*~* Forgive me *~*
"พี่จินพี่คาเมะ!!"
เด็กน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้าม..ยิ้มร่า..แต่ใบหน้ากลับดูอ่อนล้าไม่สดใส
ด้านโซฟาตัวยาว..คุณลุงคิมที่ทำหน้าที่พายาบุมาส่ง..ก็ทักทายหลานชาย
"ว่าไงจิน..สบายดีนะ"
"ก็สบายดี..ลุง..ทำไมพายาบุมาล่ะ..เค้าไม่สบายนะ"
"แกคิดว่าลุงอยากจะพาวูจินมานักเหรอถ้าเด็กไม่ขอร้องลุงไม่มีทางพามาหรอก"
"ถ้างั้น.ยาบุก็."
หันไปที่เด็กชายตัวน้อยที่นั่งที่โซฟาเดี่ยว..พาคาเมะมานั่งที่โซฟาข้างคุณลุงส่วนตัวเองก็นั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้า
มองเด็กชายจดจ่อซะจน..ยาบุงง..พูดคุยในสิ่งที่พี่น้องเข้าใจกันสองคน
"คุณลุงคิมมานานยังฮะ"
คาเมะที่นั่งมองจินไปด้วยถามขึ้นเบาๆยังไม่ค่อยมีแรงเท่าไร
"ก็ซักพักแล้วล่ะ..มาแต่เช้า.เดี๋ยวก็จะพายาบุไปนอนโรงบาลแล้ว"
"โรงบาลเหรอฮะทำไมล่ะ"
ไม่เชื่อหูตัวเอง..พาส่งไปนอนโรงบาลในญี่ปุ่น..บ้าน่ะสิ..โรงบาลที่นี่ยิ่งแต่เป็นประเภทถ้าคนไข้ไม่หายไม่ยอมให้กลับบ้านซะด้วย.แล้วยาบุก็คงจะไม่ชอบโรงบาลชัวร์ๆ
ก็ขนาดยายังไม่กินเลย..เอาไงล่ะ?
"คุณคิมคะ..ถ้าไปตอนไหนบอกนะคะ.เดี๋ยวให้ยูจังขับไปส่ง"
"ครับ..ขอบคุณนากามารุซังมากๆ.ว่าไงยูอิจิคุง..รถพร้อมจะส่งลุงกับไอ้ตัวแสบนี่มั้ย"
"คับพ้ม.."
ยูอิจิตะเบ๊ะรับคำยามะพียืนมองก็ขำตามไปด้วย
"นั่นแฟนเราเหรอยูอิจิคุง..น่ารักดีนะ"
ลุงคิมทักเอาซะจนยูอิจิหน้าแดง..คือเค้าชมยามะพีนะ.ไม่ได้ชมแกเล้ยยย.
"แล้วคุณลุงจะกลับตอนไหนฮะ"
ยามะพีถามขึ้น..ชายแก่มองยาบุทีนึงแล้วจึงตอบไป
"ก็ถ้าเสร็จเรื่องที่โรงบาลเมื่อไร..ลุงก็กลับเมื่อนั้นล่ะ"
"เสร็จเรื่องในความหมายของคุณลุงคืออะไร"
ยามะพีถามในเชิงคิดนิดๆ..ทุกคนเงียบ..ก็จะไม่ให้คิดเหรอ.เสร็จเรื่องที่โรงบาล..พูดเหมือนยาบุใกล้จะตายงั้นแหละ
"ก็หมายถึงว่า..ลุงแน่ใจว่ามีคนดูแลยาบุได้ดีที่สุดลุงถึงจะกลับ"
"ถ้างั้นก็ไม่ต้องห่วงหรอกครับ..ผม.ยูอิจิกับพีจัง.จะดูแลหลานคุณลุงให้เป็นอย่างดี.ไม่มีทางแผลงฤทธิ์ได้หรอก"
ยูอิจิยังคงอคติกับเด็กจนนาทีสุดท้าย..มองหน้ายาบุที่จ้องตัวเองกลับมา..คงจะไม่มีแรงทะเลาะสินะ..สายตาดูอ่อนล้าโรยแรงขนาดนั้น
"เลยเวลามามากแล้ว..ผมกลับก่อนดีกว่า..ยูจัง..ไปส่งบ้านหน่อยสิ"
"อื้อ..เดี๋ยวชั้นไปบ้านพีจังบ้างนะ."
