*~* You know I never love him. *~*

ร่างเล็กพาตัวเองมาที่สระน้ำของคอนโดหรูหราใหญ่โตนี้
จิตใจ..ไม่ได้ต้องการจะชื่นชมกับของขวัญที่คุณย่ากับป้าให้มาเท่าไร
ทำให้ผู้ใหญ่ผิดหวัง..ขอโทษนะฮะ
ในเวลานั้น..สระน้ำที่นี่เงียบเชียบไร้ผู้คน
ทำไมถึงสร้างบรรยากาศในยามเหงาได้ดีถึงเพียงนี้นะ

Tululul.......

"ว่าไงฮะป้า"
โทรศัพท์มาถามความคืบหน้าอย่างนี้..จะตอบยังไงนะเรา
*คาเมะจังดีมั้ยลูกที่นั่นน่ะ*
แกล้งตีเสียงสดชื่น..แต่ใจจริงมันอยากจะร้องไห้แทบขาดใจ
"ดีสิฮะ..ดีมากๆเลย..ทำไมของขวัญชิ้นนี้มันดีอย่างนี้ล่ะฮะ.."
*ใช่มั้ยล่ะลูก.ป้าอยากให้คาเมะจังมีความสุขนะ*
"แล้วที่บ้านใครจะอยู่เป็นเพื่อนป้าล่ะมีแค่พี่ยูก็เหงาตายเลยดิ"
*ไม่เหงาหรอกเดี๋ยวก็มีพีจังมาเล่นด้วย..คุยด้วย..ตอนที่เรากับจินคุงอยู่..ก็เหมือนไม่มีนี่เนอะ..หมกตัวอยู่ด้วยกันแค่สองคน..*
"ป้าน่ะก็"
*โอเคๆจ้ะ..ไม่พูดแล้ว.มีความสุขมากๆนะ..ว่างๆมาเยี่ยมป้าที่บ้านด้วยล่ะ..แค่นี้นะลูก*
วางสายไปแล้ว..วางไปกับคำพูดที่คาเมะพึมพำออกมาเบาๆ
"ตอนนี้ก็เหมือนกับว่างอยู่แล้วนี่นา.กลับบ้านดีมั้ยนะ?"

* * *

3วันผ่านไป..
ยังไม่มีใครพูดอะไรกันเลย
อึดอัดนะแบบนี้.
อยากชื่นชมห้องนี้ด้วยกัน..แต่มัน..
ไม่มีอารมณ์กันทั้งคู่..

