*~* Together *~*
สองพี่น้องเดินควงแขนกันมาตามทางเดินของบ้าน..เห็นแล้ว..รอยยิ้มคาเมะกลับมาแล้ว
แต่มันยังไม่เต็มที่หรอกนะ..ในเมื่อจินยังไม่เติมรอยยิ้มให้เต็ม..พี่ชายก็ได้เห็นเพียงแค่อมยิ้มก่อนล่ะ
"เข้าไปหาคุณย่ากับพี่ก่อนมั้ย..ไปขอท่านก่อนเดี๋ยวจะได้ไปกัน"
"แต่ว่านี่มันค่ำแล้วนะ..คุณย่าจะให้เหรอ"
"นานๆทีพี่น้องได้เที่ยวด้วยกันทำไมท่านจะไม่ให้ล่ะ..จริงมั้ย"
จูงมือคาเมะเข้าไปข้างใน..เสียงประตูที่เปิดออกทำให้สายตาทั้งสามคู่หันไปมอง
"ครื่ดดดดดดดด!"
"ยูจังน่ะเอง..เอ๊ะ!นั่นคาเมะจังนี่นา.เปลี่ยนชุดแล้วเหรอลูก"
คุณป้าชะเง้อหน้ามองด้านหลังยูอิจิ
ร่างเล็กๆกับผิวขาวๆที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดพอดีตัวสีเหลือง.แล้วก็กางเกงยีนส์ตัวใหญ่นิดๆ..ดูน่ารักในแบบของคาเมะ
ดีกว่าใส่ยูกาตะเป็นไหนๆ
"ผมจะพาน้องออกไปเที่ยวข้างนอกนะครับ..ย่าอนุญาตนะ"
ยืนมองหน้าคุณย่า..อยากได้คำตอบที่ทำให้ชื่นใจหน่อย
"ทำไมไม่ให้จินคุงไปล่ะ..จินคุงไปกับน้องหน่อยสิลูก..ไปเที่ยวกัน2คนดีกว่าเอาไอ้หมีนี่ไปนะ"
"ย่า!!!"
ยูอิจิโดนหักหน้าอีกแล้ว.จินหันหน้าไปมองคาเมะ..ร่างบางกลับเบือนหน้าหนี..จินอมยิ้มกับท่าทางเล่นตัวของคาเมะส่ายหน้าขำๆ.
"อย่าเลยครับคุณย่าผมว่าเค้าไม่อยากไปกับผมหรอก..ขนาดหน้าเค้ายังไม่มองเลย"
"เฮ้อ..เล่นกันไปมาเป็นเด็กไปได้คาเมะ.คุยกับจินคุงเค้าหน่อยสิลูก"
"ทำไมต้องคุยด้วยล่ะคุณย่า.."
"อ้าว.แฟนกันก็ต้องคุยกันสิจริงมั้ย"
"ไม่ใช่แฟนหรอกคนแบบนั้นน่ะไม่รู้จักซะด้วยซ้ำ..ป้าพาใครมาเหรอ..นั่งนานแล้วนะ..เมื่อไรจะกลับล่ะฮะ"
คาเมะทำเป็นไม่รู้จักซะงั้น.ท่าทางงอนๆของคาเมะมันทำเอาจินแอบยิ้ม
ร่างบางรำคาญซะแล้ว..บอกยูอิจิที่ยืนอยู่ข้างๆ..จะไปแล้วนะ
"ชั้นไปรอที่รถนะพี่ยู"
"เออๆ.ไปก่อนก็ได้..เดี๋ยวพี่ตามไป"
มองหน้าจินค้อนๆก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน..ทันทีที่ร่างเล็กๆนั้นพ้นสายตายูอิจิไอ้แผนสูงก็ร่าเริงทันที
"ไอ้จิน..เอานี่กุญแจ..เปิดประตูลากคาเมะขึ้นขับออกไปเลยนะเว่ย"
"แล้วจะให้ชั้นไปที่ไหนวะ"
"ไปที่นี่สิจินคุง"
คุณป้ายื่นการ์ดใบนึงให้..ด้วยรอยยิ้ม
"วีไอพีการ์ดมูฟวี่คลับ.อะไรครับ?"
"แสดงว่าจินคุงไม่เคยดูหนังเลยสิ..นี่มันเป็นการ์ดสำหรับสองคนนะ.นั่งดูหนังในห้องสองคน..ไม่มีคนรบกวนด้วย.บางทีอาจจะง้อได้ผลก็ได้..แถมช่วงนี้หนังโรแมนติคเข้าอีกต่างหากเอาไปเถอะนะจินคุง"
"ขอบคุณครับ"
จินเดินออกไปอย่างเงียบๆสามตระกูลนากามารุมองตามด้วยความชื่นใจ
ยูอิจิน่ะ.โดนคาเมะโกรธอีกครั้งก็ยอมล่ะวะ.
* * *
"พี่ยูเมื่อไรจะมาน้าาาาาาา"
ยกข้อมือดูนาฬิกาสีส้ม.นาฬิกาเรือนที่จินซื้อให้
อยู่มาถึง2ปีไม่เคยคิดจะทิ้งมันเลย..มีเรื่องกันขนาดนี้ก็ไม่คิดจะทิ้ง
"นั่งรอในรถดีกว่า..ไอ้บ้านี่มันจะคุยอะไรนักหนานะ.คนพรรค์นั้นไม่ต้องคุยด้วยยังจะดีซะกว่า"
นึกถึงหน้าจินแล้วก็อารมณ์เสีย..เปิดประตูนั่งข้างคนขับ..รอพี่ยู..แต่ว่า
พี่ยูไม่มาแล้วนะคาเมะ..รู้ป่ะเนี่ยะ?
