*~* Finding Kame *~*
-เกียวโต-
"เพี๊ยะ!!!"
"โอ๊ยยย..คุณย่าเจ็บนะ.จะตีมืออะไรนักหนา"
"ก็ย่าบอกกี่ครั้งแล้ว..ว่าเวลาหมุนถ้วยชาให้หมุนทางด้านไหน..ไม่เคยจำเลย.ดื้อจริงๆ"
"ก็คาเมะเบื่อนี่นา..ไม่เอาแล้วไม่ทำแล้ว..จะออกไปเที่ยวข้างนอก.ไม่อยู่ชงชาหรอก"
"คาเมะอย่าออกไปนะ.หน้าตาสวยๆอย่างเรา..เดี๋ยวก็โดนฉุดหรอก"
"ไม่กลัว.ถ้าเป็นอย่างนั้นนะคาเมะจะแอ่นอกให้มันจับเลย..มันจะได้รู้ว่าคาเมะก็มีแบบมัน"
ไอ้ตัวเล็กดูท่าจะดื้อมากกว่าเดิมสัญญาก็สัญญาเถอะ..มันทนไม่ไหวแล้ว
"อ้าวคุณหนูจะไปไหนคะ..ยังไม่หมดเวลาเรียนเลยนี่นา"
สาวใช้ชื่อมาโกโตะเดินสวนมา..มองหน้าบึ้งตึงของคุณหนูคาเมะไม่สบอารมณ์อย่างแรง
"ไม่รงไม่เรียนมันแล้ว.จะออกไปเที่ยวข้างนอก..ขอโทษคุณย่าด้วยแล้วกัน..อึดอัดที่สุดเลยพี่มาโกโตะก็บ้าๆๆๆๆๆ!!!"
"อ้าวคุณหนูเดี๋ยวสิคะ!"
"มาโกโตะ..ช่างเค้าเถอะ"
คุณย่าเดินออกมา..มองตามหลังคาเมะอย่างอ่อนใจ
"แต่ว่าคุณหนูยัง"
"บอกว่าไม่ต้องไปยุ่งกับเค้าไง..มาช่วยชั้นเก็บของดีกว่า..เร็วสิ"
ส่ายหัวให้กับร่างบอบบางนั้น.ดื้อด้านไม่ยอมใครเหมือนพี่ชายมันไม่มีผิด
"ที่นี่ล่ะ..บ้านที่คาเมะอยู่"
รถเต่าสีส้มจอดสนิท..จินที่นั่งเคียงข้างยูอิจิมองไปที่ประตูบ้านหลังใหญ่สไตล์ญี่ปุ่น..สายตาที่บ่งบอกได้ว่า..อยากจะเจอคาเมะมากแค่ไหน
แต่ก็กลัว..กลัวว่าถ้าเห็นคาเมะ.จะได้ปะทะคารมกันอีกน่ะสิ
"จินคุงฟังป้านะ"
จินไม่หันมามองทางด้านหลัง..คุณป้าก็พูดไป
"ถ้าเห็นคาเมะ.สัญญากับป้าได้มั้ยว่าจะไม่โกรธ.ไม่โมโหเค้าไม่พูดแรงๆกับเค้า"
"ผมจะพยายามครับ"
"แน่นะไอ้จิน"
ยูอิจิไม่ได้จะแน่ใจเลย..ถามไปแต่ก็โดนสายตาแข็งๆของจิน..ปะทะกลับมา.น่ากลัวกว่าเดิมอีก
"ยูจังก็จอดรถไว้แถวนี้ล่ะนะเดี๋ยวป้าไปเปิดประตูบ้านก่อน.คุณป้าลงมา.ตามด้วยจิน.ซักพักยูอิจิก็ตามมา
ไม่ลืมที่จะหยิบของขวัญวันเกิดชิ้นโตมาด้วย?
เท้าสามคู่เดินเข้ามาภายในบ้าน.บรรยากาศร่มรื่น.แฝงกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นไว้เต็มเพียบ
ผสมกับความเงียบของธรรมชาติมันทำให้บ้านนี้ดูมีสเน่ห์มากขึ้น
ยูอิจิเดินนำหน้าเข้ามา.มองจนทั่วบ้าน..มองจนตาแทบจะทะลุออกนอกเบ้า
"โหทำไมมันเปลี่ยนไปขนาดนี้.มาเมื่อตอนเด็กยังไม่มีต้นไม้.ไม่มีน้ำตกไม่มีสวนสวยขนาดนี้เลย"
"ก็ยูอิจิเล่นไม่มาเหยียบที่นี่เลยมันก็ต้องดูแปลกหูแปลกตาอย่างนี้แหละ"
คุณป้าส่ายหัวยิ้มๆให้หลานชาย..พร้อมกันนั้นก็มองจินเหมือนกัน..รายนั้นดูจะมองหาคาเมะมากกว่า
ยูอิจิที่เดินนำหน้ามาไม่สนใจเลยว่าเดินมาถึงหน้าประตูบ้านหลังใหญ่แล้วในตอนนั้นเอง.
