้วตอนนี้เค้าอยู่ไหน?"
จินถาม..สายตาก็มองไปรอบๆ
"อยู่ในห้องผู้จัดการของผับน่ะครับเดี๋ยวก็ออกมา.บ่นคิดถึงจินคุงให้ผมฟังบ่อยมากเลย"
"อืมม.ชั้นก็คิดถึงเค้าเหมือนกัน"
จินยิ้มนิดๆพอให้คนมองรู้ว่ารู้สึกดีใจยังไงที่คนๆนั้นบอกว่าคิดถึง..อะไรกันน่ะ..ทำไม.
กับชั้นนายไม่เคยทำอย่างนี้เลย?
"จิน.!!"
แล้วทันใดก็มีมือเรียวสวยคู่หนึ่งมาปิดตาของจินเอาไว้.คาเมะเห็นนะว่าเป็นใครยิ้มไม่ออกแล้ว.คนนี้สินะฟุยุมิของจิน
"ในที่สุดก็มาซักที..คิดถึงจังเลย"
กอดจินแน่น..แถมหน้าตาก็ดีใจสุดๆ..จินเองก็กอดตอบ..แถมหอมแก้มให้เห็นต่อหน้าด้วย..ใครกัน..ทำไมถึงได้พิเศษขนาดนี้..
"กินอะไรรึยัง..แต่ชั้นว่าจินไม่ต้องกินแล้วแหละ..อ้วนจะตายอยู่แล้ว"
"พูดมากน่า..อืมม..อยากกินฟุยุมิ.จะจัดให้ชั้นได้มั้ย"
"บ้าเหรอ.กินไม่ได้หรอกนะถ้ากินจินจะโดนกระดูกอย่างชั้นแทงคอตาย.คิกๆๆ"
คาเมะแทบจะไม่อยากมองภาพนั้นเลย..จู๋จี๋กันต่อหน้า..แถมมาบอกว่าอยากกินอีก.ถ้าไม่ใช่แฟนนายแล้วนี่เรียกว่าอะไรกัน?..ไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว.มือสวยๆนั้นยกเหล้าเพียวๆที่จินยังไม่ได้กิน..กรอกเข้าปากรวดเดียว..ดูเจนจัดชะมัด..นี่นายไม่เคยเข้าผับจริงเหรอคาเมะ?
"ใครน่ะจิน..สวยจังเลย.หน้าตาเหมือนเซนต์.อะไรน้าาา..ใช่ๆๆ..St.Valentine..ใช่มั้ยๆ"
"ถ้าฟุยุมิว่าใช่จินก็ว่าใช่..เด็กจินเองแหละ..ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะ"
ฟุยุมิที่ยังอยู่ในอ้อมกอดจิน..มองหน้าคาเมะด้วยสายตาชื่นชม..แต่คาเมะชักจะไม่เห็นความดีในสายตาคู่นั้นซะแล้ว.
เหล้าที่ดีกรีสูงกว่าปกติถูกกรอกเข้าปากคาเมะจนหมดไปแล้ว..พอจินจะหันมาหยิบ..มันก็ไม่เหลือ..
หันไปหาร่างบางที่อยู่ข้างหลังหน้าแดงๆตาปรือๆเฮ้ยย..อย่าบอกนะว่านายกินเหล้าชั้นไป.มันแรงขนาดน็อกไปสองวันเลยนะ..ไอ้เต่าบ้าเอ๊ยยยกินไปได้ไง?!!
"คาเมนาชิซัง.ไหวรึเปล่าคะดูท่าจะล้มแล้วนะ..จินดูสิ"
จินหันมาจับตัวคาเมะ.ร่างบางดูจะอ่อนไปตามแรงเขย่า.ไม่รู้สึกอะไรแล้วตอนนี้..แต่สายตานี่สิมองฟุยุมิตาขวางเลย..สาวสวยชักจะใจเสียแล้ว..เข้าใจผิดอะไรรึเปล่า?
"อย่าาาามาาายุ่งกับช้านนนนจาาปายยห้องน้ามมมม..อยู่หนายยยย????"
คาเมะพยายามจะเดินออกห่างจากตรงนั้น..กินไปอึกเดียวมันเวียนหัวอยากอ๊อกจะตายอยู่แล้ว..
