*~* Yabu return *~*

ทุ่มกว่าๆ
"จินเดินเร็วๆหน่อยสิ..ถึงแล้วนะ"
เรียกร่างสูงที่ถือของพะรุงพะรังเดินตามทิ้งระยะห่างเยอะพอดู
สองมือจิน..ถือถุงที่เต็มไปด้วยข้าวของสีชมพูทั้งนั้น.
ส่วนไอ้ตัวเล็กนั่นน่ะเหรอ..เดินตัวปลิวเชียว
ไม่รู้ว่าซื้ออะไรนักหนา..ถ้าจินเห็นของในถุง..คงจะอึ้งไปนานเลยมั้ง
ตอนจ่ายตังค์ก็ไม่ได้สนใจของเลยหนิ
"คาเมะซื้ออะไรมา"
"อ้าว..นี่นายไม่รู้เหรอ"
"จะรู้ได้ไงชั้นไม่ได้สนใจนี่นา"
"เดี๋ยวก็รู้นะจ๊ะคุณจิน.มาๆ.ช่วยถือก็ด้ะ"
แย่งถุงน่ารักๆจากมือจินไป.สายตาของจินเหลือบไปเห็นถุงเล็กๆสีชมพูที่ใส่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของคาเมะ..มันอะไรนะ?
เดินขึ้นลิฟต์.จนในที่สุดก็ถึงประตูห้อง
"จินวางไว้ตรงห้องรับแขกน้าเดี๋ยวจะได้มาแยกของกัน"
"แยกของเหรอคาเมะ.หมายความว่าไง"
"เออน่า..จินไปล้างหน้าล้างตา..ไปอาบน้ำก็ได้เดี๋ยวชั้นจะทำกับข้าวให้กินนะ.."
วางของตามคำสั่ง..เดินเข้าห้องน้ำตามคำสั่งแต่ตาก็ยังไม่เลิกมองคาเมะเลย
นั่งยิ้มกับของที่ทยอยหยิบขึ้นมาจากถุง..เห่ออะไรขนาดนั้น

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
~ ~ ~ ~ ~
~ ~

"จิน..เสร็จยางงงง"
"เสร็จแล้วทำไมเรียกเสียงหวานจัง"
เดินเช็ดหัวออกมาจากห้องนอน..ยังเห็นคาเมะง่วนอยู่กับของใช้หลายๆอย่าง
"หวานเหรอก็คนมันหวานนี่เนอะ.."
ยิ้มขำๆให้กับร่างที่นั่งอยู่ที่พื้น.จินนั่งบนโซฟามองคาเมะอยู่ตลอด
จะไม่เอะใจอะไรเลยถ้าคาเมะไม่ทำแบบนั้น
"จินๆดูนี่สิ.."
กระโดดขึ้นนั่งบนโซฟาข้างๆจิน.ในมือมีหมวกแก๊ปลายสวยสีชมพูแถมมีตั้งสองใบอีก
"อะไรน่ะคาเมะ.เอาหมวกมาทำไม"
"ก็อันนึงของชั้น.อันนึงของจินไง.."
"ว่าไงนะ!!"
ร่างเล็กๆนั้นไม่พูดอะไรนอกจากสวมหมวกใบนั้นให้กับจิน..แล้วก็สวมของตัวเองตามไปด้วย
ไม่ใช่แค่หมวก..มือน้อยๆนั้นยังควานหาของในถุงขึ้นมาอีกไม่ว่าจะเป็น..
"จิน..นี่ชุดนอนเราแหละ..สีชมพูลายกระต่ายของชั้น..ส่วนลายเต่าก็ของจินนะ"
"เฮ้ย.!!"
"แล้วก็..รองเท้าใส่เดินในบ้าน.ก็เป็นสีชมพูไม่มีลายของจิน..ส่วนของชั้นลายกระต่ายอีกเหมือนเดิม"
"ห๊าาา..!!"
"มีอีกๆผ้าปูที่นอนสีชมพูกับปลอกหมอนครบชุดเลย..ไว้กินข้าวเสร็จจะไปเปลี่ยนด้วยแหละ"
"อะไรนะ!!"
"อีกอย่างๆ..นี่เป็นแก้วกาแฟแพ๊คคู่ลายดอกทิวลิปไง..น่ารักเนอะไอ้ลายที่อยู่บนถ้วยเนี่ยะหูจับก็เป็นเถาวัลย์ด้วย"
"เดี๋ยวสิคาเมะ!!"
"แล้วก็ๆๆๆๆ."
