Story By :: ^^PaRaceTaMoL^^

ShuJinKou :: Akanishi Jin & Kamenashi Kazuya [Drama]

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

เวลาเย็น....ของฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าว.....แสงแดดอ่อนๆจากตะวันที่ใกล้จะลับขอบฟ้า....
.......สาดส่องเข้ามา....ยังห้องนอนในบ้านหลังหนึ่ง....สีส้มของแสงอาทิตย์.....กระทบกับสีขาวของผ้าปูที่นอน....
ยับ.....จนไม่รู้จะยับยังไง....ร่างของชายคนนึง....นอนอยู่บนเตียงหนานุ่มนั้น....
.................มีเพียงแค่กางเกงบ็อกเซ่อร์ตัวสีดำ.....เปลือยแผงอก.....นอนแผ่หลา.......
ไม่ใช่ว่านอนพักเพราะอยากที่จะนอน....แต่ที่หลับตา....เพราะรำคาญเสียง..........
........เสียงที่ผู้มีพระคุณทั้งสอง....ทะเลาะกันทุกวี่ทุกวัน.......
เสียงของข้าวของที่แตกกระจัดกระจายไม่มีชิ้นดี....ผลของการกระทำนั้น....ก็เป็นเค้าที่ต้องคอยเก็บ.....
เมื่อไรจะถึงเวลาทำงานซักทีนะ.....?


"นี่พูดไม่รู้เรื่องรึไง....ชั้นจะไปมีอีหนูที่ไหนได้....ปากพล่อยแท้ๆ"
เสียงตะโกนของพ่อ.....ดังกว่าครั้งไหนๆ
"ชั้นไม่เชื่อ...แล้วไอ้รูปภาพที่อยู่ในมือชั้นมันคืออะไร....อธิบายมาซิ"
หญิงวัยกลางคนผู้ได้ชื่อว่าเป็นแม่.....ทิ้งรูปนั้นลงกลางพื้น.....อารมณ์รุนแรงทุกที
"รูปบ้ารูปบออะไรล่ะ....นี่มันเมคขึ้นมาชัดๆ....คุณไม่เห็นรึไง....เดินห่างกันเป็นวา"
"ห่างเหรอ....แล้วไอ้ที่จูบกันนี่ล่ะ....จะเรียกว่าห่างอีกมั้ย"
ชูรูปใบนึงที่ยังไม่ได้ทิ้งให้ดู.....ตาค้าง....ในที่สุดก็จับได้แล้วล่ะสิ......
"มันส่งมาหาชั้นหลายต่อหลายครั้งแล้ว....คุณกำลังจะไปอยู่กับใคร.....จดทะเบียนซ้อนเมื่อไหร่ชั้นก็รู้....ขอโทษ....ชั้นคงจะอยู่กับคุณต่อไปไม่ได้แล้ว.....ผู้ชายเลวๆมันไม่หมดไปจากโลกจริงๆ....ลาก่อน....ฝากลูกด้วยแล้วกัน"
หยิบกระเป๋าเสื้อผ้าเดินผ่านหน้าไป.....ชายวัยกลางคน....ยืนนิ่ง.....ไม่คิดจะตาม....จำนนต่อหลักฐานที่มัดแน่นหนา.....สายตามองไปยังหัวบันได....ลูกชายคนเดียวของตัวเอง....มองลงมาด้วยความเบื่อหน่าย.....เดินลงมาช้าๆ.....
"พ่อ....แม่ไปไหน....ไปฮาวายอีกล่ะสิ"
"ฮาวาย....ฮึ....คนอย่างแม่แก....ไปวอดวายมากกว่า....ปล่อยเค้า....ชั้นมันผิดเอง....แม่แกมันไม่ผิดหรอก....มีผู้ชายซ่อนอยู่ที่ไหน....ไม่เคยสำนึก....ถึงโอกาสทองแล้วล่ะสิ"
"พูดไรวะ....บ้ากันทั้งคู่....."
ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย....ทันใดสายตาก็มองไปยังพื้นที่มีรูปภาพเกลื่อนกลาด.....พยักหน้า....เข้าใจ...หยิบรูปขึ้นมาใบนึง....
"คงจะหนีเพราะอย่างนี้สินะ.....ผมช่วยพ่อปิดไม่ได้จริงๆ.....ปิดยังไงแม่ก็รู้อยู่ดี....."
"ก็ใครมันจะไปรู้วะ.....ว่ามีสายสืบ.....ต่อไปนี้แกก็อยู่กับชั้นแค่สองคนสินะ....."
"อยากอยู่ตายแหละว่ะ"
เก็บของตามพื้น.....ด้วยหน้าตานิ่งเฉย.....คงเพราะชิน.....เหตุการณ์เป็นอย่างนี้แทบทุกวัน.....พ่อแม่อยู่พร้อมหน้าก็เหมือนไม่ได้เกี่ยวกัน....ต่างคนต่างอยู่มาตลอด.....เหลืออด....รำคาญเต็มที....
"จิน.....วันนี้แกไปไหนรึเปล่า...."
"พ่อจะอยากรู้ไปทำไม"
"คงไม่ได้ไปทำงานถ่ายภาพบ้าๆบอๆนั้นหรอกนะ"
"ถ้าใช่แล้วจะทำไม"
"หยุดงานบ้านั่นซะ....มาช่วยชั้นที่บริษัท....ยุ่งยังไงให้มันรู้บ้างสิวะ....."
กำลังจะเดินขึ้นห้อง....หยุดชะงัก.....รอยยิ้มที่เปื้อนใบหน้า.....รู้ว่าคงจะดูถูก.....
"ได้....ผมจะไปทำงานกับพ่อ...แต่ผมขอถามอะไรอย่างนะ"
หันมาช้าๆ.....หยิบใบประกาศจบการศึกษาชั้นม.ปลายที่ถูกอัดกรอบไว้อย่างดีขึ้นมา....ยกขึ้นให้ดู.....พร้อมกับพูดทั้งรอยยิ้มนั้น.....
"ลูกของพ่อ....จบแค่ม.ปลายปี3....มีปัญญาทำอะไรได้ไปมากกว่านั้น....ผู้ช่วยผู้บริหารเหรอ....คนอย่างผม.....ขนาดคนถูพื้นเค้ายังไม่รับเลย....."
วางลงตรงโต๊ะนั้นอย่างแรง.....เดินขึ้นบันได......สายตาที่มองตามนั้น....ไม่เข้าใจว่าจิน....คิดอะไรอยู่....สั่งสอนเท่าไรก็คงไม่รู้จักจำ.....จากเด็กเรียนดี.....เชื่อฟังพ่อแม่....ทำไมเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้......ยากจะเข้าใจจริงๆ....
กลับมาที่ห้องนอน.....ทำตัวเหมือนปกติ....มองดูนาฬิกา....เวลาที่จะต้องทำงานใกล้เข้ามาทุกทีๆ.....หยิบเสื้อยืดสีเหลืองพอดีตัว.....กับกางเกงยีนส์ตัวโคร่งที่อยู่ตามพื้นขึ้นมาใส่.....นั่งเช็คกล้องตัวโปรดที่เป็นสมบัติหาเงินของตัวเอง.....สนใจมากกว่าสิ่งไหนๆ.....ผมเผ้า....หน้าตาก็ไม่เคยจะดูแล.....
"กริ๊งงงงง....กริ๊งงงงงงงงง......"
ลุกขึ้นรับโทรศัพท์....เสียงปลายสาย....รู้ว่าเร่งแค่ไหน.....
*แกทำอะไรอยู่....ไอ้จิน*
"ผมนั่งอยู่บนเตียง.....โอโนะคุงมีอะไรจะใช้ผม....."