"วันนี้จะเที่ยวให้รอบเมืองเลย.คุณย่านะคุณย่าไม่เข้าใจกันเลยให้ตายเหอะ!"
เสียงเล็กๆของคาเมะเดินบ่นมาพร้อมกับเปิดประตูบ้านอย่างอารมณ์เสียสุดๆ
"แอ๊ดดดด."
"พลั่ก!!"
ประตูไม้บานใหญ่ปะทะเข้ากับจมูกยูอิจิอย่างแรง..แรงจนล้มไปกองอยู่กับพื้น..เลือดไหลย้อยมาตามโพรงจมูก (แง้..หมีอยากกลับออส<เตรเลีย>)
"โอ๊ยยยยย.ใครมันบังอาจวะอะ..เฮ่ยย!!คาเมะ.!!??"
พี่ชายนั่งจับจมูกอยู่กับพื้นมองหน้าน้องสุดที่รักอย่างตะลึงมากกว่าไอ้สวนสวยรอบตัวนี้ซะอีก
ด้านจินก็มองไม่กะพริบ..ไม่เจอกันแค่2-3วัน.แต่ทำไมดูน่ารักขึ้นได้ขนาดนี้..ร่างบางที่อยู่ในชุดยูกาตะสีฟ้าใสแก้มแดงระเรื่อ..ริมฝีปากสีชมพูได้รูปผมที่ยาวประบ่า..กลิ่นหอมดอกไม้อ่อนๆที่มาจากร่างบาง..มันทำให้คนรอบข้างหลงในความงามไปชั่วขณะ
"คา..คาเมะ"
คำแรกที่จินพูดออกมา..พูดได้แค่นั้น..จะให้พูดอะไรต่อได้ในเมื่อมองแล้วมันอิ่มตาอิ่มใจ..อิ่มจนพูดไม่ออก.สวยๆอย่างนี้กูปล่อยไปได้ไงวะ..โง่จริงๆ
"เป็นไงล่ะจินคุงคาเมะจังสวยมั้ย?"
คุณป้าดูจะภูมิใจเป็นพิเศษ.ยูอิจิที่นั่งด้านล่าง..มือข้างนึงที่ไม่ได้จับจมูกดึงชายเสื้อคุณป้านิดๆ
"ป้า..นี่คาเมะน้องผมจิงอ่ะ..ทำไมมันเหมือนตุ๊กตาอย่างนี้ล่ะแก้มแดงด้วย..เค้าขอหยิกได้ป่ะเนี่ยะ"
ลุกขึ้น.เช็ดมือที่เลอะเลือดกำเดากับเสื้อผ้าตัวเองเอื้อมไปหยิกแก้มใสเบาๆคาเมะหลับตาแน่น.ทำให้หน้ายิ่งแดงขึ้นไปอีก
"แกเอาอุ้งตีนหมีของแกออกไปจากหน้าชั้นนะ!!"
ปัดมือพี่ชายออก..เก้อมั้ยล่ะทีนี้..คาเมะเริ่มเล่นงานพวกนายแล้ว..จินที่มองดูอยู่ใกล้ๆก็เริ่มจะรู้ถึงสัญญาณอันตรายทุกทีๆ
"โธ่ๆๆๆๆ..พี่ยูไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นเลยนะวันนั้นน่ะ..เหตุการณ์มันทำให้อินจัดอ่ะจิ..อย่าโกรธเค้านะ.นี่เค้ามาขอคืนดีกับน้องพี่ยูเลยนะเนี่ยะ.เห็นแบบนี้ยิ่งน่าหวงใหญ่เล้ยยย..ขอกอดหน่อยนะเจแปนนิส ดอลล์ของเค้า"
ยูอิจิรั้งตัวคาเมะเข้ามากอด..ลูบหัวยีหัวเล่น..แถมยังโยกเล่นในอ้อมกอดยังกะเด็กอนุบาล..ไม่ได้รู้เลยว่าร่างในอ้อมกอดตอนนี้ฟิวส์ขาด..ขาดจนหาตัวต่อยากซะด้วย
"ไอ้หมีควาย.ออกไป!!!!"