"คาเมะๆๆพอก่อนนะพอก่อน"
จินยกมือห้ามจนของที่อยู่ในมือคาเมะแทบจะหล่นพื้น..
ไอ้ที่ซื้อมาเยอะขนาดนี้..มีคู่ด้วยเหรอ.
ที่สำคัญมีแววว่าจินจะต้องใช้ตามคาเมะทุกอย่างเลยใช่มั้ยเนี่ยะ?
"ชั้นต้องใช้ตามนายหมดเลยใช่มั้ย"
"อื้อ"
ตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกถึงหู.จินกลุ้มหนักเลย
"ทั้งหมดนี่เลยอ่ะนะ"
"อื้อ"
"วันไหนนายใช้อะไรชั้นก็ต้องตามนายใช่มั้ย"
"อื้อ"
"นายจะใช้มันทุกวันเลยใช่มั้ย"
"อื้อๆๆๆ"
ผงกหน้าแรงๆ.ยิ้มสุดๆ
"ไม่มีทาง..!!"
"ง่าา..จินง่ะ!!"
จินถอดหมวกคืนให้คาเมะ..เดินหนีจากตรงนั้นซะอย่างนั้น
"ชั้นไม่ใช่คนหวานแบบนายนะ..ชั้นดิบๆของชั้นอย่างนี้ดีแล้ว..ไม่ต้องการความหวาน"
"จินทำตามหน่อยเถอะนะ..อยากเห็นจินใส่สีชมพูนี่นา"
"ไม่ชั้นไม่ใส่!!"
"แต่ซื้อมาตั้งเยอะแล้ว..จินไม่ใช้ไม่ได้นะ"
"งั้นนายก็ใช้ไปคนเดียวสิ..ซื้อมาให้ก็ใช้ให้หมดด้วย..ชั้นไม่ยุ่ง!!"
เดินหนีเข้าครัวคาเมะไม่ได้ทำอาหารไว้สงสัยนั่งเลือกของเพลิน..หิวนะเว้ยนังเต่า
"คาเมะ..ไม่ได้ทำอะไรไว้เลยเหรอ..ไหนจะทำไง"
"ไม่ทำ..ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น.โกรธจินเล่า!!"
หยิบชุดนอนสีชมพูลายกระต่ายขึ้นมา..เดินกระฟัดกระเฟียดเข้าห้องนอน
โกรธประจำวันมาแล้ว..สลับกันรึไงไอ้คู่นี้
มองตามร่างที่หายลิบเข้าไปในห้องนอนกลุ้มอีกแล้วกู
"ชั้นต้องใส่ตามนายใช่มั้ยถึงจะหายโกรธ..บ้าป่าววะ.ใครจะทำ.ง้อวิธีอื่นดีกว่าใส่ไอ้ชุดบ้านั้นอีก"

..
..
.
.
และเวลาก็ผ่านมา..จนถึง..2ทุ่มครึ่ง
ร่างบางอยู่ในชุดนอนพีจาม่าสีชมพูลายกระต่าย..
ผมที่เป่าจนแห้งแล้ว..พลิ้วไหวปกใบหน้าขาวสวย
มองลงไปที่เท้าว่างเปล่าคู่นั้น..ใส่รองเท้าที่เพิ่งซื้อดีกว่าจะได้เข้าชุด
เดินออกมาจากห้องนอนหน้าตายังบูดบึ้งอยู่เลย
ในมือถือถุงสีชมพูใบเล็กมาด้วย
มองไปที่โซฟา.ไม่เห็นใคร.จินไปไหนล่ะ???
"เชอะ.ไปไหนชั้นก็ไม่สนใจหรอกคนไม่รู้จักจิตใจคนแบบนั้นน่ะ"
งอนนิดๆนั่งลงที่โซฟาเปิดโทรทัศน์ดู..หนังผีน่ากลัวกำลังมาเลย
ดูด้วยสายตานิ่งเฉยในตอนแรก..แต่พอถึงฉากไคลแม็กซ์..อยู่ๆก็มีมือดีมาปิดตาเอาไว้..
"ใครน่ะ.."
"ชั้นจินไง.."
"เอามือออกไปนะ.คนอย่างนายน่ะ.ถ้าไม่สนใจอะไรก็ไปให้ห่างๆเลยดีกว่า"
แน่ใจนะว่าชั้นไม่สนใจนายตรงไหนที่ชั้นไม่สนบ้าง"
"ก็ไอ้ของที่ซื้อมาน่ะทำไมไม่ใส่มันล่ะ.ทำไมไม่ใช้มันใช่สิ..ชั้นมันไม่น่ารักแล้วมั้ง.."
