*~* With love *~*

เช้าวันใหม่.
"ป้าจ๋าหิวข้าวจังเลย"
คาเมะเดินขยี้ตาเข้ามาในห้องนั่งเล่นนั่งลงข้างคุณย่าแล้วก็นอนหนุนตักคุณย่าซะเลย
"อ้าวคาเมะจังไหนหิวข้าวแล้วทำไมไปนอนตักคุณย่างั้นล่ะลูก"
คุณป้าถามแล้วก็ขำกับไอ้ตัวเล็กนิดๆ..มองคุณย่าที่นั่งลูบผมคาเมะ
"นั่นสิแล้วจินคุงล่ะลูก..ไม่มาด้วยกันล่ะ."
"ให้เค้านอนดีกว่าฮะ..ไม่อยากปลุกหรอกเมื่อคืนก็เอาแต่นอนมองหน้าไม่รู้จะมองทำไมมองแล้วก็ดันมาหลับปุ๋ยเอาตอนเช้า..แถมบอกว่าอากาศเย็นดีต่อให้นอนทั้งวันก็เอาดูเค้าสิ"
"สงสัยจะชอบที่นี่ล่ะมั้ง..ย่าว่านะคาเมะจังกินข้าวเสร็จแล้วรีบไปจัดของกลับโตเกียวได้แล้วล่ะคุณป้าเค้ามีธุระจะให้คาเมะจังกับจินคุงไปทำ"
"เห.ธุระอะไร"
มองมาที่ป้า..ตากลมโตใสๆนั้นบอกอย่างดีว่า..ธุระอะไรหว่า?
"ก็ไม่มีอะไรหรอก..คาเมะจังจำกุญแจที่ป้าให้ดูเมื่อวานได้มั้ย..ของขวัญคาเมะจังอยู่ในนั้นแหละต้องไปดูด้วยตัวเองภายในวันนี้ด้วยนะ.ไม่งั้นป้าจะเปลี่ยนใจส่งกลับคืนให้คุณย่าด้วย"
"อ้าวของขวัญนี่ตกลงว่าของคุณย่ารึของป้ากันแน่"
"ก็ของขวัญนี่ป้าปรึกษากับคุณย่าไงจ๊ะ..แล้วคุณย่าท่านก็ไปเจรจากับคนรู้จักขอซื้อต่อของขวัญชิ้นนี้ให้คาเมะ..รวมทั้งป้าก็ช่วยออกเงินด้วยครึ่งนึง..เชื่อเถอะถ้าคาเมะจังเห็น..คาเมะจังจะพูดแทบไม่ออกเลยล่ะ"
"มันอลังการขนาดนั้นเลยเหรอฮะ"
"ไม่รู้สิไปดูเองดีกว่า..เดี๋ยวพี่ยูจะมารับตอน5โมงเช้า.ไปจัดของส่วนของจินคุงด้วยล่ะเข้าใจมั้ยเรา"
"เจ้าค่าาาาาา..แต่ขอกินหนมรองท้องก่อนได้มั้ยเจ้าคะนายท่านคาเมะจังหิวจะตายอยู่แล้วเจ้าค่ะ"
ลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปทีก่อนจะนั่งหม่ำขนมตรงหน้าซะเรียบจาน.
กินซะจน.นึกว่าอดอยากมาจากไหน.
เมื่อวานเหนื่อยมากรึเปล่านะ..ถึงได้กินเอาๆขนาดนี้เบาแรงกันหน่อยก็ได้คาเมะกับจิน

* * *

"คุณ.จิน!"
เข้ามาแล้วก็เรียกจินเสียงใส.นึกว่าตื่นแล้วที่ไหนได้.
ยังนอนอืดเป็นพะยูนเผือกอยู่เลย
"จินตื่นเถอะ.เช้าแล้วน้าาาาาาา"
ลงไปนั่งข้างๆ..เขย่าตัวจนสะเทือนไปทั้งพื้น(เว่อร์ไปละ)แต่จินก็ไม่ตื่นกลับหันหน้าไปทางอื่นซะนี่
"เดี๋ยวต้องกลับบ้านแล้วนะจิน.ตื่นเถอะ"
"เออน่านอน.ก่อน"
พูดเสียงงึมงำๆแล้วก็หลับต่อ.คาเมะเห็นก็ชักฉุนแล้วนะ
ลุกขึ้นจนเต็มยืนยืนเท้าสะเอวมองหน้าของคนรักและแล้วแสงจากหลอดไฟในความคิดก็ส่องสว่างปิ๊ง!.คราวนี้ล่ะจิน..นายต้องตื่นแน่
ร่างเล็กๆเดินไปยืนตรงปลายเท้าจินยกแขนขึ้นจนสุด..แล้วก็.
ทิ้งตัวลงทับคนข้างล่างเต็มตัว..ปั้ก!!!
"อั้ก!!!"
ได้ผล..คาเมะที่นอนอยู่บนตัวจิน.หัวเราะร่าเริงไม่ได้รับรู้เลยว่าจินจุกจนสร่างไปแล้ว
"เล่นอะไรน่ะคาเมะ.."
"ก็ปลุกนายไง"
"ทำไมปลุกพิเรนอย่างนี้ล่ะ.ถ้าชั้นตายขึ้นมาว่าไง.คนหลับอยู่มันขาดอากาศหายใจ..ตายได้ง่ายๆนะ"
"ก็จินไม่ตื่นนี่นา..ชั้นก็เลย.."
"ก็ปลุกวิธีอื่นเซ่!!!"
