*~* Live & Learn *~*

ตอนสายของวันต่อมา..
"ย่าค้าบบ..ป้าค้าบบอารุณซาหวาด"
ยูอิจิทักทายเสียงงัวเงียมาตั้งแต่ประตูห้องรับแขก.นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่..แผ่ขาซะเต็มพื้นที่
มีผู้ใหญ่อยู่2คนมันยังไม่รู้สึกอีก
"ยูจัง.เมื่อวานจินคุงกลับห้องรึเปล่า"
คุณป้าถามด้วยรอยยิ้ม.คุณย่าเองก็นั่งลุ้นอยู่ใกล้ๆ
"ไม่เห็นกลับมาเลย.ได้ยินเสียงรถตอน4ทุ่มกว่าๆ..แต่ก็ไม่เห็นมันมาห้องนอนเลยนะป้ากะย่าถามทำไมอ่ะ"
"ไอ้หมีงี่เง่า..แกไม่รู้เรื่องจริงๆรึแกล้งไม่รู้เรื่องเนี่ยะ"
ย่าถามเชิงขุ่นเคืองนิดๆ..ใครว่ายูอิจิไม่รู้ว่าไปทำอะไรกัน..รายนั้นน่ะความจริงแล้วแอบดูตั้งแต่จินเดินเข้าห้องไปกับคาเมะแล้ว.
"ก็แกล้งอ่ะดิย่า.เค้าไม่ได้งี่เง่านะตัวเอง"
แลบลิ้นล้อเลียนใส่คุณย่าอีก..ป้าเลยสนองโยนกล่องทิชชู่แถวนั้น.ใส่หัวยูอิจิเต็มๆ
"เจ็บนะป้า.."
"เจ็บก็ดีมาล้อเลียนผู้ใหญ่.มารยาทไม่ดีเลยนะเรา"
"โอ๊ยยย..โทษค้าบบบๆ.."
นั่งลูบหัวตัวเองอยู่พักใหญ่ๆ..นั่งจิบกาแฟที่มาโกโตะสาวใช้เพิ่งเอามาให้นึกถามคำถามคุณป้าขึ้นมา
"ป้า..แล้วเราจะกลับเมื่อไรอ่ะ"
"ก็คงจะวันมะรืนนี้ล่ะมั้ง..ป้าก็อยากกลับไปดูบ้านด้วยเหมือนกัน..เด็กที่ชื่อยาบุทำอะไรรกไว้บ้างรึเปล่าล่ะ"
"มันจะกล้าทำเหรอป้ามีผมคอยข่มมันทุกวันฮ่าๆๆๆ"
"หัวเราะไปเถอะ..ถ้าวันดีคืนดีเด็กคนนั้นเค้าถูกส่งกลับมาอีก.เป็นยูจังคนเดียวเลยที่จะต้องซวย"
"ทำไมจะต้องส่งกลับมาอ่ะ"
"ก็แม่เค้ายังไงก็จะต้องกลับมารับลูก..แล้วยูจังจะให้เค้าไปตามลูกถึงเกาหลีเลยเหรอ..อย่างน้อยถ้าจะส่งให้แม่เค้าจริง.คุณคิมก็ต้องส่งผ่านมาที่เราอยู่แล้ว."
"ป้าอย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลยนะตอนนี้ทำให้ไอ้คู่นี้มันมีความสุขให้มากก่อนดีกว่า..แต่ผมคิดไว้อย่างนะป้า"
"อะไร"
ยูอิจิวางถ้วยกาแฟ..นั่งกอดอกเหมือนคิดอะไรซักอย่าง..ท่ามากเข้าไปยูอิจิ
"ป้าให้พวกมันไปอยู่ที่อื่นเถอะ.อย่าให้ไปอยู่ที่บ้านเลย."
จบประโยคของยูอิจิ..คุณป้ากลับนั่งเงียบซะอย่างนั้น..เหมือนไม่สนใจฟัง
"ป้าไม่รับข้อเสนอผมเหรอ..เถอะน่าป้า..ยังไงมันก็รักกันขนาดนั้น.มันก็คงอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสองบ้างแหละ.ผมเองก็ขี้เกียจหวงน้องแล้วด้วย..อยากจะอยู่กะพีจังเหมือนกันอ่ะ..นะป้านะให้พวกมันไปอยู่ด้วยกันสองคนเถอะ"
ยูอิจิร้องอ้อนป้า..แทบจะคลานเข่าเข้าไปหา
""ป้าไม่เห็นด้วยเหรอ"
"ใครบอกยูจังว่าป้าไม่เห็นด้วยป้าคิดก่อนยูจังอีก"
"จริงง่ะ..ป้าพูดจริงดิ"
"ก็ใช่น่ะสิ.แต่ว่าป้าไม่บอกเค้าสองคนหรอก..จะทำเซอร์ไพรส์..แล้วยูจังก็ต้องช่วยป้าด้วย"
คุณย่าที่นั่งจิบชาอยู่ก็งงเหมือนกับยูอิจิ..หันหน้ามองลูกสาวที่กำลังยิ้มกริ่มนิดๆ
"แล้วจะทำยังไงเหรอลูก.แม่เองก็งงนะ"
"เดี๋ยวก็รู้ค่ะคุณแม่..ป้าจะบอกแผนยูจังนะ..จะให้พีจังมาช่วยอีกแรงป้าก็ไม่ว่าหรอก"
"คับพ้ม.."
ทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่ง.คุณย่ามองที่ลูกสาวก็พอจะรู้ว่าจะทำอะไร..
แต่ก่อนอื่น..ต้องทำให้สองคนนั้นมีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะๆซะก่อน
"ใครอยู่แถวนั้นเข้ามานี่หน่อยซิ"
คุณย่าเรียกสาวใช้2-3คนที่กำลังเดินอยู่หน้าห้องไม่กี่อึดใจก็พากันเดินเข้ามา
"คุณย่ามีอะไรใช้พวกหนูรึเปล่าคะ"
สาวใช้คนนึงพร้อมรับคำสั่ง..คุณย่าพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"คุณหนูคาเมะกับคุณจินยังไม่ตื่นใช่มั้ย"
"ค่ะเพราะอาหารยังไม่ได้ตั้งให้คุณสองคนเลยค่ะ"
"งั้นก็ดีขอสั่งตั้งแต่ตรงนี้เลยนะ.ห้ามทุกคนเดินผ่านห้องคุณหนูคาเมะห้ามวุ่นวายห้ามส่งเสียงดัง..ห้ามไปก้าวก่ายแถวนั้น..จนกว่าคุณหนูคาเมะกับคุณจินจะออกจากห้อง..ถ้าใครขัดคำสั่งย่าจะส่งกลับบ้านนอกให้หมดทุกคนเลย..เข้าใจนะ"
สาวใช้ทั้งสามงงกับคำสั่งคุณย่าเพราะยังไม่รู้ความสัมพันธ์ของคนสองคน..แต่ก็น้อมรับคำสั่งโดยดี
"ได้ค่ะคุณย่า"
พากันเดินออกไปจากห้องรับแขกคุณป้ากับยูอิจิหันมามองคุณย่า..
เออแฮะ.ย่านี่ก็รู้จักคิดให้คู่รักเค้ามีเวลารักกันเหมือนกันนะเนียะ



ในห้องคุณหนูคาเมะ
บนที่นอนหนาๆ.ที่แผ่กว้างกลางห้อง.
ภายใต้ผ้าห่มที่อบอุ่นผืนนั้น.ร่างสองร่างกำลังหลับไหลอย่างมีความสุข..