"คาเมะจังคาเม.."
หันหน้าสบตากับคนเรียก.จุนโนะแปลกใจกับท่าทีหงอยๆของร่างที่นั่งอยู่เต็มทน
"กลับบ้านกันเถอะ.เลิกเรียนแล้วนะ"
"ยังไม่อยากกลับเลย"
"อ้าว..ทำไมล่ะ..ไหนบอกว่ามีบ้านใหม่อยู่กับอาคานิชิ2คนไม่ใช่เหรอ"
พูดถึงชื่อนี้ก็อยากจะร้องไห้มันนึกถึงวันที่ผ่านๆมาตลอดเวลา
นอนคนละที่..หลบหน้ากันถามอะไรไม่ตอบ
ไม่ไหวแล้ว..มันเบื่อมันอึดอัดมัน
"คาเมะ..ร้องไห้ทำไม"
จุนโนะมองร่างที่นั่งลูบหน้าลูบตา..เช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ
หยิบผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าครามให้แต่คนตัวเล็กกลับไม่รับซะงั้น
"ไม่เอาเดี๋ยวจินโกรธ"
"เพราะชั้นใช่มั้ยคาเมะทำให้พวกนายเป็นอย่างนี้"
ถึงบางอ้อเมื่อประโยคสั้นๆส่งผ่านมา..นึกแล้วเชียวว่ามันต้องเป็นเพราะตัวเองอีกจนได้
"ไม่ใช่หรอก.รุ่นพี่ไม่เกี่ยว"
"ไม่เกี่ยวบ้าอะไรล่ะถ้าไอ้การรับผ้าเช็ดหน้าแล้วมันต้องโกรธนาย..ก็แสดงว่าชั้นนี่แหละคือต้นเหตุ.."
คาเมะนั่งมองหน้าทั้งน้ำตา.หลบสายตาที่จ้องแต่จะถามคำถามมากมาย..
คงต้องพูดอะไรบ้างแล้วล่ะจินจะได้รู้ซักที..
ในวันที่มาหาจุนโนะก็ทำเป็นเข้าใจซะมากมายเอาเข้าจริง..กลับทำไม่ได้
คนที่น่าสงสารที่สุดในตอนนี้จะเป็นใครถ้าไม่ใช่.คาเมะ
"นายไปล้างหน้าล้างตาซะคาเมะยังไม่ต้องกลับบ้านก็ได้..ไปที่ร้านชั้นก่อน.โอเคมั้ย"
ผงกหัวแรงๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำตามคำสั่งของรุ่นพี่
ทันทีที่พ้นสายตา..จุนโนะก็ถือวิสาสะเปิดมือถือคาเมะที่อยู่ในกระเป๋าซะเลย
"อาคานิชิ จินอาคานิชิ จิน..นี่ไง"
กดโทรทันทีค่าโทรศัพท์คาเมะไว้คุยกันทีหลังตอนนี้ขอเคลียร์ปัญหาก่อน
เวลานี้.จินยังทำงานอยู่ที่อู่..กำลังหนัก..โทรศัพท์ก็ดันเป็นเสียงใครรับไม่รู้
"ดีครับขอสายอาคานิชิ จินหน่อย"
*โทษทีนะไอ้จินไม่ว่างน่ะ.ทำงานหนักมาก..คุยกับชั้นก่อนมั้ยล่ะ..ชั้นเป็นเจ้าของอู่ชื่อไทจินะ*
"ผมอยากพูดกับอาคานิชิในตอนนี้ครับขอร้องล่ะ..ตามให้ผมที"
"โอ.โอเค..รอแป๊บนะ"
ละจากหูโทรศัพท์..เห็นชื่อบนมือถือเป็นเบอร์คาเมะ..เห.เมียไอ้จินเหรอทำไมเสียงหล่อจังวะ
"จินๆ..จินเว่ย..รับโทรศัพท์หน่อย"
"ผมไม่ว่าง..ตอนนี้กำลังยุ่ง.บอกเค้าค่อยโทรมาใหม่"
"แต่นี่มันเบอร์แฟนแกนะเว่ย..ไม่รับก็ตามใจ"
หยุดทำงานที่ค้างทั้งหมดเลื่อนตัวออกมาจากใต้ท้องรถ..รีบรับโทรศัพท์ทั้งๆที่มือยังดำอยู่เลย
"คาเมะเหรอ.."
หวังจะให้เป็นเสียงของคนรักแต่กลับไม่ใช่
*ผมจุนโนะรุ่นพี่คาเมะ..*
"นายเอามือถือคาเมะโทรได้ไง"
ย้ายตัวออกมานั่งคุยข้างนอก.หงุดหงิดกับเสียงที่ส่งผ่านมือถือของคาเมะ..มันเป็นเสียงของคนอื่น
*เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับตอนนี้มันสำคัญที่ว่า..ผมจะต้องเคลียร์ปัญหาของคาเมะกับคุณให้มันจบๆไป*
"ไม่ต้องมาใช้ภาษาผู้ดีกับชั้นหรอก..ชั้นฟังไม่รู้เรื่อง"
จุนโนะชักจะโมโหขึ้นมาใส่ไฟไม่หยุด
*โอเค.ชั้นจะบอกนายนะอาคานิชินายไม่พอใจที่คาเมะเค้ามายุ่งเกี่ยวกับชั้นใช่มั้ย*
"เออ..ก็รู้หนิ..ยังจะถามอีกทำไม"
*แล้วทำไมนายไม่มาพูดกับชั้น..นายไปลงที่คาเมะเค้าทำไม*
พูดไม่ออก..นั่นสิ..ทำไมไม่แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ.ไปแก้ที่ปลายเหตุมันจะได้ประโยชน์อะไร
*อยากรู้มั้ยว่าทำไมชั้นถึงจะต้องวนเวียนอยู่ในชีวิตของเค้า..คอยดูแลเค้าทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่าเค้าน่ะมีแฟนแล้ว*
ไม่พูดอีกเหมือนเคย..จุนโนะก็เลยร่ายยาวเอาจนจินอึ้ง
*เค้าหน้าเหมือนแฟนเก่าชั้น.ทุกสิ่งทุกอย่างทั้งการนั่งการเดิน.การพูดคุย..มันเหมือนแฟนเก่าชั้นทั้งหมด.ชั้นน่ะไม่ต้องการได้คาเมะมาเป็นตัวแทนหรอกชั้นเพียงแค่อยากทำในสิ่งที่ชั้นยังไม่เคยทำกับแฟนคนเก่าของชั้นก็เท่านั้น*
"แล้วแฟนเก่าคนนั้นของนายอยู่ที่ไหน"
*เค้าตายไปแล้ว..*
ประโยคสั้นๆที่จินนึกไม่ถึง..ทำให้สมองคิดถึงแต่หน้าคาเมะแค่คนเดียว
*ชั้นไม่เคยทำให้เค้ามีความสุขเลยซักครั้งนายฟังไว้นะอาคานิชิถ้านายไม่มีคาเมะชีวิตนายจะเป็นยังไง..ถ้าสีสันในชีวิตอยู่ๆมันกลายเป็นสีขาวดำ.*
จินหยุดฟังอย่างใจเย็นคาเมะก็เป็นแค่นี้ของจุนโนะไม่มีอะไรจริงๆ
*ชั้นโกรธเค้าไม่เคยพูดกับเค้า..หลบหน้าเค้า.จนกระทั่งถึงวันที่เค้าตายจากชั้นไป..เราก็ยังไม่เข้าใจกันอาคานิชิ..อย่าปล่อยให้มันสายเกินแก้นะ.ถ้าคิดว่าคาเมะเค้ายังสำคัญ.เข้าใจเค้าเถอะ.รู้มั้ยว่าตอนนี้เค้าเป็นยังไง*
"ไม่..ไม่รู้"
*ร้องไห้หนักเลยนะ.นายมาดูเค้าหน่อยเถอะเค้าแคร์จิตใจนายมากมายแค่ไหนขนาดชั้นยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เช็ดน้ำตา..เค้ายังไม่รับเลย..บอกว่าเดี๋ยวนายโกรธ.นี่นายมันเป็นคนไม่มีเหตุผลจริงๆเหรออาคานิชิ.คาเมะเค้าเก่งนะ.อยู่กับคนอย่างนายได้นานขนาดนี้*
คำพูดที่ทำให้จินรู้สึกผิดอย่างง่ายดาย.ถ้าวันนั้น.
ไม่มีคาเมะเค้าจะเหลวแหลกแค่ไหน
ถ้าวันนั้นไม่มีคาเมะชะตาชีวิตเค้าจะดีขึ้นแบบนี้มั้ย
ถามใจตัวเองอยู่ตลอดเวลาในตอนนี้.
*อย่าให้มันเป็นอย่างคราวของยาบุสิชั้นไม่รับประกันนะว่าถ้าคาเมะหนีไปอีก..นายจะไปตามได้ที่ไหนแค่นี้นะ..คาเมะมาแล้ว..ถ้าอยากเจอเค้านายมารับเค้าที่ร้านขายยาของชั้นแล้วกันเดี๋ยวชั้นจะบอกทาง*
บอกทางไปร้าน.ก่อนที่จะวางสายทั้งคู่..อยู่เฉยไม่ได้แล้ว..
จิตใจคาเมะจะทำเป็นเฉยไม่ได้หรอกนะตอนนี้..