ดูท่าจินจะหัวเสียไม่เล่นด้วยแหม.ก็คนหลับสบายๆมาปลุกแบบนี้ก็ต้องโมโหเป็นธรรมดา
มองหน้าจินที่ยังนิ่วหน้ากับความจุกที่คาท้องอยู่..ร่างบางที่มีสีหน้ายิ้มๆเมื่อกี๊..กลายเป็นจ๋อย.สนิท
มือน้อยๆยันอกจิน..ลุกขึ้น..น้อยใจขึ้นมาแล้วนะรู้มั้ย?
เดินไปที่กระเป๋าใบโต.หยิบเสื้อผ้าในตู้เอามายัดใส่ๆ..รู้สึกว่ากระเป๋ามันกลายเป็นที่รองรับอารมณ์คาเมะไปซะแล้ว.ก็sheเล่นยัดเอาๆจนกระเป๋าส่ายไปส่ายมาอย่างนั้น
เกลี่ยผมที่ปรกหน้าตัวเอง..เหน็บหูแรงๆหน้าตาไม่มีรอยยิ้มเลย
ท่าทางฉุนเฉียวอย่างนั้น..ดูไม่รื่นตาจินซักนิด
"คาเมะจะไปไหน"
ไม่ตอบตั้งหน้าตั้งตาพับผ้ายัดใส่กระเป๋าต่อไป.เสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้าห้องน้ำ
จินลุกจากที่นอน..รู้สึกตัวเองจะกลายเป็นฝ่ายผิดเข้าทุกทีทั้งๆที่ไม่ได้ก่อเล้ยย
มายืนดักอยู่หน้าห้องน้ำเห็นคาเมะหอบพวกแปรงสีฟันยาสระผม..เครื่องประทินโฉมต่างๆออกมา..สวนจินไปทางกระเป๋าใบโตที่วางอยู่
โยนลงใส่กระเป๋า..ฮึดฮัดจนใครๆก็มองออกว่าโมโหแค่ไหนที่ถูกว่า..
จินเดินตามมาคว้าแขนร่างบางที่นั่งจัดกระเป๋าให้ลุกขึ้นมาประชันหน้ากับตน
"เป็นอะไร"
ถามเสียงเรียบ..คาเมะก็ตอบเสียงเรียบ..แต่น่ากลัว
"เป็นคนพิเรนชอบแกล้งคนอื่น..เป็นคนชั่วคนเลวนิสัยไม่ดี..ได้ยินชัดยัง"
สะบัดแขนหลุดจากจิน.เดินไปเก็บที่นอนที่จินเพิ่งลุกจากมาแต่ยังไม่ทันพับที่นอนก็โดนจินจับกดลงกับฟูกหนานุ่มขึ้นคร่อม
"ปล่อย"
"ไม่.เมื่อไรจะรู้ว่าตัวเองผิด..หื๊มมมม.แล้วไอ้อาการที่นายทำแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ"
"ก็ไม่ได้อยากน่ารักนักหรอกคนนิสัยไม่ดีอย่างชั้นใครมองก็ไม่น่ารักทั้งนั้นล่ะ"
"ไม่อยากชวนทะเลาะนะคาเมะ.ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าชั้นโมโหจะเจออะไร"
"ไม่รู้แล้วก็ไม่ได้อยากชวนใครทะเลาะ.ลุกออกไปซะ..ชั้นจะจัดของ"
"จะกลับไปไหนล่ะ..เห็นจัดกระเป๋าซะขนาดนั้น..ว่าแค่นี้ถึงกับจะหนีกันอีกแล้วเหรอ.ไม่น่ารักจริงๆเลยนายนี่"
"ก็ใครมันจะไปน่ารักเท่านายล่ะ..ก็บอกแล้วว่าชั้นเป็นคนไม่ดี..นิสัยไม่ดี"
ความน้อยใจที่มีอยู่.ทำเอาน้ำตาไหลลงมาจากดวงตาใสๆสองข้าง..
ท่าทางร้องไห้เหมือนเด็กชะมัด
"ร้องไห้ทำไมล่ะอย่าร้องสิ!"
"ก็ก็จินก็จินดุชั้นน่ะ"
"โธ่เอ๊ยแล้วที่นายทำมันถูกมั้ยล่ะ.ตอบชั้นซิไอ้ตัวดี"
ร้องไห้จนหน้าแดงก่ำสะอึกสะอื้น..ขยี้ตาที่มีน้ำตาเอ่อเหมือนเด็กหลงทาง.
ส่ายหัวยิ้มๆ..ก้มลงถามอีกคำถามใกล้ๆ
"ทำยังไงถึงจะหยุดร้องล่ะ..อย่างนี้ดีมั้ย"
ประกบปากร้อนๆของตัวเองลงไป..แนบแน่น..จูบพรมจนทั่วใบหน้า..
"ว้าไม่หยุดร้องอีกแล้ว.งั้นตรงคอล่ะจะหายมั้ย"
ก้มลงอีกครั้งพร้อมกับประทับรอยลงไปที่ซอกคอขาวๆ.ไม่มีแม้สิ่งใดตอบสนองยังร้องอยู่
"ถ้างั้นต้องใช้วิธีเด็ดขาดแล้วล่ะมั้ง."
มือใหญ่จี้เอวคอดบางของร่างเล็กจนเจ้าตัวส่ายไปส่ายมาเพราะความจั๊กจี้
"จิน.พอแล้วฮะๆๆๆๆๆพอ"
เริ่มมีรอยยิ้มออกมา..จินมองด้วยรอยยิ้ม..แล้วจึงลงมานอนข้างๆคาเมะที่น้ำตากับรอยยิ้มจากเสียงหัวเราะยังไม่จางหาย
แขนแข็งแรงดันร่างบางให้เข้ามานอนแนบชิดกับตัวเอง..ใบหน้าเนียนสัมผัสกับแผงอกอุ่นๆถือโอกาสเช็ดน้ำตาที่หลงเหลือแต่คราบบนใบหน้าจินจูบหน้าผากมนนั้นไปทีนึงรู้สึกเป็นทีที่คุ้มค่าเพราะนานเหลือเกิน
"ขอโทษนะ..ชั้นจะไม่เล่นอย่างนั้นอีกแล้ว.จินอย่าดุอีกนะ..ไม่ชอบจินดุเลย..จินน่ากลัว"
"ถ้างั้นก็อย่าทำตัวให้น่าดุสิเข้าใจมั้ยครับ"
พยักหน้าอยู่ในอ้อมกอดจินหอมแก้มใสไปอีกทีก่อนที่จะชวนกันไป.???