"ประชดเก่งจริงๆเลยนะจะเปิดตาแล้ว..ดูซะล่ะว่าตัวชั้นเป็นไง"
เปิดตาออก..มือคู่นั้นทำให้ดวงตากลมใสเห็นความชัดเจน..หันหลังมาดูจินแบบฉุนสุดๆ
แต่พอเห็นชุดที่จินใส่เท่านั้นแหละ..อาการตกใจปนแปลกใจปนดีใจมันเข้ามาหมดเลย
ก็คุณจินเธอเล่นใส่ชุดนอนแพ๊คคู่สีเดียวกับไอ้ตัวเล็ก.แถมลายเต่าซะด้วย
จากผู้ชายที่ดูเถื่อนๆ..ตอนนี้เลยกลายเป็น..อบอุ่นอ่อนโยนไปเลย
"นายใส่เหรอจิน."
"ไม่ได้ใส่หรอกมั้ง.ชมพูเต็มตัวขนาดนี้น่ะ"
เป็นครั้งแรกที่จินออกอาการอายอย่างเห็นได้ชัด..ไอ้ท่าหลบสายตากับเม้มปากอย่างนั้นน่ะ..น่ารักที่สุดเลย
ค่อยๆเดินมาหาคาเมะที่นั่งมองไม่วางตา.นั่งลงข้างๆ..ยังหลบสายตาอยู่จนกระทั่ง..
"จิน..ตามใจชั้นแล้วใช่มั้ย"
ร่างบางเลื่อนตัวมานั่งข้างๆ.ยื่นหน้าเข้ามาหาใกล้ๆรอแค่จินหันมาแค่นั้น..ปากกระทบกันแน่ๆ
"ก็เออดิไม่ชอบให้งอนบ่อย..น่าเบื่อ"
"จินน่ารักจังเลย..น่ารักที่สุดเลยรู้มั้ย.ที่ร้ากกจ๋าาาา"
กอดคอจิน.หอมแก้มนิ่มไปทีนึง..นานจนจินหน้าแดงนิดๆ
"ฮะๆๆจินหน้าแดงด้วยฮะๆๆๆๆๆ..หยิกหน่อยนะ"
หัวเราะชอบใจ..ส่วนไอ้คนโดนแซว.หาทางแก้แค้นไอ้ตัวเล็กนี่..คืนนี้ไม่รอดหรอกคาเมะ
"ดูหนังกันนะจินนะหนังผีเรื่องนี้น่ากลัวเนอะ..ถ้าจินดูอยู่ด้วยชั้นไม่กลัวแล้วล่ะ.."
นั่งพิงไหล่ร่างสูงซะงั้น..จินหันมองคนข้างกาย..ก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆนั้น..กลิ่นหอมๆที่มีจากเกียวโตยังไม่จางหายต่อให้จูบนานๆก็ยังได้เลย
แขนแข็งแรงโอบร่างน้อยๆให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด..
นั่งดูหนังไปเรื่อยๆจินไม่รู้สึกเลยว่าคาเมะ..นั่งทำอะไรอยู่ในอ้อมแขนตัวเอง
หยิบลิปกลอสในถุงสีชมพูนั้นขึ้นมา..ทาบางๆที่ปากที่แท้ไอ้ของที่อยู่ในถุงนั้นก็เป็น..ลิปกลอสนี่เอง
เก็บลิปไว้ที่โต๊ะรับแขกข้างหน้าแหงนหน้ามองจินด้วยรอยยิ้มมีเล่ห์กล.
ดูสายตาจินจะสนใจแต่กับหนัง.ไม่รู้สึกอะไรกับกลิ่นหอมสตรอเบอรี่เลย
"จินมีอะไรให้นายด้วยล่ะ"
"อย่าเพิ่งนะคาเมะชั้นดูหนังอยู่"
"แป๊บเดียวเองจินไม่ได้กลิ่นอะไรเลยเหรอ.กลิ่นหอมๆน่ะ"
"ไม่เห็นได้กลิ่นนี่นาดูหนังดีกว่าน่า..อย่ากวนสิคาเมะ"
ดูร่างสูงจะไม่สนใจกับสิ่งที่คาเมะเรียกร้องเอาวะใช้ไม้นี้แหละเด็ดสุด
ร่างบอบบางลุกขึ้น..มองหน้าจินนานๆทีนึงก่อนที่จะ..
ขึ้นคร่อมตรงหน้าขาของร่างสูง..บดบังฉากสำคัญที่กำลังดำเนินเรื่องผ่านจอแก้ว.
