*~* Goodbye...Yabu *~*

จากวันนั้นจนถึงวันนี้..
จิน..ไม่ได้ไปทำงาน..เพราะโดนสั่งไม่ให้ไป
เอาแต่นั่งกดโทรศัพท์หาคาเมะ.เจ้าตัวก็รับ..แต่พูดกันทีไรทะเลาะกันทุกที
แถมยังร้องไห้จนตาแดงเป็นกระต่าย..แล้วก็ไม่ค่อยเล่นกับยาบุแล้ว..ตอนนี้ยาบุก็เลยต้องเล่นอยู่คนเดียว
ยูอิจิเองก็ไม่ได้ไปทำงาน..ก็มีนัดกับลุงคิมนัดว่าวันนี้จะต้องส่งตัวยาบุให้กับลุง
ยาบุจะต้องไปเกาหลี.
ยูอิจินั่งมองนาฬิกา..รอคอยชายแก่ร่างอ้วนอย่างใจจดใจจ่อ..พร้อมกับมองไปที่ชั้นบนเป็นครั้งคราว
ไม่อยากให้จินรับรู้เรื่องราวแต่ก็ทำไม่ได้?
"ยูอิจิ..แกนั่งรอใคร"
"เอ่อเปล่า.เปล่าซะหน่อย"
"แล้วทำไมไม่ไปทำงาน"
"ก็ชั้น.ชั้นเฮ่ย.แกจะมายุ่งอะไรกับชั้นวะไอ้จินไปเล่นกะน้องแกสิ"
"ไม่ล่ะ..ตั้งแต่วันนั้นชั้นยังไม่พูดกับเค้าเลย"
*กิ๊งก่อง..กิ๊งก่อง"
เสียงออดหน้าบ้านดัง.ทำเอาหมีสะดุ้งสุดตัว..จินอยู่..แล้วอย่างนี้จะเปิดได้ไง
"ใครมาวะ.ชั้นไปเปิดนะ"
"ไอ้จิน.เดี๋ยวก่อน.ไอ้-จิน"
บอกไปจินก็ต้องสงสัย.เอาวะ.ไหนๆจะรู้แล้วก็รู้ไปเหอะ.ตายก็ตายวะ
จินเอื้อมมือหมุนลูกบิดประตูบ้าน..ภาพข้างหน้าที่เห็น
คุณลุงร่างอ้วนฉุท่าทางใจดี.ยืนยิ้มนิดๆอยู่ข้างหน้า
"ลุง.มาทำไม"
"แกถามลุงแกงี้ได้ไงวะไอ้จิน..ไม่เจอกันตั้งนานแกพูดกับลุงแกงี้อ่ะนะ"
"อ้าวคุณลุงคิม.เชิญข้างในก่อนสิครับ"
ยูอิจิเดินเข้ามาทักทายสมทบ.เข้ามาเสริมบรรยากาศอีกคน
"ยูอิจิคุงอยู่นี่เอง..มาคุยกันหน่อยมา.ตกลงว่ายังไงล่ะเรื่องนั้น"
มองหน้าจินที่จ้องตาแข็งอยู่ใกล้ๆ..มีอะไรกัน?.จินชักจะตะหงิดๆกับไอ้หน้าหมีนี่เข้าไปทุกทีๆ
"ว่าไงล่ะยูอิจิคุง..เรื่องวูจินน่ะ"
ลุงคิมพูดในขณะที่กำลังจะหย่อนร่างบนโซฟาตัวนุ่มพร้อมๆกับหลานทั้งสองคน
จินเพียงแค่ได้ยิน.หันขวับ.รู้ว่าวูจินเป็นใคร..ใช่คือยาบุ.แล้วเกี่ยวอะไรกับยูอิจิล่ะ
"คือว่าเค้า"
"ไอ้ยู..ยาบุทำไม.แกเป็นคนไปตามลุงชั้นมาใช่มั้ย"
"อ้าวไอ้จิน..แกยังไม่รู้เหรอ.ลุงจะมาพาตัวยาบุไปอยู่เกาหลีวันนี้.ยังไม่ได้ปรึกษาแกอีกเหรอ"
"ว่าไงนะไปกับลุง..ผมไม่รู้เรื่อง..ไอ้ยูทำไมแกทำแบบนี้"
"ขอโทษว่ะไอ้จิน..ก็ชั้นเป็นห่วงน้องชั้นนี่หว่า..ชั้นพูดตรงๆเลยนะตั้งแต่มันเข้ามา.มันก็สร้างความเดือดร้อนให้เรามาไม่รู้เท่าไร..แกไม่รู้สึกรึไง"
"ชั้นรู้สึก.แต่ชั้นไม่เข้าใจ..ว่าทำไมแกทำอะไรแกไม่ปรึกษาชั้นเลยวะ"
"ถ้าปรึกษาแล้วชีวิตน้องชั้นมันจะดีขึ้นมั้ย.บอกมาดิ๊"
"เอ่อไอ้หลานทั้งสอง..ฟังลุงก่อนได้มั้ย"
"ทั้งคู่หันกลับมาที่คุณลุง.เงียบตามคำสั่งจากชายแก่ร่างกลมๆ
บรรยากาศในบ้านเงียบลงในตอนนั้น.
