*~* Akanishi's son *~*

"คาเมะ....ฟังชั้นก่อนนะ.....เด็กคนนี้เค้าไม่ใช่ลูกชั้น....ชั้นไม่ไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรอกน่า"
"แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงได้เรียกนายว่าป๊ะป๋าล่ะ....ห๊าาา!!!"
"โธ่เอ๊ยยย....คาเมะ.....ฟีงหน่อยเซ่!!!"
เริ่มฟิวส์ขาด....ได้แต่เถียงกันไปมาจนดูท่าว่าจะหยุดไม่ได้...
ไม่สนใจไอ้ตัวเล็กที่นั่งมองอยู่บนตักตอนนี้เลย....
คงจะเบื่อที่เห็นผู้ใหญ่สองคนทะเลาะกันแบบนี้....หาเล่นอะไรไปเรื่อยดีกว่า....
เด็กตัวเล็กๆค่อยๆคลานไปยังขาของจินเหมือนเดิม....มือก่ายไปทั่ว.....
แต่แล้วก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่าง.......
"ป๊ะป๋า....."
เสียงเด็กน้อยหยุดเสียงทะเลาะชั่วครู่.....จินหันมามองหน้ายาบุแบบไม่สบอารมณ์
"อะไรอีก.....นายทำให้คนเข้าใจผิดมากแค่ไหนรู้มั้ยยาบุ....แม่นายไปไหน...ทำไมปล่อยให้เข้ามาได้...!!"
"ไม่รู้สิ....แต่ป๊ะป๋าตอบคำถามผมก่อน...."
"คำถามบ้าอะไรอีกวะ"
"ไอ้ตรงนี้ที่ผมจับอยู่....เค้าเรียกว่ายำยำช้างแมมมอทของป๊ะป๋าป่าวคับ"
จินมองมือที่อยู่เหนือผ้าห่มตัวเอง....ตรงกับจุดที่ยาบุจับ....
น้องชายสุดรักสุดหวงของตัวเองนี่หว่า.....เวรเอ๊ยยยย....
"ยาบุ....เอามือออกซะ....นายจะบ้ารึไง....นั่นมันของๆชั้นนะ"
"ทำไมจับไม่ได้อ่ะ....ทีพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆป๊ะป๋ายังจับได้ตั้งนานสองนาน...."
"แล้วน้องรู้ได้ไงว่าพี่จับอยู่อ่ะ"
คาเมะถามแบบตื่นเต้นเล็กน้อย....เด็กบ้าอะไรรู้ดีไปหมด
"ก็มือพี่ยังอุ่นๆอยู่นี่นา....ผมรู้น้าว่าเป็นไง....ดูเด่ะ"
คาเมะก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกยาบุจับเอาไว้ในตอนนั้น....โอ้จ๊อด...จริงๆด้วย....
ร้อนฉ่า..ร้อนฉ่า.....รุนแรงไปป่าวคาเมะจัง...(คนแต่งมาโหมดหื่นก๊าบบบบ....ซี้ดดด!!)
อายจนหน้าแดงไปหมด.....แม้แต่หน้าของเด็กยังไม่กล้ามอง....หยิบชุดที่อยู่ข้างเตียง....ใส่กางเกงใต้ผ้าห่มหนา...วิ่งหนีออกไปนอกห้อง....
เห็นสภาพอย่างนั้น....จินกลุ้มกว่าเดิมอีก
"ทำไมต้องวิ่งหนีด้วยล่ะป๊ะป๋า...พี่เค้าดีใจมากเลยเหรอที่ได้จับยำยำของป๊ะป๋าอ่ะ..."
"ดีใจบ้าอะไรล่ะ....ไอ้เด็กบ้าเอ๊ยยย....มาทางไหนไปทางนั้นเลยนะ.....โธ่เว้ยยยยย!"
"จะให้ไปได้ไง....ผมยังไม่ให้ป๊ะป๋าดูวิวัฒนาการช้างน้อยผมเลย....โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว....ยังไม่มียำยำซักเส้น"
ยาบุทำท่าจะถอดกางเกงตัวเองออก....จินอ้าปากค้าง.....พูดห้ามแทบไม่ทัน...