ตอนนี้จินเห็นแต่หน้าคาเมะคนเดียวเต็มๆ
"คาเมะ.ชั้นดูหนังไม่รู้เรื่องแล้วนะ.."
"ก็เรื่องของจินสิ..ตอนนี้จูบชั้นก่อนได้ป่ะ"
คาเมะมาแปลกแฮะ..ทุกทีต้องเป็นฝ่ายขอ.แต่คราวนี้มาขอเอง..อะไรเนี่ยะ?
"นะๆๆๆๆจินนะจูบหน่อยสิ..ได้มั้ยๆ"
แขนน้อยๆโอบรอบคอจนแน่นไม่อยากรอจินพูดแล้วทำเองก็ได้หรอก
โน้มหน้าเข้าไปจนชิดแนบ.ประทับริมฝากสีชมพูหวานที่เพิ่งถูกแต่งแต้มจากลิปกลอสกลิ่นสตรอเบอรี่
จินรู้สึกนะว่ารสจูบวันนี้มันหวานเหมือนน้ำตาลเลย..หวานแบบไม่หลอก.หวานเหมือนกับคาเมะเอาน้ำเชื่อมมาทาปากอย่างนั้นแหละ
ร่างสูงชักจะติดใจในรสจูบนี้ซะแล้ว..แขนเริ่มที่จะโอบเอวของคนตัวเล็ก..ดันร่างน้อยๆให้แนบชิดมากกว่าเก่า..
กดท้ายทอยของคาเมะให้จูบนั้นฝังแน่นเข้าไปอีก..จนรู้สึกว่าคาเมะหายใจขัดนั่นแหละถึงได้ถอนจูบออก
แอร์เย็นๆกลบความร้อนเมื่อกี๊ไม่ได้เลยซักนิด
"จินน่ะ..เกือบตายแน่ะ"
ว่าไปทีแต่ตัวเองก็เอาหน้าผากใสชนกับอีกคนซะแล้ว
"ทำไมวันนี้มันหวานจังนายไปทำอะไรมา"
"ก็นี่ไง"
เอี้ยวตัวหยิบลิปกลอสเล็กๆนั้นทั้งๆที่ตัวเองก็ยังนั่งอยู่บนหน้าขาของจิน..หมุนแท่งลิปขึ้นให้จินดู
"นี่น่ะ..มันไว้สำหรับทาก่อนที่จะคิสกับแฟนไง..มีรสหวานของจริงด้วยนะ.สวีทคิสไงล่ะ"
จินใช้นิ้วแตะๆแล้วชิม.เออแฮะ..หวานจริงๆด้วยหวานมากๆเลย
"จินชอบมั้ย"
"ชอบสิทาทั้งตัวได้มั้ยอยากชิมหมดเลย"
"บ้า.เดี๋ยวหมดพอดีไม่ทำหรอก.แบร่!"
แลบลิ้นใส่ทีนึงก่อนจะจุ๊บส่งท้ายแล้วก็เอนหน้าซบไหล่ของร่างสูงในท่านั่งตักอย่างนั้นแหละ
มือน้อยๆลูบผมของร่างสูงเบาๆสูดกลิ่นหอมๆจากกลุ่มผมของร่างสูงนั้นเนิ่นนาน.
"ชอบกลิ่นผมจินจัง..หอมดีนะ"
"นายก็หอมเหมือนกัน..ก็ใช้แชมพูกลิ่นเดียวกันนี่นา."
"เปลี่ยนกลิ่นดีกว่า.มีแชมพูสีชมพูด้วยล่ะเดี๋ยวจะเอามาใช้..จินต้องใช้ด้วยนะ"
"อีกแล้วเหรอนายนี่มันบ้าสีชมพูตั้งแต่เมื่อไรกันคาเมะ"
"ก็ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่แหละ..เฮ้อ.สบายจังขอนอนท่านี้นะจินนะ.ตัวจินนิ๊มนิ่ม"
ยังกอดและซุกหน้าอยู่กับไหล่อย่างนั้นจินได้แต่ยิ้มบางๆอย่างอ่อนโยนก่อนจะฝังจมูกโด่งๆลงกับแก้มใสแรงๆ.
ในเวลาแบบนี้ถือโอกาสพูดเรื่องยาบุดีมั้ยนะ?
"คาเมะ.."
"ฮื๊มมมม.."