"อ้าว.วูจิน"
สายตาทุกคู่มองไปที่บันได..เด็กตัวเล็กๆค่อยๆเดินลงมาทีละขั้น
มองหน้าจิน..สายตาละห้อยนั้น.ทำเอาร่างสูงรู้สึกผิด
คงจะฝังใจกับคำพูดกระแทกกระทั้นจิตใจนั้นอยู่
"จำลุงได้มั้ยวูจินมานั่งพิงพุงกลมๆของลุงมั้ย"
ลุงมาเมื่อไรคับ"
"มาเมื่อกี๊เองลุงมีเรื่องจะถามวูจินหลานลุงด้วยนะ..มาเร็วมานั่งตักลุง..คิดถึงไอ้แก้มย้วยจังเลยโว้ย"
ยาบุเดินต๊อกๆมานั่งที่ตักคุณลุง..เงยหน้ามองตาลุงเคนตั๊กกี้..เห็นแล้วหิวไก่ทอดชิบ.
จินมองหน้าซื่อๆของยาบุ..ดวงตาใสมันแฝงแววไร้เดียงสาไว้มากมาย
จะรู้มั้ยว่าตัวเองจะต้องออกจากบ้านนี้ภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้แล้ว
"วูจิน..ลุงจะมารับเราไปเที่ยวนะ.ไปด้วยกันมั้ย?"
"ไปเที่ยวไหนคับ?"
"ไปเกาหลีไง..ไปเที่ยวเกาหลีกับลุง..เรายังไม่เคยไปเกาหลีเลยไม่ใช่เหรอ"
"ไปเกาหลีแล้วจะเจอแม่มั้ยคับ"
ความรู้สึกที่แท้จริงในใจของยาบุ..ออกมาแล้วถึงแม้จะติดจินมากแค่ไหน..ขัดขวางคาเมะมากแค่ไหน.แต่ความจริง..แม่ก็ยังอยู่ในความคิดของเด็กตัวเล็กๆตลอดเวลา
"ถ้าเราอยากเจอ.ลุงจะเรียกแม่มาหาถึงเกาหลีเลย..เอามั้ย"
"ยาบุคิดดูให้ดีนะ"
จินค้านเล็กๆ..ใจนึงก็ยังไม่อยากให้ไปเพราะว่า
ถ้าไปแล้วกลัวจะเป็นแบบจิน.เพราะยาบุเองก็มีเชื้อลูกครึ่งเกาหลีเหนือ-ญี่ปุ่นอยู่ในตัวเหมือนกันเด็กอายุแค่5ขวบโดนข่มเหงจิตใจ..กลัวจะเป็นอะไรไปอีก.ถ้าเป็นก็แย่สุดๆ..ลำพังลุงก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก
"ผมจะไปกับลุงคับ"
"ยาบุ!!"