*ที่สตูดิโอวุ่นมาก....แกรีบมาหน่อยเด้*
"งานมันเริ่ม6โมงเย็น.....ทำไมต้องรีบ"
*ก็ไอดอลคนดัง...ยามาชิตะผู้เย่อหยิ่งคนนั้น....ดันมาเร็วได้อ่ะดิ.....แกต้องรีบเดี๋ยวนี้เลย.....ช่างภาพแม่งไม่อยู่ซักคน....ไปมุดหัวอยู่ไหนวะ*
"ถามผมผมก็ไม่รู้....บอกเค้า.....รอไม่ได้ก็ไม่ต้องถ่าย......รำคาญ....."
*ฮัลโหล.....ไอ้จิน....ไอ้จิน....*
เสียงตัดไป...นั่งเช็ดกล้องอย่างใจเย็น....เรียบร้อย.....จัดใส่กระเป๋า...เดินถือลงบันไดมา.....พบพ่อของตัวเองยังคงนั่งอยู่ที่โซฟา....ใจเย็น.....
"แกจะไปไหน"
"ไปทำงาน...."
"งานถ่ายรูป....วันๆมันจะพอประทังชีวิตได้ไง...."
"พ่อก็น่าจะรู้นี่....ผมไม่เคยขอตังค์พ่อแม่ใช้.....หามาได้เอง.....ไม่ต้องห่วงผมหรอก....ไม่มีใครอยู่ที่นี่ผมก็ไม่อดตาย....มีอะไรจะถากถางอีกมั้ย"
"คนอย่างแก.....อยากไปไหนก็ไป....."
หยิบรองเท้าจากตู้....ผ้าใบสีขาวคู่โปรด.....ใส่ในเวลาแป๊บเดียว....เดินออกไปไม่ร่ำลา.....คงเป็นเรื่องปกติของบ้านนี้ไปแล้วสินะ....
กลางเมืองใหญ่....ที่กำลังจะเข้าสู่กลางคืน.....คนเดินพลุกพล่านตามท้องถนน....มองเด็กนักเรียนหญิงม.ปลายที่กำลังกรี๊ดกร๊าดดาราคนโปรดอยู่ที่จอยักษ์ใจกลางชิบูย่า...มองชีวิตของคนทำงานที่จะต้องใส่สูททั้งวี่ทั้งวัน....มองความเป็นอยู่ของมนุษย์โลกหลายๆคน.....สิ่งนี้ต่างหากคือสิ่งที่เค้าอยากจะถ่ายรูปเก็บเอาไว้....อย่างน้อยๆ.....ในโลกใบนี้....ไม่มีใครสนใจชีวิตของกันและกัน....แต่ก็มีเค้า....ที่ยังคงมองดูอยู่ตลอดเวลา.....
สาวเท้าเดินไปสตูดิโอ.....ที่เรียกได้ว่าอยู่ใจกลาง....งานกำลังรออยู่....ทันใด....ความรู้สึกแปลกๆ....มันพุ่งเข้ามา....ทันทีที่หยุดยืนอยู่ที่หน้าบริษัท.....
ลมพัดผ่านร่างของตัวเอง....รู้สึกหวั่นๆ.....แต่....ไม่หรอกน่า.....จิน....นายคงคิดไปเอง.....ความรู้สึกที่เหมือนมีคนมอง....จ้องจะทำร้าย....คิดไปเองแน่ๆ....แต่ทว่า......

!!!ฟึ่บ!!!....

ไหล่กว้างที่กำลังสะพายกระเป๋า....ถูกกระชากไปอย่างรวดเร็ว.....มองเห็นเพียงร่างผอมบางที่วิ่งตัดหน้าไป....หันมองร่างนั้น....วิ่งไปไกลลิบ.....
"เฮ้ย!!!ไอ้หัวขโมย...."
วิ่งตามไป....ขายาวๆของจิน....ทำให้ระยะทางกระชั้นชิดมากขึ้น.....ระหว่างที่วิ่งตาม.....พิจารณาร่างนั้นไปด้วย.....ผมสีน้ำตาลแซมทอง....พลิ้วตามแรงลม....ผิวขาวๆตัดกับชุดนักเรียนม.ปลายสีน้ำเงินเข้ม....เครื่องแบบหลุดลุ่ย.....แทรกตัวไปตามผู้คนที่เดินผ่านไปมาได้อย่างง่ายดาย
"หยุดนะ.....เฮ้ย!!!...."