"เดี๋ยวชั้นพาไป..ฟุยุมิรออยู่นี่ก่อนนะเดี๋ยวชั้นมาหา"
จินพูดรั้งเอาไว้คาเมะได้ยินแบบนั้น..ด้วยอาการเมาก็เลยเผลอพูดอะไรร้ายๆออกไปจนได้
"จาอยู่กะเค้าก็อยู่ซี่.มาาายุ่งกาบบช้านนทามมมายยปล่อยน้าาาา."
ยิ่งดิ้นแรงจินยิ่งจับแน่นขึ้นเดินพาร่างบางไปไม่เบาแรงจับ.ทั้งลากทั้งดึง.ไอ้ตัวเล็กนี่ไม่มีแรงดิ้นก็ยังจะอวดดีดิ้นอยู่นั่น..กว่าจะพามาหน้าห้องน้ำได้..ทำเอาจินหมดแรง
ร่างสูงผลักร่างเล็กๆติดกำแพงหน้าห้องน้ำแสงไฟสลัวๆทำให้มองไม่ค่อยเห็นแต่ยังไงใบหน้าของคาเมะเซ็กซี่แค่ไหน..จินกลับมองเห็นหมด..ริมฝีปากที่เผยอเตรียมรับจูบได้ทุกเมื่อ..
"คาเมะ.เป็นอะไรของนายทำไมกรอกเหล้าแก้วของชั้นไปหมดอย่างนั้น"
"อย่ามายุ่ง..ไปยุ่งกับแม่สาวววคนน้านนนเซ่!!พาช้านมาทามมายยยมาเพื่อจาด้ายเจอกับเค้าช่ายม้ายย???"
"นี่นายหึงเหรอคาเมะ"
จินที่พยายามจับข้อมือของร่างบางที่ปัดป่ายสะเปะสะปะมองหน้า..แอบมีรอยยิ้ม..เผยไต๋แล้ว..อีกนิดเดียวก็รู้
"ม่ายย.ม่ายด้ายหึงแหวะ!ครายจาหึงหมูหิมะอย่างนาย."
คาเมะยื่นหน้าล้อเลียนใส่.จมูกชนจมูก..แต่คาเมะก็ยังไม่รู้ตัวจินแทบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว
"ทำไมจะไม่หึง..ชั้นดูก็รู้ว่านายไม่ชอบให้ชั้นอยู่กับฟุยุมิทำไมเหรอ..ชั้นจะอยู่จะเล่นกับลูกพี่ลูกน้องชั้นมันผิดงั้นเหรอนั่นญาติชั้นๆเล่นไม่ได้เลยงั้นสิ"
สติสัมปชัญญะที่คาเมะพอจะมีรับรู้ได้ว่าในตอนนั้นจินพูดว่าอะไร..สมองส่วนนึงที่ยังไม่โดนฤทธิ์แอลกอฮอล์ครอบคลุมจับความส่วนนั้นที่จินพูดได้อย่างแม่นยำจริงเหรอ..ไม่ใช่แฟนแน่ใช่มั้ย..??
"แล้วถามจริงเถอะนะ..ไอ้ที่หึงแบบเนี่ยะ..นายชอบชั้นเข้าแล้วใช่มั้ย..ชอบชั้นมากๆเลยใช่มั้ยคาเมะ."
จินยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากกว่าที่เป็นอยู่..แขนข้างนึงโอบรอบเอวบางดันเข้าหาตัวเอง..คาเมะลิ้มรสถึงความร้อนทางกายของจินผ่านเสื้อเชิ้ตสีเทา..สายตาคู่สวยที่ฉ่ำเยิ้มมองที่แผงอกกว้างของจินที่กระดุมสามเม็ดบนถูกปลดเพื่อให้เห็นเนื้อใน..มือใหญ่อีกข้างของจินกำลังประคองใบหน้าสวย..ให้ตั้งตรงเตรียมรับกับสิ่งที่ใจของจินอยากจะทำเต็มที
"ญาติก็ญาติ.ชั้นไม่ได้สนใจซักหน่อยแล้วที่ชอบ..ชั้น..ชั้น.."
คาเมะสร่างเมานิดๆก็เลยพอจะพูดรู้เรื่อง.รู้ว่าจินคาดคั้นเค้าแค่ไหน..ทำไมมาสร่างเอาดื้อๆ..เมาต่อเซ่จะได้ถือโอกาสพูดแบบไม่รู้เรื่อง..