ให้ตายเหอะยาบุตอบตกลง..ทั้งๆที่รู้ว่าถ้าไปก็ต้องเป็นแบบจิน.แต่ก็ไป
"จินแกอย่าห้ามเด็กเลยว่ะมันอยากไปก็ให้มันไปเถอะน่า"
เสียงสนับสนุนดังมาจากยูอิจิ.ไอ้ตัวนี้ก็เห็นค้านมาตั้งแต่แรกแล้วนี่
"แกก็พูดได้นี่หว่า.แกไม่ใช่ลูกครึ่งอย่างชั้นกับยาบุ.แกไม่รู้หรอกว่ามันเป็นไง..มันรู้สึกแย่แค่ไหน"
"แกก็ดีแต่ห่วงน้องแกแหละไอ้จิน..แล้วน้องชั้นล่ะ..แกถามความรู้สึกของน้องแกซิไอ้จิน..ว่าตอนนี้แกควรจะเลือกใครระหว่างเด็กเมื่อวานซีนกับคนที่แกรัก..แล้วแกควรจะตามหาให้เจอแล้วขอโทษเค้า..คิดดูดิวะจิน!!!"
"คำร่ายยาวของพี่ชายที่แสนดี.ทำจินเถียงไม่ออก..ถึงไม่พูดทุกคนก็รู้ดีว่าคนที่จินเลือก..คือคาเมะ
"คิมยองจิน.ลุงขอวูจินไปดูแล.ลุงพูดแบบนี้แกคงรับฟังได้ดีกว่านะ."
แต่ว่าลุง.."
"ลุงรู้ว่าวูจินมันทำให้แกกับแฟนต้องห่างกันมากแค่ไหน.แต่ขอบอกนะว่าที่วูจินมันทำ.เพราะมันรักแก.มันเป็นนิสัยเด็ก.แกอย่าไปถือโทษโกรธน้องเลยนะ."
"เอางี้ดีกว่าครับลุง.ผมยูอิจิในฐานะหัวหน้าครอบครัวของบ้านนี้..ผมอยากจะขอบอกว่า.ทำไมเราไม่ถามที่ตัวยาบุ..ว่ามันรู้สึกยังไงกันแน่กับการที่ทุกคนต่างพากันแย่งตัวมัน..จนลืมไปว่ามีคาเมะ.คนที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวอยู่อีกคนนึง"
ยูอิจิมองยาบุด้วยสายตาแข็งกร้าว.สิ่งที่พูดเป็นความจริง..จินออกรับแทนไม่ได้.
"ผมจะออกไปอยู่กับลุง.ผมไม่กลับมาแล้ว..เกลียดคนที่นี่ที่สุดเลย!!"
ร่างน้อยๆลุกวิ่งขึ้นไปบนห้องไม่มีใครเรียก..เพราะถือว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องทั้งสองฝ่าย
ความเงียบกลบบรรยากาศด้านล่างไปจนหมด..ถอนหายใจยืดยาว.เบื่อหน่ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นเต็มที
.

..

.

.
เวลาผ่านไป..เกือบชั่วโมง
ร่างของเด็กน้อย..ก็ยืนจูงมือคุณลุง..อยู่ข้างหน้าของจินและยูอิจิ
ก้มหน้านิ่ง..ไม่มองแม้แต่ใครทั้งนั้น
"ลุงคงต้องกลับเกาหลีซะที.แกไม่ต้องห่วงน้องนะจิน..ลุงจะส่งข่าวมาหาบ่อยๆ.ไม่ต้องเป็นห่วงนะ.ไปรึยังวูจิน"
"คับลุง"
สายตาที่ละห้อยแบบนั้นไม่อยากจะเห็นเลย
จินนั่งลงข้างหน้ายาบุ..มือใหญ่วางลงที่เส้นผมสีดำขลับเบาๆ..บอกประโยคนึงที่ดูเป็นห่วงเป็นใย
"ยาบุถ้าคิดถึงพี่..โทรมาหาพี่นะจำไว้.พี่ยังเป็นพี่ชายของยาบุ..เป็นป๊ะป๋าของยาบุตลอดไปนะ"
มือใหญ่ยีหัวยาบุเล่นยาบุไม่ตอบอะไร..แต่ก็เงยหน้ามองจิน.น้ำตาคลอเบ้า
"หวัดดีครับลุงคิม"
ยูอิจิบอกลาแทนจินที่ยังคงมองยาบุด้วยความนิ่งงัน.
โค้งให้คุณลุงนิดๆก่อนที่จะเดินจากไป.ขึ้นรถคันหรู.
"บรืนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!"