* * *

"ดื่มอะไรมั้ยคาเมะ.กินกาแฟรึเปล่า"
ถามทั้งที่กำลังหาของในตู้เย็น..แต่ไม่มีเสียงใสๆตอบกลับเลย
คาเมะนั่งหงอยอยู่ที่โซฟา.ตาแดงก่ำ
"อย่าร้องไห้อีกนะคาเมะถ้าร้องชั้นจะไม่ให้นั่งอยู่ในนี้"
"งั้นชั้นไปที่อื่นก็ได้..ชั้นกลั้นไม่ไหวหรอกนะ..มันจะเป็นบ้าอยู่แล้ว..ถ้าเค้าพูดกับชั้นหน่อยก็คงดีแต่นี่ไม่มีเลย..เราไม่พูดกันแบบนี้แล้วจะเข้าใจกันได้ไงล่ะ.."
ว่าแล้วน้ำตาก็ไหลอีก..แถมหนักกว่าเดิม..ร้องไห้จนตัวโยนแบบนั้นไม่ดีเลย
"ใจเย็นๆสิ..เค้าไม่คุยกับนาย.แต่นายก็คุยกับชั้นได้นะคาเมะ"
"ไม่เอา..มันไม่เหมือนกัน..รุ่นพี่อย่าเพิ่งมายุ่งเลยนะชั้นขอร้องล่ะ."
ซุกหน้าลงกับฝ่ามือ..ร้องไห้หนักขึ้นๆ..จนจุนโนะช่วยไม่ได้แล้วตอนนี้..
ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปก่อนก็คงดีเหมือนกัน
"กรุ๊งกริ๊งงงง"
"สงสัยลูกค้ามา..ชั้นไปดูก่อนนะคาเมะ.ใจเย็นๆล่ะเรา"
เดินเลี่ยงจากมาสายตาก็ยังมองเหลียวหลังไปที่ร่างบางที่นั่งสะอึกสะอื้นอยู่
แต่พอหันหน้ามาเจอกับลูกค้า..ก็ต้องชะงัก
"มาแล้วเหรออาคานิชิ"
ร่างสูงที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น..ส่งสายตาเย็นชามาหา.
"คาเมะอยู่ไหน.."
"อยู่ที่โซฟานั่นไงไปพาเค้ากลับบ้านได้แล้ว"
มองหน้าจุนโนะก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่โซฟา.ที่ๆคาเมะกำลังนั่งเช็ดน้ำตาอยู่
เงยหน้าขึ้น..ก็สบตากันซะแล้ว
"จิน.มาได้ไง"
"อย่าถามอะไรเลย..กลับบ้านได้แล้ว"
ดึงมือของคนที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น..ร่างทั้งร่างโอนอ่อนไปตามแรงกระชากของคนที่มีสีหน้าเรียบเฉย
สะพายกระเป๋าของร่างบางที่ไหล่ตัวเอง..เดินผ่านหน้าจุนโนะที่ยืนยิ้มนิดๆให้
"นี่มันอะไรกันรุ่นพี่จินมาได้ไง"
"อย่าเพิ่งถามเลยคาเมะ..นายกลับไปกับเค้าเถอะ.."
หันมาพูดกับจินที่ทำท่าจะลากคาเมะไปอย่างเดียว..ด้วยน้ำเสียงเย็นๆ
"เข้าใจนะอาคานิชิ..ต่อไปก็หัดเป็นคนมีเหตุผลหน่อย."
"คนอย่างนายอย่ามาสั่งสอนชั้น"
บอกอย่างหงุดหงิด..ลากร่างเล็กๆออกไปจากร้านต่อหน้าต่อตา
จุนโนะได้แค่ส่ายหน้า..ยิ้มให้กับจินที่ทำท่าเหมือนตัวเองเข้าใจ
แต่ความจริง..เหมือนเด็กไม่มีผิด