"ไม่ได้..ยูจังต้องไปส่งคุณลุงที่โรงบาลไม่ใช่เหรอบ้านชั้นไปเมื่อไรก็ได้..ไปบ่อยเดี๋ยวร้านดอกไม้ของชั้นมันจะเฉาตายไปนะฮะ.คุณลุงคุณป้า.ไปนะจินคุง.คาเมะจัง"
โบกมือลาให้ร่างเล็กๆ..ไม่ลืมที่จะหันไปทักทายส่งท้ายให้กับเด็ก
"พี่ไปนะยาบุคุง"
"บ๊ายบายพี่ยามะ"
ยิ้มจนตาปิด..มองยามะพีที่เดินหายออกไปพร้อมกับยูอิจิ
ตอนนี้ในบ้านเหลือเพียง..คน5คนที่นั่งใกล้กัน
"ลุง..จะพาไปนอนโรงบาลอีกแล้วเหรอยาบุอยากไปรึเปล่า..ถามเด็กหน่อยดิ"
"แกไม่ต้องมารู้ดีกว่าลุงหรอก..หมอทางโน้นเค้าสั่งมาทำเรื่องเรียบร้อยแล้วไม่เชื่อหมอแล้วให้เชื่อหมารึไง"
"แต่ว่าคุณคิมคะ..ดูเหมือนว่ายิ่งอยู่..ยาบุจะแย่ลงนะคะ"
คุณป้าเสนอบ้างก็ดูยาบุสิเหลืองซีดขนาดนั้นไม่เหลือเค้าของเด็กสดใสร่าเริงเลย
"ไม่ได้หรอกครับถ้าไม่รักษาเค้าก็ไม่หาย.."
"แต่ลุงคับผมก็ไม่อยากไปโรงบาล"
ยาบุพูดขึ้นเอง.ความจริงจากปากเด็ก.ทำเอาคุณลุงเงียบไปแต่ก็ต้องแข็งใจบอก
"ไม่ได้หรอกวูจินอยู่นี่เดี๋ยวก็ไม่ยอมกินยา..ลุงไม่ให้อยู่หรอก.ถ้าเกิดป่วนพี่คาเมะเค้าอีก.จะทำยังไง.."
เพียงคำนั้น..ทำให้คาเมะที่นั่งใกล้ๆสะอึก..นึกภาพเมื่อวันนั้น..ยาบุร้ายไม่สมเด็กเลยซักนิด
"ไม่เป็นไรหรอกฮะคุณลุงเค้าจะเป็นไงผมไม่ถือหรอก..ให้เค้าอยู่ที่นี่เถอะฮะ..ยาบุคุง.ไม่อยากไปนอนโรงบาลใช่มั้ย"
ถามเด็กด้วยรอยยิ้มนิดๆเหมือนกับไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อนเด็กน้อยทำเพียงก้มหน้าไม่กล้าสบตา.แต่ก็ตอบรับคำพูดของร่างบางด้วยการพยักหน้าแรงๆ
"เห็นมั้ยฮะคุณลุงอย่าให้ไปเลยนะฮะ.."
"ไม่ได้หรอกคาเมะจัง..ลุงตกลงกับหมอแล้วนะ.."