เสียงล้อรถที่เคลื่อนตัวออกไป.มันทำเอาจินใจหาย
ก็ไม่ต่างจากยาบุ..ที่เกาะกระจกรถมองชายคาบ้านหลังนั้นจนลับตา
จากกันซะทีป๊ะป๋าจินที่ผมรักที่สุด
"ไอ้จิน.อย่าเศร้าเลยนะ"
มือสากๆตบลงที่บ่ากว้างของร่างสูง..ปลอบใจเท่าที่หมีตัวนึงจะทำได้
"ชั้นไม่ได้เศร้า..แต่ชั้นแค่เป็นห่วงเค้า"
"ไม่ต้องห่วงแล้วนะจิน.แกต้องรู้สิว่าตอนนึ้คนที่แกควรจะต้องแคร์ความรู้สึก.น่าจะเป็นคาเมะนะ"
"คาเมะเหรอ.ก็ทั้งๆที่ชั้นไม่รู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน.แล้วชั้นจะตามหาเค้ายังไง."
"มันต้องมีทาง..เชื่อชั้นนะเว่ย.เฮ้อ!!!.อยู่กันแค่สองคนไม่มีสีสีนให้ดูนี่มันเหงาจริงๆว่ะ..แกว่ามั้ย"
ยูอิจิเดินไปเงียบๆทิ้งปริศนาให้คิด
สีสันที่ว่า.หมายถึงคาเมะรึว่ายาบุกันแน่??

* * *

บ้านนากามารุ ณ เกียวโต
"พี่มาโกโตะขัดเบาๆหน่อยสิ"
สาวใช้หน้าตาแก่นๆ.ขัดตัวคาเมะด้วยใยบวบแบบไม่ยั้งผิวขาวๆตอนนี้แดงไปหมด.ทั่วร่างก็มีแต่กลิ่นดอกไม้ผสมกับน้ำนมบริสุทธิ์
เดินไปที่ไหน..ใครๆก็นึกว่าเป็นขนมเค้กแปลงร่าง.ก็กลิ่นหอมๆมันถูกจมูกคนรอบข้างทั้งนั้น..บางทีก็มีหนุ่มเดินตาม.คุณย่าก็มองด้วยความภูมิใจ.ภูมิใจในความสวยใสของคุณหลานทั้งๆที่รู้ว่าคาเมะไม่ใช่ผู้หญิง
"ขัดเบาไม่ได้หรอกค่ะ.เดี๋ยวคุณย่ามาเห็น.พี่มาโกโตะก็โดนดุเอาสิคะ"
"ก็มันเจ็บนี่นา.เบาๆนะพี่มาโกโตะ..อีกนิดนึงก็ได้"
"คาเมะจัง..ว่าไง..หมดคอร์สของวันนี้รึยัง"
คุณป้าสุดที่รักเดินมาทักทาย.พร้อมกับถือชุดยูกาตะสีฟ้าสดใสมาด้วย
"ใส่ชุดยูกาตะอีกแล้วเหรอ..ไม่เอานะ.ไม่อยากใส่แล้วอึดอัดจะตาย"
"อย่าค้านนะ..ตัวเองสัญญากับคุณย่าไว้แล้ว..อย่าคืนคำสิลูก.มาโกโตะใกล้เสร็จรึยัง"
"เสร็จแล้วค่ะเสร็จแล้ว.โอเค..คุณหนูไปล้างตัวแล้วรีบออกมานะคะ.เดี๋ยวพี่จะได้ทาครีมบำรุงให้อีก"
"อ๊ะ..พี่มาโกโตะเดี๋ยวสิ..ไม่อยากทาแล้วนะพี่มาโกโตะ"
สาวใช้ยิ้มหน้าชื่นตาบานออกไป.คาเมะได้แต่กุมขมับ..เซ็งสุดชีวิต
"รีบๆล้างตัวนะลูก..เสร็จแล้วจะได้แต่งตัว..คุณย่ารอสอนชงชาอยู่ที่ห้องใหญ่นะ"
"ได้เลยค่าาาาคุณป้า..เป็นผู้หญิงพอรึยังค้าาาาาาาา"
คาเมะดัดเสียงแหลมเล็กกว่าให้เหมือนกับผู้หญิง..คุณป้าส่ายหัวยิ้มๆให้กับหลานตัวดี..ก่อนจะเดินออกไปอย่างใจเย็นทิ้งคุณหลานนั่งเซ็งอยู่ในอ่าง..