"อาบน้ำด้วยกันนะได้มั้ยคาเมะ?"
"อื้ม..ก็ได้..แต่ถ้าทำอย่างอื่นชั้นไม่อาบด้วยนะ"
"งั้นไปกันเลยนะ.."
อุ้มร่างบางขึ้นไว้แนบอก..สงสัยจะหลงกลคนอย่างจินซะแล้วคาเมะช้านน.(เฮ่ยยของกู++จิน)
พาตัวเข้ามาจนได้วางร่างบางลงกับขอบอ่างอาบน้ำมือเล็กๆก็เปิดก๊อกน้ำที่อยู่เหนืออ่างสีขาวใส
"ลุกขึ้นยืนซิคาเมะ"
ทำตามที่จินบอก.ไม่กี่อึดใจเสื้อคลุมตัวบางก็เลื่อนหลุดลง.เหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า
รวมทั้งจินที่ถอดกางเกงบ๊อกเซ่อร์ที่ใช้ใส่นอนประจำลงกับพื้นลงอ่างน้ำไปก่อน..นั่งลงรอร่างที่จะลงมานั่งซ้อนทับ
แผ่นหลังเนียนกระทบกับอกกว้าง..ไอร้อนก็เริ่มแผ่ซ่าน
เส้นผมสีสวยของคาเมะถูกน้ำที่ร่างสูงรองใส่มือพรมลงจนเปียกชุ่ม..
เทแชมพูกลิ่นอ่อนโยนลงบนมือก่อนจะขยี้เบาๆให้พอมีฟองอ่อนๆบนเส้นผมหนาละเอียด..
ระหว่างนั้น.คาเมะก็เลยบอกเรื่องที่ป้าเพิ่งพูดกับตัวเอง..เกือบลืมแล้วมั้ยล่ะ
"เดี๋ยวกลับโตเกียวแล้วนะจิน..ชั้นจะจัดกระเป๋าให้..นะ"
"ทำไมกลับวันนี้..ไหนจะกลับพรุ่งนี้ไง"
"ก็ป้าน่ะสิบอกให้กลับไปดูของขวัญที่ไหนไม่รู้บอกว่าเดี๋ยวตอน5โมงพี่ยูมารับ"
"เดี๋ยวก็รอดูเอาแล้วกันว่ามันเป็นอะไร.ไม่ต้องสนใจหรอกสนใจตอนนี้ดีกว่า"
น้ำใสๆชะล้างฟองครีมนั้นจนสะอาดสะอ้าน..จินอ้อนคาเมะต่อ
"ทำให้บ้างสิ"
"งั้นก็นั่งเฉยๆนะ.."
หันตัวให้กับร่างสูง..ว่าจะนั่งคร่อมลงบนหน้าขาจะได้สระผมให้สะดวกๆแต่ว่า.พื้นของอ่างน้ำพอโดนน้ำมันก็ลื่นคาเมะก็เลยเสียหลักลื่นพลาด..ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นว่า.
อกอุ่นๆที่ตอนนี้สายตาจินเห็นว่ามันเซ็กซี่มากๆ..กระทบกับอกกว้างของจินอย่างแรงกลีบปากนุ่มเนียนของคนทั้งคู่.ชนกันแนบแน่นยิ่งกว่าจินถือโอกาสเอามือซุกซนของตัวเองลูบไล้เนื้อบางของคาเมะมันส์มือไปเลย
"จิน..ไม่เอา..อย่านะ"
"เอาน่า..เมื่อคืนไม่ได้ทำมันเหมือนขาดอะไรไปเลย.."
"แต่ชั้นต้องรีบนะ..จินพอเถอะ..พี่ยูจะมาแล้วนะ"
"ก็ให้มันรอไปสิ"
"จินน่ะอ๊ะะะะะะะ!!"
รู้สึกเหมือนมือจินเริ่มซนมากกว่าเก่า..คราวนี้จู่โจมเร็วซะจนไม่ทันตั้งตัว.
เอาแล้วมั้ยล่ะ..
เสียงครางบวกเสียงร้องเล็กๆ..มันมาแทนที่เสียงอื่นแล้ว
บอกแล้วว่าอย่าหลงกลจิน..ก็ดันหลวมตัวอีก..คาเมะจังเอ๊ยยยยย

* * *

5โมง..
"กลับกันดีๆนะลูก.เดี๋ยวพรุ่งนี้ป้าจะตามไปนะ.."
คุณป้ายืนคู่กับคุณย่า.ส่งหลานๆ
"แล้วมาเยี่ยมย่าบ่อยๆล่ะ..อย่าหายไปนานอีกนะ..เข้าใจมั้ยเจ้ายูอิจิ"
"คร้าบคุณย่า..จะมาหาทุกเดือนเล้ยยย..พอใจยัง"
"ให้มันจริงอย่างที่ปากแกพูดล่ะ..ไปกันได้แล้วไป"
จินที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับคาเมะโค้งให้..ก่อนจะถือกระเป๋าเก็บไว้ที่หลังรถ..