หลับตาพิงเบาะซักพักคงจะดีแต่ในเวลาไม่กี่อึดใจ..ประตูด้านคนขับก็เปิดออก
มาซักทีนะไอ้หน้าหมี.
"พี่ยูทำไมไปนานนักล่ะ.คุยอะไรนักหนา"
ร่างที่พูดด้วยนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ..คาเมะยังไม่หันหน้ามามองแต่แค่ปลายตาเห็นเท่านั้นก็.
"เฮ้ยยย.นายมาได้ไง!!"
จินไม่ตอบ..กลับสตาร์ตเครื่องรถไม่สนใจร่างที่ตกใจจะบ้าตาย
"พี่ยูไปไหน.."
"อยู่ในบ้าน"
จินตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"ก็พี่ยูจะไปกับชั้นนี่นา..แล้วทำไมให้นายมาล่ะไม่เอานะ..ชั้นไม่ไปแล้ว"
ทำท่าจะลงไปอย่างเดียว..จินที่ว่าไวกว่า.โถมตัวเข้าหา..กดล็อกที่อยู่ข้างคาเมะทันที..
คาเมะอึ้งหันหน้ามามองจินที่ตอนนี้ใกล้กันจนจะล้มตัวลงไปทับกันอยู่แล้ว
ร่างสูงส่งประโยคนึงที่ทำให้คาเมะต้องหยุดไปนาน
"นั่งเฉยๆเรามีเรื่องต้องพูดกัน"
น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นมันทำให้คาเมะรู้สึกกลัวขึ้นมา..จินไม่ได้พูดนานแล้วกับความเย็นชาแบบนี้..ตั้งแต่ตอนม.ปลายที่มีเรื่องกับคนในห้องตอนนั้น..จินก็ไม่ได้พูดมันอีกเลย..โกรธจัดจริงๆแล้วใช่มั้ย?
"นายจะพาชั้นไปไหน"
ไม่ตอบคำถาม.จินทำเพียงแค่ขับรถออกไปอย่างเงียบๆ.ใบหน้าบึ้งตึง.แล้วตกลงใครควรจะโกรธใครกันแน่?..
ระหว่างชั้น..กับนาย???
"ไปเที่ยวกันมั้ย"
จินถามน้ำเสียงเริ่มอ่อนลงแล้ว..คาเมะไม่ตอบคำถาม..หันหน้าไปที่อื่นดีกว่าจะหันไปมองจิน..
ระหว่างขับรถ.ภายใต้ความเงียบงัน..จินเอื้อมมือเปิดเครื่องเสียงติดรถยนต์.หมุนหาคลื่นที่กำลังเปิดเพลงอยู่ตามหน้าปัดวิทยุ
เสียงเพลงรัก..ดังแว่วมา..บาดหูร่างบางที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆ..
ช่วงเวลานี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาเปิดเพลงรักนะ
นิ้วเรียวเล็กของคาเมะกดปิดเพลงทุกอย่าง..อารมณ์จินที่กำลังนั่งสบายใจกับเพลงก็ดันหายไปด้วย
ชั้นฟังอยู่นะคาเมะ..ปิดทำไม"
"ก็ชั้นไม่อยากฟังนี่นารำคาญ"
"เพลงรักมันบาดหูจนดิ่งลึกไปถึงใจเลยรึไง"
ว่าจะไม่สนใจกับคำพูดของจิน..แต่ก็ต้องหันกลับมาด้วยสีหน้าโกรธจัด..โวยวายใส่ร่างสูงที่กำลังขับรถอยู่เหมือนเด็กๆ
"ก็เอาเลยเซ่..อยากฟังก็ฟังไปเลย..ไอ้คนมีความรักเต็มหัวใจ..ฟังซะสิ.!!!"
คาเมะเปิดวิทยุกลับคืนเหมือนเดิม.เร่งเสียงให้มันดังขึ้นกว่าเก่า.แทนที่จินจะอารมณ์เสียแต่เปล่าเลยกลับยิ้มเหมือนสนุกที่ได้แกล้งร่างบางที่ฮึดฮัดจะเป็นจะตาย
เสียงดีเจในวิทยุ..พูดหลังจากที่เพลงรักเสียดแทงใจของคาเมะจบลงเสียงฟังดูสบายๆทำให้ผ่อนคลายนิดๆ
*ค่ะ..ตอนนี้ใครที่กำลังมีเรื่องทุกข์ใจเกี่ยวกับความรัก.กำลังตามง้อแฟนอย่างเอาเป็นเอาตาย..ขอให้พยายามกันไปให้เต็มที่นะคะ..เชื่อเถอะค่ะ.เมื่อถึงเวลาที่เค้าคิดถึงคุณ..เค้าจะกลับมาหาและจะอยู่กับคุณตลอดไป*
"เชอะ..ชั้นคนนึงล่ะที่ไม่ใช่"
คามะพูดออกมาหลังจากที่ดีเจพูดสำนวนนั้นจบลงจินทำได้แค่ยิ้มนิดๆก็คอยดูแล้วกันนะคาเมะ..ชั้นนี่แหละที่จะทำให้คำพูดนั้นมันใช่..
*ก่อนที่จะฟังเพลงต่อไป..เรามีข้อความมาจากผู้ชายคนนึงนะคะ.เค้าบอกว่าตอนนี้แฟนผมหนีไปอยู่กับใครก็ไม่รู้..เรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยผมอยากขอโทษเค้าแล้วก็อยากฝากเพลงวันเกิดให้เค้าด้วย..เพราะวันที่เค้าจากผมมาเป็นวันที่23กุมภาวันเกิดเค้าพอดี..อืมมม..น่าเห็นใจเหมือนกันนะคะ..แฟนของคุณนากามุระ.ถ้าฟังอยู่ช่วยเห็นใจเค้าด้วยเถอะค่ะ..ถ้างั้นเราไปฟังเพลงวันเกิดที่คนๆนึงมอบให้คนๆนึงกันเลยนะคะ*
ดีเจเสียงใสเปิดเพลงที่ดูธรรมดา..เมโลดี้น่ารักๆ..คนฟังหลายๆคนอาจจะดูไม่สนใจกับเนื้อเพลงในนั้นเพราะไม่ใช่เรื่องของตัว
แต่ตรงกันข้ามกับคนที่นั่งอยู่บนรถในตอนนี้.ทุกเสียงที่ส่งผ่านมาทางหน้าปัดวิทยุมันดูจะตรงกับคนสองคนที่กำลังนั่งเงียบอยู่ด้วยกัน..