แต่ทันทีที่เดินออกมา.พ้นสายตาคาเมะ..ก็เดินไปหาคุณย่าที่ห้องรับแขกห้องใหญ่..คุณย่ากำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ชงชาอย่างตั้งใจ
"คุณแม่คะ"
"อ้าวนานาโกะ.คาเมะจังเสร็จรึยังลูก"
"เดี๋ยวซักนิดก็คงมาล่ะค่ะ..นี่หนูจะมาบอกคุณแม่ว่า..หนูจะไปโตเกียวก่อนนะคะ.เดี๋ยวหนูจะกลับมา"
"ไปทำไมล่ะลูก"
"ไปบอกความจริงที่สองคนนั้นควรจะรู้ค่ะ.หนูทำตามคาเมะจังไม่ได้หรอก..ถ้าเป็นอย่างนี้ก็มีแต่จะทรมานสงสารเด็กๆค่ะ"
"ก็ดีจ้ะ..พูดให้ตามมาง้อถึงนี่เลยนะ..จะได้ตะลึงความงามกันทั้งคู่"
คุณย่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่..ภูมิใจซะเหลือเกิน
ได้เวลาที่ทุกอย่างจะต้องกลับมาเหมือนเดิมแล้ว

* * *

"ไอ้จิน..ชั้นคิดไม่ออกว่ะ"
"แกน่าจะรู้ดีที่สุดสิ.ว่าคาเมะสนิทกับใครแล้วจะไปที่ไหน"
"บ้านจุนโนะ..ไปอยู่กับจุนโนะไง"
"ไอ้ยู!!!"
แทบจะเอาแจกันขว้างหัว.กำลังเครียดยังกวนประสาทไม่รู้จักจบสิ้น
"โทษๆว่ะ.ก็คาเมะมันมีที่ไปไม่กี่ที่เอง.แกจะให้มันไปไหนล่ะ"
"แล้วไอ้กี่ที่ของแกมันที่ไหนบ้าง"
"คิดก่อนนะ..อืม.นอกจากที่นี่ก็มี..บ้านป้าที่ฮอกไกโด..มหาลัย.แล้วก็ที่เกียวโต"
"เดี๋ยว..เกียวโตเหรอ"
"ใช่..แต่ชั้นว่ามันไม่ไปหรอก..เพราะถ้าไปนะ.คุณย่าได้จับมันแต่งหญิงเดินรอบเมืองแน่ๆมันยิ่งไม่ชอบอยู่.เจอจับแต่งยูกาตะ..ฝันร้ายของมันเลย"
"แล้วจะมีที่ไหนวะ.ให้ตายเหอะจะหนีไปทำไมไอ้ตัวแสบเอ๊ยยยย!!!"
เครียดกับกลุ้มคงเป็นสองสิ่งที่จินจะทำได้ตอนนี้แต่ทว่า..

"กิ๊งก่องๆ"

"ใครมาอีกวะ.อย่าบอกนะว่าจะส่งยาบุกลับมาอีก"
ยูอิจิเดินไปเปิดประตูอย่างเซ็งๆ
ประตูเปิดออก..อะไรทำให้หมียูผงะได้ถึงขนาดนั้น
"ป้า!!!"
"เออ..ก็ป้าน่ะสิ.พอดีเลยเจอเราแล้ว..จินคุงล่ะจินคุงอยู่ไหน.อยู่พร้อมหน้าป้าจะได้พูดความจริงกันไปเลย"
"ความจริงอะไรป้า?"