ผลักจนยูอิจิเซไปหาตัวจิน..แต่จินกลับไม่รับซะงั้น..ยูอิจิเลยได้พื้นดินข้างล่างเป็นที่รองรับอีกรอบ2
"คาเมะ.ว่าชั้นหมีควายได้ไงพี่แกเป็นหมีไฮโซนะหมีโคอาล่านะเว่ย!!"
ยูอิจิฟิวส์ขาดเหมือนกัน..ง้อดีๆว่ากูเป็นหมีควายอีก..
ร่างบางที่ฉุนจัด..อายจัดเพราะโดนเห็นในสภาพผู้หญิงเต็มตัว..กระฟัดกระเฟียดจะเดินเข้าบ้านคืน..แต่ทว่า.
กลับโดนมือที่อบอุ่นนั้นคว้าข้อมือเอาไว้ทำให้ร่างเล็กรู้สึกว่าต้องหันมามองคนๆนี้ด้วยสายตาที่แข็งกร้าวแต่แฝงอารมณ์งอนเอาไว้อีกเยอะ
"ปล่อย!!!"
"ไม่..นี่ชั้นมาก็หนีกันเลยเหรอชั้นมารับนายกลับบ้านนะคาเมะ.."
"ไม่กลับ..จะอยู่ที่นี่..ถึงจะโดนจับแปลงเพศก็จะอยู่..มือสกปรกของนายน่ะปล่อยชั้นได้แล้ว!!"
"นายอย่าใช้อารมณ์สิคาเมะ."
"นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งชั้น..นายเป็นใครกัน..ชั้นน่ะไม่เคยรู้จักนายหรอกนะ..รู้ไว้ซะ!!"
จินนิ่งงันไปเพราะคำพูดที่น้ำเสียงเหมือนตัดขาดเอาดื้อๆ..แต่กระนั้นมือใหญ่ก็ยังไม่ปล่อยไปง่ายๆ
"คนเย็นชาไม่เข้าใจคนอื่นอย่างนาย.ชั้นไม่รู้จักหรอก..อาคานิชิ จินคนที่ชั้นเคยรู้จักไม่ใช่แบบนี้ปล่อยชั้น!!"
"คาเมะจัง..ใจเย็นๆนะลูก..พวกพี่เค้ามาพูดกับเราดีๆนะ."
คุณป้าช่วยเสริม..ป้าก็ป้าเถอะเลือดขึ้นหน้าก็เอาไม่อยู่แล้วตอนนี้
"ป้าไม่ต้องพูดเลย..ไหนป้าบอกจะไม่บอกพวกเค้าไง..นี่แอบไปส่งข่าวถึงโตเกียวเลยนะ.ทำได้ยังไงกัน!!"
"ก็คาเมะจังจะให้ปัญหามันค้างคารึไง..ป้าไม่ชอบนะ."
"แต่นี่มันเรื่องของคาเมะนะ!!!"
"อุ๊บ!"
เสียงกลั้นหัวเราะดังมาจากยูอิจิ..สั่นเป็นเจ้าเข้าคาเมะเห็นแค่นั้น.ถามไปแบบตวาดหน่อยๆ
"แกขำอะไร"
"ก็ขำแกไงคาเมะ..เรียกแทนตัวเองว่าคาเมะด้วย..โดนฝังไมโครชิพหญิงเต็มตัวแหงเลยเนี่ยะ.."
ไม่ใช่แค่ยูอิจิที่ขำคนเดียวดูท่าจินก็เป็นไปกับเค้าด้วยขำเพราะน้ำเสียงเวลาพูดมันน่ารักก็เท่านั้นแหละ
ป้าเองก็อมยิ้มไปด้วย..ก็มันน่ารักหนิ
"ไอ้พวกบ้า..ไปตายซะ!!!"
ใช้แรงสะบัด..ผลักจินออกแถมยังเหยียบซ้ำที่เท้าของร่างสูงแรงจนเสียงดังตุ้บๆ
"โอ๊ยยยย..ทำอะไรน่ะคาเมะ!"
"สมน้ำหน้า!!"
ร่างบางวิ่งเข้าบ้านไปจนได้จินได้แต่ยืนเจ็บเท้าท่ามกลางเสียงเชียร์ของคุณป้า
"จินคุง..วิ่งตามน้องเข้าไปสิ..อย่าเพิ่งมามัวเจ็บ.เร็วเข้า..ยูจังด้วยนะ..ไปสิลูก!!"
"ผมด้วยเหรอ..เอางั้นก็ได้.ไอ้จิน..ตามไปเร็ว!!!"