"พอแล้วยาบุ.....อย่าเปิดนะ....นายพอแค่นี้..เรามีเรื่องต้องคุยกัน......ลงมาข้างล่างนี่เลย"
ว่าแล้วก็หยิบกางเกงชุดนอนที่ถอดกองอยู่ที่พื้นขึ้นมาใส่อย่างรวดเร็ว....อาการไข้หวัดที่มีอยู่....เหมือนจะหายเป็นปลิดทิ้ง....
คงจะแพร่ให้คาเมะไปจนหมดแล้วมั้ง.....??
"มานี่เลยไอ้ตัวแสบ"
อุ้มยาบุขึ้นบ่า....วิ่งลงไปข้างล่าง....
เด็กตัวแค่นี้....ป่วนชะมัด........


สายตาสองคู่.....มองเด็กน้อยที่นั่งจิบนมอุ่นๆถ้วยโต....ดูมีความสุขซะจิ๊งงง.....
จินเปิดฉากถาม....คำถามที่เด็กอย่างยาบุพอจะตอบได้
"ใครพานายมาที่นี่ยาบุ....บอกพี่ซิ"
จินถามไป....ส่วนมือ...ก็เอาแต่จับมือคาเมะ.....แต่ดูคาเมะจะโกรธอยู่.....ปัดมือออกตลอดเวลา....กำลังง้ออยู่ทำไมไม่เข้าใจเล้ยคาเมะเอ๊ยยย
"คุณแม่พามา....แม่บอกว่าฝากผมไว้กะป๊ะป๋าแป๊บเดียวเดี๋ยวจะมารับ"
"นั่นไง....มีคุณแม่....ป๊ะป๋า.....ชั้นว่าแล้วเชียว.....ตอนไปสิงคโปร์คงจะไปหาเศษหาเลยที่นั่นมาแน่ๆแม่เค้าถึงได้มาตามถึงที่แบบนี้"
"ฟังเด็กมันก่อนสิคาเมะ...."
ว่าคาเมะไปที....เงียบลงไปนิดนึง
"คุณพี่คนนี้เค้าเป็นใครเหรอคับป๊ะป๋า....โฮสต์รึป่าว...."
อึ้งกะเด็กหัวไว...รู้ด้วยเหรอว่าโฮสต์คืออะไร
"เค้าไม่ใช่โฮสต์....แฟนพี่เอง..."
"แฟนป๊ะป๋า...แล้วทำไมไม่ใช่ผู้หญิงล่ะ....แม่เคยบอกว่าผู้ชายรักกะผู้หญิง....แต่ไม่เคยบอกว่าผู้ชายรักผู้ชายได้ด้วย....แม่บอกคนพวกนี้จิตไม่ปกติ....เป็นเกย์ใช่ป่ะคับ?"
จุกกับคำพูดของเด็กทั้งคู่....จินกับคาเมะหันมามองหน้ากัน....พากันหลบสายตาเพราะความอายที่กลายเป็นสีแดงอยู่เต็มใบหน้า
"เรื่องนั้นพอก่อนนะ.....ตอนนี้ยาบุคุยกับพี่ก่อน.....พี่ขอเราได้มั้ย......อย่าเรียกพี่ว่าป๊ะป๋า...นะ...แฟนพี่เข้าใจผิดหมดแล้วเห็นมั้ย...."
ขอเรียกไม่ได้เหรอคับ...ผมอยากเรียกนี่นา...."
"ไม่ได้นะ....พ่อของยาบุจริงๆไปสวรรค์แล้ว....ตอนนี้ที่นั่งอยู่นี่คือพี่จิน....เรียกซิ...พี่จิน"
"ไม่เอา....ก็หน้าเหมือนป๊ะป๋าขนาดนี้....ผมไม่เลิกเรียกหรอก....ผมจะเรียกแต่ป๊ะป๋าๆๆๆๆๆ....."
"เอ๊ะ.....นี่บอกไม่ให้เรียกไง....ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องใช่มั้ยไอ้เด็กบ้า.....!!!"