"ตามป้าเข้ามาเถอะน่ายูจัง"
เดินเกาหัวแกรกๆตามคุณป้าเข้าไปในบ้าน..พบกับจินที่ยืนต้อนรับ
"ป้า..มาเมื่อไรครับ"
"ก็เมื่อกี๊นี่แหละ..ทั้งสองคนนั่งลงเดี๋ยวนี้..ป้าจะพูดอะไรหน่อย"
ทั้งสามนั่งลงที่โซฟาพร้อมๆกัน..ยูอิจิกับจินนั่งโซฟาเดี่ยวคนละตัว..ข้างๆคุณป้าที่นั่งลงอยู่ก่อน
"จินคุง..ยูจัง.คาเมะไปไหนล่ะ"
ถามไปงั้น.ทั้งๆที่รู้ว่าอยู่ที่ไหน..มองอาการของทั้งสองกระอักกระอ่วนเต็มที.ไม่กล้าพูด
"ก็..คาเมะมันไปไหนวะไอ้จิน"
ยูอิจิส่งสายตาขอความช่วยเหลือ.จินเลยต้องพูดบ้าง
"คาเมะเค้าหนีไปครับ"
จินตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน..ไหนๆความจริงก็ต้องเผย..สู้บอกไปเลยดีกว่า
"โธ่เว้ย..ไอ้จิน..มึงจะพูดทำไมวะ"
ยูอิจิหน้าเสีย.มองคุณป้าที่นั่งใกล้ๆ..แปลกแฮะน่าจะร้อนรนนี่นา..นี่สงบไปเลย
"เค้าหนีไปเหรอจินคุง"
"ครับหนีไปเมื่อสองวันก่อน..ผมกำลังตามหาอยู่"
"แล้วจะไปตามที่ไหนล่ะ"
"ไม่ทราบครับ..แต่ตอนนี้คิดๆไว้ว่าน่าจะเป็นที่นึง"
"และที่นั่นคาเมะมันก็ไม่ไปแน่ๆ.ชัวร์เลยใช่มั้ยไอ้จิน"
ยูอิจิเสริม..คุณป้านั่งส่ายหัวยิ้มๆไม่รู้อะไรซะเลยหลานชั้น
"ถ้าหมายถึงที่เกียวโต..ป้าจะบอกไว้เลยว่าน้องน่ะ..อยู่สุขสบายดีไม่ต้องเป็นห่วงหรอก.."
"อะไรนะ!!!"
ยูอิจิกับจินแทบจะพูดออกมาพร้อมๆกัน..อึ้งปนงงนิดๆ..มิน่าล่ะทำไมป้าถึงได้ไม่ถามเลยว่าสาเหตุที่คาเมะหนีคืออะไร
"นี่ป้าอยาบอกนะว่า..น้องผมมันอยู่กับป้าที่เกียวโต"
"ป้าแก่แล้วป้าจะโกหกทำไมล่ะ"
"มันจะไปได้ไงในเมื่อคุณย่าชอบยุให้มันแต่งหญิง"
"ยูจังคนเราถ้าอยากจะหนีให้รอดพ้นสายตาใคร..อะไรมันก็ยอมทั้งนั้นแหละยูจัง"
ตัวจิน..ดีใจจนแทบจะเป็นบ้า..อยากไปเจอหน้า..แต่ว่า
คาเมะต้องโกรธแน่ๆที่ดันเข้าใจผิดจนทำให้เกิดเรื่อง
"จินคุง..ยูจังอยากไปหาน้องมั้ยล่ะ..ป้าจะพาไป"
"ไปดิป้าป้าพูดจิงนะ"
"ก็จิงน่ะสิ..ยูจังเห็นป้าพูดไม่น่าเชื่อถือรึไง.จินคุงพร้อมมั้ยที่จะพูดกับเค้า"
"ผมพร้อมตั้งแต่รู้ว่าเข้าใจผิดแล้วครับ"
คุณป้ายิ้มพอใจ..จินน่ะไม่ใช่คนเย็นชาเหมือนเดิมแล้ว..ใจร้อนผิดกันเป็นคนละคนเลยต่างหาก
"แต่ก่อนที่จะไปตามป้าอยากเห็นหน้าของเด็กคนนั้น..เค้าอยู่ไหน"
จินกับยูอิจิมองหน้ากัน.ซวยรอบสองเข้าจนได้
"ป้ารู้ได้ไง.ว่าเด็กคนไหนอะไรยังไง"
"ทำไมจะไม่รู้คาเมะจังน้องเราเค้าบอกป้าทั้งหมดแล้ว..บอกสาเหตุที่จะต้องอยู่ห่างจินคุงด้วยนะอยากฟังมั้ย"
จินไม่ตอบ.แต่สายตามันใช่..คุณป้าเลยตั้งต้นเล่าแต่แรก..