ยูอิจิลุกขึ้นวิ่งไปพร้อมๆกับจิน..คุณป้าเองก็เดินลุ้นตามมาทางข้างหลัง.จนกระทั่งเข้าบ้าน
"ตึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"
เสียงฝีเท้าของทั้งสามคนที่กระหน่ำวิ่งอยู่บนพื้นไม้..ดังจนเด็กในบ้านที่กำลังทำความสะอาดอยู่.ตกใจ..ออกมาดูที่ต้นเสียง
คนแรกคาเมะ..วิ่งมาทั้งชุดยูกาตะ..เร็วจนพาอากาศด้านหลังตามมาด้วย
ฟิ้ว!
ผมของเหล่าสาวใช้โดนลมเอ๋อพัดครั้งที่นึง.วิ่งทำไมกันวะ?
คนที่สองที่ตามมาเกือบติดๆ..จิน..วิ่งเร็วจนเกือบจะตามทันคาเมะ.แต่ลมความหล่อมันเด่นชัด..
ฟิ้ว!
คราวนี้หน้าทุกคนหันไปตามทางที่จินวิ่ง.โอ๊ยยยยหล่อโคตร.
คนที่สามยูอิจิวิ่งเชิงจะไม่ไหวหอบแฮ่กตั้งแต่หน้าบ้านมาแล้ว
แถมพาลมเอ๋อมาอย่างเอื่อยเฉื่อย..ผ่านหน้าสาวใช้ไป.แถมตะโกนเรียกจินเสียงดังบ้านแทบแตก
"ไอ้จินรอกูด้วย!!!"
สาวใช้อายุซัก15-16หันไปพูดกัน."บ้านเรามีสัตว์สงวนวิ่งผ่านด้วยแฮะ??"
"ทุกคน..ยืนดูอะไรกันอยู่จ๊ะ"
สาวใช้5-6คนตื่นจากภวังค์เดินเข้ามาถามคุณป้าเป็นแถว.
"อะไรกันน่ะคะคุณนานาโกะ..วิ่งน่ากลัวกันขนาดนั้น"
"ไม่มีอะไรหรอก..เดี๋ยวทุกคนก็รู้เองแหละจ้ะไปทำงานกันได้แล้วนะ"
พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม..อะไรวะ..ทำงงเป็นคนที่สี่แล้วนะเนี่ยะเฮ้อ!!!
* * *
ปังๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!
"คาเมะเปิดประตูเดี๋ยวนี้.คาเมะ.คาเมะ!!!"
แทบจะพังประตูเข้าไป..ตามมาง้อขนาดนี้ดันโดนด่ากลับอีก..เจ็บใจนัก
"ออกมาเหอะคาเมะ..พี่กับไอ้จินมารับแกกลับบ้านนะเว่ย"
ยูอิจิช่วยอีกแรง..เคาะนานขนาดนี้แต่คาเมะก็ไม่ใจอ่อนเลย
ใครล่ะจะรู้ระหว่างประตูที่กั้นกลาง..
ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงชานด้านนอกห้องน้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว
ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น..นั่งฟังสิ่งที่ผู้ชายสองคนพูดง้อกันอยู่ตลอดเวลา.
ชั้นจะไม่ยกโทษให้ง่ายๆหรอก???โดยเฉพาะกับจิน..
"ไอ้จิน..พอเหอะว่ะ..นี่ตามง้อมาครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่เปิดเลยสงสัยโกรธจริงแหง.."
"แต่ว่า.."
"เอาน่า..ชั้นว่าเดี๋ยวค่อยมาง้อใหม่..ไปหาคุณย่าก่อนดีกว่า..นี่เข้าบ้านคนอื่นทั้งๆที่ยังไม่ทักทายเจ้าของบ้านมันน่าเกลียดว่ะ"
จินจำต้องทำอย่างที่ยูอิจิพูดโอเค.ครั้งหน้าชั้นจะบุกเข้าห้องเลยคอยดู.
ทันใดเสียงก็เงียบลงในฉับพลันบรรยากาศเงียบๆมันทำให้ร่างบางต้องหันไปดูทางประตูอยู่นาน
เสียงหายไปแล้ว..ไม่ง้อแล้วเหรอ..ไปไหนซะล่ะ..รึว่ายอมแพ้..
เห็นมั้ย..ในที่สุดพวกนายก็เลิกล้มไม่ได้ตั้งใจมาง้อชั้นจริงๆหรอก
"ตื๊ดดดดดด..ตื๊ดดดดดด"
รับโทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆ..ไอ้เสียงบ้าๆที่ไม่ต้องการจะได้ยินมันมาอีกแล้ว
*คาเมะเปิดประตูมาพูดกับชั้นเถอะ..คา..!!!*
ยังพูดไม่จบประโยคก็โดนร่างบางตัดสายทิ้ง..ไอ้คนโทรมาจะเป็นใครซะอีกถ้าไม่ใช่จิน
เดินเข้ามาในห้อง..ล้มตัวลงนอนที่พื้นเสื่อกลางห้อง..สายตาทอดมองไปที่เพดาน
ถอนหายใจเฮือกใหญ่อดทนดูความตั้งใจของจิน..จะไปได้ซักกี่น้ำ
ชั้นจะคอยดู
"ขอโทษครับ.."