วันเกิดที่ดูไม่สำคัญ..วันเกิดที่ดูเหมือนจะเป็นวันตาย..ตายทั้งเป็น..ในวันนั้น.วันที่สิ้นสุดความอดทน..จนทำให้ร่างเล็กๆต้องออกมาหาที่พึ่งใหม่ที่ไม่ใช่บ้านหลังนั้น..
และเป็นวันที่..จิน.รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง..แต่ก็ดูเหมือนทุกอย่างจะสายเกินไปเมื่อกลับมาถึงบ้าน
เนื้อเพลงที่บ่งบอกว่าขอให้มีความสุขในวันเกิดแต่จะมีใครรู้มั้ย.ว่าวันนั้น..มันเป็นวันที่ชั้นทุกข์และท้อกับชีวิตมากที่สุด.
ทนไม่ไหวกับเสียงบาดหูพวกนี้ความดังที่มีของเสียงเพลงในรถมันยิ่งตอกย้ำภาพความทรงจำอันเลวร้ายวันนั้นได้ดี..
กดปิดอย่างไม่รีรอให้ใครขอและคนที่ปิด.ไม่ใช่คาเมะ..แต่กลับเป็นจินซะเองที่ปิด.
เหลือบมองร่างบาง..ที่ยังคงหันหน้าไปทางอื่น..รู้สึกเหมือนน้ำใสๆม้วนตัวไหลลงอยู่ข้างแก้ม..
สงสารนะ..รักด้วย..นายจะรู้บ้างรึเปล่า
ปลายทางข้างหน้าที่จินจะพาไป..ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใจกลางเมืองเกียวโต..เลี้ยวรถเข้าไปช้าๆ.ช่วงนี้ยังไม่ถึงเวลาเงินเดือนออก.คนเลยไม่เยอะอย่างที่คิด..
จอดรถไว้จนสนิทนิ่งกับพื้นจากที่เงียบอยู่แล้วเมื่อหยุดเครื่องรถก็ยิ่งเงียบขึ้นไปอีก..
จินมองร่างที่อยู่ใกล้ๆ..ปรารถนาที่จะเอื้อมมือเกาะกุมหลังมือของร่างบาง..แต่แรงสัมผัสเหมือนแม่เหล็กขั้วเดียวกัน.ที่ผลักออกอย่างง่ายดายมือของจินหมดหวังที่จะได้จับมือคาเมะ..ร่างเล็กๆนี้ไม่ตอบรับกับคำว่าขอโทษทางร่างกายเลยซักนิด..
ชั้นต้องการเพียงแค่คำพูด..พูดคำว่าขอโทษให้ชั้นได้ยินซักครั้ง..ไม่ได้เหรอจิน..แค่2คำเท่านั้นชั้นก็จะยกโทษทุกอย่างให้.ได้มั้ย?
"คาเมะ..ชั้น.."
จินพูดอึกๆอักๆ.จะบอกแล้วใช่มั้ย..คำนั้น..ที่ชั้นอยากได้ยิน..เหมือนกับที่พี่ยูพูด..เร็วสิจิน.ชั้นก็เบื่อที่จะต้องทำท่าแสนงอนแบบนี้แล้วนะ
"ชั้นจะบอกว่า"
""
"เราเข้าไปซื้อของในห้างกันเถอะ."
ความหวังดับวูบ..นายไม่ได้อยากจะพูดจริงๆด้วย..คนอย่างนาย..คนอย่างนายนี่มัน..โธ่เอ๊ยยยย!!
คาเมะหุนหันลงจากรถไปอย่างรวดเร็วโกรธหนักขึ้นทุกที.ถ้านายพูดเมื่อไร.ชั้นตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะจูบนายซักทีนึง..แต่ถ้าเป็นอย่างนี้..รอไปจนตายก็ไม่ได้หรอก
"คาเมะ..เดี๋ยวก่อนสิคาเมะ!"
จินลงจากรถตามไปอีกคน..คาเมะก้าวเท้าฉับๆ..เร็วจนตามแทบไม่ทัน..โมโหจนอยากจะเดินหนีไปให้พ้นจากหน้าของจินซะ
คาเมะชั้นจะพูดคำว่าขอโทษ..ขอโทษที่เข้าใจผิดขอโทษที่ทำสิ่งต่างๆที่มันทรมานจิตใจลงไป..แต่ทำไมปากมันไม่ขยับ.มันไม่กล้าเลยซักนิด..เพราะอะไรชั้นก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน??
"เดี๋ยวก่อนสิ..พูดกันดีๆได้มั้ย..อย่าเพิ่งอารมณ์เสีย"
วิ่งมาทัน..เร็วพอจะคว้าข้อแขนของร่างเล็กๆนี้ได้..คิดเหรอว่าจะนิ่ง..จะพูดกันดีๆ..วันนี้แรงคาเมะเยอะเป็นพิเศษ..สะบัดทีเดียวก็หลุดออกจากจิน.
แน่ใจเหรอว่าแรงเยอะ?..มันอาจเป็นเพราะจินหมดแรงที่จะพูดแล้วก็ได้..มันท้อแล้วรู้บ้างรึเปล่า?