ไม่มีทีท่าจะหยุด...จินตะโกนดังลั่นถนน....เป็นที่สนอกสนใจของคนที่เดินผ่านไปมา....ผู้ชายคนนึง....วิ่งตามเด็กนักเรียนม.ปลาย....เกิดอะไรขึ้น?
"ชั้นจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย.....ถ้านายไม่หยุด....ชั้นจะแจ้งเรื่องถึงโรงเรียน....หยุดดิวะ....!!!"
หยุดลงโดยอัติโนมัติ.....อะไรกัน....ง่ายขนาดนี้จริงๆน่ะเหรอ.....กลัวที่จะต้องโดนทางโรงเรียนลงโทษสินะ.....
"หยุดอยู่ตรงนั้น....อย่าขยับ....ขยับแค่นิดเดียวชั้นจัดการนายแน่"
ค่อยๆเดินผ่านผู้คนไปหาร่างๆนั้น.....หยิบกล้องที่ตัวเองสะพายเอาไว้อีกข้างขึ้นมา....ถ่ายไว้เป็นหลักฐานมัดตัวซะหน่อย
"ส่งกระเป๋ามาให้ชั้น......"
ร่างนั้นยื่นกระเป๋าส่งให้....รับมา...สะพายเอาไว้....ค่อยๆเดินไปที่ด้านหน้า.....ทันทีที่เห็นใบหน้านั้น....ทำไมถึงได้รู้สึก....อยากที่จะมองตลอดไปนะ.....
"ชั้นคืนกระเป๋านายแล้ว....อย่าเอาเรื่องชั้น...เข้าใจมั้ย"
ริมฝีปากบางได้รูป....ที่เอ่ยคำพูดออกมา....ดูสวยรับกับใบหน้าเรียวได้อย่างวิเศษสุด.....เป็นผู้ชายแท้ๆ....แต่กลับสวยยังกับผู้หญิง....ฮอร์โมนไม่ปกติรึไงกัน
"ให้ชั้นเข้าใจ.....แล้วนายล่ะ....ทำอย่างนี้ถูกแล้วรึไง..."
ไม่ตอบ....ยังคงจ้องตาแข็ง....สายตาแข็งกร้าว....แต่แฝงความอ่อนแอไว้ลึกๆ
"ไม่รู้....มันเป็นความสุขของชั้น.....เห็นคนร้อนรนตามหาอะไรบางอย่าง.....มันสนุกดีไม่ใช่เหรอ..."
"นายพูดอะไร....."
"ไม่จำเป็นต้องรู้.....ชั้นพูดชั้นเข้าใจคนเดียว"
จินกอดอก.....เดินมองร่างนี้รอบๆ....ส่งสายตาสอดส่ายไปทั่ว....ตั้งแต่หัวจดเท้า....ตั้งแต่เท้าจดหัว
"เป็นเด็กม.ปลาย.....ท่าทางคงจะอยู่ปีสาม....หน้าตาก็ดี....แต่ทำเรื่องเลวๆได้ขนาดนี้....เจ๋งจริงๆ.....ถามจริงเถอะ....มีปัญหาที่บ้านรึไง"
เหมือนกับพูดจี้จุด....หันขวับมองจินที่เดินสำรวจร่างกาย.....
"รู้เหรอว่าชั้นมีปัญหา"
"จริงๆสินะ....ประเภทไหนล่ะ....พ่อแม่เลิกกัน....ไม่มีใครสนใจ....อย่างนั้นสินะ"
อารมณ์ร้อนขึ้นทุกที.....คาดคั้นขนาดนี้....รำคาญ....