ยูอิจิกับจินเดินมาที่ห้องใหญ่..บรรยากาศดูน่าเกรงขามน่ากลัวห้องไหนๆในบ้าน
แหงล่ะก็นี่มันห้องรับแขกของบ้าน..ห้องประจำของคุณย่านี่นา
ยูอิจิเดินเข้ามาอย่างสำรวมตามมาด้วยจิน..
คุณป้านั่งอยู่ใกล้ๆ..แทนที่จะบอกคุณย่าให้ดูหน้าหลานชายแท้ๆ
กลายเป็นสนใจจินซะงั้น
"คนหลังนั่นไงคะคุณแม่..แฟนคาเมะจังเค้าน่ะค่ะ"
"ที่เป็นเกาหลีน่ะเหรอ..หน้าตาดูขรึมๆดีนะ."
"ก็ขรึมล่ะค่ะ..แต่ถ้ามีเรื่องขึ้นมาเลือดร้อนสุดๆเลย..ได้ยินเสียงวิ่งเสียงเคาะประตูเสียงพูดเมื่อกี๊คุณแม่น่าจะรู้นะคะว่าใคร"
คุณย่าพยักหน้ารับรู้เงียบๆ..สายตามองแต่หน้าของจิน..แล้วยูอิจิไม่มองเหรอย่า?
"จินคุง..นี่คุณย่าแท้ๆของคาเมะจังแล้วก็ยูจังนะ"
"หวัดดีครับ"
จินโค้งให้งามๆหนึ่งทีก่อนจะนั่งสงบนิ่งอีกครั้ง.คุณย่ายิ้มใหญ่..จ้องไม่วางตาเลย
"เนี่ยะน่ะเหรออาคานิชิ จินคนนั้น.อืมมมม..ดูเป็นผู้ใหญ่จังเลยนะ"
"ขอบคุณครับ"
ยูอิจิมองคุณย่าทีมองจินที..ใจคอจะไม่ทักหลานชายเลยรึไง
"ย่าผมอยู่ตระกูลนากามารุนะ"
คุณย่าที่ยิ้มให้กับจินเมื่อกี๊..มองยูอิจิด้วยหน้าตานิ่งเฉย
"ชั้นก็ลืมไปว่าแกอยู่..ไม่เห็นหน้าเป็น10ๆปีตั้งแต่แกอยู่ป.5..นึกว่าที่นั่งอยู่นี่เป็นวิญญาณแกซะอีก..โทษทีนะย่าไม่เห็น"
"อ้าว.ย่าไมพูดงี้ล่ะ.เค้างอนแล่ว"
นั่งกอดอกทำแก้มป่อง..งอนเอาดื้อๆเลยมันอยู่กับยามะพีมากท่างอนเลยไปแนวเดียวกันเลย
คุณย่าไม่สนใจซะด้วยซ้ำ..คุณป้าเองก็นั่งขำพฤติกรรมหลานชาย
"มาง้อคาเมะจังเหรอเรา"
"ครับคุณย่า..ประมาณนั้นล่ะครับ..ขอโทษนะครับที่เมื่อกี๊รบกวนมากไป"
"ช่างเถอะๆ.มีอะไรเสียหายเดี๋ยวให้ยูอิจิมันรับผิดชอบก็ได้"
"อ้าว.ย่า!!!"
งอนอีกรอบ.แล้วคุณย่าก็ไม่สนใจอีกรอบ..เวลายูอิจิงอนปัญญาอ่อนกว่าคาเมะอีก..รายนั้นงอนแล้วดูน่ารัก.ไอ้นี่งอนแล้วน่าถีบ
"ไงเรา.เข้าใจเค้าแล้วใช่มั้ย..เรื่องนั้นน่ะ"
"คุณย่ารู้เหรอครับ"
จินงง.คุณป้านั่งอยู่ใกล้ๆเลยพูดแทน
"ก็ป้านี่แหละบอกเอง.คุณย่าเป็นผู้อาวุโสแล้วก็ให้คาเมะพักที่นี่.ถ้าไม่บอกท่านก็น่าเกลียดเกินไป"
"งั้นก็.อย่างที่พูดแหละครับผมเข้าใจเค้าแล้ว..เข้าใจหมดทุกอย่าง."