คาเมะเดินเข้าไปกอดคุณย่ากับป้า..ก่อนที่จะตามขึ้นไปบนรถ
"ไปนะฮะคุณย่า..แล้วจะลากพี่ยูมาเยี่ยมด้วยนะ.."
"จ้า.ไปเถอะ..โชคดีนะทุกคน"
"ค้าบย่า..เจอกันพรุ่งนี้นะป้า"
ยูอิจิโบกมือทักทาย..ก่อนจะขับรถออกไปจนพ้นตัวบ้าน
คุณย่ามองตามก็ยิ้มน้อยๆก่อนจะหันมาพูดกับลูกสาว
"แม่อยากเห็นหน้าคาเมะจังจังเลย.ตอนที่เห็นของขวัญสุดพิเศษของเรา."
"หนูก็เหมือนกันค่ะ..แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยถามเจ้ายูอีกที.เข้าบ้านเถอะค่ะคุณแม่"



บนรถ
"ไอ้จิน.ป้าให้กุญแจรถมาแล้วใช่มั้ย"
ยูอิจิถามคนข้างๆที่นั่งเงียบมาตั้งนาน..เอาแต่มองคาเมะที่อยู่ด้านหลัง..
มันไม่หายไปไหนหรอกน่า
"เออ.อยู่กับชั้นนี่แหละ..คาเมะ..หิวอะไรมั้ย"
จินถาม..เป็นห่วงออกนอกหน้านอกตาจนพี่มันหมั่นไส้
"ไม่หิวหรอก..เพิ่งกินมาเองนะ..จะหิวได้ไง.."
"คาเมะเอ๊ยยย..ที่ไอ้จินถามไม่ได้หมายถึงข้าว.มันหมายถึงแกน่ะหิวรักรึยัง..ฮิ้ววว!!"
ยูอิจิแซวซึ่งๆหน้า..โดนคาเมะตีหัวไปป้าบ
"ปากเสียไอ้พี่ยู.เดี๋ยวชั้นอยากกินยำหมีโคอาล่าขึ้นมาแกจะไม่เหลือ"
"ค้าบๆๆๆ..กลัวจังเล้ยย..สองสามีภรรยาอย่าฆ่าผมนะค้าบบบ.ผมจะกลับออสเตรเลียแล้วค้าบบ"
คราวนี้ไม่ใช่แค่มือที่ตีแต่โดนกำปั้นทุบลงไปแรงๆแถมหลายครั้งอีกต่างหาก
"โอ้ยยย.เจ็บนะเว่ย..พอก็ได้ไม่พูดก็ได้."
ลูบหัวป้อยๆ..ความเงียบกลับเข้ามาเหมือนเดิม..
"ตรื๊ดดดดดดดตรื๊ดดดดด"
"อีะ..รุ่นพี่นี่นา"
เสียงนั้นของคาเมะ..ทำให้จินต้องหันไปมอง..รุ่นพี่เหรอ..จุนโนะอีกแล้วใช่มั้ย
"ไอ้จิน..คาเมะมันแอบนอกใจแกว่ะ"
"ไอ้ยู..อยากขับดีๆรึว่าจะขับแบบพิการ"
"เอ่อไม่คับ..ขับดีๆคับผม.."
จินมองคาเมะที่คุยโทรศัพท์ทางด้านกระจกหลัง..รู้สึกจะยิ้มหน้าบานออกหน้าออกตาเกินไปแล้วนะ
ไม่อยากคิดอะไรเดี๋ยวจะทำให้เข้าใจผิดกันไปใหญ่
แต่มีเหรอจินจะทนได้อารมณ์เริ่มไม่ดีแล้ว..คุยกะผู้ชายอื่นต่อหน้าชั้นได้ไง
"คิดถึงรุ่นพี่จัง..ที่คณะเป็นไงบ้าง"
หนอยย..คิดถึงเหรอ..นอกจากชั้นยังคิดถึงใครอีกคาเมะ
*คาเมะ..แฟนนายอยู่ตรงนั้นรึเปล่า..พูดว่าคิดถึงชั้นเดี๋ยวก็โดนหรอก*
"ไม่หรอกน่าคืนดีกันแล้ว.เค้าไม่โกรธหรอก.."
ยังคงมองคาเมะตรงกระจกหลัง..ไม่โกรธเหรอ..รู้มั้ยว่ามันเดือดขึ้นทุกทีๆแล้วนะ
*แล้วนายจะกลับมาเมื่อไร*
"ก็กำลังนั่งรถกลับเนี่ยะแหละลงจากรถนี่ว่าจะไปหารุ่นพี่เลยนะเนี่ยะ.อยู่ร้านใช่ป่ะ"
ว่าไงนะ!..ไปหาเหรอ.ชั้นนั่งอยู่นี่ทั้งคนนะคาเมะ
*วันนี้ชั้นไม่ว่างด้วยสิเอางี้แล้วกัน.พรุ่งนี้เป็นไง..ไปมหาลัยป่าวล่ะ*
"ไปสิๆๆไปถึงนะจะนั่งคุยกะรุ่นพี่ไม่ยอมไปเรียนเลยคอยดู"
*ให้มันจริงเหอะ..กลัวว่าจะหลับซะก่อนน่ะสิ*
"ไม่หรอกน่า.คุยกับรุ่นพี่สนุกออก.."
*ไม่มีอะไรแล้วงั้นแค่นี้ก่อนนะคาเมะ..ฝากทักทายแฟนนายด้วยล่ะ*
"ได้ๆ..หวัดดีนะรุ่นพี่"
วางสายลงยิ้มหน้าบานกว่าทุกที..ขนาดอยู่ต่อหน้าจินยังยิ้มขนาดนี้..แล้วลับหลังจะขนาดไหน.