"ฟังป้านะจินคุงคาเมะจังเค้าไม่เคยพูดกับเรา..ไม่เคยเข้าหาเรา.ไม่สนิทกับเราอย่างเมื่อแล้วใช่มั้ย"
"ครับ"
"นั่นเป็นเพราะเด็กคนนั้นไงล่ะเค้าบังคับให้คาเมะจังเลิกยุ่งเกี่ยวกับจินคุงนะ"
"เรื่องนั้นผมทราบแล้วครับ..ยาบุก็หลุดปากออกมาแล้วแต่ผมก็ดันเข้าใจผิดอีก"
"เข้าใจผิดคิดว่าคาเมะจังมีคนอื่นใช่มั้ยเฮ้อ!จินคุง..ป้าถามไรอย่างนะ.เรารักคาเมะจังแน่รึเปล่า?"
"ทำไมป้าถามแบบนั้นล่ะ"
ยูอิจิพูดแทนก็คุณจินเล่นไม่เอ่ยปากอะไรออกมาซักคำ
"ก็ถ้ารักแล้วทำไมถึงได้ไม่เชื่อใจเค้าล่ะ.อย่างนี้คาเมะก็น่าสงสารแย่สิ"
จินเงียบแต่ซักพัก..ก็ส่งคำพูดที่ทำเอาขนลุกออกมา
"บางทีผมอาจจะรักเค้ามากเกินไปก็ได้"
คำพูดที่ทำเอาหมีโคอาล่าขนลุก..เฮ้ย!ไอ้จินมันพูดอย่างนี้ก็เป็นว่ะมันเปลี่ยนไปจริงๆ
"ช่างมันเถอะนะ.ตอนนี้ป้าอยากจะเจอหน้าเด็กคนนั้น.อยู่ไหนล่ะ"
"ไม่อยู่หรอกป้า..ลุงคิมมารับไปอยู่เกาหลีแล้ว..เมื่อเช้านี้เอง"
"มารับไปเกาหลีเหรอยูจัง.อืม..คงจะพาหลานไปรักษาโรคสินะ"
คำพูดที่คุณป้าได้พูดออกมา.มันทำให้คนสองคนสงสัย..รักษาเหรอ?..อะไร?
"ทำไมต้องรักษา..ป้าพูดอะไร"
"อ้าว!จินคุงกับยูจังไม่รู้สินะ.ป้าลืมไป..ก็เด็กคนนั้นเค้า.?"
ยังไม่ทันพูดประโยคต่อไป..เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขัดจังหวะซะก่อน
ตอนนี้คงต้องต้อนรับแขกคนต่อไป
"อ้าวพีจัง..เข้ามาก่อนสิ"
ร่างเล็กๆเดินพ้นประตูตามยูอิจิเข้ามา..ยามะพีที่หน้าตาดูเป็นกังวลในเรื่องบางอย่าง..อยากที่จะบอกเรื่องนั้นให้ทุกคนได้รู้เก็บไว้ไม่ได้แล้ว
"หวัดดีจ้ะพีจัง"
คุณป้าส่งเสียงทักทาย..ยามะพีทำได้แค่ยิ้มแห้งๆก่อนจะตอบ
"คุณป้ามานานยังฮะ..ไม่เจอกันซะนาน"
"ก็ซักพักแล้วล่ะลูกพีจังเป็นอะไรรึเปล่าทำไมหน้าตาดูไม่สบายเลย.."
"ก็มีเรื่องนิดหน่อยฮะ..คุณป้ารู้เรื่องเด็กที่ชื่อยาบุรึยังฮะ"
"รู้แล้ว..ก็คาเมะจังบอก.คาเมะจังเค้าอยู่กับป้าเองแหละ..นี่ก็กำลังจะพูดเรื่องโรคของเด็กคนนั้นให้สองคนนี้รู้พอดี"
"งั้นเหรอฮะ..ผมก็จะเอาเรื่องเดียวกับคุณป้า..มาบอกพวกเค้าเหมือนกัน"
ยามะพีกับคุณป้านั่งลงข้างกัน.มองผู้ชายสองคนที่งงปนความไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?
"ถ้างั้นก็ได้เวลาที่จะต้องพูดแล้วสินะ..จินคุง..ฟังป้าให้ดีนะลูก"
มองแววตาของจินที่ตั้งใจฟังอยากที่จะรู้ว่ามันคืออะไรคำพูดนั้น
"ยาบุเด็กคนนั้น..เค้าเป็นโรคหัวใจ"
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ..จินกำลังอึ้ง..ตลอดเวลาที่อยู่กับยาบุ..เค้าไม่เคยรู้เลยเหรอ?