"ว่าไงพูดออกมาสิคาเมะ..ใจของนาย..พูดให้มันตรงกันนะ"
"ชั้นชั้น..ชะ!!"
ยังไม่ทันจะพูดประโยคต่อไป..ริมฝีปากนุ่มของจินก็ตรงเข้าบดขยี้กลีบปากบางอย่างเร่าร้อน..แต่ทว่ากลับอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อมือเล็กๆที่ถูกปลดพันธนาการมาไม่นาน.ป่ายสะเปะสะปะไปทั่วแผ่นหลังกว้าง..แล้วย้ายมาสัมผัสที่แผ่นอกของร่างสูงขึ้นลง..หลังจากนั้นมันก็ค่อยๆขึ้นไปยังกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม..กดหัวจินเบาๆ.ให้รสจูบนั้นรสชาติดียิ่งขึ้นปลายลิ้นสีชมพูดุนดันพัวพันเกี่ยวกระหวัดกันอย่างถึงรส..สัมผัสความใคร่กำลังดำเนินไปอย่างร้อนแรง..เนื้อเนียนขาวที่อยู่ภายใต้เสื้อแขนกุดสีขาวของร่างเล็ก..ถูกมือของจิน..ลูบไล้ไปทั่วเนื้อบางทุกซอกทุกมุมกลิ่นกายที่หอม.หวานซ่านมันทำให้จินหยุดไม่ได้ซักนาที

ภาพแห่งความใคร่อันร้อนแรงนั้น..ใครเลยจะรู้ว่ามันไม่ได้มีแค่คนสองคนที่เห็น..ไม่ใช่แค่ช่างกล้องกับไอดอลคนดัง.แต่ว่ามันถูกบันทึกเอาไว้ในกระดาษพิเศษหลากหลายแผ่นที่ค่อยๆออกมาจากกล้องโพลารอยด์ตัวเก่งของปาปาราซซี่มืออาชีพ
ภาพนั้นดูมืดสลัวแต่มันกลับเป็นหลักฐานที่จะสามารถทำลายคนๆนึงได้เป็นอย่างดี.หลักฐานที่จะมัดให้คนสองคน.สูญสิ้นเกือบจะทุกสิ่งทุกอย่าง..ที่สำคัญคือการสูญสิ้นซึ่ง.ความรัก
หลังจากถ่ายจนหนำใจชายคนนึงก็ได้แต่ยืนฆ่าเวลาที่เหลือด้วยการสะบัดภาพพวกนั้นให้เผยถึงความชัดเจน..พร้อมกับมองความร้อนแรงตรงหน้าอย่างใจเย็น..ก้มลงมองที่ภาพพวกนั้นอีกครั้ง..ความชัดมีมากขึ้นเมื่อมันเผยออกมาก็ยิ้มอย่างพึงพอใจหึ!หน้าตาก็ไม่ค่อยชัดมากเท่าไรก็เล่นกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันขนาดนั้น..แต่ถ้าใครรู้จักสองคนนี้ดีแค่เห็นนิดเดียวก็คงจะรู้กันไปถึงไส้ถึงพุง..แค่คิดยังสนุก..แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริง..คงยิ่งกว่าได้เล่นเครื่องเล่นในดิสนีย์แลนด์หมดทุกอย่างแน่ๆ.

* * *

และตอนสายของวัน..ที่เหมือนกับเปลี่ยนชะตา
"คาเมะตื่นแล้วเหรอ?"
สายตาอันเลือนลางพร่ามัวค่อยๆปรับแสงให้ชัดมากขึ้น..คนแรกที่เห็นเฮ้อ!โคคิ..ไอ้เพื่อนหน้าเหลี่ยมนี่เอง
"โอ๊ยยยปะ.ปวดหัว"
ลุกขึ้นมาครั้งแรกก็กุมขมับซะแน่น..เหล้าแรงซะขนาดนั้น..ไม่เป็นอะไรก็บ้าแล้ว
มองลงมาที่เสื้อผ้าตัวเอง..ยังคงเป็นชุดเดิมเพียงแต่ถอดสูทออกเท่านั้น.งั้นไอ้ที่โดนเมื่อวาน..ก็ไม่ใช่ฝันน่ะสิ
แต่ว่าหลังจากจูบร้อนๆแล้ว..คาเมะเองก็จำไม่ได้ว่าเป็นไงต่อ..แต่หลังจากนั้นก็รู้แล้วล่ะว่าโดนอะไร..เพราะไอ้เพื่อนตัวดีที่นั่งมองอยู่ข้างเตียงนี่แหละ.