ตวาดเด็กตัวเล็กๆจนสะดุ้ง....แถมยังใช้กำปั้นใหญ่ๆทุบหัวยาบุไปอีก....เล่นเอาหัวเซไปชนกับพนักโซฟา (>"<เด็กเว้ยอีจิน.....เบาหน่อยเด้)
เจ็บหัวตุ้บๆ...มือน้อยๆกุมหัวตัวเอง....น้ำตาเริ่มรื้น.....ฟันซี่น้อยกัดริมฝีปากล่างแน่น...เอาแล้วมั้ยล่ะ....
"แง้!!!!!"
"ตายแล้ว....จิน....นายทำอะไรน่ะ....เด็กตัวแค่นี้เองนะ...ไปทำเค้าแรงๆอย่างนั้นได้ไง...ใช้ไม่ได้เลย"
คาเมะรีบวิ่งมากอดเด็กน้อย....ลูบหัวให้....เช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ....ทำเหมือนคุณแม่กำลังปกป้องลูกตัวเองอย่างงั้นแหละ
ดูท่าว่าจะปะติดปะต่อเรื่องได้แล้ว....รู้แล้วว่าทำไมยาบุถึงได้เรียกว่าป๊ะป๋า.....ชักจะเย็นลงแล้ว
"ก็มันอยากพูดไม่ฟังเองนี่นา....ไม่ต้องไปโอ๋มันเลย....เด็กแบบนี้ไปอยู่ไหนก็ไม่มีใครเอาหรอก...."
"ฮึก....ฮึก.....แง้ๆๆ!!!!!!!!"
ร้องหนักกว่าเก่า....คำพูดที่เหมือนกระแทกจิตใจเด็กน้อย.....ส่งมาอีกแล้ววว..
"โอ๋ๆๆ....ไม่ร้องน้า....เป็นเด็กดีน้ายาบุ.....ป๊ะป๋าไม่ดีเองเนอะ....เดี๋ยวพี่ไล่เตะป๊ะป๋าให้นะเอามั้ย...."
"คาเมะ.....ไปโอ๋มันทำไม.....โธ่เว้ยยย!!"
หัวเสีย....หันหน้าหนีไปทางอื่น....คาเมะได้แต่ส่ายหัวให้กับความไม่อ่อนโยนของจิน.....กอดปลอบยาบุต่อ...
กำลังมีเรื่อง.....เสียงโทรศัพท์....ดัง
"ดีครับ...บ้านนากามารุ..."
จินรับอย่างไม่มีอารมณ์....แต่พอได้ยินเสียง....ก็แทบจะมุดหัวเข้าไปหาผ่านโทรศัพท์
*นี่ชั้นแม่ของยาบุนะ....เมียใหม่พ่อเธอไงจินคุง*
"คุณอาเองเหรอ....คุณอาอยู่ที่ไหนตอนนี้.....ทิ้งลูกชายตัวแสบมาที่นี่ได้ไง....แล้วคุณอามาที่ญี่ปุ่นได้ไง....อยู่สิงคโปร์ไม่ใช่เหรอ"
*ก็อยู่สิงคโปร์น่ะสิ....แต่อย่าลืมว่าพอพ่อเธอตาย.....ก็ไม่มีอะไรเหลือแล้วนะ...ชั้นต้องกลับญี่ปุ่น....แล้วก็อย่าลืมว่าชั้นก็เป็นคนญี่ปุ่นเหมือนกัน*
นั่นแหละคือสิ่งที่จินลืม...ว่าไปพ่อกูนี่ก็ชอบรับประทานสาวอาทิตย์อุทัยจริงๆ....ได้มาตั้งสองคนละ
"แล้วเอายาบุมาให้ผมทำไม.....คุณอากลับบ้านเกิด....น่าจะเลี้ยงดูเองสิ....ตายายเค้าก็น่าจะเลี้ยงได้นะ"
*ไม่ได้หรอก....ทุกคนตายจากชั้นหมดแล้ว...ชั้นไม่มีใครเหลือ....เพราะฉะนั้นชั้นต้องออกไปหางานทำ...สร้างฐานะขึ้นมาใหม่....ชั้นเอาลูกไปตกระกำลำบากกับชั้นไม่ได้...เธอเข้าใจมั้ยจินคุง*
"นี่คุณอาอย่าบอกนะว่าจะเอายาบุมาให้ผมเลี้ยงชั่วคราว....."