"ก็ดีแล้วนะ..ตอนนี้ก็เหลือแต่ตามง้ออย่างเดียวล่ะ.จริงมั้ยนานาโกะ"
คุณย่าถามความเห็นจากลูกสาว..จะได้เห็นลูกอ้อนของจินก็คราวนี้แหละ
รู้สึกทั้งคุณย่าแล้วก็คุณป้าจะสนใจแต่จิน..เมินหลานแท้ๆอย่างยูอิจิไปซะสนิท
น้อยใจนะจะบอกให้..
"ผมออกไปดีกว่า..ไม่รู้จะเข้ามาทำไม.ไม่มีใครพูดกับผมนี่นา"
ลุกเดินไปแบบงอนๆ..คุณย่านั่งมองก็แอบขำไปด้วย..อายุ20กว่าๆแล้วมันยังไม่เลิกทำตัวเป็นเด็กอีก
หมีโคอาล่าหน้าหงิกออกมาข้างนอก.ไม่รู้จะทำอะไร
ใช่สิ.ไปง้อไอ้คาเมะมันตามลำพังดีกว่า..ง้อได้เมื่อไรจะเอาไปเยาะเย้ยไอ้จินมัน..โฮะๆๆๆๆๆ
ก๊อกๆๆๆๆๆ!!
"คาเมะจัง..นี่พี่ยูนะเปิดประตูให้เค้าหน่อยจิ"
คาเมะที่นอนเล่นอยู่บนเสื่อ.นอนคิดอะไรอยู่เงียบๆ.เอียงหน้ามองประตู..
เชอะไอ้หมีโอาล่า..ชั้นไม่ยกโทษให้แกหรอก
"มาทำไม.ชั้นไม่มีพี่หน้าตาเหมือนหมีหรอกรู้เอาไว้ซะ.ทักคนผิดแล้วเว่ย"
"ไม่ผิดหรอก..เปิดให้พี่แป๊บเดียวนะคาเมะนะ..พี่อยากคุยกับแกน่ะ.คิดถึงน้องสาวน้าค้าบบบ"
"ใครน้องสาวแก..ชั้นผู้ชายเว่ย"
ยูอิจิยืนทำปากเบ้แบบเซ็งๆ.โด่เอ๊ยยยไอ้คาเมะ..เป็นผู้ชายแล้วไมมีแฟนเป็นเพศเดียวกันล่ะ.โห่ๆ!!
"โอเคจ้าๆ..เปิดประตูหน่อยนะคาเมะนะขอร้องล่ะ"
"ไม่เปิด!!!..ถ้ามีปัญญาเข้าก็เข้ามาเอง..แกเข้ามาได้ตอนไหนชั้นจะพูดกับแกตอนนั้นแหละ"
คาเมะคิดในใจ..ประตูล็อกลูกบิดอยู่..เข้าได้ก็ยอดหมีแล้วแกน่ะ
แน่ล่ะไอ้พี่ยูจะเป็นยอดคุณหมีนักไขให้คาเมะจังคนสวยดู..อย่าลืมสิว่ามาโกโตะมีกุญแจห้องทุกห้อง..ยูอิจิลูกอ้อนแค่ไหนใครก็รู้ขอแป๊บเดียวก็ได้..
"ครึ่ก!!"
"แกร๊ก!!"
เสียงประตูเปิดเข้ามา..ยูอิจิยืนยิ้มอยู่หน้าประตูยังกะได้หวยใต้ดินรางวัลที่หนึ่ง
คาเมะเสียท่าให้พี่ชายสุดแสบจนได้
"โธ่เอ๊ยยย..ใครใช้ให้แกเข้ามา"
"อ้าว..ก็มีกุญแจไมจะเข้ามาไม่ได้ล่ะ.คุยกันหน่อยนะคาเมะนะ"
เดินเข้ามาหาน้องช้าๆ.แต่คาเมะกลับเดินหนีออกไปตรงชานที่ยื่นเข้าสวนซะงั้น
ไม่สนใจด้วยว่าด้านหลังยูอิจิน่ะ..มีของขวัญวันเกิดชิ้นโตที่ตั้งใจเอามาให้ตัวใหญ่มากๆ??