มือหนาที่กอดเอวบางไว้อย่างหลวมๆ..กับแผงอกกว้างที่ขยับขึ้นลงกระทบแผ่นหลังของร่างบางเบาๆ..มันดูมีความสุขอย่างน่าประหลาด
คาเมะที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมที่พันไว้อย่างหลวมๆ..ดูสวยจนเย้ายวนใจ
กับจิน..ที่ท่อนบนไม่มีเสื้อยืดปกคลุม..ด้วยอากาศที่เริ่มจะลดความหนาวลงแล้ว..ความเย็นนิดๆแค่นี้ก็ไม่ทำให้ระคายเคืองผิว.แล้วแถมได้กอดร่างเล็กๆนี้ตลอดคืน.ทำให้มีแต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ด้วยแสงที่ส่องผ่านช่องของผ้าม่านเข้ามากระทบสายตา..ทำให้คนที่ทำท่าว่าจะตื่นก่อน..คือร่างสูง..ที่งัวเงียเต็มที่
"เช้าแล้ว..เหรอ"
พูดด้วยเสียงแผ่วเบา.ก่อนจะหรี่ตามอง.ร่างเล็กๆที่นอนหันหลังให้เค้าอยู่ในอ้อมกอด..
มองใบหน้าคมสวย.ใช้สายตาไล้มองจากริมฝีปากบาง..จนถึงหน้าอกขาวเนียนที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ..เหมือนกับกำลังเคลิ้มฝันอยู่ในห้วงนิทรา
ชุดคลุมที่ลื่นลู่กับผิว..แนบเนื้อ..มันทำให้จิน..อยากสัมผัสผิวพรรณสวยใสภายใน..
นิ้วเรียวของร่างสูง..เกี่ยวเอาผ้าลื่นที่อยู่ตรงไหล่เนียนให้เลื่อนลงมาพ้นจากการปกปิดความขาวใส..
ประทับจูบลงบนไหล่สวย..จนถึงต้นแขนขาวมือใหญ่ดันร่างที่หลับสนิทจากตะแคงให้กลายเป็นหงาย
ก้มลงไซ้สัมผัสที่ซอกคอระหงจนเกิดรอยแดง.แต่ถึงอย่างนั้น..ร่างบางก็ยังไม่รู้สึกตัวตื่นเลย
เงยหน้ามองร่างเล็กที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องปลุกในแบบที่จินคิดคงจะตื่นรวดเร็วปานสายฟ้าแน่ๆ
"คาเมะเช้าแล้วนะ"
กระซิบที่ข้างหู..ก่อนจะกัดเม้มนิดๆ..สัมผัสนั้นกระตุ้นร่างบางให้ขยับตัวบ้างนิดหน่อย
ปลายจมูกโด่งคมสัน.ไล้เรื่อยจากแก้มชมพูจนที่สุดก็จบลงที่ริมฝีปากสีแดงบางเบา
เหมือนเจ้าหญิงในนิยาย.ที่รอให้เจ้าชายมาจุมพิต..ต้องการจูบที่หนักหน่วงเพื่อให้ตื่นจากการหลับไหล
กลีบปากหนานุ่มของจินจุ๊บเบาๆให้พอรู้รส..ก่อนที่จะส่งลิ้นอุ่นร้อนเข้าทักทายยามเช้าภายใน
ทั้งที่คาเมะหลับอยู่แต่แรงตอบสนองนั้นมันเหมือนไม่ได้หลับเลยซักนิด..
จินโถมทับร่างบางเพราะรสจูบที่ต่อเนื่องอย่างมีความสุขจูบที่ดูดดื่มมันเร่าร้อน รุนแรง และเนิ่นนาน
นานจนคนที่หลับรู้สึกตัวตื่นขึ้นจนได้..สายตาที่หรี่มองคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มปลาบปลื้มในผลงานตนเอง..มันดูยั่วยวนจนหยุดอารมณ์ไม่อยู่
คนตัวเล็กหายใจหอบถี่ในอ้อมแขน.ตั้งสติได้ก่อนที่จะใช้กำปั้นน้อยๆทุบลงที่อกเปลือยเปล่าของจิน
"เล่นบ้าอะไรของนายน่ะจิน.."
"ก็จะปลุกคนสวยไงครับ"
"ปลุกบ้าอะไรแบบนี้ถ้าชั้นตายขึ้นมาจะว่าไง..หายใจแทบไม่ทันเลยรู้มั้ย.."
"นายนี่ทำหน้าเหมือนไม่ชอบ..แต่ความจริงก็โต้กลับเก่งเหมือนกันนะ..ทั้งๆที่หลับอยู่แท้ๆ"
ร่างสูงมองเรื่อยลงมาจากใบหน้าที่แดงอ่อนๆ..ซอกคอขาว..ปุ่มเล็กๆสีชมพูที่ตื่นเต็มจนถึงส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวจนรู้สึกได้..
"ทำให้มันสงบลงหน่อยจะดีมั้ยนะยังไม่ถึงเวลาตื่นของมันเลยนี่นา..จริงมั้ย"
"จะบ้าเหรอ..ไม่เอานะจิน..อย่าาาาา."
ลิ้นไล้เลียจากคอขาว..วนรอบหน้าอกเล็กๆ.เลียตรงปุ่มสีชมพูมนให้สงบถึงอารมณ์..ซ้ายไปขวา..
มือน้อยๆที่จับแขนจิน.ตอนนี้มันกำลังสะกดกลั้นอารมณ์อยู่ตรงกลุ่มผมสีน้ำตาลทองของร่างสูง..กำขยุ้มจนสุดกลั้น
เกร็งไปทั่วทั้งร่างจินยังคงไล้เลียไปจนถึงช่องสะดือกลางลำตัว..หยอกล้อเล่นจนร้อนซ่านไปทั้งตัว
"ฮะ..อาาาาาา.."
เสียงสวยๆเปล่งออกมา.หลังจากที่อารมณ์กำลังจะพุ่งขึ้นสูง
"ไม่ได้ทำตั้งนาน.ขอรวบยอดได้มั้ย.ที่รัก"
"อะ..อืมมมม..อ๊ะ!"
รู้สึกเหมือนชุดคลุมถูกถลกจนถึงต้นขาขาวมือใหญ่ลูบไล้ช่วงขาอ่อนจนถึงสะโพกที่ขยับไปมา
มือจินเริ่มที่จะรุกล้ำไปถึงส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัว..ขาเรียวรู้สึกถึงส่วนนั้นของจินที่แน่นหนาถึงอารมณ์ภายใต้กางเกงตัวใหญ่
"ไม่นะจิน.อย่าอย่าเพิ่ง!"
คาเมะดันร่างของจิน..ร่างใหญ่ออกห่างแล้วแต่มือยังคงทำหน้าที่ลูบไล้ต่อไป
"เดี๋ยวก่อนจิน..หยุดก่อนนะ"
"ทำไมล่ะ..ถ้าหยุดเดี๋ยวค้างนะ"
"ช่างเถอะน่า.แต่นี่มันบ้านคุณย่านะ.สาวใช้ก็อยู่เต็มไปหมด.."
"ก็เรื่องของเค้าสิ..เรื่องของเราจัดการให้เสร็จก่อนเถอะน่า.."
จินตอนนี้เหมือนเด็กน้อยที่อยากจะได้ของเล่นอย่างเดียว..ไม่สนใจสายตาใครเลยซักคน
"เกรงใจท่านหน่อยสิ..นะจินนะ"
"เฮ้อ..นายนี่มันชอบทำให้ชั้นเบื่อทุกทีเลย"
ล้มตัวลงซุกกับซอกคอขาวนั้นอีกครั้ง..เบื่อเหรอ..เบื่อแล้วตามมาทำไมล่ะไอ้จินบ้า
เบนหน้าหนีไปทางอื่น..เงียบจนจินต้องละจากซอกคอสวยขึ้นมามองหน้า
"เป็นอะไรอีกล่ะ.เจ้าหญิง"
ฝังปลายจมูกแนบลึกกับแก้มขาวแรงๆ..แต่คาเมะก็เบือนหน้าหนีอีกแล้ว
"เบื่อกันแล้วมาหาที่นี่ทำไม"
พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ..จินได้ยินแค่นั้นก็ขำแตกพร้อมกับใช้มือยีผมของคนรักเบาๆ
"แค่นี้เอง..นึกว่าโกรธอะไร..โธ่เอ๊ยใครมันจะกล้าเบื่อตุ๊กตาน่ารักตัวนี้ล่ะ..จริงมั้ย"
"ไม่เชื่อก็เมื่อกี๊นายบอกว่าเบิ่อ.."