*ใช่.....นั่นแหละคือสิ่งที่ชั้นจะโทรมาบอกวันนี้...ชั้นฝากเค้าด้วยนะ....อ้อ....อย่าพยายามทำร้ายจิตใจเค้า....อย่าให้เค้าทำอะไรเหนื่อยๆด้วยนะ....อย่าพูดอะไรกระทบกระเทือนจิตใจเค้าด้วย.....ชั้นไปก่อนนะ....ไว้ถ้าอะไรดีขึ้นชั้นจะมารับเค้ากลับ...ขอบใจมากนะ*
*ตรื๊ดดดดดดดดดดดดดดดด*
"ฮัลโหล.....คุณอา....คุณอา.....อย่าเพิ่งวางสิคุณอา!!!"
ตะโกนจนใจจะขาดแต่ก็ไม่ทันซะแล้ว.....
วางโทรศัพท์....หันมาหายาบุที่อยู่ในอ้อมกอดของคาเมะ....สะอึกสะอื้น
จากที่โมโหแทบตาย...ตอนนี้กลายเป็น....สงสาร
เด็กตัวเล็กๆจะรู้ตัวมั้ยว่าถูกแม่ทิ้ง...โดนแม่หลอกให้อยู่ที่นี่นานสองนาน....และไม่มีทางที่จะมารับกลับแน่ๆ...
กวักมือเรียกคาเมะที่กำลังปลอบขวัญเด็กน้อยอยู่ที่โซฟา....เดินมาหาจินช้าๆ....
"ทำไม....ใครโทรมา"
"แม่ยาบุ.....เค้าบอกมาว่างี้...."
ก้มลงกระซิบที่ข้างหูของแฟนสุดที่รัก.....เพียงแค่ได้ยินคำพูดที่จินส่งผ่านมา
น้ำตามันจะไหลแทน.....
"ทำไมแม่เค้าทำอย่างนี้....ทิ้งลูกไว้ให้พวกเราเลี้ยงเหรอ....บ้ารึเปล่า"
"ก็นั่นน่ะสิ.....ชั้นยิ่งไม่ถูกกับเด็กอยู่.....อารมณ์เสียขึ้นมาได้เอาไม้เรียวไล่ฟาดแน่ๆ....คาเมะ....นายช่วยหน่อยนะ....ชั้นว่ายาบุติดนายแน่ๆเลย"
"นายเป็นป๊ะป๋าเค้า....นายก็เลี้ยงเองสิ...."
เชิงงอนนิดๆ....หันหน้าหนีจิน....ร้อนถึงจินต้องง้อซะหน่อย
กอดทางด้านหลัง....แก้มแนบแก้ม...จูบเบาๆที่แก้มใส......สีชมพูระเรื่อ.....
"ช่วยชั้นหน่อยเถอะนะ....เอาเด็กไปไว้ที่อื่นไม่ได้หรอก....ตายแน่ๆ....นะครับ"
คำพูดสุภาพซะจนต้องยอมแพ้.....คาเมะทำเพียงพยักหน้าตกลง....จินเลยตอบแทนด้วยการ.....จับใบหน้าเรียวนั้นหันมา....จูบไปที่ริมฝีปากสีชมพูบางเบา...นิดๆแต่แนบแน่น
ละจากจูบ....เดินจูงมือมาที่โซฟา...จะมาพูดเรื่องนี้กับยาบุ....แต่ว่า......
"หลับเร็วจัง.....ดูสิจิน....คราบน้ำตายังไม่แห้งเลย....หลับได้ไงก็ไม่รู้....เดี๋ยวตาก็บวมกันพอดี"
"ดีแล้วล่ะที่หลับ...ไม่งั้นคืนนี้ป่วนไม่เลิกหรอก...."
จินค่อยๆช้อนร่างยาบุขึ้นมาไว้ในอก....พาขึ้นห้องไปนอนข้างบน....