จินเข้าคว้าแขนของร่างบางอีกทีนึง..พยายามดิ้นขัดขืนสุดตัว.แต่คราวนี้จินไม่ปล่อยอีกแล้ว.จับลากมาอีกทางด้านนึงด้านของโรงหนังโรงหนังที่คุณป้าได้ให้การ์ดใบนั้นมา..
เอาวะ..สนองน้ำใจคนแก่หน่อย.ลากมาที่นี่แหละ..ไม่รู้เรื่องก็หาที่ใหม่เคลียร์ก็แล้วเรื่อง
"ปล่อยนะ.!!"
"ปล่อยให้โง่รึไง..หยุดอารมณ์ร้อนๆนี่ซักทีดูหนังซักเรื่องดีกว่าเผื่อมันจะทำให้ใจสงบขึ้นบ้าง"
"ชั้นไม่ดู..ไม่อยากดูอะไรทั้งนั้น..ปล่อยชั้น!!"
จินไม่ฟังเสียงลากเข้าไปที่ซื้อตั๋ว.เห็นทีถ้าพาเข้าไปในห้องวีไอพีอย่างที่คุณป้าพูดคงจะไม่ได้ผลแน่ๆ.อาละวาดแรงชัวร์ๆ..
ถ้าเข้าไปในที่ๆมีคนเยอะก็คงจะรู้สึกอายแล้วก็สงบบ้างล่ะ?
"สองคนครับ"
พนักงานยื่นตั๋วหนังให้..เรื่องคุณหมียอดนักสืบ..ดูท่าตระกูลนี้ทำอะไรจะไม่พ้นเรื่องหมีจริงๆ..จินนี่ก็ช่างเลือกเรื่องให้มันเข้ากับบรรยากาศเหลือเกิน
"ไม่ดู..ชั้นไม่อยากดูอะไรกับนายทั้งนั้น..ปล่อยชั้นเซ่!!"
จินยังคงทำหูทวนลม..ลากตัวคาเมะเข้ามาในโรงหนัง..ตอนนั้นหนังตัวอย่างเพิ่งฉายจบ..คนก็เงียบได้ที่แต่คาเมะกลับทำลายความเงียบนั้นด้วยเสียง180เดซิเบลของตัวเอง
สายตาทุกคู่มองมาที่คาเมนาชิ คาซึยะ.สวยๆอย่างนี้เสียงดีเป็นบ้า..
แทรกขาของผู้คนที่นั่งอยู่เข้ามานั่งในที่นั่งกำมะหยี่สีแดงสดของตัวเอง.กดร่างคาเมะให้นั่งลงก่อนที่จะนั่งตามในที่นั่งใกล้ๆกัน
"ไม่อยากดูไม่ได้ยินรึไงไอ้นิคันบ้าาาาา!!!!!!!!!"
คาเมะตะโกนใส่หูจินจนได้..จนมีมือนึงสะกิดไหล่ถึงได้สงบ.
"แม่หนู..เบาๆหน่อยสิเดี๋ยวเด็กๆเค้าดูหนังไม่รู้เรื่องกันพอดี"
คุณป้าท่าทางดุๆจุ๊ปากบอกให้เงียบๆ.คาเมะมองสายตารอบข้างแล้วชักกลืนน้ำลายเพราะความกลัวนิดๆ..ผู้ใหญ่หลายคนอยู่เต็มไปหมดแถมเด็กๆก็ดูจะทำหน้าไม่พอใจซะด้วย
"บอกแล้วให้เงียบๆสงบๆ..เป็นไงล่ะ."
จินเยาะเย้ยกลับยิ้มสนุกที่ได้แกล้งคน..คาเมะง้างกำปั้นจะทุบลงที่ไหล่.แต่ยังไม่ทันที่จะทุบแขนแข็งแรงของจินก็เกี่ยวรอบคอของร่างบางให้ล้มตัวลงมาสู่อ้อมอกตัวเอง
แรงขัดขืนยังคงหลงเหลือ..สะบัดจะให้หลุด..แต่..
"ชู่ววววว์..หนังมาแล้ว.เงียบๆนะคาเมะ"
ว่าง่ายขึ้นมาบ้าง.เงียบลงจริงๆ..หัวของคาเมะแนบกับอกของจินคิ้วยังคงขมวดหากันจนไม่มีทีท่าว่าจะแก้ออก..เหลือบมองไปที่หน้าของจินเป็นครั้งคราว..อะไรกันน่ะ.ไม่มีสีหน้าทุกข์เลยรึไงที่ชั้นอารมณ์เสียแบบนี้.กลับดูหนังสบายใจตัวเองอยู่ได้..คนบ้า.ไม่มีความรู้สึกรึไงกัน
"หมีมันน่ารักดีนะคาเมะ.ไอ้ตัวเล็กๆนั่นเหมือนนายเลย.เอถ้างั้นตัวใหญ่ก็คงจะเป็นไอ้ยูล่ะมั้ง.ว่ามั้ยคาเมะ"
จินเบนสายตามายังคาเมะที่หัวทั้งหัวอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองสงบลงแล้วก็น่ารักกว่าเดิมอีกมองที่จอหนังไม่กะพริบตาเลย
"อยู่นิ่งๆก็น่ารักออก.ทำไมไม่ทำก็ไม่รู้นะ..ว่าไงคาเมะ"
ก้มลงจูบที่เส้นผมสีน้ำตาลนั้นเบาๆก่อนจะซุกไซ้จมูกลงบนกลุ่มผมนั้น..คาเมะหลับตารับกับสัมผัสอบอุ่นรู้สึกดีที่ได้รับสัมผัสสบายๆ..แต่ว่า..ภาพในความทรงจำเก่าๆก็กลับมา
ภาพที่เห็นยาบุมองมาด้วยความเกลียดชัง..ภาพที่จินมองคาเมะด้วยสายตาที่เย็นชาเจ็บปวดใจภาพที่ทุกคนเข้าใจผิดในตัวเค้า..อยากได้คำว่าขอโทษจากคนๆนี้แต่เมื่อไรที่จะถึงวันนั้น..ชั้นอยากจะถาม
อยู่ๆน้ำตาที่กักเก็บไว้ไม่ให้ไหล.ในที่สุดทำนบก็แตก..ไหลพรากสู่อ้อมแขนที่กำลังโอบรัดตัวเองอยู่.