"ไอ้ที่ชั้นบอกว่าเบื่อเพราะว่า..นายน่ะชอบทำให้อารมณ์ชั้นค้างแล้วมันก็ทำให้ชั้นหงุดหงิดมากด้วย"
"ก็มันไม่ใช่ที่ๆควรจะทำนี่นา..จินน่ะไม่คุยแล้วนะ"
นอนตะแคงตัวกลับไปเหมือนเดิม..แค่พลิกตัวผ้าลื่นที่เกาะอยู่ตรงขาอ่อนอยู่ดีๆมันก็ดันโผล่สูงถึงต้นขาขาวๆจนถึงต้นขาด้านใน..แล้วอย่างนี้ยังจะให้หยุดอีกรึไง
"โอเคๆไม่ทำก็ไม่ทำ..หายงอนรึยัง.."
"ไม่ได้งอนซะหน่อย."
"ไม่งอนแล้วทำไมไม่หันหน้ามาพูดกันล่ะ."
"ก็ไม่อยากมองนี่นา.."
"งั้นก็แสดงว่างอน..เอถ้างั้นจะทำยังไงนะให้หายงอนเอางี้ดีกว่า"
ยังไม่ทันจะรู้เลยว่าจินจะพูดอะไร..ใบหน้าเรียวสวยก็ถูกจิน..จับหันกลับ..ประทับฝังรอยล้ำลึกลงไปยังริมฝีปากสีสวยนั้นอีกครั้ง..คราวนี้ไม่ขัดขืน..แต่กลับตอบโต้ด้วยความอ่อนโยน
ถอนริมฝีปากออก..มองแววตาลึกซึ้ง
"หายงอนรึยัง.."
"อื้อ!"
"สายแล้วนะ..ไปอาบน้ำเถอะ..เดี๋ยวจะได้ไปกินข้าวกัน"
"อื้อ..พอชั้นออกมาจากห้องน้ำ.จินก็อาบต่อเลยนะ.."
"ใครว่าชั้นจะอาบทีหลังนาย.."
คาเมะนอนมองหน้างงอ้าวหมายความว่าไง..ไม่อาบทีหลัง..??
"ชั้นหมายถึง..เราน่ะ..ต้องอาบน้ำด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย"
"ไม่เอานะจินจิ๊นนนนนนนนนนนน"
ห้ามไม่ได้เลยกับคนๆนี้ร่างบางโดนอุ้มไว้แนบอก.เดินเข้าห้องน้ำไปจนได้
จากที่มีแต่เสียงทุบตุ้บตั้บๆ..แล้วก็เสียงร้องห้ามนิดๆตอนนี้กลายเป็น
เสียงหัวเราะเล็กๆ..แล้วก็เสียง
นั่นแหละนะ..????

* * *

ที่เกาหลี.ในตอนนั้น
"วูจิน..วูจินเอ้ยยยย.ตื่นรึยังไอ้หลานตัวดี"
ลุงคิมเดินเข้ามาภายในห้องเด็กที่จัดไว้อย่างดีและน่ารัก..มองหายาบุไม่เจอ..พบเพียงของเล่นที่วางเกลื่อนกลาด.
"ไอ้เจ้าหลานคนนี้นี่น้า.เล่นแล้วก็ไม่ชอบเก็บทุกที.ไอ้เทซองมันเล่นกับน้องก็ไม่รู้จักช่วยน้องเก็บเล้ยยย"
บ่นถึงเด็กรับใช้ภายในบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดนิดๆก่อนที่จะหยุดนิ่งกับภาพที่เมื่อหันข้างก็เห็น
ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท.แต่กลับเงียบมากจนน่าตกใจ..ไม่ได้ยินเสียงอะไรซักอย่าง
"วูจิน..หนูอยู่ในนั้นใช่มั้ย..วูจิน"

"ปังๆๆๆๆ!!!"

"วูจินตอบลุงหน่อยสิวูจิน.วูจิน!!"
เคาะเรียกอยู่เป็นนานก็ไม่มีเสียงตอบกลับ.คุณลุงคิมชักใจเสียทุกทีๆ
เสียงเรียกดังมากซะจน..เด็กรับใช้ชื่อเทซองต้องเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น..เห็นคุณลุงร่างอ้วนกลมกำลังทุบประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย
"มีอะไรกันครับเจ้านาย"
เด็กหนุ่มวัย15ถามขึ้นอย่างตื่นตกใจ
"วูจินอยู่ในห้องน้ำ..ชั้นเรียกก็ไม่ตอบเลย.เจ้าเทซอง.ช่วยพังประตูนี่ให้ชั้นที.เร็วเข้า!"
"ครับนาย"
คุณลุงถอยห่างจากประตูมองเทซองที่ถอยหลังเตรียมจะชนประตูด้วยความรู้สึกที่ลุ้น..คาดว่าภาพที่เห็นในนั้น.คงจะไม่ใช่แบบเดียวกับที่ตอนยาบุอยู่กับจินหรอกนะ (ความคิดคนแต่ง)
ร่างของเด็กหนุ่มพุ่งถลาสู่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทเบื้องหน้า..มันเปิดออกแล้ว..ยาบุ.หนูต้องไม่เป็นไรนะ.
"นายครับคุณหนู..!!!"
เสียงเทซองตะโกนจนสุด..เป็นเพราะตกใจกับภาพที่พบเจอ..
ภาพนั้น..ยาบุภายใต้ชุดนอนสีน้ำเงินลายโดเรม่อน..นอนสลบไม่ได้สติข้างอ่างล้างหน้า..
ทำท่าเหมือนกับจะไม่หายใจ..ร่างของเด็กน้อยนิ่งสนิทราวกับคนตาย
"วูจินๆ!!.ตื่นสิลูก..วูจิน.!!"
ไม่ตอบรับใดๆทั้งสิ้น..ตัวของยาบุเย็นเฉียบเหมือนกับน้ำแข็ง..คุณลุงเขย่ายังไงก็ไม่ตื่น
"เทซองพาคุณหนูไปนอนบนเตียงเร็วเข้า!!"
"ครับนาย"
เด็กรับใช้หนุ่มช้อนร่างที่เย็นเฉียบของยาบุขึ้นมาพาไปที่เตียงนอนเล็กๆอย่างรวดเร็ว..
ลุงคิมทำอะไรไม่ถูกเลย..ตัวเองก็รู้ว่ายาบุเป็นโรคหัวใจแต่เหตุการณ์กระทันหันแบบนี้ก็ยังไม่เคยเจอเพราะไม่เคยใช้ชีวิตอยู่กับยาบุมาก่อน..
ย้ายตัวมานั่งข้างๆ..มืออูมๆลูบหัวหลานชายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ..สีหน้าเป็นกังวลใจ..เทซองที่ยืนดูอยู่ก็กระวนกระวายใจไม่รู้จะทำไง.
ความคิดที่แว่บเข้ามาของลุงคิมในตอนนั้น.ใช่สิ.ตามหมอ..ต้องตามหมอ..
นึกถึงหมอประจำตระกูลขึ้นมา..รีบสั่งเด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
"เทซอง..โทรเรียกหมอแรวอนมาเดี๋ยวนี้เลย..เร็วเข้า!!"
"แต่ตอนนี้คุณหมอเข้าเวรนะครับนาย"
"จะอะไรก็ช่างเถอะ..รีบๆพามา..ถ้าไม่ตามชั้นจะไล่แกออก!!"
เด็กรับใช้ลนลานออกไปหาโทรศัพท์ประจำบ้านทันที..กดเบอร์ด้วยมือที่สั่นเป็นเจ้าเข้า.ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
*หมอแรวอนครับ*
"อะ..คุณคุณหมอครับแย่แล้วครับ.แย่แล้ว!"