"ถ้าใช่แล้วจะทำไม.....ซักวันนายก็ต้องเป็นแบบชั้น....พ่อตาย....แม่หนีไปกับผู้ชาย.....มีความสุขนักนี่....สุขใจมากสินะ"
รู้ตัวว่าพูดมากเกินไป....อยากจะเดินหนี.....แต่ก็โดนกั้นทางเอาไว้....บ้ารึไง....
"นายยังไปไหนไม่ได้.....ชั้นยังไม่ได้จัดการกับนาย...."
"จะจัดการอะไรกับชั้น.....แจ้งตำรวจเหรอ....ก็ดี....จะได้มีที่อยู่ฟรี...กินข้าวฟรี.....ไปอยู่โรงเรียนดัดสันดาน.....น่าสนุกดีเหมือนกัน....เอาสิ...."
ท้า.....เหมือนจะทำ....แต่ไม่.....
"ชั้นว่าชั้นถ่ายรูปนายเอาไว้ดีกว่า.....เอาไปลงติดไว้ทั่วเมือง.....คนจะได้รู้ว่าหัวขโมยหน้าตามันเป็นยังไง"
"นายอย่าทำบ้าๆอย่างนั้นนะ"
"ช่วยไม่ได้....รู้มั้ยว่าหน้าตานายตอนนี้....กำลังเร่าร้อนได้ที่เลยล่ะ....."
"ทุเรศ...."
"เอาน่า....ทำแบบนี้แหละดีแล้ว....."
ยกกล้องขึ้นมา.....กำลังจะกดชัตเตอร์....มือน้อยก็ยกขึ้นเหมือนกับจะผลัก.....รีบหลบ
"อย่าหือกับชั้น.....เลือกเอา....ระหว่างโดนตำรวจจับ....จนเสียหายไปทั้งตระกูล...กับโดนถ่ายรูปนิดหน่อย....จะเอาอันไหน"
มือนั้นละลง.....คิ้วมัดกันแน่น....รู้ว่าคงไม่พอใจ.....ยืนฟังเสียงชัตเตอร์ที่กดอยู่ตลอดเวลา....เป็นที่สนอกสนใจของคนรอบข้างเป็นแถว.....
"เรียบร้อย.....ขอบใจนะ...."
เดินไปซะอย่างนั้น.....เจ็บใจ....ทำอะไรไม่ได้.....รูปที่ตัวเองไม่เต็มใจถ่าย....อยากจะวิ่งไปกระชากกล้องแล้วกระทืบลงให้จมดิน...
"ไอ้บ้า...ชั้นไม่น่าเอาของๆนายมาเลย....โธ่เว้ย!!!!"


"ไอ้จิน....แกไปไหนมา....นัด6โมง....นี่มันจะทุ่มกว่าแล้วนะเว่ย"
โอโนะ ซาโตชิ....บ.ก.หนังสือ....โวยวายลั่น....บ่นเป็นหมีกินผึ้ง...
"ก็ยังไม่สายเท่าไร....แค่ครึ่งชั่วโมง...."
"พูดได้หน้าตาเฉย.....รู้ป่าวว่ายามาชิตะ....จะเล่นตัวไม่ถ่ายอีกแล้วนะเว่ย"
"ก็ดี....จะได้ไม่เหนื่อย"
ยืนเช็กกล้องของตัวเองต่อ....วางขาตั้ง....อยู่ตรงหน้าฉากที่จะต้องถ่าย.....จัดการแสงไฟด้วยตัวเอง....ไม่รอให้ใครมาช่วย.....ตรงนี้แหละที่โอโนะอยากจะเอาไว้....ไม่อยากไล่ออก....นิสัยเย็นชาแค่ไหนก็ไม่อยากไล่ออก
"มารึยัง.....ช่างภาพตัวดีคนนั้นน่ะ"
เสียงแล๋นมาแต่ไกล....มองจินที่กำลังก้มหน้าลองถ่ายอยู่ที่กล้องตัวโปรด....