ไม่ใช่แค่น้ำตาที่ไหล..แต่เสียงสะอื้นเล็กๆมันตามมาด้วย
"คาเมะ."
จินเรียกเบาๆเพราะรู้สึกถึงน้ำใสๆที่ไหลลงมาช้าๆ..ชุ่มแขนตัวเองร่างเล็กๆนั้นสั่นจนตัวไหว.รู้สึกถึงนิ้วเล็กๆที่สะกิดข้างหลังจิน
"พี่คับๆพาพี่สาวออกไปข้างนอกเถอะคับผมว่าพี่เค้าคงสงสารหมีตัวนั้นจนไม่อยากดูต่อแล้วแน่ๆเลย"
เด็กน้อยวัย7ขวบบอกด้วยความไร้เดียงสา..จินยิ้มตอบเบาๆ..ก่อนที่อ้อมแขนนั้นจะปลดปล่อยคาเมะให้เป็นอิสระ.คาเมะพาร่างตัวเองหนีออกให้ไกลจากจิน.จินวิ่งตามออกมาเห็นคาเมะยืนเช็ดน้ำตาเช็ดแบบลวกๆไม่ได้สนใจว่าใครจะมองตัวเอง
"คาเมะ"
เอื้อมมืออยากที่จะเช็ดน้ำตาให้ร่างสวยๆที่อยู่ตรงหน้า..แต่กลับไม่เห็นความหวังดีซะอย่างนั้น
"ชั้นอยากกลับบ้าน..ขอชั้นกลับบ้านเถอะ..นะจิน"
"แต่นายยังพูดไม่รู้เรื่องเลยนะ..ชั้นจะพานายกลับได้ไงในเมื่อนายเอาแต่หนีชั้นแบบนี้.."
"ชั้นไม่มีอะไรจะพูดถ้านายอยากอยู่นี่ก็ตามใจชั้นจะนั่งแท็กซี่กลับเอง.."
หันร่างเดินหนีไปจากที่ๆได้ยืนอยู่จินรีบเดินตามไปเพราะถ้าคลาดสายตาไปแม้นาที.ไม่แน่ว่าคาเมะอาจจะไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ
ชั้นทำให้นายเจ็บอีกแล้วใช่มั้ย..ทำให้นายรู้สึกไม่ดีอีกแล้วใช่มั้ยชั้น..ชั้น
พูดไม่ออกจนได้..ไอ้จินเอ๊ยยยย!!!
* * *
ระหว่างทางภายในรถ..เงียบมาตลอด.
น้ำตายังไม่หยุดไหล.จินยื่นทิชชู่ให้ก็ไม่รับ.
เสียงที่บ่งบอกว่าร้องไห้นั้น..มันทนไม่ได้ที่จะต้องมานั่งฟังโดยที่ไม่พูดอะไรเลย..
ซอยข้างหน้าก็เป็นบ้านคุณย่าแล้วตอนนั้นก็ประมาณ3-4ทุ่มได้อีกนิดเดียวก็จะถึง
ใกล้จะถึงแล้วจะได้อยู่เงียบๆคนเดียวซักทีไม่อยากให้ใครรบกวน..ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาอีกแล้ว.
คำว่าขอโทษ.ไม่พูดก็ไม่ต้องพูดในเมื่อไม่พูดชั้นก็ไม่จำเป็นต้องรับฟังมันอีกแล้ว
รถนั้นเลี้ยวเข้าไปในซอย..มุ่งตรงไปสู่จุดหมายที่คาเมะตั้งใจไว้..แต่สำหรับจินไม่ใช่
เพราะที่ๆตั้งใจไว้มันเป็นสวนสาธารณะใกล้ๆ..หรือบางทีอาจจะเรียกว่าจุดชมเมืองด้านล่างก็เป็นได้
เพราะว่าบ้านคุณย่า..อยู่บนที่ๆเรียกได้ว่าเป็นที่สูง..บนเขาที่กลายเป็นบ้านคนหลากหลายหลังคาเรือน..ที่ๆจินหมายเอาไว้จึงเรียกได้ว่าดีที่สุด
"ทำไมไม่พาชั้นกลับบ้าน."
เสียงน้อยๆปนเสียงสะอื้นถามขึ้น.
"บอกแล้วว่าชั้นยังพูดกับนายไม่รู้เรื่องลงมาหน่อยสิฟังชั้นพูดนิดเดียว.ชั้นตั้งใจว่าชั้นจะพูดเพราะฉะนั้น.อยากจะให้นายตั้งใจฟังได้มั้ย"
คาเมะนิ่งงันไป..ก่อนที่จะตกลงโดยการเปิดประตูรถ..เดินลงไปสู่จุดชมวิวเบื้องหน้า..ในสวนสาธารณะแห่งนึง
ยอมฟังชั้นใช่มั้ยคาเมะ..??