*นั่นใครน่ะ.เสียงเทซองใช่มั้ย*
"ครับคุณหมอ..คุณหมอช่วยด้วยครับช่วยด้วย"
*ค่อยๆพูดนะเทซอง.ตอนนี้หมอมีคนไข้.คนเยอะมากแล้วก็เสียงดังนิดหน่อย.มันไม่ค่อยรู้เรื่องน่ะ..ใจเย็นแล้วค่อยๆพูดนะ*
เทซองทำตามคำสั่ง..สูดลมหายใจเข้าปอดจนเต็มก่อนที่จะตั้งสติ..พูดประโยคใหม่ออกมา
"คืองี้ครับคุณหมอ..ตอนนี้คุณหนูวูจิน.ไม่รู้ว่าเป็นอะไร..คุณหนูสลบในห้องน้ำนิ่งมากแล้วตัวก็เย็นเฉียบน่ากลัวมากเลยครับหมอหมอมาช่วยคุณหนูหน่อยนะครับ"
คุณหมอแรวอนใจเสียขึ้นมา..เค้าก็เป็นญาติของตระกูลคิมเหมือนกัน..หน้ายาบุก็เคยเห็นมาแล้ว..เรื่องโรคของเด็กก็รู้เรื่องมาก่อนหน้านี้..ไม่แปลกที่จะรู้สึกใจไม่ดีเมื่อได้รับข่าวร้าย
มองไปทางคนไข้ที่รอตรวจอยู่ประมาณ7-8คน..จะปลีกตัวออกไปยังไงนะ
"หมอครับอย่าเงียบสิครับ..มาเถอะนะครับหมอ.คุณหนูแย่มากเลย..นายไม่ไว้ใจใครนอกจากคุณหมอคนเดียวนะครับ."
*โอเคๆบอกคุณลุงให้รอก่อนนะ..เปิดอากาศในห้องให้ถ่ายเทมากๆซะก่อน..ให้เด็กหายใจสะดวกๆ..ปฐมพยาบาลรอหมออีก5นาทีนะหมอจะไปถึง..อย่าลืมทำตามที่หมอสั่งนะเทซอง*
"ครับคุณหมอ..ขอบคุณครับ"
วางสายไป..แรวอนรีบหยิบกระเป๋าชุดยาชุดปฐมพยาบาลพร้อมสรรพ.ลุกขึ้นไปบอกพยาบาลที่นั่งอยู่หน้าห้อง.
"คุณพยาบาล..ผมต้องไปที่บ้านตระกูลคิมเดี๋ยวนี้ยังไงรบกวนคุณโทรไปฝากเวรกับคุณหมอเฮเคียวทีนะ"
"ได้ค่ะคุณหมอ"
รับคำก่อนที่จะรับเสื้อกาวน์สีขาวมา..มองตามคุณหมอที่วิ่งกึ่งเดินอย่างรีบร้อนลงจากโรงพยาบาลก่อนจะกลับไปทำงานของตัว


บ้านตระกูลคิม.
"นายครับหมอมาแล้วครับ"
เด็กรับใช้เดินนำแรวอนมาอย่างรีบร้อน.คุณลุงที่นั่งอยู่ใกล้ๆรีบลุกให้เก้าอี้กับคุณหมอร่างสูงโปร่ง
"แรวอน..ดูให้ลุงหน่อยนะ..ไม่รู้ว่าวูจินมันเป็นอะไรรึเปล่ามันนิ่งจนน่ากลัวเลย"
"ครับ..ผมขอคุณลุงกับเทซองออกจากห้องนี้หน่อยนะครับ.ผมอยากตรวจหาสาเหตุซัก15นาที..นะครับ"
"เอางั้นก็ได้หวังว่าจะได้รับข่าวดีนะแรวอน"
แรวอนหยุดชะงักเรื่องกระทันหันแบบนี้รับปากง่ายได้ซะที่ไหนกัน
ไม่ได้สนใจอะไรอีก.ตั้งใจตรวจร่ายกายของเด็กน้อยต่อไป.คุณลุงก็ได้แต่หวังอยู่หน้าห้อง

5นาที..
10นาที..
15นาที..
ผ่านไปจน20นาที

ยังไม่มีใครออกมาบอกคำตอบเลยยาบุ..เป็นอะไรกันแน่นะ
"เทซองเข้าไปดูคุณหมอซิ..ทำไมนานขนาดนี้ล่ะ"
"แต่คุณหมอห้ามเข้านะครับนาย.คงจะตรวจไม่เสร็จ..รออีกนิดเถอะครับ"
"แต่มันรอไม่ไหวสิวะ..เกิดเป็นไรขึ้นมาก็แย่น่ะสิเห็นทีชั้นต้องตามหาแม่เค้าซะแล้ว..เอาลูกมาทิ้งไว้แล้วก็หนีหายไปเลย..แย่จริงๆ..เด็กมันน่าสงสารก็น่าจะรู้หน่อย..แม่คนภาษาอะไรวะ"
สบถออกมาคำโต..นึกด่าแม่ยาบุในใจเจอหน้าเมื่อไรจะจับทำสัญญามอบบุตรบุญธรรมซะให้รู้แล้วรู้รอด..ไม่อยากเลี้ยงก็ไม่ต้องเลี้ยง.ชั้นเลี้ยงของชั้นคนเดียวก็ได้
เทซองที่ยืนฟังก็ได้แต่เงียบ.ออกความเห็นอะไรไม่ได้มากอยู่แล้ว
กำลังกลุ้มใจผสมหงุดหงิดนิดๆ..คุณหมอแรวอนก็เปิดห้องออกมา..ด้วยสีหน้าที่ดูจะเป็นกังวลซักหน่อย
"ว่าไงแรวอน..วูจินเป็นไงบ้าง.."
คุณลุงทำสีหน้าอยากจะรู้เต็มที่.สีหน้านั้นมันเหมือนกับไม่ต้องการข่าวร้ายมาเยือนแต่ว่า.
"คุณลุงครับ..ผมคงบอกว่าวูจินเค้าปกติไม่ได้100เปอร์เซ็นต์หรอก..สัญญาณแปลกๆในร่างกายเค้ามาแล้วนะครับคุณลุง"
นิ่งงันกับคำพูดของคุณหมอหนุ่ม..มองหน้าเทซองที่อึ้งไม่แพ้กัน
"สัญญาณแปลกๆของแรวอน..มันคืออะไร"
ลุงพยายามตั้งใจฟังให้มากกว่านี้..เป็นไปได้อยากจะง้างปากแรวอนให้พูดออกมาเร็วๆซะเลย
"สัญญาณนั้น.มันเป็นสัญญาณที่บอกว่า.เค้าจะอยู่ในโลกนี้..ได้อีกไม่นาน"
คุณหมอแรวอนหลบสายตาเมื่อพูดจบ.ไม่อยากมองแววตาที่เศร้าสร้อยของคุณลุง..หลานคนนี้..ถึงไม่ได้เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก.แต่ก็รักมากไม่ต่างจากจินหลานคนโตเลย
"ว่า.ว่าไงนะแล้ว.แล้วทำไมวูจินถึงจะต้องเป็นอย่างนั้นด้วย"
น้ำเสียงคุณลุงเริ่มสั่นเครือ.เหมือนกับจะรับไม่ได้ในข่าวที่แรวอนพูดออกมา
"บางทีอาจจะเป็นเพราะวูจิน.ไม่ได้รับการรักษามาเป็นเวลานาน.ก็เลยทรุดอย่างที่เห็นนี่แหละครับ"
"จะไม่ได้รักษายังไง.เค้าอยู่กับไอ้จินหลานคนโตของลุง..มันน่ะรักน้องยังกับอะไรดี.ไม่มีทางที่จะไม่ดูแลหรอก"
"ถ้าคุณลุงมั่นใจอย่างนั้น..ผมว่า.บางทีวูจินเค้าอาจจะไม่ได้บอกใครเรื่องโรคของเค้าก็ได้นะครับ"
"เป็นไปได้ไง..แม่เค้าก็ต้องบอกก่อนที่จะไปสิ"
"คุณลุงอย่าลืมสิครับ..คุณลุงเคยเล่าให้ผมฟังว่าแม่วูจินมาส่งที่หน้าบ้านของเจ้าจิน..แล้วก็รีบออกไปเลย..ถ้าอย่างนั้นเค้าจะบอกได้ไง..จริงมั้ยครับ..แล้วลำพังเด็กเองบอกไปก็คงจะไม่มีใครเชื่อ..เค้าเลยไม่อยากบอก"
สลดใจอย่างบอกไม่ถูก.เด็กตัวแค่นี้..ต้องมารับกรรมที่ทุกข์ทรมานมันไม่ยุติธรรมจริงๆ..