* * *

"ปัง!!"
ร่างบางถูกพาเข้ามาในห้องพร้อมๆกับเสียงปิดประตูที่แสดงถึงอารมณ์ของจิน
ว่าจะไม่โกรธ.ว่าจะไม่อารมณ์เสีย..แต่พอเห็นอยู่กับจุนโนะทีไร..มันระงับไม่เคยได้
"ไปอาบน้ำซะคาเมะเดี๋ยวชั้นหาอะไรให้กิน"
"แต่ว่าจิน.ชั้นไม่หิว"
"ถ้าไม่หิวก็ไปอาบน้ำซะ.นี่มันใกล้จะค่ำแล้ว..จะได้นอนแต่หัววัน"
"จิน..ชั้น.."
"บอกไม่ฟังรึไง.รึว่าจะต้องให้ฆ่า!!"
อารมณ์เสียแรงขึ้นทุกที..แต่คาเมะก็ไม่กล้าขยับตัวกลัวจินที่เป็นแบบนี้ที่สุด
ขัดใจจนได้ดึงแขนกระชากร่างที่ยืนนิ่งให้เดินเข้าไปในห้องนอน.
เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนพีจาม่าสีฟ้าโยนใส่ร่างนั้น..ก่อนจะลากเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูใส่หน้า
ทำให้จินโกรธอีกแล้วเหรอ..ใช่มั้ย.
เสียงเงียบไปนาน..จนกระทั่งมีเสียงน้ำแทรกขึ้น..
อยากดับอารมณ์ที่มันร้อนขึ้นทุกที.ร่างสูงตรงไปยังห้องน้ำอีกห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องครัว..
ในเมื่อมันร้อน..ก็ต้องดับ..ซักครั้ง