คาเมะจะรู้มั้ยว่าจิน..ไม่พอใจอย่างมาก
ไม่รู้แถมยังยื่นหน้ามาคุยกับจินทางด้านหลังพูดทุกประโยคที่จุนโนะฝากมาให้ได้ยินอีก
"จินๆๆ..เมื่อกี๊รุ่นพี่บอกว่า.ฝากทักทายจินด้วยล่ะ..เป็นคนดีจริงๆเลยเนอะ.."
"เหรอ.ทักทายชั้นทำไม..ชั้นไม่ต้องการ.ให้มันกองไว้ตรงนั้นแหละ"
จินหันหน้าหนีไปทางอื่น..คาเมะหน้าเสีย.หันไปทางยูอิจิที่ตอนนี้ยิ้มเจื่อนๆ..รู้ว่าต่อไปมันจะเป็นไง
"คาเมะ.นั่งเฉยๆดีกว่านะเชื่อพี่..อย่าเพิ่งไปคุยกับไอ้จินตอนนี้เลย..มันคงไม่มีอารมณ์หรอก.ดูแกคุยโทรศัพท์กับมันดิ..เชื่อเลยว่ะ"
"ทำไมล่ะ.โกรธกันเรื่องนี้เหรอ.ก็คิดถึงรุ่นพี่จริงๆนี่นา..ตามจริงจินไม่น่าโกรธหรอก.จริงมั้ยจินจ๋า"
กอดจินทางข้างหลังอีกทีหอมแก้มต่อหน้าพี่มันอีก.แต่ว่าจิน..ไม่ยักกะมีปฏิกิริยาอะไรตอบโต้..
โกรธของจริงแล้วนะคาเมะ

* * *

"ลุงจะพาผมไปไหนคับ"
เด็กน้อยที่นั่งภายในรถเบนซ์คันหรู..ถามชายร่างกลมที่นั่งเคียงข้าง
คุณลุงทำเพียงแค่ยิ้มและตอบไป
"พาวูจินไปรักษาไงลูก..โรคหัวใจจะได้หายไง..จะได้ไปเล่นกับพวกพี่จินได้..ดีมั้ยล่ะ"
"แต่ป๊ะป๋าจินเค้าคงไม่อยากเล่นกับผมหรอก..เค้าไม่ชอบผม"
"ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ..รู้มั้ยว่าป๊ะป๋าจินรักเราจะตาย"
"ไม่จริงป๊ะป๋าบอกว่าผมมันเป็นคนไม่มีใครต้องการขนาดแม่ยังไม่ต้องการแล้วคนอย่างเค้าจะต้องการทำไมป๊ะป๋าพูดอย่างนี้"
ได้ฟังแล้ว.ลุงคิมพูดแทบไม่ออก.จินพูดอย่างนั้นได้ไง.นี่เด็กมันยังกล้าทำร้ายจิตใจขนาดนี้เชียวเหรอ..ไอ้หลานเวร
แต่ก็นั่นแหละนะ..ตอนที่ว่า..จินยังไม่รู้ว่ายาบุเป็นโรคหัวใจเหตุผลข้อนี้ก็น่าให้อภัยอยู่นิดหน่อย
"ฟังลุงนะวูจิน..พี่จินน่ะเค้าบอกว่า.เค้าอยากจะเล่นกับเราล่ะ..คิดถึงเรามากๆด้วยนะ"
เด็กน้อยที่นั่งก้มหน้า..ตอนนี้กลับเงยหน้ามองคุณลุงตาแป๋ว..
"จริงๆเหรอคับ"
"แหงล่ะ..ที่พี่จินพูดอย่างนั้นกับเราคงเพราะกำลังเครียดเรื่องพี่คาเมะอยู่วูจินไม่ต้องไปสนใจคำพูดพี่เค้าหรอก..จริงมั้ยลูก"
ได้ยินชื่อของคาเมะ..มันทำเอาหน้าของเด็กน้อยเจื่อนลงไปถนัดตา
ทำไมพอได้ยินชื่อนี้ทีไร..จะต้องรู้สึกผิดทุกที..ทั้งๆที่ตอนนี้ไม่ได้เห็นหน้าแล้ว..อยู่ไกลกันแล้ว
แต่ว่าความรู้สึกนี้ยังไม่เลือนหาย
"ลุงรู้จักพี่คาเมะมั้ยครับ"
"แฟนพี่จินเค้าน่ะเหรอ..รู้สิ.เค้าก็น่ารักดีนะ..วูจินมีอะไรรึเปล่า..เอ๊ะ..รึว่าจะสำนึกผิด"
คำพูดที่ทำให้เด็กน้อยเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอย่างเดียว..
ลุงพูดถูกทุกอย่าง
"ลุงคับผมนิสัยไม่ดีมากใช่มั้ยที่ทำอย่างนั้นกับพี่เค้า"
"ไม่หรอกน่าก็วูจินหวงพี่จินไม่ใช่เหรอ.พี่คาเมะเค้าก็รู้นี่นาจริงมั้ย..อย่าคิดมากเลย..เดี๋ยวถ้าคิดมากกว่านี้วูจินก็ไม่หายจากโรคหัวใจน่ะสิ"
"แต่ว่าผม."