ร่างกลมๆของลุงคิม..เดินผ่านแรวอนเข้าไปสู่ห้องนอนของเด็กน้อย..ยาบุกลับเข้าสู่ร่างกายที่ดูจะปกติ.นอนหลับสนิทหายใจขึ้นลงเป็นจังหวะ..ไม่หายใจเร็วและแรงอย่างเมื่อกี๊..ภาพอย่างนี้ก็ดูเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป
แต่ความจริงมันไม่ใช่.???
"คุณลุงครับ..ผมว่าทางที่ดี.พาวูจินเค้าไปรักษาตัวที่โรงบาลดีกว่า.ผมจะรับหน้าที่เป็นหมอเจ้าของไข้เอง..คุณลุงจะไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น..เชื่อผมนะครับ"
แรวอนเดินมาในห้องอีกครั้ง..เกลี้ยกล่อมให้คุณลุงคิดดูดีๆ
"ลุงกลัวว่าเด็กมันจะสุขภาพแย่ลงน่ะสิ..ตัวแค่นี้อายุนิดเดียว.มันไม่ชอบนอนโรงบาลหรอก"
"ไม่เห็นต้องกลัวนี่ครับ..ตอนกลางวันให้เทซองไปอยู่เป็นเพื่อน..พอตอนกลางคืนก็ให้พยาบาลมาเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน..ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงซักนิด..ผมเองก็จะหมั่นมาดูแลเค้าบ่อยๆ..นะครับคุณลุง..ชีวิตเด็กยังต้องการเวลามากกว่าพวกเราที่เป็นผู้ใหญ่..เค้าควรจะได้รับการต่อชีวิตนะครับ"
คำพูดของแรวอนฉุดกำลังใจของลุงคิมให้มีมากขึ้น..ถ้าอะไรที่จะทำให้ยาบุมีชีวิตยาวนาน.ถึงจะต้องแลกด้วยสิ่งที่หวงที่สุดก็ยอม
"ถ้างั้น..แรวอนช่วยจัดการให้ลุงทีนะ"
ครับคุณลุงไม่มีปัญหาครับ..ถ้างั้นผมขอกลับไปทำงานที่โรงบาลก่อนนะครับ"
"อืม.ขอบใจนะ.เทซองๆ!"
"ครับนาย.."
"ไปส่งคุณหมอทีนะ.."
"ได้ครับนาย.เชิญครับคุณหมอ"
ร่างของเด็กรับใช้และคุณหมอหนุ่มจากไป.เหลือไว้แต่เพียงคุณลุงร่างกลมกับเด็กน้อยที่นอนหลับอย่างผ่อนคลาย
"วูจิน.อยู่กับลุงอีกนานๆนะลูกนะเคยบอกลุงไม่ใช่เหรอว่าอยากจะเป็นคนเก่งเหมือนพี่จินเค้าน่ะ"
ลูบหัวหลานชายเบามือ..ชื่อของจินคงจะมีอิทธิพลกับเด็กน้อยมาก..จนทำให้ละเมอเพ้อถึง
"ป๊ะป๋าจิน.ป๊ะ.ป๋าาาา"
พูดด้วยเสียงเบาๆก่อนที่จะหลับอย่างสนิทอีกครั้งนึง.
คนที่จะทำให้ยาบุมีชีวิตอยู่ได้ก็คงจะเป็นจินนี่แหละ.
"ไม่ต้องห่วงนะวูจิน.เมื่อถึงเวลา.ลุงจะพากลับไปหาพี่จินแน่ๆ..
ลุงสัญญา."

* * *

"เฮ้ออออบ่าย1แล้ว..ไอ้สองตัวนั้นมันยังไม่ออกมาอีกเรอะ..ทำอะไรกันอยู่เนี่ยะ!!"
ยูอิจิที่นอนรับลมอยู่ตรงชานติดกับสวนสวย.บ่นเป็นหมีออสเตรเลียกินชาออสซี่..(ไฮโซมั้ยล่าาาา..ยูอิจิ)
"ยูจังจะบ่นอะไรนักหนาบ่นเสียงดังมากๆเดี๋ยวก็รบกวนคุณย่าหรอกท่านอ่านหนังสืออยู่ห้องใกล้ๆนะ"
"ก็มันหมั่นไส้นี่นาป้า..หนอยๆๆๆ..เปิดโอกาสนิดเดียวเอาซะคุ้มเลยมัน.เดี๋ยวไม่ทำตามแผนเมื่อไรพวกมันจะอดหุๆๆๆ"
"ก็ลองไม่ทำสิ.ป้าจะไม่ให้ยูจังเข้าบ้านเลยคอยดู"
"พูดเล่นน่าคุณป้า..ก็มันอิจฉานี่นา"
"เราไม่ได้ทำอย่างน้องเลยซักทีใช่มั้ยล่ะ"
"ไม่ได้ทำอย่างมันป้าหมายความว่าไง"
ยูอิจิลุกขึ้นนั่งจ้องหน้า..แต่ป้ากลับยิ้มเหมือนไม่มีทางจะบอกอะไรแน่นอน
"ก็ไอ้อย่างว่านั่นแหละ.ที่สองคนนั้นเค้ามีอะไรกันทำไมป้าจะไม่รู้..นี่ดูท่าว่าพีจังเค้าจะไม่ยอมให้ทำใช่มั้ย.ตัวเองถึงได้มานอนอิจฉาดิ้นพราดๆแบบนี้น่ะ"
"ป้า..บ้าๆๆๆๆมาพูดอะไรแบบนี้เล่า"
"ก็ไม่จริงรึไงป้าแก่แล้วทำไมป้าจะพูดไม่ได้ยูจังน่ะอย่ามัวมาอิจฉาน้องอยู่เลย.นี่มันถึงเวลาเริ่มแผนแล้วนะ..โทรนัดพีจังรึยัง"
"นัดแล้วคร้าบบบบบบ.."
งั้นก็ดี.ออกไปได้แล้ว.ช้ามากเดี๋ยวสถานที่เซอร์ไพรส์มันจะไม่เรียบร้อย"
จ้าๆๆๆคุณป้า..ไปแล้วจ้าาาานอนอืดอีกนิดก็ไม่ได้..เชอะๆๆๆ"
ยูอิจิลากสังขารตัวเองออกจากพื้นที่ห้องนั่งเล่นปล่อยคุณป้านั่งจิบชาอยู่ในห้องคนเดียว
แต่พอเปิดประตูเท่านั้นล่ะ..ไอ้คนสองคนที่เพิ่งพูดถึงมันก็มาพอดีเลย.
ควงแขนกันมาซะ..หวานจนมดขึ้นหมีแล้ววว.
"โอ๊ยยยยยยยยย.อิจฉาคนโว้ยยยย..เวลาเช้าแถวบ้านมันคงจะไม่มีกันหรอกมั้ง.ถึงได้ตื่นเอาซะสายโด่ง"
ยูอิจิค้อนตาใส่จินยืนขำ..ส่วนคาเมะน่ะอายม้วนไปแร้ววววว
"ดูๆๆๆ..ออกไปแป๊บๆมันได้แหวนกลับมาด้วยเว่ยแหมๆ..ทำเก๋นะ.ใส่นิ้วก้อยซะด้วย.นี่ถ้าชั้นเดินแทรกกลางพวกแกคงจะสะดุดด้ายแดงแน่เลยว่ะ.."