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
~ ~ ~ ~ ~
~ ~

ทุ่มครึ่งในห้องนอน.
ร่างเล็กๆเข้าห้องน้ำนานเป็นพิเศษ..เข้าไปร่วมชั่วโมงแล้ว.
ไม่กล้าออกมากลัวจะโดนจินอารมณ์เสียใส่..น่ากลัวอย่างนั้นไม่อยากเจอเลย
แต่ก็ต้องออกมา..มาเจอกับคนที่รัก..อยากเคลียร์ปัญหาให้รู้เรื่อง..รู้สึกอย่างนั้น
"จะจิน"
ตกใจเมื่อพบกับร่างสูงนั่งอยู่ที่ขอบเตียงในสภาพหัวชุ่มน้ำ.
แต่ว่าชุดนอนนี่สิทำไมใส่เหมือนกันเลย..สีฟ้าเหมือนกันด้วย..
จินเป็นอะไร?
"คาเมะ..เช็ดหัวให้หน่อย.."
ลูกอ้อนที่ไม่ได้ยินมานาน..ทำเอางงไปหมด
คาเมะยังคงยืนนิ่ง..ไม่เดินเข้ามาหาทั้งๆที่มีผ้าขนหนูพาดอยู่ที่ไหล่ตัวเอง..แต่ก็ไม่เดินมาเช็ดให้
กลัวชั้นสินะ?
"ไม่เป็นไรงั้นชั้นออกไปนอนข้างนอกแล้วกันขอโทษที่รบกวนเกินไป"
"เดี๋ยวก่อนสิจิน"
รั้งตัวร่างสูงเอาไว้..คาเมะเดินไปจูงมือให้มานั่งที่ขอบเตียง..ร่างเล็กๆยืนอยู่ตรงหว่างขาของคนนั่ง..
ดึงผ้าขนหนูผืนยาวบนไหล่.เช็ดให้เบาๆไม่มองหน้าของจินแต่จินกลับมองจนแทบจะทะลุเข้าไป
"คาเมะตาบวมจังร้องไห้เหรอ"
"เปล่าหนิไม่อยากร้องหรอก..ไม่ค่อยอยากร้องให้จินเห็น"
"ก็เลยไปแอบร้องให้รุ่นพี่นายเห็นใช่มั้ย.ตอนเข้าห้องน้ำก็ร้องอีกแล้วใช่มั้ย..ทำไมล่ะ"
"ไม่ต้องสนใจหรอกชั้นชินแล้วล่ะจินแบบนี้"
สะอึกกับคำพูดว่าชินของคาเมะ..คงโดนเราทำเมินแบบนี้บ่อยใช่มั้ยก็เลยเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดา
ชั้นเข้าใจว่าชั้นผิดหมดนะชั้น..??
"ขอโทษอย่าร้องเพราะชั้นอีกเลยได้มั้ย"
มือน้อยๆที่เช็ดหัวให้อยู่ตอนนี้.หยุดสงบนิ่งมองแววตาของจินกับความรู้สึกที่มือของร่างสูงโอบรอบเอว
ดีกับชั้นแล้วเหรอขอโทษนะถ้าน้ำตามันจะไหลลงมาอีกรอบ
"ไม่เป็นไร..จินไม่ผิดซะหน่อย..ไม่ผิดเลย.."
ทำอะไรไม่ถูก.ว่าจะไม่ร้องแต่ก็ร้องหนีออกมาจากที่ยืนอยู่ข้างหน้า..เดินมานั่งลงที่ขอบเตียงอีกด้านนึง
สังเกตมือที่เอาแต่เช็ดน้ำตา..ก่อนจะล้มตัวลงนอน..นอนทั้งๆที่ตัวก็สั่นออกอย่างนั้น
"ราตรีสวัสดิ์นะจิน."
พยายามข่มตาหลับแต่ก็ทำไม่ได้..น้ำตามันนองขนาดนั้น
แต่ทว่ากลับรู้สึกถึงข้างหลัง..มีร่างๆนึงที่ซ้อนอยู่..
มือใหญ่โอบล้อมตัว..รู้สึกเหมือนโดนดึงให้แนบชิดกับคนข้างหลัง..
ลมหายใจอุ่นๆของจิน..รดอยู่ข้างแก้มใส..พร้อมกับจูบเบาๆที่คราบน้ำตานั้น..
ความอ่อนโยนที่อยากได้มันกลับมาแล้ว
"จิน.."
"ไม่ต้องงงหรอกชั้นอยากนอนใกล้ๆนายอย่าร้องไห้สิ..คาเมะของชั้นเวลาร้องไห้ไม่สวยเลยนะรู้มั้ย"
พลิกตัวกลับมาหาร่างสูง..มือน้อยๆลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลานั้น..ลากมาเรื่อยๆจนถึงแผงอกแข็งแรง..ชุดนอนสีฟ้าที่ใส่เหมือนกันมันทำให้รู้ว่า..จินคืนดีกันแล้ว
"จับนานจังชั้นตัวจริงนะคาเมะที่กอดอยู่นี่ก็มือชั้นนะ..นอนกันดีกว่า..พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าไง.ไปเดทกันมั้ยพรุ่งนี้"
"จินจินจิน!!!"
"เรียกใหญ่เลยดูดิ.ก็อยู่นี่ไง..ไม่ต้องเรียกอะไรขนาดนั้นก็ได้."
"ก็จินไม่พูดกับชั้นน่ะ"
"เฮ้อ..เรื่องนั้นลืมมันเถอะนะ.ชั้นไม่โกรธแล้วอย่าร้องไห้อีกได้มั้ย..สัญญากับชั้นนะ"
"อื้อไม่ร้องแล้ว..แต่จินอย่าโกรธอีกนะจินเชื่อชั้นนะจินนะ"
"เชื่อแล้วๆ..ชั้นจะไม่ทำให้นายร้องไห้อีกคราวนี้จะทำจริงๆด้วย.นอนดีกว่านะ..กอดชั้นด้วย..ถ้ามือใครหลุดออกจากกันก่อนคนนั้นแพ้"
ร่างสูงลุกขึ้นดึงผ้าห่มมาคลุมตัวก่อนที่จะล้มตัวลงนอน.กอดร่างเล็กๆที่อยู่ในอ้อมแขนจนแน่นมือของคาเมะก็กอดตอบเช่นกัน
"จิน.."
"หื๊มม..ถามอะไรอีกคาเมะ"
"ถ้าเป็นแบบนี้อีก..จินจะโกรธชั้นก็ได้นะ..แต่อย่าทำเหมือนชั้นไม่มีตัวตนได้มั้ย.."
เสียงสะอื้นยังคงอยู่..จินก็รู้สึกได้คงยังไม่แน่ใจในตัวของจิน.ก็เลยพูดออกมา
แสงจากโคมไฟมีเพียงน้อยนิด..แต่ทำไมถึงได้เห็นดวงหน้านั้นฉายชัด..โดยเฉพาะน้ำตาที่ยังคงไหลตลอด
"คาเมะ..บอกแล้วไงว่าอย่าร้องไห้..ชั้นเข้าใจแล้วนะ..เข้าใจทุกอย่างแล้วด้วย.."
"เรื่องนั้นชั้นรู้แล้ววันที่จินโกรธชั้นๆยังนึกอยู่เลยนะ..ถ้าตอนนั้นชั้นตายขึ้นมาจินจะยังเสียใจกับร่างไร้วิญญาณของชั้นรึเปล่า"
"ทำไมพูดอย่างนั้นคาเมะชั้นไม่ชอบนะ"
นึกถึงคำพูดที่จุนโนะได้พูดไว้เรื่องของแฟนเก่า..แค่ฟังก็รู้สึกสงสารขึ้นมานิดๆ
"ก็จินทำให้ชั้นคิดอย่างนั้นนี่นาชั้นพยายามจะทำให้จินเข้าใจชั้นครั้งแล้วครั้งเล่า..มันนาน.นานจนชั้นเกิดท้อ..ท้อจนไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะอยู่ไปทำไมถ้าวันนี้จินไม่พูดกับชั้นอีก..ชั้นก็คงจะ."
"คาเมะอย่าพูดอีกไม่ต้องพูดแล้ว."
"แต่ว่า."
"บอกว่าไม่ต้องพูดไงถ้าพูดอีกชั้นจะดุนายมากกว่านี้ด้วย!!"
เงียบลงในอ้อมกอดของจินทันที..รู้สึกถึงแรงบีบรัดของอ้อมแขน..จินกลัว.เรารู้..จินไม่อยากให้เราหายไปไหนใช่มั้ย?
"จิน..เจอกันในฝันนะ"
"อื้มอึดอัดมั้ยแบบนี้..แน่นไปรึเปล่า"
"ไม่เลย.อบอุ่นดีออก..ชอบให้จินกอดแบบนี้.แล้วชั้นก็กอดแบบนี้ไง"
แขนเรียวโอบรัดร่างสูงอีกต่ออบอุ่นจนไม่อยากให้ถึงตอนเช้า..
"น้ำตายังไม่หยุดไหลเลย..เห็นปกเสื้อชั้นมั้ย..เช็ดเร็วเข้า.เดี๋ยวตาบวมนะ"
คาเมะเงยหน้ามองเจ้าของอ้อมกอดก่อนที่จะถูหน้าเข้ากับปกเสื้อชุดนอนของจิน..ส่ายหัวไปมากับผ้าสีฟ้าบาง..
หลับตาลงด้วยรอยยิ้มที่สดใสอีกครั้งจินจูบหน้าผากมนแผ่วเบา..ก่อนที่จะหลับตาลงไปเหมือนกัน
คาเมะ..จะได้ยินเสียงอะไรมั้ย?
เสียงหัวใจชั้นไงเสียงที่มันยังคงก้องอยู่ตลอดเวลา
ตอนนี้มันเต้นแรงขึ้นเพราะคำพูดน่ากลัวของคาเมะ
*ถ้าชั้นตาย..จินจะยังเสียใจกับร่างไร้วิญญาณของชั้นรึเปล่า?*
ไม่หรอกนะ.อย่าตาย.อยู่กับชั้น.ถ้านายเป็นอะไรชั้นคงอยู่ไม่ได้
เพราะทั้งชีวิตที่เหลืออยู่..มันเป็นของ..คาเมนาชิ คาซึยะ..
คนที่ชั้นรัก..และจะรักตลอดไปจนกว่าลมหายใจเฮือกสุดท้ายของชั้น..จะหมดลง
.
..