"วันนี้ยาบุโทรมาหาชั้น"
คาเมะได้ยินชะงักนิดๆ..แต่ก็ไม่ผละออกจากไหล่จิน..ยังคงนอนซุกหน้าอย่างนั้นพร้อมกับส่งผ่านประโยคที่เหมือนกับคำพูดธรรมดา
"งั้นเหรอ..แล้วยาบุว่าไงบ้างล่ะ"
"เค้าถามถึงนายด้วย"
"ถามถึงชั้นเหรอถามใช่มั้ยว่าตามกลับมาได้รึยัง..อย่างนั้นรึเปล่า"
คำถามเหมือนกับยังติดใจเรื่องทำร้ายจิตใจตอนนั้นอยู่จินกอดให้แน่นขึ้น.รู้ว่าคาเมะไม่อยากให้ตัวเองจากไปไหนอีกแล้ว..เหมือนกับปลอบให้รู้ว่าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น
"ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกคาเมะเค้าถามว่าคาเมะโกรธเค้ามั้ย..เท่านั้นล่ะ"
"โธ่จินชั้นจะโกรธเค้าได้ไง..ช่างเถอะ.ชั้นรู้ว่าเค้าหวงจินเค้าถึงทำแบบนั้นแถมเด็กยังเป็นโรคหัวใจอีก..ถ้าสะเทือนใจขึ้นมาอาจจะตายได้ช่างมันเถอะนะ"
"คาเมะ.เป็นคนดีจัง"
"จินน่ะ..พูดอะไรแบบนี้ก็เป็นเหรอ..ตลกดีนะ"
"งั้นเหรอมีอีกอย่างนะคาเมะ.เค้าบอกว่าถ้าคราวหน้าเค้ามาเค้าจะมาขอโทษนายด้วยนะ"
คาเมะตื่น.มองหน้าจิน..งงกับคำพูดที่จินบอกออกมาไม่สิแปลกใจมากกว่า..ขอโทษเนี่ยะนะ
"ขอโทษชั้นเหรอ"
"ใช่..เค้าคงจะสำนึกผิดล่ะมั้ง..ดีแล้วล่ะ..นายกับยาบุจะได้อยู่ด้วยกันได้"
คาเมะยังมองหน้าจินงงๆอยู่เอียงหน้าถามทางสายตา..
"เชื่อเถอะน่า..ชั้นเคยโกหกนายเหรอคาเมะ..เคยมั้ย..บอกมาซิ"
คาเมะส่ายหัวแรงๆทีนึง..จินยิ้มขำๆก่อนจะผลักหัวให้ซบกับไหล่อีกครั้ง..
"ไว้ถึงวันที่ยาบุมาหาเรา.นายค่อยเชื่อตอนนั้นก็ได้นะ.ดีมั้ย"
"อื้อ"
"ดีมากถ้างั้นตอนนี้เลิกดูหนังแล้วไปนอนได้แล้ว..เข้าใจมั้ย"
"ไม่เอาอ่ะอยากนอนท่านี้นี่นา..นอนแบบนี้แล้วสบายมากๆเลยตัวจินนิ่มมากๆด้วย.."
"แต่ถ้านอนอย่างนี้ทั้งคืนชั้นก็ตายน่ะสิ..นายสบายแต่ชั้นเมื่อยนี่หว่า"
"หูยยยจินน่ะตามใจหน่อยไม่ได้เหรอ.."
มองหน้าจิน..สายตาวิงวอนเต็มที่..แต่ว่าจิน..มองตาเขียวแล้ว
"โอเคๆ..ไม่นอนอย่างนี้ก็ได้เชอะพวกไม่ตามใจคน..วันนี้ไม่ต้องมานอนกอดเค้าเลยด้วย.แบร่"
แลบลิ้นใส่ก่อนจะลุกออกจากตักเดินเชิดเข้าห้องนอนไปก่อน..
ให้มันแน่เถอะคาเมะ..ไม่ให้นอนกอดเหรอ.เดี๋ยวตอนเช้านายก็กลิ้งมากอดชั้นเองนั่นแหละ..
ว่าแต่เค้า..ตัวเองเป็นเอง..

* * *

เวลา.


..ผ่านไป..


.จนกระทั่ง..


1เดือน.ในวันนั้น


"คุณจินตื่นรึยังวันนี้พี่ยูจะมารับไปที่บ้านนะ"
ร่างเล็กๆเดินเข้ามาในห้องนอน..ยืนเท้าสะเอวมองไอ้อ้วนที่นอนอืดอยู่บนเตียง
"นี่มัน8โมงกว่าแล้วนะ.ทำไมยังไม่ตื่นอีก..ห๊าาา"
เสียงบ่นดังแผดเข้ามาในห้องจินที่นอนอยู่หรี่ตาดูนิดนึงก่อนจะนอนต่อ
เมื่อคืนไปสังสรรค์กับเจ้านาย..กลับดึกแถมเมาแอ๋อีก..