"เนี่ยะน่ะเหรอ......ช่างภาพคนสำคัญ.....ไม่รู้จักเวลา"
เงยหน้าขึ้น....มองด้วยสายตานิ่งเฉย....แต่คำพูด....เจ็บลึก
"แล้วอย่างนาย....มีคำว่าเวลาอยู่ในหัวด้วยเหรอ....ที่มาเร็วนี่ก็คงกลัวว่าไม่มีงานสินะ....คนคงเบื่อ....ไม่อยากได้....ก็หยิ่งจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร....ถามหน่อยเถอะ.....คิดยังไงถึงหยิ่งได้ขนาดนี้.....โทโมฮิสะ ยามาชิตะ"
ตาแดงก่ำ....โกรธ....มือน้อยๆกำแน่น.....เดินฉับๆเข้าไปที่จิน....ตบเข้าที่หน้าฉาดใหญ่.....
"เฮ้ย!!"
ทั้งสตูดิโอมองตาค้าง.....โอโนะหน้าเสีย.....
เสียงตบดังสนั่น....หน้าหันไปตามแรงมือ...นึกว่าจะเจ็บ....นึกว่าจะสำนึก.....แต่ไม่เลย......
"มีแค่นี้เองสินะ.....ระบายความโกรธของตัวเอง....รำคาญคนแบบนี้จริงๆว่ะ.....เอาไปใส่ตะกร้าล้างน้ำหน่อยนะ...เผื่อจะนิสัยดีกับเค้าบ้าง"
หันหน้าไปพูดกับผู้จัดการส่วนตัว....ที่ยืนจับแว่น.....เหงื่อตก....ข้างๆร่างเล็กๆที่ยืนโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง.....
"วันนี้ชั้นไม่ถ่ายแล้ว...ถ้าวันไหนที่ชั้นมาที่นี่แล้วยังเจอคนๆนี้อีก.....ชั้นจะไม่มาเหยียบอีกเลยคอยดู"
"นั่นแหละคือสิ่งที่ชั้นต้องการมากๆ"
ยืนเปลี่ยนฟิล์ม.....ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....ยามะพีคว้ากระเป๋า....เดินออกไป....ตามหลังด้วยผู้จัดการส่วนตัวที่ดูเซ่อๆซ่าๆ....
"ไอ้จิน....มึงทำเรื่องอีกแล้ว....เมื่อไรจะเลิกวะ.....ไอ้นิสัยเย็นชาชอบเสียดสีชาวบ้านเนี่ยะ"
"ผมก็เป็นอย่างนี้ของผม....ทำไม....โอโนะคุงไม่ชอบงั้นสิ"
"ไม่ใช่ว่าไม่ชอบเว่ย.....แต่ตอนนี้แกจะไปหาใครมาลงปกหนังสือFiReของเรา....อีก2-3วันนี้ก็วางแผงแล้ว....หน้าปกยังไม่ได้เลย....ไอ้บ้าเอ๊ย!!"
เห็นโอโนะที่กำลังโกรธ....คงจะเป็นโอกาสเหมาะที่จะพูดสินะ
"ปกน่ะ.....ผมมีให้....อยากดูมั้ยล่ะ"
"ชั้นไม่ใช่เด็กนะเว่ย....อย่าหลอกซะให้ยาก"
"ถ้าไม่เชื่อก็ตามมาที่ห้องล้างรูป.....ผมมีรูปจะให้ดู"
เดินไปที่ห้องล้างรูปจริงๆ.....ความอยากรู้....อยากเห็น....ไม่เข้าใครออกใคร....จำต้องเดินตามไปอีกคน
เปิดประตู....แสงสีแดงภายในห้องส่องออกมา.....จินจัดการถอดฟิล์มขึ้นมาดู....ล้างรูปด้วยตัวเอง.....