นั่งอยู่ตรงชานนั้น.ยูอิจิจะเดินเข้าไปหา.แต่ทว่ากลับโดนไล่มา
"หยุดอยุ่แค่ประตูกระจกนั่นแหละ.ห้ามเข้ามาใกล้มากกว่านี้เด็ดขาด"
"ทำไมล่ะคาเมะ.พี่น้องกันนะ"
"พี่น้องเหรอ..ลองคิดให้ดีสิ..ว่าหลายวันที่ผ่านมา..พี่ยูเคยคิดว่าชั้นเป็นน้องเหรอ"
"ไมพูดงั้นอ่ะ"
"พี่ยูหลบหน้าชั้นตลอดเลย..ชั้นอยากคุยด้วยพี่ยูก็เดินหนี..ถามหน่อยเถอะว่าสนุกเหรอที่ทำให้คนอื่นเค้ารู้สึกเป็นหมาหัวเน่าอยู่ในบ้านตัวเดียวอยู่อย่างนั้นน่ะ"
พูดไปน้ำตาก็พาลจะไหลยูอิจิหยุดยืนฟังอย่างใจเย็นเห็นน้ำตาคาเมะร่วงลงมาซึมลงกับชุดยูกาตะสีฟ้าก็ยิ่งรู้สึกสงสาร
พี่ชายที่ควรจะเข้าใจน้องอยู่เคียงข้างน้อง..แต่กลับทำอะไรตรงข้ามกับสิ่งที่ควรจะทำอย่างนั้น..ให้อภัยไม่ได้เลย
"ฟังพี่นะคาเมะ.."
นั่งคุกเข่าลงตรงประตูที่เปิดออก..นั่งอยู่แค่นั้น.คาเมะไม่ให้เข้าใกล้ก็จะไม่เข้าใกล้
"โอเค..พี่อาจจะโกรธแกไม่มีเหตุผล..พี่อาจจะฟังความข้างเดียวในตอนนั้น.แต่แกคิดว่าพี่ไม่รู้สึกอะไรเหรอ..เวลาที่แกเศร้า..เวลาที่แกร้องไห้พี่ก็ยังดูอยู่ตลอด..เพียงแต่พี่ไม่กล้าที่จะเข้าไปหาก็เท่านั้น.พี่กลัวว่า..ถ้าสมมติมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา.การที่พี่เข้าไปมันอาจจะเป็นการกระแทกคำพูดเจ็บๆใส่แกก็ได้"
"ก็มันไม่ใช่ความจริง..ไม่ใช่เลยซักนิด.พี่ยูไม่เชื่อใจชั้น"
"ใช่..พี่ยอมรับว่าตอนนั้นพี่ไม่เชื่อใจแก.แต่ตอนนี้พี่มั่นใจในตัวน้องพี่แล้วนะ..คาเมะเชื่อพี่มั้ย?"
"ไม่ต้องมาพูดเลย..แค่คำพูดน่ะอย่าคิดว่าชั้นจะเชื่อ..มันก็แค่ลมปาก..จะไปยึดมั่นอะไรได้ถ้าไม่มีสิ่งรองรับ.รองรับให้ชั้นมั่นใจว่าพี่ยูจะไม่ทำอย่างนั้นอีก"
"มีสิ..ทำไมพี่จะไม่มีล่ะ?"
คาเมะงงทั้งน้ำตามีเหรอใครล่ะจะเป็นคนที่รองรับคำสัญญานั้นได้..สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง
"นี่ไงตัวรองรับ..คาเมะจังค้าบบบผมเป็นเพื่อนพี่ยูเองน้าค้าบบบบบบบ"
รู้สึกเหมือนอะไรนุ่มๆกระทบใบหน้า..แค่เพียงหันไปเท่านั้นก็ถึงกับอึ้งนิดๆ
"ห๊ะ!"
"หวัดดีคับ.ผมหมีโคอาล่าตัวหญ่ายยยยเป็นพยานให้นะคับพ้ม!"
ตุ๊กตาหมีโคอาล่าสีเทาแก้มยุ้ย..ถูกยื่นมาจากพี่ชายหน้าตาแบบเดียวกัน..ยูอิจิพากย์เสียงอยู่ข้างหลัง.เอามือหมีมาตะเบ๊ะ..ทำท่าว่ายืนยันซะมากมาย
"ยูอิจิสุดหล่อบอกว่า..เค้าจะไม่ทำกับน้องตัวเองอย่างงั้นอีกแล้วสัญญาๆๆๆ..ถ้าผิดสัญญาจะกินเข็มพันเล่มให้ดูเลย..จิงๆน้าค้าบบบบคาเมะจางงงคนฉวยยยย"
"ไปเอาหมีตัวใหญ่มาทำไมชั้นไม่ใจอ่อนง่ายๆหรอก"
เล่นตัวไปงั้น..จริงๆน่ะแอบยิ้มอีกด้าน..แต่ยูอิจิไม่เห็นเท่านั้นแหละ
"ไม่ใจอ่อนเหรอ..อืมมม..ทำไงดีล่ะยูอิจิสุดหล่อ"
ยูอิจิจับหน้าหมีหันมาปรึกษากับตัวเอง..ทำหน้าเครียด..พูดอยู่กับหมีอย่างนั้น..คาเมะแทบจะหลุดขรึมออกมาซะแล้ว
"อ๋อ..รู้แล้วๆเอาหูมาสิคุณหมีโคอาล่า.."