คาเมะดูภาพนั้น.....รู้สึกเหมือนคุณพ่อกำลังกล่อมลูกชายตัวเล็กๆให้หลับ
ยิ้มนิดๆ....เดินตามขึ้นไปข้างบน.....ดูแล้วก็ชักอยากจะมีลูกกับจินซะแล้วสิ....
แต่ว่า....มีได้ที่ไหนกันเล่า?

* * *

"จิน.....เอาไงดี..."
คาเมะพูดในตอนที่กำลังมองยาบุ....หลับปุ๋ย....คงเพราะฤทธิ์นมที่กินเข้าไปแน่ๆ....
"ก็นอนที่เตียงชั้นไปก่อนแล้วกัน.....พรุ่งนี้คงต้องว่ากันใหม่...เรื่องนี้อย่าเพิ่งไปบอกป้านะ....เดี๋ยวเที่ยวไม่สนุก"
"เอางั้นก็ได้....แต่ว่า...วันนี้นายจะนอนไหนล่ะ....ยาบุแผ่เต็มเตียงขนาดนี้...แถมไข้นายก็ยังไม่หายด้วยนะ...."
"ใครว่าไม่หาย...นายเอาไปหมดเลยอย่าลืมสิ...ชั้นหายไข้แล้วรู้มั้ย"
จินโอบรัดเอวของร่างบางเอาไว้แน่น....หน้าผากแตะกัน....ความร้อนที่คาเมะก็รู้สึกได้ว่ามันซ่านไปทั่วทั้งหน้า
"นั่นสิ ลืมไปเลย....รู้สึกเวียนหน้ายังไงก็ไม่รู้....ชั้นไปนอนก่อนนะ...พรุ่งนี้มีเรียนเช้าเดี๋ยวตื่นไม่ทัน"
ผลักจินออก....แต่ก็ดูว่าจะหนีไปไหนไม่ได้....โดนโอบแน่นซะขนาดนั้น
"ชั้นไปนอนห้องนายได้มั้ย....ยาบุนอนเต็มที่ขนาดนี้ชั้นนอนไม่ได้หรอก...."
"ก็นอนที่พื้นข้างเตียงสิ....ไม่ก็นอนเตียงพี่ยูก็ได้...วันนี้มันคงไม่กลับบ้านหรอกมั้ง...."
"ไม่...ชั้นจะไปนอนห้องนาย.....ไข้นายใกล้ขึ้นแล้วนะ....ดูสิ....ร้อนไปหมดทั้งตัวเลย....เอาน่า....เผื่อเป็นไรขึ้นมา...ชั้นจะได้ดูแล"
พูดจบก็ช้อนร่างบางๆเอาไว้แนบอก......เดินออกนอกห้องไปซะงั้น
คาเมะดิ้นพองาม....แต่ก็ยอมให้อุ้มไปแต่โดยดี....
เดินเข้าห้องไปทางฝั่งขวาซะแล้ว....คืนนี้....จินมันจะดูแลจริงๆ....รึว่าจะเผด็จศึกกันแน่
แมมมอทพาโตะทู.....ปฏิบัติการแล้วคับพ้ม!!

* * *

เจ็ดโมงเช้า.........
"ป๊ะป๋า....ป๊ะ......ป๋าาาาา"
เรียกด้วยเสียงงัวเงียเต็มที่....ยาบุตื่นแล้ว....อยู่ในห้องใครก็ไม่รู้
"หายไปไหนกันหมดล่ะ....ป๊ะป๋า.....ป๊ะป๋าาาาาาาา"
เด็กตัวเล็กๆวิ่งลงจากเตียง....ออกไปภายนอกห้อง.....วิ่งลงบันไดตะล็อกๆลงมา.....มองหาเหมือนอย่างที่เมื่อคืนได้ทำ
ห้องรับแขก...ห้องครัว.....ข้างนอกข้างใน...ไม่มีเลย
จินหายไปไหน....
"หายไปแล้ว.....ไหนแม่บอกป๊ะป๋าอยู่บ้านนี้ตลอดไง.....ทำไมวันนี้หนีกันล่ะ"
ดวงตาโตใส....เริ่มมีน้ำรื้นเต็มสองข้าง....
ดูท่าว่าจะร้องไห้อีกแล้ว.......
แต่ในขณะนั้น.....