"สงสารพี่คาเมะขึ้นมาอย่างนั้นใช่มั้ย"
ไม่ตอบอะไร..เพียงแค่พยักหน้าเป็นตัวแทนของคำตอบเท่านั้น
"ถ้าผมขอโทษพี่เค้า..จะดีมั้ยคับ"
"ดีสิไอ้หลานลุง..ถ้าพูดว่าขอโทษกับพี่คาเมะนะจะไม่มีใครโกรธวูจินอีกเลย..เชื่อลุงสิ"
เด็กน้อยค่อยๆยิ้มกว้างให้..ฉายแววตาของความดีใจและมีกำลังใจออกมาเต็มเปี่ยม..ลุกขึ้นตรงเข้าเขย่าแขนอ้วนๆของลุงใหญ่
"จริงๆนะคับ.พี่คาเมะจะไม่โกรธผมใช่มั้ยป๊ะป๋าจินจะเล่นกับผม..ลุงยูอิจิจะดีกับผมแล้วพี่ยามะก็สนใจผม..ใช่มั้ยคับลุง"
"ใช่เลย..ทุกคนจะรักวูจินมากเลยนะ..ลุงไม่หลอกไอ้หลานลุงคนนี้หรอก"
"ถ้างั้นผมไม่ไปโรงบาลแล้ว.ลุงพาผมกลับไปที่บ้านป๊ะป๋าจินหน่อยนะๆๆๆ"
เสียงเด็กน้อยรบเร้าใหญ่คุณลุงทำเพียงแค่ยิ้ม.ลูบหัวหลานเบาๆ
"ยังกลับตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ..วูจินต้องอยู่ที่โรงบาลก่อน.ถ้าเผื่อว่าไม่หายจากโรคที่เป็นอยู่.วูจินจะเล่นกับใครไม่ได้เลย..พวกพี่ๆเค้าไม่อยากเล่นกับคนขี้โรคหรอกนะจะบอกให้"
"แต่ว่าผม"
"เชื่อลุงสิถ้าหายลุงจะพากลับทันทีเลย..ตกลงมั้ย"
"อื้อ!"
พยักหน้าแรงๆก่อนจะนั่งลงสงบๆ..หยิบหุ่นยนต์ตัวโปรดขึ้นมานั่งเล่นข้างๆ..คุณลุงมองแล้วก็ยิ้มในสิ่งที่ยาบุคิดที่จะทำเมื่อกลับไป
แต่ว่า..
ถ้าเมื่อถึงวันที่กลับไปที่นั่นจริงๆยาบุจะเป็นยังไง..
อาจจะอ่อนแอ..ภูมิต้านทานโรคต่ำ..อาจแย่กว่าเดิมที่ผ่านมาก็ได้.
ยาบุ.อยู่ได้ไม่เกินปีนี้.ปีนี้..และปีนี้
ขอให้เทพเจ้า..ดลบันดาล..ให้เด็กคนนี้ปลอดภัยทีเถอะ..
สงสารเค้าด้วย..ขอร้อง..

* * *

ณ ของขวัญชิ้นใหญ่..
"ลงไปกันได้แล้ว.."
เสียงยูอิจิพูดขึ้นเมื่อรถจอด..แต่กลับไม่มีใครกระตือรือร้นที่จะลงซักคน..
จะเพราะอะไร.ถ้าไม่ใช่ไอ้คนสองคนที่อยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน..
เพิ่งใหม่ไม่กี่วัน.มันจะทำให้ข้าวเก่าเร็วซะแล้ว.
"พวกแกนั่งทำอะไรอยู่วะ..คาเมะ.ลงมาเร็ว..!!"
สั่งน้องที่กำลังนั่งหน้าหงิกอยู่ข้างล่าง.แผ่นหลังติดกับพนักเบาะแจ..นั่งกอดอกแถมมองแต่หลังจินตลอดเวลา.
ก็ดูจินดิ.ตั้งแต่คาเมะวางโทรศัพท์ตอนนั้น..ก็ไม่ได้พูดอะไรกันเลยร่วมชั่วโมง..คาเมะชวนคุยก็ไม่คุย..หอมแก้มก็ทำเป็นเฉย..แถมจะป้อนขนมถึงปากมันยังไม่กิน..
จนป่านนี้คาเมะก็ยังไม่รู้ว่าที่จินเป็นแบบนี้เพราะตัวเอง..
"ชั้นไม่รู้ว่าพวกแกเป็นอะไรกันหรอกนะแต่เร็วๆเถอะอย่าทำให้ของขวัญของคุณย่ากับป้าไร้ความหมายดิวะงอนกันไปงอนกันมา.เดี๋ยวกูกระโดดตะปบคอซะหรอก.."
ไม่มีใครสนใจฟังยูอิจิ..ไอ้พี่ชายแทบจะขย้ำอย่างที่บอกแล้ว..ถ้าไม่มีเสียงหวานๆคุ้นหูมาดักซะก่อน
"ยู.จัง"
เสียงหวานๆขยับเข้ามาใกล้ๆหู..หันหน้าไปก็เจอกับคนน่ารักเกยอยู่ที่ไหล่ตัวเอง
ขนาดคบมาตั้งนานแล้วมันยังไม่หายเขินอีก..
"อ๊าาาพีจังจ๋าคิดถึงจัง..ขอกอดหน่อยนะ"
หันหลังดึงตัวคนรักเข้ามากอดแนบแน่นแน่นจนยามะพีหายใจแทบไม่ออก
"ยูจังงงอึดอาดดดดดดด"
ทักท้วงในอ้อมกอดก่อนจะผลักร่างของไอ้หมีเสี่ยวออกไปแรงๆ..เห็นยูอิจิยิ้มจนตาหยีก็ขำออกมานิดๆ
"ยูจังปัญญาอ่อนน่า.จินคุงกะคาเมะจังมาแล้วใช่ป่ะ.พาเค้าไปข้างในกันเหอะ..นะๆๆๆ"
"จะพาเข้าไปได้ไงก็ดูพวกมันดิ.."