"แกไปถ่ายอะไรของแกเนี่ยะ.....มีแต่รูปคนล่ะสิ.....ไม่เอาเว่ย.....รูปบ้าอะไรก็ไม่รู้"
"อดทนรอหน่อยไม่ได้รึไง....ผมล้างแป๊บเดียวก็เสร็จ"
"ไม่เสร็จเร็วอย่างนั้นหรอก....ชั้นว่าแกรีบๆ....แล้วก็....ออกมาดีกว่า.....ชั้นไม่อยากอยู่ในนี้นาน.....แสบตา.....พรุ่งนี้ค่อยดูก็ได้นี่หว่า"
"โอโนะคุงเอางั้นแน่นะ"
"เออ...ชั้นว่ามันคงไม่ได้จะน่าสนใจอะไรมากมายหรอก....ดูจากตรงนี้....รูปคนตั้งเยอะแยะมากมาย.....น่าเบื่อว่ะ"
จินยิ้มที่มุมปาก.....โอโนะคงยังไม่รู้....ว่าจะมีเงินมากองมหาศาลอยู่ตรงหน้า....มั่นใจว่าคนๆนี้....ทำเงินได้แน่ๆ.....หน้าตาสวยๆ...ทำไมถึงจำฝังลึกได้มากมาย.....สายตาที่ดูแข็งกร้าว....น่าค้นหา....จริงๆ

* * *

"กลับมาแล้ว....."
มือเล็กๆหมุนลูกบิด....ประตูเปิดเข้าไปข้างใน.....พบพี่ชายต่างสายเลือดนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน......ค่อยๆหันมองน้องชายที่ดูท่าทางมอมแมม
"ไอ้ตัวดี....ทำไมเพิ่งกลับ"
"ยูจัง....อย่าเพิ่งเครียดสิ....ยิ้มบ้างนะ....นะ"
"ได้....ชั้นจะยิ้มให้....แต่นายต้องบอกว่าทำไมกลับมาเอาป่านนี้.....นี่มันปาเข้าไป2ทุ่มครึ่งแล้วนะ!!!!"
ร่างบางหน้าเสีย....มองหน้าพี่ชายตาปริบๆ.....โดนตะคอกมาจนเคยชิน....แต่นี่มันแรงกว่าทุกที
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกน่า....แค่ไปบ้านเพื่อน"
"ไปบ้านเพื่อน.....กลับเอาป่านนี้ไม่อพยพของไปบ้านมันเลยล่ะ"
"เอ๊ะ!!!"
เสียงเล็กๆตอบโต้กลับบ้าง....ฉุนนิดๆแล้วรู้มั้ย?
"เอ๊ะอะไร"
"ก็.....ก็.....เปล่าซะหน่อย"
"ไม่กล้าหือ....กลัวโดนขึ้นมาอีก....ยูอิจิ....พี่ชายคนนี้...ดุยังกับไอ้ตูบข้างบ้าน....
"แค่ไปบ้านเพื่อนพี่ไม่ว่าหรอก.....แต่ถ้าหางานทำ.....นายโดนแน่ๆ....."
"ทำไมล่ะ"
ถามด้วยความข้องใจ....งานพิเศษ....ทำไมทำไม่ได้.....ทั้งๆที่มันสามารถหาเลี้ยงครอบครัวได้อีกทาง....แต่ยูอิจิกลับไม่เอา.....
"คาเมะ....หน้าตาอย่างนาย...รู้มั้ยว่าสวยมากๆ......คนสวยน่ะ....อันตรายรอบด้านนะ"
"ยูจังหยุดพูดได้มั้ยเรื่องความสวย.....ชั้นเป็นผู้ชายนะ"
"แต่ก็อ่อนปวกเปียกเหมือนกับผู้หญิง......"
"เอ๊ะ!!!!"
ดังกว่าทุกที....ยูอิจิหลุดขำจนได้....รอยยิ้มของพี่ชายคนนี้.....น่ารักกว่าตอนหน้าบึ้งเป็นไหนๆ
"โอเคๆ.....พี่จะถามอีกอย่าง....นายไปบ้านเพื่อน....คงไม่ได้แค่นั่งเฉยๆ.....ไปทำอะไรนอกจากนั้นมาอีก....เสื้อผ้าสกปรกจะตายชัก"
"เอ่อ....คือ....มัน...."