"โรค---หัว---ใจ"
ไม่อยากจะเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริงยูอิจิเองก็นั่งตาค้าง.ยามะพีถือโอกาสเสริมต่อ
"ใช่แล้วล่ะ.เมื่อวันก่อน.คุณครูที่โรงเรียนอนุบาลก็โทรมาบอกเรื่องนี้.เค้าคุยกับยาบุแล้วยาบุก็หลุดปากออกมาว่า.เค้าเป็นโรคหัวใจ.ที่เค้าไม่ยอมบอกจินคุง..เพราะกลัวว่าจินคุงจะส่งเค้าให้แม่รึไม่ก็คุณลุงเค้าไม่อยากไปอยู่ที่อื่น.เค้าติดจินคุง..แล้วก็ไม่อยากให้จินคุงไปยุ่งกับใครด้วย"
"ถ้างั้นที่คาเมะมันแปลกๆกับไอ้จินก็เพราะยาบุมันสั่งน่ะสิ..ใช่มั้ย"
ยูอิจิถามข้อสงสัยที่หลายคนก็อยากรู้..คุณป้าเองก็เลยต้องพูดบ้าง
"คงประมาณนั้นแหละยูจัง.ความจริงคือยาบุเค้าไม่ชอบให้คาเมะกับจินคุงอยู่ด้วยกัน.คาเมะจังเค้าบอกว่า..สัญญากับยาบุเอาไว้ว่าจะไม่ยุ่งกับจินคุงอีกถ้ายาบุกินยาแก้โรคหัวใจ.วันที่เค้ากับยาบุออกไปข้างนอกน่ะ..เพราะว่ายาบุเกิดเป็นโรคหัวใจกำเริบ..ก็เลยต้องพาไปหารุ่นพี่ของคาเมะที่ร้านขายยา..ให้เค้าช่วยรักษาแค่นั้นล่ะ.แต่อยู่ๆยาบุก็ให้สัญญาบ้าบออะไรก็ไม่รู้ความจริงคาเมะไม่อยากทำแบบนั้นเลยนะแต่โดนบังคับทีนี้เข้าใจน้องรึยังล่ะ.ว่าทำไมต้องเชื่อฟังคำสั่งเด็ก 5 ขวบ..ก็เพราะเค้าเป็นห่วงร่างกายยาบุมากกว่าตัวเอง.ยาบุมีอนาคตอีกไกลถ้าตายตอนนี้ก็เสียดายแย่"
คำพูดยืดยาวของป้า..เสริมความเข้าใจให้จินมากขึ้น...เข้าใจในร่างเล็กๆเข้าใจว่าทำไมถึงได้หนีเค้าไปนั่นก็เพราะจิน..ไม่เข้าใจคาเมะมากกว่า
"จินคุง..ถึงชั้นจะไม่เกี่ยวกับครอบครัวนี้มากมาย..แต่ชั้นขอแนะนำนะจินคุงรีบไปขอโทษเค้าดีกว่า..คาเมะจังเค้าเหมือนไม่มีใครเลย..ชั้นดูออก..แล้วยูจังก็เหมือนกัน..ไปขอโทษคาเมะจังซะ..ชั้นรู้ว่าทั้งสองคนคงจะไม่อยากเห็นน้ำตาของคาเมะจังหรอกใช่มั้ยล่ะ"
ยามะพีพูดออกมาส่งผลให้บรรยากาศในบ้าน.เงียบเหมือนบ้านร้างหลังนึง
ทุกคนกำลังรอการตัดสินใจจากจิน.ถ้าจินไม่ไปทุกอย่างก็จบ..แต่ถ้าจินไปทุกอย่างมันก็จะดีขึ้น..ในที่สุด.
ร่างของจิน.ลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตูบ้าน.ใส่รองเท้า.หยิบเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆขึ้นมาใส่.
ป้ากับยูอิจิ.คงจะรู้แล้วว่าจินตัดสินใจยังไง..ทั้งหมดพากันเดินตามไป..
ทำอย่างที่จินต้องการจะให้มันเป็นยามะพีไม่ได้ไปด้วย..แต่ก็รู้ว่าการตัดสินใจของจิน..นั่นคือ

* * *