"แกร๊ก..."
เสียงกลอนประตูเปิด...ตัวเล็กๆของยาบุหันขวับไปโดยอัตโนมัติ....มองประตูที่เปิดออก
ไม่รู้ใครส่งเสียงน่าหนวกหูเข้ามา.....
วิวิชยูอะเมรี่คริสมาสต์....วิวิชยูอะเมรี่คริสมาสต์...วิวิชยูอิจิ นากามารุ....แอนด์อะแฮบปี้พีจัง~~~" (ร้องไรของมัน -_-*)
ยูอิจิ...เดินเข้าบ้านอารมณ์ดี.....มาซะเช้าเลย
"ยู้ฮู.....คาเมะ...ไอ้จิน.....ตื่นยังวะ.....!!"
ตะโกนเรียกแต่ก็ไม่เห็นมีใครโผล่หัวมาซักคน....
"ยังไม่ตื่นแหงเลยว่ะ.....กูว่ามันลงสมรภูมิรบแหงๆ.....เฮ้อ!!....ให้มันซักวัน....เหนื่อยโว้ยยย.....นอนดีกว่า..."
เดินมาที่โซฟา....ช้าๆ..ช้าๆ...ทำเอาเด็กน้อยกลัว...ก็ยังไม่รู้ว่ายูอิจิเป็นพี่ชายคาเมะ.....
นึกว่าเป็นขโมย.....วิญญาณของคนรักพ่อ....ไม่ใช่สิ!คนรักพี่.....เข้าสิงยาบุซะแล้ว......
ใจกล้า...มองหาของที่จะสามารถป้องกันตัวได้...พบกับฝาหม้อที่อยู่ในครัว....
เอาวะ....อย่างน้อยก็ทำให้ไอ้หัวขโมย(จำเป็น)รีบวิ่งออกจากบ้านได้
ตัวยูอิจิเดินเข้ามานั่งที่โซฟา....ล้มตัวลงนอน.....
หลับตาลงไปอย่างรวดเร็ว....คงจะนอนฝันหวานถึงพีจังแน่ๆเล้ย...
แต่ดูจะฝันได้ไม่นานแล้ว...ยูอิจิเอ๊ยยย......
ก็ยาบุ.....มันถือฝาหม้อเดินมาแล้วอ่ะดิ.....เตรียมตบคาหูยูอิจิแล้ว.........
เดินมาหยุดอยู่ข้างๆโซฟา....แล้วก็.....
"ไอ้หัวขโมย.....ไปให้พ้นนะ!!"

"ผ่าง!!!!"

เสียงฝาหม้อที่กระทบกันเสียงดัง....ทำเอายูอิจิสะดุ้งตื่น....
"อ๊ากกกกกก....ฟ้าผ่าๆๆๆๆๆ!!"
"ฟ้าไม่ผ่าหรอก...แต่โคตะ ยาบุจะจัดการผ่าแกเองไอ้หัวขโมย.....ย้ากกกกกกกกกก!!!"
"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!!"
เสียงตะลุมบอนดังไปจนถึงข้างบน......คาเมะ....จิน....ที่กะลังนอนกอดกันภายใต้ผ้าห่มหนานุ่ม....
สะดุ้งตื่น....
"จิน....ตื่นเถอะ....เสียงอะไรเอะอะก็ไม่รู้..."
"เสียงคนข้างบ้านมั้ง......นอนต่อเหอะน่า....."
แขนใหญ่กอดร่างบางให้แน่นขึ้นกว่าเก่า...แถมด้วยจูบตบท้ายที่ริมฝีปากสีชมพูหวาน.....ขนาดหลับมันยังทำได้....ดูมัน
"อื้ม.....ไม่เอา....จิน.....ลงไปดูหน่อยเถอะ....ชั้นกลัวมีเรื่องไม่ดีมากๆเลย"
ค่อยๆลืมตาตื่น.....เงี่ยหูฟังเสียงที่อยู่ด้านล่าง....เสียงนั้น...ผ่างๆ...ดังตลอดเวลา...