ยูอิจิทำหน้าบุ้ยไบ้ไปทางสองคนที่นั่งอยู่..ยามะพีเห็นอย่างที่ยูอิจิเห็น.ปลาทองหันมาคุยกะหมีสองคน
"เค้าเป็นไรเหรอยูจัง"
"ไม่รู้มัน..พีจังช่วยลากหน่อยสิไปลากคาเมะนะชั้นจะลากไอ้จินไป..โอเคมั้ย"
"โอเคได้เล้ย"
ร่างเพรียววิ่งไปทางประตูทางด้านที่คาเมะนั่ง..เปิดออกก่อนจะดึงมือคาเมะให้ลงตามมา
"คาเมะจังไปกันเถอะนะ"
"รุ่นพี่จะพาผมไปไหนไม่อยากไปนะยังไม่มีอารมณ์"
"เถอะน่า.มาเถอะ.ถ้านายเห็นของขวัญนายจะตะลึงมากเลยนะ.เร็วเข้า"
ดึงมือจนร่างเล็กๆตัวปลิวตามสำเร็จแล้วส่วนด้านยูอิจิ
"ไอ้จินลงมา"
"ไม่เว่ยเบื่อคน..จะอยู่บนนี้"
"เบื่อคนเหรอ.ไม่ต้องกลัวหรอก..พวกเราไม่ใช่มนุษย์..คาเมะเป็นเต่า..พีจังเป็นปลาทอง..ส่วนชั้นก็หมีโคอาล่า..มีอะไรที่เป็นคนมั้ย.ถ้าเข้าใจแล้วก็..ตาม..มา!"
ตบหัวจินทีนึงก่อนจะบังคับขู่เข็ญให้ร่างสูงเดินตามตัวเองลงมา.ลากถูลู่ถูกังอยู่นาน
เหนื่อยหอบสุดคงจะเป็นยูอิจิเล่นลากจินมาจนเหงื่อพลั่ก
สุดท้ายก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องพักสุดหรูห้องนึงของคอนโดมีชื่อ..หน้าตายูอิจิกับยามะพีดูจะสดชื่นสุดๆ..ทำยังกะที่แห่งนี้เป็นของขวัญของตัวเองอย่างนั้นแหละ
แล้วส่วนอีกสองตัวที่ยืนอยู่ข้างหลังน่ะเหรอ..ไม่มีอารมณ์จะสนใจด้วยซ้ำ..คาเมะมองจินสายตาหงอยๆ..แต่จินอ่ะดิ.หันหลังหนีหน้าซะงั้น
"คาเมะนี่ของขวัญแกนะ"
พี่ชายที่แสนดีบอกด้วยรอยยิ้ม..คาเมะทำเพียงแค่หันมามองแล้วก็ยิ้มแห้งๆให้
"คาเมะสดชื่นหน่อยสิ.เดี๋ยวจะได้เห็นของขวัญสุดเซอร์ไพรส์แล้วนะ..ไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอ"
ยิ้มเจื่อนๆเหมือนเดิม..ทำเอาพวกพี่ๆทั้งสองยิ้มไม่ออก.
กุญแจที่ได้รับจากจินตอนอยู่บนรถ..ไขประตูห้องนั้นที่ปิดไป1วันเต็มออก
ภาพความสวยงามภายในที่ถูกเปิดแง้มออกนิดๆ..มันทำให้คนสองคนที่กำลังมึนตึงกัน..หันหน้ามามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น..
"ขอต้อนรับสู่เรือนหอ..ของน้องพี่ทั้งสอง"
ยูอิจิพูดเหมือนคนพากษ์หนัง.ผายมือเชิญคนทั้งคู่ให้เข้าไปข้างในยามะพีเดินนำ
"นี่อะไรเหรอรุ่นพี่อะไรน่ะยูจัง"
คาเมะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย..ด้านจินก็ยืนอึ้งกวาดตามองตั้งแต่เพดานจนถึงเฟอร์นิเจอร์หรูที่ตัดกับห้องสีขาวภายใน
"ก็ของขวัญของป้ากับคุณย่าไงรู้มั้ยว่าท่านซื้อให้พวกแก..อยุ่ด้วยกันเลยนะ..รู้มั้ย"
"ว่าไงนะ..นี่มันหรูไปชั้นรับไม่ได้หรอกชั้นจะกลับไปอยู่บ้าน."
"ไอ้คาเมะ!!..ถ้าแกกลับไปอยู่บ้านนะ..พี่จะไม่คุยกับแกเลย..พี่ถือว่าแกไม่เห็นในความหวังดีของผู้ใหญ่.ถ้าแกกลับไปเราตัดพี่ตัดน้องกัน!!"
ยูอิจิพูดเสียงแข็ง..แต่ยามะพีรู้สันดา.เอ๊ย!..นิสัยของยูอิจิดีพูดอย่างนี้ทีไรทำไม่ได้ซักทีนึง
"แต่มันหรูไป."
"หรูไม่หรูก็อยู่ไปเหอะ..ได้อยู่กันสองคนดีกว่าอยู่กะพวกชั้นไม่ใช่เหรอ..พี่น่ะอยากให้แกมีความสุขนะ"
เดินเข้ามาหาน้อง..ลูบหัวเบาๆก่อนที่จะโดนคาเมะพุ่งตัวเข้ากอดพี่ชายร้องไห้กระซิกๆเหมือนเด็กน้อย
ที่ร้องไม่ใช่เพราะซึ้งใจ..แต่เพราะอึดอัดที่จินไม่คุยด้วย.แล้วก็คิดว่าถ้ามึนตึงกันอยู่อย่างนี้..แล้วเมื่อไรจะอยู่ด้วยกันได้
"ไม่ต้องห่วงนะพี่จะมาหาบ่อยๆ..อย่าร้องดิ..พี่น่ะคิดถึงแกนะคาเมะ.มาเยี่ยมที่บ้านทุกวันก็ได้นี่เนอะ..เรื่องของน่ะพี่ให้บริษัทขนย้ายเค้ามาขนไว้ในห้องนี้หมดแล้ว..วางใจเหอะ.ส่วนไอ้จิน"
หันมาหาจินที่มองคาเมะสีหน้าเรียบๆ.ก็ตกใจกับไอ้อาการตัวสั่นตอนอยู่ในอ้อมกอดพี่ชาย..ก็รู้ว่าร้องไห้อยู่แน่ๆ
"ตั้งแต่วันนี้ชั้นยกให้แก..ดูแลน้องชั้นให้ดี..สัญญากับชั้นได้มั้ย"
"ชั้นน่ะ..สัญญาเป็นสัญญาแต่แกถามเค้าดีกว่าว่าอยากอยู่กับชั้นมั้ย..รึว่าอยากอยู่ที่ร้านขายยากันแน่"
"จิน!!"