จินเดินตามมาข้างหลัง..ไม่ลืมที่จะหยิบสิ่งของบางอย่างลงมาด้วย
มองร่างบางที่ยืนสงบนิ่งอยู่คราบน้ำตาที่เมื่อกระทบกับแสงจันทร์..มันดูเด่นชัดจนมองในระยะไกลก็ยังเห็น
"ชั้นถามอะไรหน่อยนะคาเมะนายเจ็บมั้ย"
"ชั้นไม่ได้เป็นไรซะหน่อยจะเจ็บได้ไง"
"เจ็บสิ..ใจนายไง..เจ็บเพราะชั้นมาเป็นอาทิตย์เจ็บที่ชั้นทำเป็นไม่สนใจ"
"รู้ตัวด้วยเหรออาคานิชิ จิน..ที่จริงชั้นไม่จำเป็นต้องเจ็บขนาดนั้นหรอกนะ..ถ้าชั้นไม่ได้ยินคำพูดกระแทกแรงๆผ่านสายโทรศัพท์ของนาย"
อีกแล้ว..น้ำตาที่เพิ่งเหือดหายไปมันกลับมาอีกแล้วขอทีเถอะพระเจ้า..อย่าให้คาเมนาชิคนนี้เป็นพวกพ่ายแพ้ต่อคำพูดนิดเดียวได้มั้ย..ขอร้องล่ะ
"โง่ๆอย่างนี้ไงล่ะ..ถึงได้โดนเด็กมันข่ม..ฮึ่!สะใจจังนะคำนี้รู้มั้ยจิน.ชั้นฟังแล้วแทบช็อกเลยล่ะ.."
พูดด้วยน้ำเสียงที่อดกลั้นเต็มทีตัวสั่นไหวเพราะแรงสะอื้นขนาดจินมาฟังทีหลังยังอึ้งยังรู้สึกไม่ดี..แล้วคาเมะล่ะ.โดนตรงๆขนาดนั้นจะไม่รู้สึกยิ่งกว่าเหรอ?
"ตอนนั้นชั้นเป็นห่วงนายมากไป..ก็เลยพูดแรง..ชั้น.ชั้นไม่ได้ตั้งใจ"
"ใครๆมันก็ไม่ได้ตั้งใจทั้งนั้นแหละจิน..พวกไม่รู้จักคิด.เอะอะๆก็โกรธ..ชั้นไม่เข้าใจเลยนะอาคานิชิ จินคนเดิมที่ชั้นเคยรู้จักหายไปไหนคนที่คอยสนใจชั้นทุกครั้งที่ชั้นมีปัญหา.คนที่อยู่ใกล้ๆชั้นตอนที่ชั้นไม่มีใครคนที่อยู่กับชั้นเมื่อชั้นต้องการ..คนๆนั้นที่ชั้นเคยรู้จักหายไปไหนชั้นอยากจะรู้"
"ก็ชั้นไง.ชั้นอยู่ตรงนี้.ชั้นมาหานายนะคาเมะ.นายไม่ต้องกลัว"
"ไม่ใช่หรอก.คุณไม่ใช่อาคานิชิ จินคนนั้น..ชั้นขอร้องคุณหน่อยได้มั้ย..ตามผู้ชายคนนั้นกลับมาให้ชั้นที..คนที่ชั้นรักเค้ามากที่สุด.ตามกลับมาให้ชั้นได้มั้ย..ชั้นอยากได้ความอบอุ่นจากเค้า..อยากได้มากๆ..ถ้าไม่มีเค้าชั้นจะฆ่าตัวตายเพราะชั้นถือว่าเค้าไม่อยู่ในโลกใบนี้แล้ว..เค้าจากชั้นไปแล้ว"
"คา..คาเมะ..ชั้น"
จินอ้ำอึ้ง.คาเมะพูดเหมือนตัดขาดจากกัน.เหมือนว่าเค้าไม่ใช่คนที่ร่างบางกำลังตามหา
"ชั้นเข้าใจนะคาเมะเรื่องนายกับจุนโนะเรื่องสัญญาระหว่างยาบุ.ทุกๆเรื่องชั้นเข้าใจหมดแล้ว..ยกโทษให้ชั้นได้มั้ย"
"ยกโทษให้นายเหรอ.นายเข้าใจแน่แล้วรึเปล่าถึงนายเข้าใจแต่ยาบุเค้าจะว่าไงที่นายทำแบบนี้ห่วงเด็กเถอะนะ"
"ชั้นคงไม่ต้องห่วงแล้ว..ยาบุไปอยู่กับลุงเค้าแล้ว.ชั้นรู้ว่าเค้าเป็นโรคหัวใจ..แล้วชั้นก็รู้ว่าที่นายสัญญาอย่างนั้นกับยาบุเพราะนายไม่อยากให้ยาบุต้องเป็นอะไรไปมากกว่านี้.กลัวจะสะเทือนใจในเรื่องของเรา..ชั้นเข้าใจหมดแล้วคาเมะ."
จินเดินเข้าไปหาคาเมะที่กำลังยืนหันหน้าให้กับเมืองที่อยู่ด้านล่าง.ค่ำคืนที่แสนเจ็บปวดจะทุเลาลงได้มากน้อยแค่ไหนกัน.