"ยาบุ...ใช่แล้ว.....ยาบุแน่ๆ....ซวยแล้วมั้ยล่ะ"
ตื่นจากจูบหวานนั้นทันที....ลุกขึ้นฉุดมือคาเมะให้ลุกตามมาด้วยกัน....
ลืมไปอย่างสินะจิน.....ว่าตัวแกใส่แค่บ๊อกเซ่อร์สีดำตัวเดียว....ส่วนคาเมะ....ก็แค่เชิ้ตสีขาวตัวยาวใหญ่ของจิน....แค่ตัวเดียว....ยาวไปถึงเข่า.....
ยูอิจิเห็น.....บ้านถล่มกว่าเก่าแน่ๆ...ขอพระเจ้าคุ้มครองนะ....
"เด็กบ้าที่ไหนวะเนี่ยะ.....ไอ้จิน.....คาเมะ....หายหัวไปไหนหมดวะ!!!"
"พูดชื่อป๊ะป๋าสนิทสนมเลยนะ...ไอ้หัวขโมย...แกหยุดเดี๋ยวนี้.....เจอพลังยาบุแอ๊กชั่นหน่อยเป็นไง....!!!"
วิ่งไล่รอบบ้าน.....ยูอิจิวิ่งไม่คิดชีวิต....เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ร้ายเป็นบ้าเลย.....
ตาของยาบุมองเห็นลูกกลมๆที่ใช้แต่งต้นคริสมาสต์วางอยู่บนโต๊ะ.....ปีนเก้าอี้หยิบมันขึ้นมา
ขว้างลงไปเหมือนโยนโบว์ลิ่ง....ลูกกลมๆกลิ้งไปจนถึงเท้ายูอิจิ.....จังหวะเดียวกับที่ยูอิจิกำลังก้าวเท้าวิ่ง....
เหยียบเต็มเปา....ล้มสิคับถามได้......
"ตึง!!!"
"เย้ๆๆ...สไตรค์....แกเสร็จชั้นแน่ไอ้หัวขโมยหน้าหมีงง....!!"
วิ่งไป....เหยียบตัวยูอิจิ....กระโดดอยู่บนท้อง....แถมยังเอาฝาหม้อตีหัวอีก....
"โอ๊ยยยยๆๆ....ไอ้เด็กผี....ลูกใครวะ....จะจับฆ่าทิ้งให้หมดเลย....เฮ้ยยย...เจ็บเว่ยไอ้เด็กบ้าาา!!!"
"มีอะไรกัน....เฮ้ยย!!"
เสียงคาเมะที่วิ่งตามจินลงมา...หยุดยืนอยู่ที่บันได...มองสภาพยูอิจิแล้วตกใจจะตาย....ส่วนจิน....ยืนนิ่งไม่พูดอะไรเลย....
แต่ทำแค่เดินเข้าไปหาก็เท่านั้น...
"ไอ้จิน.....นี่มันเด็กที่ไหนวะ....เข้ามาได้ไง..."
ยูอิจิที่กำลังโดนยาบุกระหน่ำพลังฝาหม้อเรนเจอร์.....ร้องขอความช่วยเหลือ....
ยาบุมองหน้าจินแค่นั้น...ดีใจใหญ่...รีบวิ่งมาเกาะขา...ยิ้มดีใจ....
"ป๊ะป๋ามาแล้ว....ป๊ะป๋าไปไหนมา....นึกว่าหนีไปแล้วซะอีก"
มองเด็กน้อยที่ยืนเกาะขาตัวเองแน่น.....ยิ้มหน้าบาน....
หน้าตาเย็นชาอย่างนั้น....ไม่รู้คิดจะทำอะไร
"ไอ้จิน....ไอ้เด็กนี่เป็นใคร...ทำไมเรียกแกว่าป๊ะป๋าด้วย.....ห๊าาา!!!"
ยูอิจิถามใหญ่...แต่จินไม่ตอบ....ยังคงมองที่ตัวของยาบุ.....
"คาเมะ....เอาไม้บรรทัดแถวนั้นมา....."
"เอามาทำไมล่ะจิน...."
"ชั้นบอกให้เอามาก็เอามาเถอะ...เดี๋ยวนายก็รู้!!!"
ตวาดใส่....ไม่รู้เป็นไร....ยาบุเริ่มหุบยิ้มแล้ว....