"จินไปดูตรงนั้นกันเถอะ..นะๆๆๆ"
ลากร่างสูงให้เดินตามไปยังร้านขายของน่ารักๆ.แต่ว่าไอ้ร้านแบบนี้มันไม่ถูกกับจินเลย
วันนี้เป็นวันที่มาเดทด้วยกัน..เอาน่าจินตามใจคาเมะหน่อยเถอะไถ่โทษที่ทำผิดแค่นี้ไม่หนักหนาหรอกน่า
"ไปที่อื่นได้มั้ยคาเมะที่นี่มันหวานแหววไปรึป่าว"
"จินน่ะ!!"
เริ่มจะงอนขึ้นมาหน้าบึ้งซะแล้ว..
"โอเคๆดูครับดูเข้าไปกันนะ"
พาร่างเล็กๆนั้นเข้ามาในร้าน..ยิ้มแก้มแทบปริ
"ว้าว..จินดูนั่นสิสีชมพูเต็มไปหมดเลย"
ปล่อยแขนของจินเดินไปดูมุมที่มีแต่ของสีชมพูตั้งแต่ของแต่งผมยันรองเท้าในบ้าน..ชมพูไปหมด
คาเมะมองด้วยแววตาใสๆตากลมแป๋วนั้น..ดูน่ารักเหมือนเด็ก
ยืนมองร่างเล็กๆที่มองสิ่งของเหล่านั้นไม่วางตา.
"คาเมะอยากได้อันไหนล่ะ"
เดินเข้ามาถามร่างที่ยืนมองของอยู่.คาเมะหันขวับ..ทำท่าดีใจไงไม่รู้
"จินจะซื้อให้เหรอ"
"อื้มเป็นของขวัญได้อยู่ด้วยกันจริงๆซะทีหนิ"
"จริงนะอยากได้หมดเลยอ่ะ..แต่ขอเลือกก่อนนะจินนะ"
"อยากได้กี่อันก็หยิบเอาเถอะน่า"
"จินใจดีจัง.."
ดีใจขนาดกระโดดหอมแก้มคนรักที่ยืนนิ่งอยู่..ภาพนั้นทำเอาคนที่เดินดูของอยู่ในร้านอมยิ้มตาม
ไม่มีใครคิดว่าคาเมะเป็นผู้ชายหรอก.ก็วันนี้เล่นใส่เสื้อสีชมพู.ตอนนี้อากาศเย็นๆนิดหน่อยก็เลยใส่เสื้อหนาวตัวบางๆสีขาวมาด้วย..แล้วก็กางเกงยีนส์ตัวเก่งอีกตัว..ดูเอาเถอะ..ผู้ชายที่ไหนเค้าจะใส่หวานแหววขนาดนี้นอกจากผู้หญิง
"คาเมะ..ปีสองแล้วนะ..ทำตัวเป็นเด็กไปได้"
"อ้าวไม่ชอบเหรอ.ก็ได้เวลาจินออกไปทำงานนอกบ้าน..ชั้นจะได้ไม่ต้องมีมอร์นิ่งคิส"
พูดเชิดๆแล้วก็ยืนเลือกของต่อ.จินเห็นก็ได้แต่ส่ายหัวขำๆ

"Tululul...."