"รู้มั้ยจิน..หลายวันที่นายไม่พูดกับชั้นมันอึดอัดนะ.อึดอัดจนจะเป็นบ้าหันไปทางไหนก็ไม่มีใครต้องการ..ไม่มีใครสนใจทุกคนพากันเกลียดชั้น.ชั้นมันกลายเป็นพวกที่โดนสังคมรังเกียจ..เหมือนพวกที่เป็นโรคร้ายรักษาไม่หาย..โรคที่มันไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ชั้นซักคนก็คงจะกลัวว่าถ้าเข้าใกล้จะทำให้เชื้อชั่วๆของชั้นมันติดตัวไปด้วยล่ะมั้ง"
ยิ้มหยันทั้งน้ำตา..จินมองดูด้วยความรู้สึกผิดอยู่เต็มหัวใจ
"ฟังชั้นซักนิดนะคาเมะได้มั้ย"
จินค่อยๆคว้าข้อมือเรียวสวยนั้นขึ้นมาคาเมะไม่มีทีท่าจะฉุดกลับคืนคงเพราะอยากรู้ด้วยล่ะมั้งว่าตั้งใจจะพูดอะไรออกมา
"ชั้นรู้ตัวชั้นมันอาจจะไม่ดี..ไม่วิเศษอย่างคนอื่น.ชั้นมันห่ามๆดิบๆ..พูดอะไรตรงๆจนนายรับฟังไม่ได้ในบางที..แต่รู้มั้ย..ว่านั่นมันคือสิ่งเดียวที่ชั้นอยากจะแสดงออกมาอย่างจริงใจ..แสดงออกมาให้นายได้รู้..ว่าการกระทำที่ทำไปทั้งหมดเพราะเหตุผลเดียว..ก็คือคาเมนาชิคนนี้..รู้บ้างมั้ย"
มองตาลึกซึ้งกว่าเดิมคาเมะ.เพียงแต่นายหันมามองชั้นในตอนนี้..นายจะเข้าใจทุกอย่างเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของชั้น
โธ่เอ๊ยคาเมนาชิ.น้ำตานายจะไหลลงมาทำไมนักหนา..หลายครั้งแล้วนะที่เป็นแบบนี้เมื่อไรจะหยุดเมื่อไรจะพอซักที
แขนเรียวยกขึ้นปาดน้ำตา.ที่มันไหลลงมาไม่ขาดสายน้ำตาที่ดูจะทำให้เห็นถึงความใจอ่อนที่มีอยู่ทุกขณะ..ถึงจะใจอ่อนลง..แต่น้ำตามันกลับไหลไม่หยุดเสียงสะอื้นมีมากกว่าเก่า..เจ็บใจที่ตัวเองใจแข็งไม่พอ
"จะยกโทษให้คนๆนี้ได้มั้ยคาเมะ"
จินยกมือนั้นมาไว้ที่อกข้างซ้ายของตัวเอง.เกลียดคำว่ายกโทษอย่าพูดได้มั้ยคำๆนี้พูดเหมือนชั้นว่านายผิด.แต่ถ้านายพูดคำว่าขอโทษ..มันก็จะเหมือนกับนายสำนึกผิด..พูดคำหลังมาไม่ได้เหรอชั้นอยากได้ยิน..
"ถ้าจะพูดคำนี้ก็ปล่อยเถอะ..ไอ้คำพูดแบบนี้ชั้นไม่อยากได้ยิน..!!"
บิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมของจิน..แต่คราวนี้ถ้าปล่อยไปอีก.ก็คงจะแก้อะไรไม่ได้แน่ๆ.คำพูดที่นายได้ยินคือคำนี้รึเปล่าคำที่นายต้องการแล้วชั้นไม่กล้าจะพูด.ก็ได้.คำพูดนี้..
"ฟังชั้นนะคาเมะ"
"ไม่ฟัง.ออกไปให้พ้น..!!!"
จากที่โดนมือใหญ่จับเอาไว้ที่ข้อมือจนแน่น..ในตอนนี้.ร่างทั้งร่างมันอยู่ในอ้อมกอดของคนที่ชื่อว่าอาคานิชิ จินจนหมดแล้ว..
ดิ้นรนสุดแรงเกิดที่จะให้หลุดพ้นจากคนๆนี้แต่ทำไม่ได้..จินกลับใช้แรงโอบรัดร่างนี้ให้เข้าหาตัว..ทั้งๆที่โดนทุบตรงที่เดิมซ้ำๆแต่ก็ยังไม่ปล่อย
"ฟังชั้นหน่อยนะคาเมะ.ได้มั้ย?"
"ไม่..ปล่อยนะ.ชั้นจะกลับบ้าน..!!!"
"ชั้นขอโทษ!!!!"
คำนี้..
คำที่อยากได้ยินมากที่สุด
คำที่อยากได้ยินมานานแสนนาน..
มันมีค่ากับชั้นมากนะ..รู้บ้างรึเปล่า..
กล้าที่จะพูดแล้วใช่มั้ย..คำๆนี้ที่ต้องการอยากจะบอกกับคนที่รักตรงหน้าในตอนนี้
"ชั้นขอโทษ..ได้ยินมั้ยว่าชั้นขอโทษเราเป็นเหมือนเดิมอย่างที่เราเคยเป็นจะได้มั้ย."
เสียงจินเริ่มแผ่วลง.คงเพราะคาเมะเองก็สงบแล้วหลังจากได้ยินคำนี้..น้ำตาที่แสดงถึงความดีใจ..มันไหลออกมา..และคราวนี้.ก็อยากที่จะให้มันไหล..เป็นครั้งสุดท้าย
"กลับมาแล้วอาคานิชิ จินที่ชั้นเคยรู้จัก..กลับมาหาชั้นแล้ว.บอกได้มั้ยว่าชั้นไม่ได้ฝันไป.นายกลับมาหาชั้นจริงๆ."
ร้องไห้อยู่ที่ไหล่ของร่างสูง..มือใหญ่ๆที่แสนอบอุ่นลูบเบาๆที่เส้นผมเรียงเส้นสวยเบามือ.ปลอบใจอยู่ใกล้ๆ..ให้รู้ว่ากายกับใจเรามันใกล้กันแค่นี้เอง..ไม่มีสิ่งใดกั้นกลางได้อีกแล้ว..เชื่อเถอะนะ
"ขอบใจที่พูดคำนี้ออกมารู้มั้ยว่าชั้นรอมานานแค่ไหน..กว่าจะเจอหน้านาย.กว่าจะทำให้นายมาหาได้ที่นี่.ชั้นทำไปเพียงเพื่อจะได้ยินคำขอโทษจากนายแค่คำเดียว.คำเดียวจริงๆ."