คาเมะหยิบให้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจินจะทำอะไร.....แต่...
พอเห็นจินอุ้มยาบุขึ้นมาในท่าที่ตัวตะแคงอย่างงั้น....ก็รู้แล้ว....
"เพี๊ยะ....!!"
แท่งไม้บรรทัดกระหน่ำเข้าที่ก้นของเด็กน้อยไม่ยั้ง...ยาบุจากที่ยิ้ม....ตอนนี้กลายเป็นร้องไห้จ้า....
ยูอิจิที่นั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น...กับคาเมะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ....อึ้งไปตามๆกัน.....จินมันเย็นนอกร้อนในจริงๆ....ห้ามกันแทบไม่ทัน
"แง้ๆๆๆๆๆ...แง้ๆๆๆๆๆๆ!!!"
เสียงของเด็กน้อยร้องไห้....หน้าแดงก่ำ....ดังไปทั่วทั้งบ้าน....น้ำตาไหลไม่หยุด...หน้าของจิน.....เฉยเย็นชา.....ไม่พูดอะไรออกมาซักคำ....แต่ว่าสายตา....โกรธเอามาก
"จิน...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...."
คาเมะรีบแย่งยาบุออกมาจากจิน....แต่จินอุ้มเอาไว้...รัดแน่นซะจนสู้กำลังของจินไม่ไหว.....
"ไอ้จิน....เด็กนะเว่ย....สงสารมัน.....พอเหอะ"
ยูอิจิก็เริ่มสงสาร....ทั้งๆที่ยังไม่รู้ความจริงอะไรเลย....เด็กตัวแค่นี้โดนตีซะหนักขนาดนั้น....ใครมันจะไปทนได้....
"จิน....ฟังกันหน่อยเซ่!!"
หมัดน้อยๆของคาเมะชกลงที่หน้าเรียวของจิน...เซไปด้านข้าง....จังหวะที่เซนั้นก็รีบแย่งตัวยาบุมาอุ้มเอาไว้....เด็กน้อยร้องไห้อยู่ที่ไหล่ของคาเมะ...ร้องไห้กระซิกจนน่าสงสาร
"คาเมะ...ปล่อย....ชั้นจะตีมัน"
"ไม่....เรื่องอะไรชั้นจะให้ล่ะ..นี่มันเด็กนะจิน....ทำแรงๆกับเค้าได้ยังไง....นายมันบ้าที่สุดเลย....เด็กมันจิตใจละเอียดอ่อนนะ....ไม่ใช่แข็งกระด้างแบบนายจะได้รับอะไรแรงๆได้"
"ทำอะไรไม่รู้เรื่องแบบนี้มันน่าโดนมั้ยล่ะ.....นายบอกชั้นซิคาเมะ!!"
"ก็เพราะว่าเด็กมันไม่รู้เรื่องน่ะสิมันถึงต้องทำน่ะ....ยาบุเค้าไม่เคยเห็นหน้าพี่ยูเค้าก็ต้องป้องกันตัวสิ....มันดีแล้วไม่ใช่เหรอ....ทำอะไรคิดหน่อยสิอาคานิชิ จิน!!"
เริ่มมีปากเสียง....เสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังเข้าไปใหญ่.....พร้อมๆกับที่ยูอิจิเห็นการแต่งตัวของไอ้คู่นี้...
มีเรื่องโกรธมาอีกแล้ว.....
"พวกแก...หยุด!!"
เสียงยูอิจิดังกว่าทุกเสียง....สายตาทุกคู่มองมาที่ยูอิจิที่กำลังลุกขึ้นจากพื้น....หน้าตาโกรธจัด
"พวกแกตามมาคุยกับชั้นให้รู้เรื่อง....เดี๋ยวนี้!!"
ยูอิจิเดินไปที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว....คาเมะปลอบยาบุ....แต่ก็กลืนน้ำลายลงคอ....กลัวพี่ชายขนาดหนัก..
ส่วนจินเดินไปรับชะตากรรม.....
เจอตัวร้ายที่สุดของบ้านอย่างยูอิจิ...จินได้เสียวอีกแล้ว.....

* * *