หนำซ้ำยังละเมอออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงตอนตี3ดีที่คาเมะได้กลิ่นแล้วไปเห็นเข้าถ้าไม่เห็นคงจะ
สูบจนปอดแหกแน่ๆ..
"เหลวไหลใหญ่แล้วนะตื่นเดี๋ยวนี้!!"
กระชากหมอนข้างที่จินกอดอยู่..แต่จินก็ยังคว้าหมอนหนุนข้างๆมากอดต่อ..ให้ตายเหอะ.ถ้ารู้ว่าเมาแล้วขี้เซาขนาดนี้ไม่ให้ไปซะก็ดี
"จิน.ต้องไปบ้านแล้วนะ"
"จะรีบไปทำไม..ไอ้ยูมันให้ไปตอน4โมงไม่ใช่เหรอ"
"ก็เตรียมตัวก่อนสิเร็วเข้า..ลุกขึ้น"
ดึงร่างใหญ่ๆนั้นขึ้นมาจากเตียง..กว่าจะลุกได้.แทบจะล้มทับกันบนเตียง
ยืนได้ก็โงนเงนๆต้องใช้แรงผลักอีกรอบกว่าจินจะเข้าห้องน้ำได้..เหนื่อยสุดยอด
"ดื้อออออออออจิงจิ๊งงง.ไอ้หมูย่างเกาหลี..เดี๋ยวจะเตรียมเสื้อสีชมพูให้ใส่เป็นการลงโทษเลยหนิ"
เน้นเสียงให้รู้ว่าดื้อขนาดหนัก..ก็นะ..อยู่ด้วยกันนานๆเข้าเริ่มจะปล่อยเนื้อปล่อยตัว
เดินไปที่ระเบียงที่จินทิ้งซากบุหรี่เอาไว้..กลิ่นยังอยู่เลย..ที่เขี่ยบุหรี่ขี้เถ้าก็ยังคาอยู่ในนั้น..
บอกไม่ให้สูบก็ไม่ฟังเลย..จะทำไงนะให้เลิก
มันน่าลองขนาดไหนกันเชียวถ้าชั้นสูบบ้างจะเป็นไงนะ?
สายตามองยังซองบุหรี่ที่วางคู่กับไฟแช็ก..หยิบขึ้นมาทั้งคู่..มองดูสลับกันไปมาก่อนที่จะ
คีบบุหรี่ตัวยาวเข้าปากตัวเองแล้วก็..ตามด้วยไฟแช็ก?
แสงวิบวับที่อยู่ปลายบุหรี่..มันทำให้รู้ว่าสิ่งที่คาเมะอยากลอง..มันเริ่มแล้ว
"ลองหน่อยนะคุณจินนะ"
เอาเข้าปากอย่างช้าๆคาบเอาไว้..ก่อนที่จะ..??
"คาเมะๆเอาผ้าเช็ดตัวให้หน่อยสิ..ในนี้มันไม่มี"
เดินออกมาจากห้องน้ำ..ยังไม่ทันจะอาบเลย..
มองซ้ายมองขวา..คาเมะล่ะ?
"แค่กๆๆๆๆๆๆๆ.แค่กๆๆๆๆ!!!"
หันขวับไปหาต้นเสียงเสียงไอนี่นา.คาเมะ.?
รีบเดินไปดูที่ระเบียง..แล้วก็พบกับ.
"เฮ้ยย..คาเมะเป็นอะไร"
รีบวิ่งเข้าไปหาประคองไอ้ตัวเล็กที่ลงไปนั่งปิดปากไอยกใหญ่อยู่ที่พื้น
หน้าแดง..น้ำตาไหล..แถมไอไม่หยุดด้วย
"จิน.มัน..แค่กๆๆๆ!!"
"นายทำอะไรของนายน่ะคาเมะนี่มันบุหรี่ชั้นหนิ..นายสูบเหรอ?"
"ก็..แค่กๆๆๆแค่อยากรู้ทำไมจิน.แค่กๆๆๆๆติดมัน."
"พอเลยไม่ต้องพูดแล้วนายมันบ้าไปรึเปล่า..บุหรี่มันไม่ดีนะนายไม่น่าสูบหรอก"
"ก็แล้วทำไมแค่กๆๆๆๆ..ทำไมจินสูบล่ะ?"