"คาเมะ.รอยแดงๆที่คอมันอะไรวะ"
โคคิจิ้มๆดู..โอ้วว.ของจริงแฮะ..ชักจะสงสัยเลยลองเอาปากตัวเองทาบกับเนื้อที่แขนแล้วลองดูดดูหงะ!แบบเดียวกันเลยงั้นก็แสดงว่า.??
"คาเมะ..นี่นายโดนไอ้ช่างกล้องหื่นนั่นเปิดบริสุทธิ์แล้วใช่มั้ย.รอยที่คอมันรอยจูบชัดๆเลยอ่ะ..ดูดิๆ"
โคคิรีบหยิบกระจกที่อยู่ในลิ้นชักให้ดู.คาเมะพินิจพิจารณาอยู่นาน..บ้าเหรอ!ไม่ใช่ซะหน่อย.ถ้าโดนเปิดป่านนี้ก็ต้องเจ็บไอ้ข้างล่างสิแล้วก็ไม่ได้มานอนอยู่ที่นี่แน่ๆเท่านั้นแหละก็เอากระจกเคาะหัวโคคิซะ
"ไอ้เพื่อนลามก..ไม่ใช่ซะหน่อย.มันก็แค่"
"แค่อะไรคาเมะ.เล่ามาๆ.เร้วๆๆๆ"
หน้าตาดูสนใจเป็นพิเศษเท้างามๆเริ่มมีอารมณ์อยากจะยันเพื่อนสนิทซักหนึ่งดอก..ง้างเท้าให้ซะเลย..มือสากๆก็เลยรับแทนใบหน้าอันหล่อเหลา?อย่างช่วยไม่ได้
"มันไม่มีอะไร..หรอกน่า"
"แต่ว่าเมื่อคืนตอนชั้นนั่งรอนายอยู่ที่ข้างล่างน่ะ..เห็นไอ้อาคานิชิมันอุ้มนายลงมาจากรถเลยนะ..เสื้อผ้ามันแบบว่ายับโคตร..แล้วแถมหน้านายก็แดงๆปากนี่เจ่อเลยว่ะ..นั่นแน่..โปรดอย่าปิดบังช้านนน.เหอะๆๆ"
"ไอ้คิ..ไอ้ปากหมา.ไม่เอาแล่วไม่พูดกับนายแล่วปวดหัวจะตาย..ไปอาบน้ำดีกว่า..เตรียมยาไว้ให้ไอดอลด้วยนะไอ้คิ.."
"ค้าบๆๆๆๆ..คุณไอดอลคนดังชุดน่ะชั้นซื้อไว้ให้แล้ว..อยู่ในห้องน้ำนั่นแหละ.ไม่ได้ให้ฟรีนะโว่ย..ถ้าถ่ายแบบได้เงินเยอะๆก็เอามาคืนชั้นด้วย..เข้าใจ๊?"
"เออ.รู้แล้วน่าไอ้ขี้งก..แบร้!"
แลบลิ้นใส่เพื่อนทีนึงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างใจเย็น..เฮ้อ!เมื่อคืนนี้จะเรียกว่ามีความสุขได้มั้ยน้าา..
แล้ว..ไอ้ที่บอกว่าชอบไม่แน่ใจว่าพูดออกไปรึเปล่า..มันครึ่งๆกลางๆไงไม่รู้..แต่ก็ช่างมันเถอะ..
เอ..ไอ้ตอนที่จูบตอนนั้นมันรู้สึกเหมือนกันนะว่าแปลกๆ..เหมือนกับมีใครมองอยู่?.คงคิดมากไปเอง..คนเต็มผับขนาดนั้นไม่มีใครมองก็แปลกล่ะ..คิดไปคิดมาหน้าก็เริ่มแดง.สลัดหัวใล่ความคิดนั้น.อาบน้ำๆ.อย่าคิด!
คาเมะใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน..ก็ออกมาด้วยชุดเสื้อแขนกุดสีฟ้าใสกับกางเกงขาสั้นธรรมดาตัวนึงแต่งตัวยังกะเด็กเฮ้อ!!