ไม่กล้าบอกว่าไปวิ่งราวของๆชาวบ้าน.....แล้วแถมโดนจับได้อีกต่างหาก
"ว่าไงล่ะ"
"ไม่ได้ทำอะไร....นั่งเล่นเกมส์..."
"อ่านหนังสือเอ็นท์รึยัง"
"ยัง....ไม่อยากเข้ามหาลัยเหมือนกับยูจังหรอก....ขี้เกียจ...จะอยู่บ้าน....เกาะยูจังไปจนตาย"
เดินฟัดเฟียดเข้าห้องนอน....ปิดประตูดังปัง.....ยูอิจิมองตามได้แต่ยืนส่ายหัว....ยิ้มขำๆให้กับร่างเล็กๆ....มองไปที่รูปของพ่อแม่.....
"พ่อครับแม่ครับ......มาดูลูกชายคนเล็กของพ่อแม่หน่อย....ผมชักจะเอาไม่ไหวจริงๆ"

* * *

"ว่าไงวะจิน....รูปของแก.....เสร็จยัง"
โอโนะยืนพิงประตูอยู่หน้าห้องล้างรูป....ดูจินที่ยืนจ้องรูปที่ถูกไม้หนีบๆเอาไว้
"นี่ไง....เข้ามาดูสิ"
"ไม่....แสบตา...มองไม่ชัด....ปกของชั้นต้องมองให้ชัดถึงจะสวย.....รู้ไม่ใช่รึไงว่าหนังสือชั้นดังได้ก็เพราะปกที่ไม่มีการแต่ง....สวยธรรมชาติ"
ยืนเบ้ปาก....หมั่นไส้คำพูดของโอโนะ......สวยธรรมชาติ.....โด่เอ๊ย!!ไอ้คนถ่ายมันก็กูนี่ล่ะวะ
"เอาไปดูซะ.....แล้วบอกผมว่าจะรีบเอาลงเมื่อไหร่"
โอโนะรับรูปใบนั้นไป....มองจินที่เดินผ่านหน้า....ละจากร่างสูงนั้น.....ก้มลงมองรูปภาพ....ตะลึง.....อ้าปากค้าง....เฮ้ย!!รูปนี้....มัน....
"ไอ้จิน....แกเอามาได้ไง....."
วิ่งตามออกมา.....จินหันมอง....หน้าตานิ่งเฉยเหมือนเดิม
"รูปโจร....ถ่ายได้ที่ชิบูย่าเมื่อเย็นวานนี้...ทำไม....."
"แกรู้มั้ย....หนังสือเราดังเป็นพลุแตกกว่าเดิมแน่....แกจำหนุ่มหน้าสวยเมื่อ15ปีก่อนได้มั้ย....."
"ใคร"
"ก็คนที่ได้ชื่อว่าSt.Valentineไง...เทพแห่งความรัก....กระชากใจหนุ่มๆสาวๆอยู่ทุกเดือน....เด็กคนนี้....รูปร่างหน้าตาเหมือนกันเป๊ะเลยนะเว่ย"
จินแย่งรูปมาจากมือโอโนะ....มองอีกที....ผิวขาว....หน้าหวานๆ.....เส้นผมที่เรียงเส้นละเอียด....สายตาที่ดูจริงจัง...ใช่จริงๆด้วย
"ทำไมตอนผมถ่ายถึงไม่สังเกต....แปลก..."
"นั่นน่ะสิ.....ชั้นต้องรีบเอารูปนี้ลงปกโดยด่วนเลย....หนังสือชั้นต้องได้วางแผงวันมะรืนนี้....ไอ้จิน....ขอบใจมากว่ะ"
รีบวิ่งไปที่กองบ.ก.ทันที....จินมองตามโอโนะที่ร้อนไม่เป็นท่า....ยิ้มนิดๆ.....
"ไม่รอดจริงๆ.....นายโดนซะแล้ว.....เด็กน้อย"

* * *