"คาเมะ..คา"
ว่าจะบอกคาเมะว่าจะไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกซะหน่อย..แต่ไอ้ตัวเล็กดูจะเพลินกับของที่เลือกเลยไม่กล้ากวน
ออกมาคุยนอกร้านเลยดีกว่า
"ครับ.จินครับ"
*ลุงนะเว่ยไอ้จิน*
สายตรงส่งผ่านมาจากทางเกาหลีจากกันเมื่อ3-4วันก่อน..ก็เพิ่งมีครั้งแรกนี่แหละที่โทรมา.
"ลุง..ยาบุเป็นไงบ้าง"
คำถามแรกที่จินอยากจะถามแล้วก็ถามไปแล้ว
*ตอนนี้อยู่โรงบาลว่ะ*
"ไปทำอะไร.ยาบุเป็นอะไร"
*ก็พามารักษาสิวะ..เด็กตัวแค่นี้ไม่ได้รับการรักษาตายง่ายๆนะเว่ย*
"แล้วยาบุเป็นอะไรมากมั้ย"
*กำลังนั่งเล่นของเล่นกับเทซองอยู่..อยากคุยกับน้องมั้ยล่ะ*
"ครับ"
คุณลุงละจากหูโทรศัพท์..เดินมาหายาบุที่เปลี่ยนจากเล่นหุ่นยนต์มานั่งระบายสีแทน
"วูจินคุยโทรศัพท์หน่อยมั้ย"
"ใครคับ"
"พี่จินไง..พี่จินอยากคุยกะวูจินนะ"
หยุดนิ่งกับคำว่าจิน..ก่อนจะค่อยๆยื่นมือรับโทรศัพท์..มาแนบหู
*.พี่.พี่จิน*
"ยาบุเหรอพี่จินนะสบายดีมั้ย"
คำแรกที่พูดกันหลังจากที่ไม่ปริปากคุยเลย..แปลกใจนิดๆที่ทำไมยาบุไม่เรียกตัวเองว่าป๊ะป๋า
"ยาบุไม่เรียกพี่ว่าป๊ะป๋าแล้วเหรอ"
*ไม่เอาคับพี่จินไม่ชอบให้เรียกนี่นา*
"เด็กเอ๊ย..โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นะเรา"
*คับเดี๋ยวพี่จินรำคาญเดี๋ยวพี่จินไม่ชอบผม*
"คิดอะไรอย่างนั้นพี่จินรักยาบุนะ..ยาบุเป็นน้องพี่พี่จะเกลียดได้ไง"
*จิงเหรอ*
"อื้ม..จริงๆสิ..ยาบุอยุ่ที่โรงบาลกี่วันแล้วล่ะที่นั่นสนุกมั้ย"
*คับมีพี่เทซองอยู่ด้วย.ผมพูดกับพี่เค้าไม่รู้เรื่องหรอก.พี่เค้าพูดภาษาอะไรไม่รู้..แต่เล่นด้วยแล้วสนุกมากๆเลย*
"ดีแล้วล่ะ..ยาบุเป็นเด็กดีนะ..ถ้าหายแล้วมาหาพี่.พี่จะพาไปเที่ยว"
*แล้วพี่คาเมะล่ะคับ*
เป็นคำถามธรรมดา..แต่จินกลับรู้สึกแปลกๆ..ยาบุจะทำอะไรคาเมะอีกล่ะคราวนี้
"พี่คาเมะไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอกนะ..มีอะไรรึเปล่า"
*พี่คาเมะโกรธผมมั้ย.*
ผิดคาด.ความรู้สึกของจินมันดีขึ้นเป็น70เปอร์เซ็นต์แล้ว
"พี่คาเมะไม่โกรธหรอก..จะพูดกับเค้ามั้ย..เดี๋ยวพี่ตามให้"
*ไม่เอาคับ.ถ้าผมเจอหน้า.ผมจะขอโทษพี่คาเมะเอง..ฝากบอกลุงยูอิจิด้วยนะ..ว่าเวลาทะเลาะกะลุงสนุกมากเลย*
ประโยคนี้จินแอบขำ..ขนาดจินยาบุยังยอมเรียกว่าพี่ได้แต่ยูอิจินี่ดิ..ลุงยังไงก็ลุงอย่างนั้นเลย
*พี่จิน..พี่จินรอผมก่อนนะ..อีกไม่นานผมจะไปหาพี่จินกะพี่คาเมะ..ลุงยูแล้วก็พี่ยามะด้วย..บอกพี่คาเมะด้วยว่าผมวาดรูปมาให้..*
"ได้พี่จะบอกให้นะ.ยาบุเลิกเล่นได้แล้ว..นอนก่อนเถอะ.ถ้าไม่หายพี่ไม่เล่นด้วยนะ"
*อื้อพี่เทซองๆๆๆ..*
โบกมือปัดๆให้เทซองรู้.เทซองพยักหัว..เก็บสีกับกระดาษ..เตรียมที่นอนให้ยาบุ
*นอนล่ะนะพี่จิน.*
"หายเร็วๆนะยาบุ"
มือน้อยๆยื่นโทรศัพท์ให้กับลุงร่างอ้วนฉุ..ก่อนจะหลับตาลงด้วยรอยยิ้มที่บานเต็มหน้า
*ว่าไงวะจิน*
"ก็แปลกกว่าที่คิดนะ..ยาบุจะอยู่ที่นั่นนานขนาดไหน"
*หมอบอกว่าประมาณ1เดือนเศษ..เพราะเด็กต้องรักษาตรวจร่างกายอย่างละเอียด.บางทีถ้าเป็นมากๆเข้าจนยากจะรักษา..อาจจะต้องเปลี่ยนหัวใจ*
"เปลี่ยนหัวใจเหรอ..เด็กขนาดนี้ถ้าเปลี่ยนก็ตายน่ะสิ"
*ก็ใช่ไง..จินแกรู้มั้ย..วูจินในตอนนี้น่ะ..ไม่เปลี่ยนกับเปลี่ยนก็มีค่าเท่ากันนั่นคือตายเค้าอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือนซะด้วยซ้ำ*
คำพูดที่ทำให้จินนิ่งไปนานแสนนานใจหายไม่รู้ทำไมถึงได้กลัวขึ้นมาง่ายๆ
*ลุงวางก่อนนะ.หมอเรียกไปคุยเรื่องวูจิน.ไว้ว่างๆลุงจะโทรมาหาอีก.แค่นี้นะ*
"ครับหวัดดีครับ"
วางหูลง..ลมที่พัดไหวกับผู้คนที่เดินสวนผ่านกันไปมา.ไม่ทำให้จินสนใจเลย
กำลังตกอยู่ในความคิดที่ว่า..ยาบุจะไปจริงๆ..แล้วใช่มั้ย??
"จินจิน..คุณ.จิน!!!"
เสียงเล็กๆตะโกนเรียกมาจากในร้านปลุกจินให้ตื่นจากวังวนอันน่าเศร้า..
"ครับผม"
"มาจ่ายตังค์สิ..ชั้นเอาหมดแผงเลยนะรู้มั้ย"
"นายจะเอาไปทำไมนักหนา."
พูดไปพร้อมกับเดินมาหาคาเมะที่โผล่หน้าออกมานอกประตูร้านก่อนที่จะเดินเข้าร้านไปหา
"อ้าวก็จินบอกอยากได้กี่อันก็ให้หยิบไงขี้ลืมจังน้าาา"
เขย่งขายีหัวจิน.หัวเราะร่าก่อนจะเดินนำไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน
ร้ายนักนะคาเมะ.