"ไอ้โคคิ..อาบน้ำเสร็จแล้ว.วันนี้อยากไปช่วยแม่นายขายของจัง..อ๊ะ!กับข้าวไรอ่ะ..ห๊อมหอม"
ร่างบางถลามาที่กับข้าวจานพิเศษที่เอามาเสิร์ฟถึงห้อง..จ้องจนตาจะหล่นลงไปผสมกันอยู่แล้ว..
"วันนี้แม่ให้มากินบนห้อง..เพราะมันสายแล้ว..กับข้าวโคตรดีอ่ะ..เห็นบอกว่าให้บำรุงSt.Valentineให้ดีๆถ่ายรูปจะได้ขึ้นกล้อง.นี่ถ้าชั้นไปเป็นไอดอลบ้างแม่ชั้นจะทำหรูอย่างนี้ให้กินมั้ยเนี่ยะ"
"หน้าตาอย่างนายเหรอโคคิ..เป็นได้สิ..นายแบบอาหารหมาไงคิกๆๆๆ"
กัดตะเกียบที่ใส่ข้าวเข้าปากแล้วก็หัวเราะเบาๆ..โคคิแทบจะเอาทัพพีตีหัว..
"กินไปชั้นไม่กินด้วยหรอกอิ่มแล้ว..นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ดีกว่าดูซิวันนี้นินทาใครบ้างอืมมม."
คาเมะนั่งกินข้าวไป..โคคิก็เปิดข่าวอ่านไปแต่แล้ว..มือโคคิก็เปิดไปยังหน้ากอซซิปดารา..แล้วสายตาก็ดันไปเจอกับ????อะไรกันน่ะ..เอาอีกแล้วเหรอ!!
"โคคิข่าวไรอ่ะ..ใครถ่ายนู้ดวะ"
คาเมะยังไม่รู้เลยพูดเล่นไปซะงั้น..โคคิกลืนน้ำลายกับข่าวหลายรอบ..มองหน้าคาเมะสลับกับข่าว..เรื่องขู่ฆ่ายังจบไปไม่ถึงสามวันนี่ข่าวใหม่มาอีกแล้ว..จะให้คาเมะดูดีมั้ย?
"ไรอ่ะโคคิ..ดูหน่อยสิ.ทำหน้ายังกับไม่ได้อึมาเดือนนึง"
"อย่าดูเลยน่าคาเมะ..มันไม่มีอะไรหรอก..กินข้าวไป"
"ไม่เอาอ่ะจะดูข่าวอะไรไอ้โคคิ..เอามานี่!!"
คาเมะกระชากหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือเพื่อนจนสุดแรงมองหน้าโคคิตาขวางก่อนจะก้มลงดูข่าวที่แผ่หราอยู่เกือบเต็มหน้ากระดาษ.

ไอดอลสร้างข่าวฉาวตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าวงการอย่างเต็มตัว.รูปนี้ถึงรสถึงชาดขนาดไหน..ดูกันเอาเอง..ร้อนแรงจริงๆเลยสำหรับตากล้องชื่อดังกับSt.Valentineคนล่าสุด..ไม่รู้ว่างานประกาศผลรางวัลCamera Talentจะทำให้ตัวเก็งอย่างอาคานิชิ จิน..อดรางวัลอันทรงเกียรตินี้ไปด้วยรึเปล่า..ต้องคอยดูกันต่อไป..

ภาพที่อยู่ด้านล่าง.เป็นภาพของคนสองคนที่กำลังจูบกันอย่างเร่าร้อน.รุนแรงไม่ใช่แค่ภาพเดียวแต่มันมีถึง4-5ภาพติดกันบอกต่อเป็นเรื่องราวว่าหวานกันแค่ไหน..เข้าถึงอารมณ์แค่ไหน..มือเล็กๆที่กำขอบหนังสือพิมพ์..ขยำรุนแรง..สั่นจนสังเกตได้..น้ำตาเริ่มปริ่มคลอที่ดวงตาใสๆ.เข้ามาครั้งแรกก็โดนแล้วเหรอ..ทำไมต้องจองล้างจองผลาญกันขนาดนี้ด้วย..ทำไม!!