คำถามนั้น.ต้องย้อนถามตัวเองดูบ้าง..นั่นสิ..ไม่ดีแล้วสูบทำไม
"เออน่า..ไม่ต้องพูดแล้วไปที่เตียงแล้วเดี๋ยวชั้นเอาน้ำให้กิน"
ประคองร่างเล็กเดินเข้ามา..นั่งที่เตียงหยิบน้ำที่อยู่ในตู้เย็นเล็กๆใต้ทีวีให้.แค่ดื่มได้นิดเดียวก็สำลักน้ำออกมาอีก
"จินไปอาบน้ำเถอะ..ชั้นขอนอนก่อน.."
"งั้นนอนนะอย่าทำแบบนั้นอีกเข้าใจมั้ย.."
"อื้ม..ไม่ค่อยไอแล้วจินไปเถอะ"
จินเดินไปที่ประตูห้องน้ำยังคงหันมามองคาเมะที่นอนไอนิดๆอยู่ตัวสั่นไปหมด.
ลองอะไรแบบนั้นเด็กโง่เอ๊ยยย!!

* * *

"ไอ้จิน..คาเมะเป็นไรวะ"
พี่ชายสุดที่รักมองผ่านกระจกมองหลังเห็นน้องตัวเองนอนพิงเบาะรถ..บางทีก็หลับไม่ลง..แต่พอหลับ.ก็ดันลุกขึ้นมาเหมือนกับจะอ้วก
"แกขับรถต่อไปเหอะยู..อย่าเพิ่งสนใจ"
"มันแพ้ท้องเหรอไอ้จิน"
"แพ้ท้องแมวแกดิ..ไม่ใช่ผู้หญิงนะเว่ย"
"เออ.ลืมไปว่ามันเป็นเกย์..โฮะๆๆๆๆ"
จินมองค้อนขวับ..เล่นเอายูอิจิร้อนๆหนาวๆ
หันไปหาสุดที่รักที่นั่งจะเป็นจะตายอยู่ข้างหลังรถ
"คาเมะไหวมั้ย"
"อื้อ..แต่กลิ่นมันยังติดอยู่ในคออยู่เลยเวียนหัวด้วย..พี่ยูๆจอดรถก่อนได้มั้ย"
ไม่ตอบน้อง.จอดรถข้างทางตามคำสั่งเปิดประตูรถลงไปได้ก็ปฏิบัติการอ้วกยกใหญ่
"คาเมะ.นายไม่สบายใช่มั้ย."
จินเข้าไปช่วยลูบหลัง..ไอ้นี่ก็อ้วกออกมามีแต่น้ำยูอิจิยืนมองก็ชักจะเป็นห่วงนิดๆ
"จิน.มันอะไรกันวะ..ทำไมคาเมะมันดูแย่ๆ"
"ก็น้องนายเล่นสูบบุหรี่ชั้นไปน่ะสิคนไม่เคยมาสูบก็น็อกอย่างนี้ไง"
"แล้วแกสูบทำไมวะ.มันอยากลองอ่ะดิมันเลยสูบตามแก!!!"
ยูอิจิด่าเป็นชุด.แต่ตอนนี้ไม่สนใจอะไรแล้วห่วงเมียกูก่อน
"ชั้นว่าแกไปนั่งข้างหลังกับคาเมะนะ..ดูแลมันดีกว่า..เดี๋ยวชั้นขับรถแบบเบาๆเนิบๆให้.มันจะได้ไม่เวียนหัว"
ทำตามคำสั่ง..จินประคองร่างนั้นขึ้นมา..นั่งลงที่เบาะหลังพร้อมกันก่อนที่จะออกรถไปยังที่หมายต่อไป
"กินน้ำนะคาเมะ.กลิ่นมันยังอยู่อีกเหรอ..แรงขนาดนั้นเลยอ่ะนะ"
"ก็ใช่สิทำไมถึงสูบอะไรแรงขนาดนี้ล่ะ.นี่แสดงว่ามันก็ต้องทำให้นายแย่ลงเร็วขึ้นงั้นสิทำไมต้องสูบด้วยล่ะ"
"ขอโทษ.ทีหลังจะไม่ทำแล้วนะ..ชั้นจะเลิกนะนายนอนเถอะ"
ดันหัวให้ซบลงกับแผงอกตัวเองบอกยูอิจิให้เปิดแอร์แรงๆให้อากาศมีมากขึ้น..พี่ชายมองไปทางด้านหลังก็ได้แต่ส่ายหัวเหนื่อยๆ
นั่งเงียบอยู่นาน..จนกระทั่งคาเมะหลับไป.หลับนานจนคิดว่าคงจะไม่อ้วกอีกแล้วแน่ๆ
จินถามทำลายบรรยากาศความเงียบในนั้น
"ยูอิจิ..วันนี้แกจะพาชั้นไปบ้านทำไมปกติจะต้องไปช่วงเสาร์อาทิตย์ไม่ใช่เหรอ..แล้วทำไมวันนี้??"