"แกไม่ต้องพูดมากเลยไอ้พี่ยู.แล้วนี่จะไปไหนเนี่ยะ"
"คาเมะจังห่วงพี่ชายด้วยเหรอจ๊ะ.แหมๆ..พี่ชายไปไม่นานหรอกน้า..แป๊บเดียวเองเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับ.มีงานนะจ๊าาา..เด็กดีของพี่ยู"
ยูอิจิทำท่าไล่จูบคาเมะวนรอบจิน..ไอ้คาเมะนี่ก็หนีอยู่ที่หลังไอ้จินอยู่ได้.ป่วนกันทั้งพี่ทั้งน้อง
"งานอะไรของแกวะยูอิจิ.."
จินถามขึ้นในขณะที่อ้อมแขนโอบกระชับร่างบางให้แนบกับอกตัวเอง..ได้ทีล่ะหวงแม้กระทั่งพี่..ไอ้หมูจินเอ๊ยยย
"อย่ายุ่งเลยน่า.พูดไปแกก็ไม่รู้เรื่องหรอกจิน.ไปนะ"
ยูอิจิเดินแทรกกลางระหว่างคนสองคนไม่วายเล่นมุขทิ้งท้าย
"ตึง!!"
ตัวยูอิจิเซล้มลงกลางพื้น..ทำเหมือนขาเกี่ยวกับอะไรเข้าซักอย่าง
"ทำอะไรน่ะพี่ยู.."
"จะอะไรซะอีกล่ะ..ก็ด้ายแดงของคู่บางคู่มันขัดขาชั้นจนล้มอ่ะดิ..ความจริงด้ายมันก็ยาวดีนะ..ตอนชั้นไล่จุ๊บคาเมะเมื่อกี๊.ยังเห็นด้ายมันพันรอบตัวแกเลยว่ะ..รีบเอาออกนะ..เดี๋ยวพันล่ะมันจะยุ่ง"
"ไอ้นี่..เดี๋ยวปั๊ด!!"
จินง้างหลังมือขึ้น.กะจะฟาดลงกลางหัวยูอิจิซักที..แต่ไอ้หมีโคอาล่ามันเปิดแน่บไปแล้ว..
หันกลับมายิ้มให้คาเมะ..ก่อนที่จะทำเป็นชูนิ้วก้อยข้างที่ใส่แหวนของตัวเอง..เก็บพันด้ายไว้บนนิ้ว.
"เล่นอะไรไร้สาระน่าจิน"
"รึมันไม่จริงล่ะ"
จินทำหน้าล้อเลียนใส่.คาเมะได้แต่อายแก้มแดงจนจินต้องจุ๊บแก้มให้หายเขิน..
แต่มันจะยิ่งเขินกว่าเก่าน่ะสิ.
"ครืด!!!!!"
เสียงประตูเปิด..สองร่างทักทายคุณป้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผิดกับเมื่อวานที่เอาแต่มึนตึง
"ป้าจ๋าาา..ทำอะไรอยู่"
ผละมือจากแขนของจิน.ร่างบางเดินเข้ามานอนตักคุณป้า..มือนุ่มๆก็วางลงบนศีรษะของคุณหลาน..
ส่วนจินนั่งลงตรงโต๊ะญี่ปุ่น..รินชา.จิบไปก็มองคาเมะไปด้วยน่ารักจริงน้าาแฟนชั้น
"ก็นั่งชมสวนอยู่สิลูกแล้ววันนี้คาเมะจังไม่ออกไปเที่ยวไหนกันเหรอ.อยู่บ้านทั้งวันน่าเบื่อออก"
"ก็ไม่รู้จะไปไหนนี่ฮะ..พี่ยูก็เอารถไปทำงาน.ออกไปไม่ได้อยู่ดี"
"อืมม.นั่นสินะ..อุ๊ยยย!..ป้าดูมือเราหน่อยซิคาเมะ"
คุณป้าจับมือซ้ายของหลานรักขึ้นมาดู.แหวนคู่นี่นาเหลือบมองที่มือขวาของจินก็มีเหมือนกัน..คิดได้นะใส่นิ้วก้อย.ครีเอทกันจริงๆ
"แหวนหมั้นรึเปล่า.จินคุงว่าไง"
หันหน้ามาถามจินที่นั่งยิ้มนิดๆ..ทำไมรายนี้ดูจะเต็มใจตอบมากกว่าคาเมะที่นอนเขินอยู่บนตักอีก
"ก็ใช่ครับ..ถ้าไม่หมั้นเดี๋ยวหนีไปอีก.."
"งั้นก็แต่งงานกันแล้วน่ะสิ..ถ้างั้นที่ตื่นสายนี่ก็คงเข้าหอกันจนคุ้มล่ะสิท่า"
"ไม่ใช่นะป้าไม่ได้แต่งงานนะ"
ร่างเล็กค้านหัวชนฝา..ลุกขึ้นทำมือพาดเป็นรูปกากบาท.ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่สิ
เอาเถอะคาเมะ..ทำอะไรก็รู้อยู่แก่ใจนะ??
"จริงๆมันเป็นของขวัญวันเกิด..แต่ผมว่าคิดไกลๆกว่านั้นก็ดี..เลยซื้ออันนี้มา"
"จินคุงนี่คิดได้ดีมากเลยนะลูก..มีคนเดียวล่ะมั้งที่ปราบไอ้เด็กซนนี่ได้สำเร็จ"
มองคาเมะที่ตอนนี้เขินจนหน้าแดง..ซบหลบอายอยู่กะไหล่ป้า.ก็น่ารักอย่างนี้ไง..ถึงได้ต้องซื้อแหวนมาตีตราจองไว้ก่อน
"พูดถึงวันเกิด.ป้ามีของขวัญให้คาเมะจังด้วยนะ."
"จริงอ่ะป้า.นึกว่าจะลืมซะแล้ว"
"ไม่ลืมหรอกจ้ะ..เอ้านี่"
หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าถือใกล้ๆตัว.คาเมะกับจินมองสิ่งของสิ่งนั้นอะไรกันน่ะ?
"กุญแจนี่นาป้า..กุญแจอะไร"
"เดี๋ยวคาเมะจังกับจินคุงก็รู้เองแหละลูกไว้พรุ่งนี้ป้าจะเอาให้นะไปนอนคิดเล่นๆก่อนก็ได้ว่ามันเป็นกุญแจอะไร."
"พูดอย่างนี้ก็อยากรู้ใหญ่เลย..ป้าบอกหน่อยไม่ได้เหรอ"
"ไม่ได้หรอกคาเมะจัง..แต่ป้าจะบอกเงื่อนไขของของขวัญชิ้นนี้นะ"
"อะไรอ่ะ"
"ของขวัญชิ้นนี้คาเมะจังจะไม่ได้ครอบครองแค่คนเดียว.คนที่จะครอบครองพร้อมกับคาเมะต้องเป็นจินคุงเท่านั้น"
"เห."
เอียงหน้าถาม.สงสัยอะไรกันน่ะของขวัญชิ้นนี้..ต้องไม่ธรรมดาแน่เลย
"เมื่อกี๊ที่ยูจังออกไป.เค้าก็ไปช่วยป้าเตรียมของขวัญชิ้นนี้เนี่ยะแหละ..ทั้งคู่คอยดูก็แล้วกัน.เอ๊ะ..ได้เวลาของว่างแล้ว..ป้าไปห้องคุณย่าก่อนนะลูกอยู่กันสองคนอย่าเล่นอะไรแบบนั้นอีกล่ะ..ที่โปร่งที่แจ้งเดี๋ยวเจ้าที่เห็นจะโดนลงโทษเอาจินคุงว่าไงเรา"
"สวยขนาดนี้.ถึงโดนลงโทษให้ตายผมก็ยอมครับ"
"จินบ้า!"
คว้าหมอนขว้างใส่จินใหญ่คุณป้ายิ้มขำๆกับภาพนั้นก่อนที่จะหันไปหาคุณย่าที่ห้องปล่อยคนสองคนให้อยู่ด้วยกัน.