"เทซอง..คุณหนูหลับแล้วเหรอ.."
คุณลุงเดินมาจากห้องของหมอ..สีหน้าดูไม่ค่อยดีเพราะ..
คุณหมอบอกข่าวที่ดูจะไม่รื่นหู..เกี่ยวกับยาบุ
**เวลาที่เด็กจะอยู่.มันร่นลงมาสั้นขึ้นแล้วล่ะครับ..เพราะไม่ได้รับการรักษามาเป็นเวลายาวนานหรือรักษาแบบผิดๆ..ไม่แน่อาจจะอยู่ไม่เกินสองเดือนเป็นอย่างต่ำ**
"ครับนายหลับสนิทเลย..ไม่เคยเห็นคุณหนูยิ้มหน้าบานเหมือนวันนี้เลยนะครับ"
"คงเพราะได้คุยกับพี่ชายเค้าล่ะมั้ง"
เดินเข้าไปลูบหัวหลานชายที่นอนหลับ..หายใจสม่ำเสมอ..เหมือนคนที่ปกติดี.แต่มันไม่ใช่
"เห็นทีชั้นต้องตามแม่เค้ามารับรู้ชะตากรรมลูกชายหน่อยแล้วล่ะ..ทิ้งไปหาเอาตัวรอดอย่างนี้มันทุเรศ"
"ครับนาย..เอ้อนี่รูปคุณหนูวาดครับคุณหนูดูท่าจะให้เก็บไว้อย่างดีนะครับ"
ยื่นรูปใบนึงให้..ภายในรูป.ที่วาดด้วยสีชอล์ก
ดูเหมือนคนๆนึง.กำลังยืนถือดอกไม้อยู่ดูน่ารักถ้าเทียบกับฝืมือเด็กอนุบาลด้วยกัน
ลุงคิมจะไม่แปลกใจอะไรเลยถ้าใต้รูปไม่เขียนตัวหนังสือว่า..

"รูปนี้ดีมากๆเลยนะเทซองว่ามั้ย"
"ครับผมก็ว่าอย่างนั้น"

* * *