"ก็พูดแล้วไง.เอาอีกซักคำมั้ยล่ะจะได้หยุดร้อง"
น้ำเสียงอ่อนโยนที่ส่งผ่านริมฝีปากหนานุ่มออกมาแผ่วเบา.ทำให้ร่างเล็กๆตกอยู่ในมนต์สะกด..คำพูดที่เบาราวกระซิบ..บอกข้างๆหู..
"ชั้นรัก.นาย"
รู้สึกเหมือนมีบางอย่างตรึงแขนขาไม่ให้ขยับเขยื้อนไปไหน..นิ่งเงียบกับคำพูดของร่างสูงดีใจที่ได้ยินคำพิเศษที่ถ่ายทอดออกมาจากคนที่รัก..รักจนไม่รู้จะบรรยายเป็นอะไรได้แล้ว
"แล้วนายล่ะคาเมะรักชั้นมั้ย.."
"อื้อ..รักสิ..รักมากๆด้วย..รักมากกว่านายด้วย."
"แข่งกันมั้ยว่าใครจะมากกว่ากัน..ชั้นน่ะมีพยานเพิ่มค่าน้ำหนักคำพูดชั้นด้วยนะ.."
คาเมะผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่นมองหน้าจินงงๆทั้งๆที่คราบน้ำตาก็ยังไม่หายดี..
มือข้างนึงที่ละจากร่างบาง..หยิบสิ่งของบางอย่างภายในกระเป๋ากางเกง.
ถุงเล็กๆที่จินซื้อมาเพื่อจะเอาให้คาเมะ..ตอนนี้มันอยุ่ตรงหน้าของคนที่อยากจะมอบให้แล้ว.
"เปิดดูสิแต่ต้องสัญญากับชั้นก่อนนะว่าเปิดออกมาเมื่อไรจะเก็บเอาไว้อย่างดี..บนที่ๆนึงในตัวนาย"
คาเมะรับมา..มองสิ่งของสิ่งนั้นภายในอ้อมกอดของจินที่กำลังโอบเอวบางเอาไว้ทั้งสองข้าง..
แกะแล้ว..สิ่งของภายในนั้น..มันทำเอาคาเมะอึ้งไปหลายนาทีมองสิ่งนั้นสลับกับมองหน้าจินอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง
"จิน.นี่มัน??"
"ใช่..ของขวัญวันเกิดนาย..แล้วก็ของหมั้นของชั้น..ชั้นใส่ให้ดีกว่านะ"
นิ้วเรียวของจินหยิบสิ่งของภายในถุงขึ้นมา.
แหวนทองคำขาวบริสุทธิ์คู่นึง.ตอนนี้มันย้ายที่มาอยู่บนฝ่ามือของจินเรียบร้อย
มันไม่ใช่แหวนหมั้นธรรมดา.มันไม่ได้ใส่ที่นิ้วนางเหมือนอย่างคนทั่วไปเค้าทำ
มันเป็นแหวน.ที่ควรคู่จะอยู่บนนิ้วก้อยของทั้งคู่..ตำนานด้ายแดงที่เล่าขานสืบต่อกันมามันมีอยู่จริง
เพราะทั้งคู่.จินกับคาเมะ.ทำให้มันเป็นจริง
จินหยิบแหวนที่วงเล็กกว่านิดหน่อยสอดใส่ลงที่นิ้วสวยๆของร่างเล็กๆ.ส่วนอีกวงที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อย..
หยิบขึ้นเรียกร้องให้คนที่ตัวเล็กกว่าใส่ให้ตน
"ใส่ให้หน่อยนะได้มั้ยไม่งั้นนายเป็นม่ายนะ"
ยิ้มพร้อมกับคำพูดที่ดูล้อเล่นแต่จริงจัง..คาเมะทำตามที่พูดทุกอย่างจับมือใหญ่..สวมแหวนแวววาวนั้นให้อย่างทะนุถนอม..
"พยานของชั้น..น้ำหนักมันมากกว่านายแล้ว..เพราะฉะนั้นนายแพ้แล้ว.รู้มั้ย"
จูบลงที่ปลายจมูกของร่างบาง..คาเมะก้มหน้าลงซุกหลบอยู่ที่แผงอกอุ่นๆนั้นเขิน..ไม่กล้าจะสบตา
ปลายนิ้วของร่างสูง.เชยคางมนให้เงยขึ้นมาหากัน..มองตาคาเมะด้วยสายตาที่จริงใจ..มองหน้าแดงๆของคาเมะ.ด้วยความรักที่มีอยู่จริง
ประทับจูบเบาๆลงที่กลีบปากบางสีชมพูใส.ก่อนที่จะใช้ลิ้นสอดเข้าพัวพันภายในช่องปาก..กดให้แนบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกัน..ไม่รุนแรงแต่กลับอ่อนโยนกว่าทุกที
ร่างบางหลับตารับสัมผัสที่แสนสวยงามในยามค่ำคืน..จุดชมวิวแห่งนี้.ในยามที่แสงจันทร์ส่องลงมาเต็มพื้นที่ทั่วทุกตาราง..มันคงกลายเป็นที่แห่งนึงที่จะต้องระลึกถึงไปอีกนาน..
เพราะมันเป็นที่ๆทำให้คนสองคน..เข้าใจซึ่งกันและกัน..
"นายเป็นของชั้นแล้วต่อไปนี้อย่าหนีไปไหนอีกนะได้มั้ย?"
ถามด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ.น้ำเสียงที่ไม่เคยได้ยิน..มีเพียงร่างเล็กในอ้อมกอดนี้เท่านั้นที่จะได้ยินแค่เพียงคนเดียว
"อื้อ.ไม่หนีแล้ว..จะอยู่กับนาย.แค่คนเดียว.."
* * *