จินจูงมือพาคาเมะออกมานั่งตรงชานกลางแจ้ง..ร่มเงาจากต้นไม้แสงแดดที่ส่องผ่านมาอ่อนๆ..บ่อปลาเล็กๆกับเสียงของน้ำตกธารน้อยใจกลางบ่อ..เสียงของไม้ไผ่ที่รองรับน้ำดังก๊อกแก๊กฟังดูผ่อนคลายจนอยากจะอยู่ตรงความสงบนี้ให้นานๆ..กับคนที่รัก
ร่างสูงนอนลงบนตักนุ่มนิ่มของคาเมะ..จับมือน้อยๆขึ้นมาหอมเบาๆวางมือเล็กลงตรงกลางอก..หลับตาเบาๆ
"จิน..ถามอะไรหน่อยสิเรื่องของยาบุน่ะ"
ถามอย่างกล้าๆกลัวๆ..จินลืมตามองคนรักที่หน้าตามีแต่เครื่องหมายคำถาม
"ชั้นอยากรู้ว่า..ที่ยาบุไปอยู่กับคุณลุงคิมเค้ายอมไปได้ไง..ในเมื่อเด็กติดจินขนาดนั้น"
จบประโยคในหัวจินก็นึกถึงเรื่องตอนที่ตวาดใส่ยาบุวันนั้น.พูดแรงจนสำนึกผิดขึ้นมา
"เกิดที่ชั้นนี่แหละ.ชั้นว่าเค้าแรงเกินไป..เค้าเลยรู้สึกแย่"
"แล้วจินพูดว่าไงบ้างล่ะ"
"ก็แค่บอกว่ายาบุเป็นส่วนเกิน.ไม่มีใครต้องการเค้า..แล้วก็บอกว่าชั้นไม่ได้ต้องการเค้าตั้งแต่แรกคำนี้ล่ะมั้งที่ทำให้เค้าคิดแล้วก็ไปอย่างง่ายดาย"
"นี่นายพูดแรงมากเลยนะจิน.ก็รู้นี่นาว่าจิตใจเด็กมันเปราะบางไปพูดอย่างนั้นก็แย่น่ะสิ..แถมเป็นโรคหัวใจอีก.ใช้ไม่ได้เลยนะ.."
"ก็ตอนนั้นใครจะไปรู้ว่าเป็นโรคหัวใจล่ะ..ความจริงชั้นต้องมาชำระความกับนายนะ..โทษฐานที่มีเรื่องอะไรไม่บอกชั้นเลย"
"ก็จะให้พูดได้ไง..งั้นชั้นถามจินหน่อย..ถ้าชั้นพูดไปแล้วจินจะส่งยาบุไปให้ลุงไม่ก็แม่เค้ารึเปล่า."
"มันก็ต้องส่งแหงอยู่แล้ว.ลำพังตัวชั้นจะดูแลอะไรได้"
"นั่นไง..ยาบุเค้าไม่ได้ต้องการแบบนั้น.เค้าติดจิน.เค้าเลยไม่อยากไปจากจิน..แล้วชั้นก็ถูกยาบุขอไม่ให้ยุ่งกับจิน.ชั้นน่ะสงสารเด็กแล้วก็เป็นห่วงเด็กก็เลยทำ"
"ทำโดยไม่แคร์จิตใจชั้นซักนิดว่าจะรู้สึกยังไงน่ะเหรอ.ชั้นไม่รู้เรื่องด้วยนายก็ทำเหมือนชั้นมีส่วนผิด..รู้มั้ยว่าตอนนั้นแทบจะจับปล้ำ.เดินยั่วไปยั่วมาอยู่ได้..ยิ่งแต่อยากๆอยู่"
จินพูดกวนโทสะจนมือน้อยๆที่วางอยู่บนอกตอนนี้มันทุบลงตรงกลางอกดังปึ้ก!จุกจนจำไปเลย
"นายนี่มือหนักเป็นบ้าเลย"
"ก็ถ้าพูดน่าเกลียดอย่างนั้นอีกล่ะอกนายหักแน่ๆ.."
"กล้าเหรอ.ถ้าทำระวังนะ"
จินลุกขึ้นจากตัก..ย้ายมานั่งโอบซ้อนร่างบาง..มือโอบเอวไว้หลวมๆคางเกยอยู่ที่ไหล่เนียน..กลิ่นหอมดอกไม้เตะจมูกเข้าอย่างจัง
"ระวังอะไร"
คาเมะถาม..เหล่มองหน้าของร่างสูงที่อมยิ้มในคำตอบที่กำลังจะเอื้อนเอ่ย.
"ก็ระวังอกสวยๆขาวๆของนาย..มันจะหักไปด้วยน่ะสิ..ผิวเนียนๆอย่างนี้เป็นอะไรไปเสียดายแย่"
ว่าแล้วก็เอามือล้วงเข้าไปใต้เสื้อ..จูบไซ้ซอกคอเบาๆมือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกเล็กๆ
จะทำให้เคลิ้มเอากลางวันแสกๆเลยรึไง
"ป๊อก!!"
"อ๊ะ..เจ็บนะคาเมะ"
จินลูบหัวตัวเองใหญ่ก็คาเมะเล่นใช้ถ้วยน้ำชาที่ทำจากไม้ไผ่..เคาะหัวไปเต็มแรงซะขนาดนั้น
"ชั้นไม่ได้ทำนะ..สงสัยเจ้าที่ต้องลงโทษนายแน่เลย.อุ๊บ!"
กลั้นขำแทบไม่อยู่..มองหน้าจินที่ตอนนี้นั่งขยี้หัวตัวเอง..มองหน้าคาเมะเฉย
แถมหลังจากนั้นยังทำท่าเหมือนกับโกรธอีก..ขยับตัวหนีหันหลังไม่สนใจอีกต่างหาก
คาเมะมองจินที่ตอนแรกก็นั่งงอนขยี้หัวอยู่ดีๆ..นึกว่าแกล้งแต่ว่าตอนนี้..ทำไมไม่หายล่ะ..โกรธจริงๆเหรอ
"จิน..โกรธชั้นเหรอ.."
คาเมะเข้ามานั่งปะทะหน้า..เอามือน้อยๆจับหัวของจินตรงที่โดนเคาะ..แต่ก็โดนปัดมือออก..แถมหันหน้าหนีไปอีกซะอย่างนั้น
"ชั้นขอโทษนะไม่ได้คิดว่ามันจะแรงขนาดนั้นนี่นา..อย่าโกรธกันนะ" (ไม่แรงเลยนะ.ดังป๊อกซะขนาดนั้น)
"รู้ด้วยหนิว่าโกรธถ้างั้นทำทำไม..สนุกเหรอชั้นเจ็บนะคาเมะ"
จินทำเป็นหน้าเครียด..แต่จริงๆน่ะอยากจะขำออกมาให้ก้องสวนเลยตะหาก
"โอเคๆๆๆ..แล้วจะให้ทำยังไงล่ะถึงจะหาย"
"งั้นเข้ามานั่งตรงนี้สิแล้วจะบอก"
ทำตามคำสั่ง..คลานเข้าไปนั่งคุกเข่าตรงหว่างขาของจิน..มองหน้างง..เอียงคอถามด้วยสายตา
จินก้มลงซบอยู่ที่ไหล่คาเมะ..ดึงร่างน้อยๆให้เข้ามากระชับโอบกอดของตน
"พูดตามชั้นนะคาเมะ..คุณจินเจ้าคะ.""
"ห๊าาาา.พูดตามอย่างนี้เหรอ..ไม่เอาหรอก.."
"ถ้าไม่เอาก็โกรธ."