"คาเมะ.ใจเย็นๆ.ส่งคืนมาให้ชั้นนะ"
โคคิค่อยๆแกะมือน้อยนั้นออก..กระดาษหนังสือพิมพ์ขาดติดมือคาเมะไปนิดนึงโคคิขยำกระดาษทิ้งให้พ้นหูพ้นตาก่อนจะเข้ามากอดปลอบคาเมะที่ตอนนี้น้ำตามันหลั่งออกมาไม่หยุด
"โคคิ..ทำไมเป็นแบบนี้..ชั้นไม่นึกเลยว่ามันจะโดน..ทำไมต้องทำอย่างนี้..ทำไม!!"
"คาเมะใจเย็นๆนะ..ทำใจให้สบาย..อย่าคิดมากเข้าใจมั้ย"
"ใครมันบ้าทำกับชั้นได้ถึงขนาดนี้.ยามาชิตะใช่มั้ยโคคิ..เค้าทำกับชั้นอีกแล้วใช่มั้ย!!!"
"คาเมะไม่ต้องพูดแล้วนะ..อยู่เฉยๆแล้วทำใจให้สบายๆ..เชื่อชั้นดิ"
กอดโคคิแน่น..กลัวเหลือเกินกับเรื่องร้ายๆแบบนี้.แล้วอาคานิชิล่ะรู้เรื่องรึยัง..ถ้ารู้แล้วรางวัลที่ได้มาตลอดจะเหลืออะไร..จะเป็นยังไงบ้างตอนนี้..ยังไม่รู้อะไรเลย..สมองมันตื้อไปหมดแล้ว
"ตรื๊ดดดดดดตรื๊ดดดดดดด"
เสียงมือถือของคาเมะ.เบอร์ที่โชว์จากโอโนะบอสใหญ่..เรื่องเริ่มจะใหญ่ขึ้นทุกทีๆ..ไม่นะ
"ฮะ.คาเมะฮะ"
พูดด้วยเสียงสะอื้น..เสียงที่รับกลับมามันดังจนคาเมะตกใจ
*คาเมะเห็นข่าวแล้วใช่มั้ย..นี่มันอะไรกัน..ไปทำให้ใครเห็นได้ยังไง..*
"ผมไม่รู้..ไม่รู้ว่าเห็นได้ยังไง.."
*แล้วทำไมไม่ระวังวะ..ภาพน่ะมันเห็นหน้าไม่ค่อยชัดหรอกแต่ดูยังไงมันก็รู้.ไปไหนมาไหนก็หัดระงับอารมณ์หน่อยเซ่!!!*
คาเมะพูดอะไรไม่ออกโอโนะเข้าใจไปอย่างนั้นแล้ว..จะให้ทำยังไง
*รีบมาที่บริษัทเดี๋ยวนี้..จะได้จัดการเรื่องให้มันเรียบร้อยเดี๋ยวชั้นให้รถที่บริษัทไปรับ..จะได้เข้าด้านหลัง.ตอนนี้นักข่าวอออยู่หน้าบริษัทเต็มไปหมดแล้วรู้มั้ย.ส่วนไอ้จินเดี๋ยวชั้นจะโทรตามมันอีกที..ให้ตายเหอะทำเรื่องแบบนี้ก่อนประกาศตัวได้ยังไงกันอยากโปรโมตมากใช่มั้ยห๊าาา!!*
โอโนะรัวเป็นชุด.คาเมะได้ยินคำพูดแรงๆอย่างนั้นก็ร้องไห้ไม่หยุด..โคคิเห็นท่าไม่ดีเลยแย่งมือถือกดวางสายไปซะคาเมะไม่รู้จะทำไงแล้ว..นอกจากกอดเพื่อนที่อยู่ตรงหน้าร้องไห้ให้มันระบายออกมาอย่างเหลืออด
"อย่าร้องไห้คาเมะ..เงียบไว้ๆ..เราต้องสู้นะ"
"สู้ไม่ไหวแล้ว..ชั้นต้องไปบริษัทอีกไม่กี่นาที..โคคิไปกับชั้นนะ.นายต้องช่วยชั้นนะ!"
"ได้..ไม่ทิ้งนายหรอก..อย่าร้องนะ"
โคคิยังปลอบต่อไปตอนนี้.คาเมะไม่รู้ว่าจะจัดการยังไงแล้ว..ถึงจัดการไป.ตัวเค้าก็เสียหายอยู่ดี
แล้วอาคานิชิ จินล่ะ..ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้..???

* * *