"แกจำอะไรไม่ได้เหรอจิน..ตอนนี้มันผ่านมาเดือนนึงแล้วนะ"
"แล้วไงเดือนนึงแล้วทำไม"
ยูอิจิไม่พูดต่อ..เงียบคือคำตอบสุดท้าย
"ว่าไงล่ะไอ้ยูแกยังไม่บอกเลยนะว่าจะพาชั้นไปที่บ้านทำไมเอาวันธรรมดาแบบนี้"
"เดี๋ยวถึงบ้านแกก็รู้อ้อ..ถ้าคาเมะตื่นก็ช่วยบอกมันหน่อยนะ.ว่าให้เข้มแข็งหน่อยเพราะคราวนี้ไม่รู้ว่ามันจะโดนไม้ไหนอีก"
งงกับที่ยูอิจิพูดทุกคำ..ให้เข้มแข็งเหรอ..ทำไมล่ะ?
ไม่คิดจะถามต่อ..เพราะรู้ว่าถ้าถามไป..ยูอิจิก็ไม่พูด
จนกระทั่ง
"เอี๊ยด!!"
รถเทียบท่าอยู่หน้าบ้าน..รู้สึกถึงความทรงจำเก่าๆมันกลับมา.
จะไม่แปลกใจเลยถ้าความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความรู้สึกที่เหมือนกับมียาบุอยู่ด้วย
"คาเมะ..ถึงบ้านแล้ว"
บอกเสียงแผ่วเบาให้ร่างบางที่อยู่ในอกตื่นขึ้น..ดูท่าทางจะดีขึ้นมากแล้ว
"ดีขึ้นมั้ยคาเมะ"
"อื้ม..ถึงแล้วเหรอจิน"
"ถึงแล้ว..ลงไปหาป้าเถอะนะ"
ประคองร่างที่ยังโงนเงนอยู่ให้ลงมาจากรถ..เสียงยูอิจิตะโกนโหวกเหวก..อยู่หน้าบ้าน
"พีจังค้าบบบบคุณป้าค้าบบบ..กลับมาแล้วค้าบบบ"
เดินตามยูอิจิที่เดินตัวปลิวเข้าไปในบ้าน..จินรู้สึกแปลกจนสังเกตได้
"มาแล้วเหรอ.อ้าว.คาเมะจังมาด้วยหนิ.คิดถึงจัง"
ยามะพีเดินยิ้มเข้ามาช่วยจับมือคาเมะเห็นหน้าซีดๆก็นึกเป็นห่วงนิดๆ
"ทำไมหน้าซีดจังจินคุง..คาเมะจังเป็นไร.ทำยังกะคนแพ้ท้อง"
จินอึ้งไปนิดๆ.เออแฮะ..สงสัยคบกันนานจริงไอ้คู่ยูอิจิเนี่ยะ..สงสัยอะไรเหมือนกันหมด
"ไม่เป็นไรหรอก..แล้ววันนี้มีใครมาที่บ้านใช่มั้ย"
จินถาม..ฝ่ายยามะพีกับยูอิจิก็มองหน้ากัน..
"ก็มีนะ"
"ใครเหรอฮะรุ่นพี่"
"เดี๋ยวจินคุงกับคาเมะจังเข้าไปก็รู้เองแหละคนสำคัญเค้ารออยู่นะอยากเจอคาเมะมากด้วย"
ยิ้มนิดๆให้ก่อนจะเดินคู่ไปกับยูอิจิ.จินคาเมะมองหน้ากัน.เหมือนรู้.ว่าคนๆนั้นเป็นใคร?
เดินเข้ามาในบ้านบรรยากาศยังคงเดิมเห็นคุณป้านั่งหันหลังอยู่กับ.
"ป้าฮะ."
"คาเมะจัง.มาแล้วเหรอลูก.เอ๊ะ.เป็นไรรึเปล่าหน้าซีดๆ"
"ไม่สบายนิดหน่อยฮะ..ป้านั่งคุยกับใครอยู่"
"มานี่สิจ๊ะ..แล้วจะรู้"
มองหน้าของจินอีกครั้ง..ก่อนจะเดินมาใกล้ๆคุณป้าทั้งคู่
"พี่คาเมะมาแล้วนะ.พูดกันเลยสิ"
คุณป้าบอกยิ้มๆถอยตัวหนีพร้อมกับที่สายตาของจินกับคาเมะ..พบกับ
"ยาบุ!!!"

* * *