"อะๆๆๆก็ได้อะไรนะคุณจินเจ้า.คะ"
จำใจพูดอย่างเหลืออด..จินเองก็แอบขำเบาๆแต่ก็ยังเล่นมุขต่อไป
"คาเมะขอโทษนะที่ทำอย่างนั้นลงไป.พูดตามสิคาเมะ"
"คาเมะขอโทษนะที่..ที่ทำอย่างนั้นลงไป"
"ต่อไปนี้..คาเมะจะไม่ทำแรงๆกับคุณจินอีก.เพราะคาเมะรักคุณจินมากๆเลย.ประโยคสุดท้ายแล้ว.พูดเร็วคาเมะ"
อ้ำอึ้งไม่อยากจะพูด..ก็ตอนนี้ที่หน้าประตู.รู้สึกเหมือนมันเปิดออกนิดๆแล้วแถมยังเห็นสายตา3-4คู่กำลังแอบดูอยู่.มันเขินนะ
"เร็วสิคาเมะ..!"
เร่งเร้าจริงๆ..เอาวะ..พูดก็ได้..อายช่างหัวมัน
"ต่อไปนี้..คาเมะจะไม่.เอ๊ะจิน!ทำไมต้องให้แทนตัวเองอย่างนี้ด้วยล่ะ"
"จะพูดไม่พูด..ไม่งั้นโกรธ..!!"
"โอเคๆ..คาเมะจะไม่ทำแรงๆกับคุณจินอีก..เพราะคาเมะรักคุณจินมากๆเลย.."
"เท่านี้ก็จบเรื่อง..เป็นเด็กดีน่ารักอย่างนี้ทุกวันชั้นจะรักนายมากขึ้นกว่าเดิมอีก"
โอบรัดร่างนี้ให้แน่นมากกว่าเก่า..จินไม่รู้ว่าข้างนอกมองอยู่ตั้งเยอะ..แถมยังอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น..คุณหนูคาเมะ.จริงเหรอภาพเมื่อกี๊อ่ะใช้สายตาถามคาเมะที่กำลังถูกรัดแน่นจากอ้อมกอดของจิน..
คาเมะรู้ว่าสาวใช้สงสัยในเรื่องนี้มานาน..พอมาเห็นของจริงยิ่งอยากถามร่างบางเลยโบกมือไล่แล้วก็พูดประโยคผ่านลมว่าเดี๋ยวชั้นเล่าให้ทุกคนฟังเองนะ.
สาวใช้รับรู้..พากันแยกย้ายตัวไปทำงานทั้งๆที่ยังอึ้งกิมกี่
"ทำอะไรน่ะคาเมะ.."
"ปะ..เปล่า..คุณจินมีอะไรจะใช้คาเมะเหรอเจ้าคะ"
จินอมยิ้มกับคำพูดคาเมะให้พูดทุกวันคงจะน่ารักดีไม่น้อยเลยน้าาาา..
คาเมะมองจินสลับกับมองประตูไปด้วย.เฮ้อ.รู้เข้าจนได้
แล้วชั้นจะตั้งต้นพูดกับพวกแม่สาวใช้นั่นยังไงนะ??

* * *

เวลาผ่านมา.ที่โตเกียว..
"ยูจังพาชั้นมาที่ไหนน่ะ"
ยามะพีถามขึ้นเมื่อยูอิจิขับรถเข้ามาในลานจอดรถของคอนโดสุดหรูแห่งหนึ่ง
"พามาหาของขวัญให้คาเมะน่ะ..รีบไปเร็วเข้า..ป้าบอกถ้าของขวัญคาเมะไม่เรียบร้อยเดี๋ยวชั้นจะไม่ได้เข้าบ้านกันพอดี"
"อย่าบอกนะยูจังว่าที่ยูจังบอกว่าให้ชั้นช่วยจัดการเรื่องของขวัญคาเมะก็คือ."
ยูอิจิไม่ตอบ.ทำเพียงแค่เดินลงจากรถ.เปิดประตูให้ร่างเพรียวที่นั่งอยู่.พากันจูงมือไปที่ลิฟต์..
ในมือกำกุญแจสำรองที่ได้รับมาจากคุณป้า..ยามะพีที่ขึ้นลิฟต์มา..ก็พอจะรู้ว่าของขวัญที่ว่าน่ะมันคืออะไร
ร่างสองร่างพากันหยุดยืนที่หน้าห้องนึง..หนึ่งในห้องสุดหรูของคอนโดแห่งนี้..ห้อง234
"ทำไมต้องเป็น234ด้วยล่ะยูจัง"
ยามะพีถามงงๆ
"ก็วันเกิดคาเมะวันที่23แล้ววันเกิดไอ้จินวันที่4ไง.ก็เลยได้ห้องนี้มา."
"จะมาจัดงานวันเกิดให้คาเมะจังที่นี่เหรอ"
"มันมากกว่านั้นอีกพีจัง.มากกว่านั้น"
ยูอิจิไขกุญแจเข้าไปสู่ห้องที่อยู่ภายใน..ทันทีที่เปิดประตูไฟในห้องมืดสลัว.เพราะเวลาในตอนนั้นใกล้เย็น.ยังไม่เห็นรูปลักษณ์ที่อยู่ในตัวห้อง.จนกระทั่ง..มือนั้นคลำหาสวิทซ์ไฟเปิด..เท่านั้น..
"โหสวยจัง"
ยามะพีพูดออกมาอย่างลืมตัวทึ่งในความงดงามของห้อง.ห้องนี้มีแต่สีขาวโพลนไปหมด..โซฟาที่มาเป็นชุดเข้าคู่อย่างดีกับพรมขนสัตว์สีเดียวกัน..ข้าวของเครื่องใช้ที่อำนวยความสะดวกก็ถูกจัดอย่างลงตัวให้เข้ากับห้องนี้
เดินไปสำรวจในห้องน้ำ..อ่างอาบน้ำอย่างดี.กว้างพอที่จะให้คนสองคนลงไปพร้อมๆกันได้..อ่างล้างหน้าที่ก๊อกน้ำดูสวยมีสไตล์เมื่อเปิด..ห้องอาบฝักบัวในตัวที่ปกปิดด้วยผนังกระจกมัวๆ
"ยูจัง..สวยจังเลยห้องนี้..มันกว้างมากเลยนะ.."
"ใช่มั้ยล่ะคุณย่ากับป้าซื้อเอาไว้ให้ไอ้สองตัวนั้นโดยเฉพาะเลยนะ.ไม่รู้ว่าถ้าเป็นชั้นป้าจะทำมั้ยเนี่ยะ"
พูดไปก็เดินสำรวจครัวไปชุดเครื่องครัวมีพร้อมสรรพ..ตู้เย็นคุณภาพอย่างดีวางคู่กับไมโครเวฟและเครื่องชงกาแฟที่อยู่บนโต๊ะด้านข้าง.
"ครบครันไปหมดอย่างนี้ก็น่าอยู่เหมือนกันนะยูจัง.แล้วนี่จะให้ชั้นช่วยอะไรล่ะ"
ยามะพีตะโกนมาจากห้องนอน..กำลังสำรวจเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์ที่ดูยังไงก็เล็กเมื่อเทียบกับคนสองคนที่จะต้องนอนด้วยกัน..เตียงที่เคยเห็นบ่อยๆตามหนังย้อนยุคของฝั่งอเมริกา..ที่มีเสา4เสาพร้อมกับผ้าลูกไม้อยู่รอบทั้งสี่ด้านเอาผ้าลงเมื่อถึงเวลาเข้านอน
"ห้องนอนคลาสสิคจัง..โรแมนติคมากด้วย..ดีจังเลยน้าา.ว่าไงล่ะยูจัง.ให้ชั้นช่วยอะไร"
พูดไปก็ยังไม่เลิกอาลัยอาวรณ์ห้องนอนสวยหรูนั้นมองตามตลอด
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก..แค่ดูความเรียบร้อยของห้อง..จัดบรรยากาศ..แล้วพรุ่งนี้ก็รอพวกมันมาที่ห้องก็เท่านั้นแหละ"
"งั้นคงไม่ใช่งานวันเกิดธรรมดาใช่มั้ยยูจัง"
"แน่นอนก็ห้องนี้น่ะ..ของขวัญวันเกิดคาเมะทั้งนั้นเลยหนิ"

* * *