คาเมะเข้าใจแล้วว่าที่จินทำท่าโกรธตัวเองเพราะเรื่องอะไรที่แท้ก็..
ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยจนกระทั่งตอนนี้..ไอ้หมูย่างเกาหลีบ้า
"อย่าคิดมากดิวะจิน..คาเมะมันก็ให้ความสำคัญกับคนทั่วไปแหละ..ไม่มีอะไรเป็นพิเศษซะหน่อย..เชื่อชั้นดิ."
ละจากอ้อมกอดน้อง.หันมาหายามะพีที่ยืนเคอะกับไอ้อาการแปลกๆของคู่รักคู่นี้ไหนดีกันแล้ว.ทำไมเป็นงี้วะ
"พีจัง..ไปกันรึยัง"
"อื้อ..ไปสิ..โชคดีนะคาเมะจังจินคุงไว้ชั้นจะมาเยี่ยม."
โบกมือลาต่อหน้าก่อนจะโดนยูอิจิจูงมือเดินออกไปจากห้องนั้นตอนนี้ก็เหลือคนสองคนที่ยืนนิ่งเงียบเป็นหุ่นอยู่สองคน.ไม่สนใจกับบรรยากาศชวนฝันของห้องเลยซักนิด
คาเมะเฝ้าแต่มองจินด้วยสายตาที่แสดงถึงคำวิงวอนขอความเห็นใจแต่ว่าจิน..
มองเพียงนิดๆแล้วก็หลบสายตาซะงั้น.
เดินเข้าไปในห้องนอน..พบเตียงสไตล์คลาสสิคอยู่กลางห้อง..ใครนอนก็คงจะมีความสุขเป็นธรรมดา
แต่อาจไม่ใช่คู่นี้.ถอนหายใจกับภาพตรงหน้า..ก่อนจะหันมาพูดกับคนตัวเล็กที่ยืนมองด้วยแววตาน่าสงสาร
"วันนี้นายนอนในห้องนะชั้นจะนอนโซฟา"
คำพูดที่ดูเรียบเฉย..ทำเอาคาเมะอยากจะร้องไห้.อึดอัดเกินไปแล้ว
"จินเป็นอะไร..ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ.."
"ก็ไม่เห็นเป็นไรหนิ..ชั้นก็เป็นอย่างที่ชั้นเป็น..ไม่เห็นแปลก"
"ไม่แปลกเหรอ..ก็ตั้งแต่วางสายจากรุ่นพี่จินก็ไม่พูดกับชั้นเลย..จินคิดว่าชั้นสนใจรุ่นพี่เหรอใช่มั้ย"
จินไม่ตอบ.ทำเพียงแค่เดินผ่านหน้าไปเฉยๆเหมือนกับคาเมะเป็นธาตุอากาศที่มองไม่เห็น
"นายไม่ใช่คนโง่นะจินอย่าทำตัวให้มันเป็นอย่างนั้นสิฟังชั้นนะจินนะ"
"ได้ชั้นจะฟัง"
บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดอีกครั้งพูดประโยคที่จินเองก็รู้สึกสำนึกผิดมากเหมือนกัน
"รุ่นพี่กับชั้น..เราเป็นแค่พี่น้องในรั้วมหาลัยเดียวกัน..เราอยู่คณะเดียวกัน..ชั้นยอมรับว่าบ่อยครั้ง..ที่ชั้นก็นึกสงสัยว่ารุ่นพี่ชอบชั้นแต่รู้ไว้นะจิน..ชั้นไม่เคยชอบเค้าเลย."
จินเริ่มจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง..แต่ก็วางใจไม่ได้หรอก
"รู้ใช่มั้ยคาเมะ..ชั้นรู้สึกยังไงกับนาย"
"รู้สิ..ทำไมจะไม่รู้..หลายปีหลายวันหลายเดือนมานี้เราอยู่ด้วยกันได้ยังไงถ้าไม่ใช่เพราะรัก"
จินไม่พูดต่อ.มองหน้าคาเมะที่ดูจริงใจเนิ่นนาน..เหมือนกับอยากจะได้ยินคำพูดว่ารักอีกครั้ง
แต่คาเมะกลับนึกว่าจินไม่เข้าใจอีกจนได้
"ถ้านายไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรนะ..ชั้นจะปล่อยให้นายอยู่คนเดียวก็ได้..เผื่อนายจะคิดออกว่าสิ่งที่ชั้นทำกับรุ่นพี่แบบนั้น..มันไม่ใช่รัก"
สีหน้าหงอยเหงาที่จินก็รู้สึกได้จากร่างบอบบาง..เดินหนีผ่านหน้าออกไปข้างนอก
เสียงประตูปิด..มันทำให้จินเข้าใจแล้วว่าคาเมะ..พูดความจริง
"ชั้นมันแย่มากเลยใช่มั้ยคาเมะ"

* * *