กระซิบกับหมีอีกแน่ะ..ไอ้นี่บ้าไปแล้ว
"โอเค..เดี๋ยวยูอิจิพูดเองแล้วกัน..น้องพี่ยูจะได้หายโกรธ..คาเมะ..คาเมะ.."
เอามือหมีแตะไหล่คาเมะแต่ก็ไม่หันมา..เอาวะพูดเลยก็ได้
"พี่ยูขอโทษนะ.."
คำนี้
คำนี้ไง.ที่อยากได้ยินมาตั้งนาน
พูดตั้งนานก็คืนดีให้แล้ว..เพิ่งมาพูดเอาตอนนี้เหรอเจ้าบ้า
หันหน้ามาหาพี่ชาย..รอยยิ้มที่อบอุ่นกลับมาอีกครั้ง..หน้าตาพี่ชายตอนยิ้มมันรู้สึกดีเวลามอง.
"พี่ขอโทษนะคาเมะ..ขอโทษ..นี่ของขวัญวันเกิดไง..มันรอให้คาเมะรับมันไปกอดนะ.เร็วสิ..เดี๋ยวมันน้อยใจแย่เลย"
คาเมะรับหมีตัวใหญ่ไปกอดไว้อย่างง่ายดาย..มองหน้าพี่ยูเนิ่นนานยิ้มทั้งน้ำตา..อยู่ๆก็เอาอุ้งเท้าหมีถีบไปที่กลางท้องพี่ชายดังอั้ก!
"ตอนนี้หมีมันเป็นลูกน้องชั้นแล้ว..ชั้นไม่ได้ให้มันถีบนะ.มันถีบของมันเอง..โทษฐานที่ทำให้คนอื่นเค้านั่งร้องไห้"
"เฮ้อจุกเลยนะเนี่ยะ.ถีบแรงจัง."
"คำนี้น่าจะพูดนานแล้วนะ..ไอ้บ้า..ลุ้นนะรู้มั้ย"
"เจงเด่ะ..แหมๆๆๆ..ก็พูดแล้วไง..ไม่โกรธเนอะ"
กอดน้องคาเมะทั้งๆที่มีหมีกั้นกลางอยู่..แล้วก็ผละออกช้าๆ
"ดีกันแล้วนะคาเมะ"
เอื้อมมือลูบหัวคาเมะเบาๆ..ก่อนจะยีหัวเล่นอยู่อย่างนั้น.ในที่สุดรอยยิ้มของพี่ชายที่มีต่อน้อง.รอยยิ้มของน้องที่มีต่อพี่ชายก็ปรากฏกลับมาเหมือนเดิม
"สุขสันต์วันเกิดนะ..ชอบหมีตัวนี้มั้ย"
"อื้อ"
"อยากออกไปเที่ยวกับพี่รึเปล่าคาเมะ"
"อื้อ"
"งั้นเดี๋ยวเปลี่ยนชุดแล้วเราไปเที่ยวกัน2คนนะ..ไอ้จินอย่าเพิ่งไปสนใจมันเลย.มันกำลังคุยกับคุณย่าสนิทสนมเชียว.หมั่นไส้ว่ะ"
นึกภาพแล้วอิจฉาตาร้อน..ฮึ่!ข้ามหน้าข้ามตาเข้าทางอาวุโส..ชั้นน่ะคืนดีน้องได้แล้วโว้ยยย.จะยุให้คาเมะเลิกกับแกให้ดู(อ้าว.ไอ้หมีบ้า!)
นึกถึงหน้าจินก็ยิ่งร้องไห้..กลั้นไว้สิคาเมะ..
ลุกขึ้น..เดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนตัวเองพี่ยูยิ้มแล้วมองตามไปด้วย..
รู้นะว่าสีหน้าเจ็บปวดเมื่อกี๊กำลังนึกถึงจิน
คาเมะจะรู้มั้ยนะ.ว่าไอ้ที่ชวนไปน่ะ.แผนยูอิจิกับจินเองแหละ
ปรึกษากันเรียบร้อย..ถ้าคาเมะออกไป..เดี๋ยวจะให้ไปรออยู่ที่รถ..แล้วพอทีนี้
จะเปลี่ยนตัวคนขับ..จากยูอิจิเป็นจิน..เท่านี้ก็จบเรื่อง..
ต่อให้คืนดีจนกลับมาเอาฟ้าสางก็ยอมล่ะวะคราวนี้..
"ยกโทษให้พี่อีกครั้งนะคาเมะนะแหะๆๆๆ"
* * *