"ลุงตกลงกับหมอแล้วยาบุมันตกลงกับลุงมั้ย.บอกผมมาซิ"
จินเริ่มฉุนขาด.ลุกขึ้นฉะคารมกับลุงต่อหน้า
"จินคุงใจเย็นๆลูก.นี่ลุงเรานะ"
ป้าช่วยห้ามทัพ..แต่ไม่ได้ผลหรอก
"ผมเย็นไม่ไหวแล้ว..ลุงเห็นใจเด็กเถอะอยู่กับผมแล้วเสียหายอะไรถ้าลุงยังห่วงเรื่องที่ยาบุทำไม่ดีกับคาเมะนะ..ลุงเลิกห่วงไปเลยคาเมะเค้าไม่คิดอะไรแล้ว"
"เรื่องนั้นลุงรู้..แต่แกน่าจะรู้ไม่ใช่เหรอจิน..ยาบุเค้าเป็นไง..ต่อจากนี้ไป.เค้าจะไม่เหมือนเดิมแล้ว"
จิน.พูดไม่ออก..คาเมะมองร่างสูงที่ยืนเงียบอยู่นาน..ทำไมเหรอยาบุเป็นไง..ไม่เหมือนเดิม?
"ไม่ต้องพูดแล้ว..ไม่พูดแล้วนะ!!T_T"
สายตาทั้ง4คู่มองไปทางเด็กน้อย..ทะเลาะกันจนลืมไปเลยว่า..ยังมีเด็กตาดำๆนั่งอยู่ใกล้ๆ
"พี่.พี่คาเมะพาออกไปข้างนอกหน่อย"
ร้องห่มร้องไห้..คาเมะนั่งมองก็สงสารปนงงเอ๊ะ..เอ่ยปากชวนเรา.จะทำอะไรอีกล่ะ?
"พี่คาเมะ..เร็วๆสิ!!"
สั่งทั้งน้ำตา..คาเมะต้องรีบกระวีกระวาดทั้งๆที่ยังงอยู่
"โอเคๆเดี๋ยวพี่พายาบุไปนั่งตรงบ่อปลาคาร์พข้างนอกนะ"
จูงมือเด็กน้อยที่เอาแต่ร้องไห้เดินออกไปข้างนอกปล่อยให้ผู้ใหญ่3คนคุยกัน
"ยาบุคุงแกคงรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะคะหยุดทะเลาะเถอะค่ะ.."
คุณป้าห้ามทัพอีกครั้งสงบลงได้นิดๆ.จินนั่งที่โซฟาใกล้ๆ.คุยกับลุงต่อ
"เดี๋ยวชั้นขึ้นข้างบนแป๊บนะคะ..อยู่คุยกันไปก่อน..รอยูอิจิคุงกลับแล้วกัน"
คุณลุงยิ้มให้..มองตามคุณป้าที่เดินขึ้นบันไดไปจนลับตาเปิดฉากฉะคารมกันต่อ
"ลุงยาบุเหลือเวลาอีกเท่าไร."
จินถามทั้งที่สายตาก็มองตรงไปข้างหน้า..เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง..ลุงคิมถอนหายใจเหมือนคนหมดหวัง
"ผ่านไปแล้วเดือนนึงตอนนี้ก็เหลืออีก..เดือนครึ่ง"
"เดือนครึ่งเหรอเร็วจังนะ..สิ่งที่ผมคิดไว้ในอนาคตน่ะดับวูบไปแล้วล่ะ"
หันหน้าไปมองหลานชาย..ดูจะสิ้นหวังที่จะยื้อชีวิตยาบุจริงๆ.ที่เห็นอยู่ตอนนี้ก็เหมือนเป็นชีวิตที่ไม่มีสีสันอะไร
"ถ้างั้น..ลุงให้เค้าอยู่กับผมนานๆได้มั้ยครั้งสุดท้าย..ขอให้ผมทำอะไรซักอย่างเพื่อเค้าได้รึเปล่า"
"ลุงทำไม่ได้หรอกจิน..ถ้าแกพูดเพื่อจะให้วูจินอยู่บ้านหลังนี้กับแกจนวินาทีสุดท้ายคงไม่ได้.ยาบุต้องอยู่โรงบาลแกลองคิดดู..ถ้าอยู่ในความดูแลของหมอ..วูจินอาจจะมีชีวิตที่ยืดออกไปอีก..ไม่ดีเหรอ"
"ดีสิครับคุณลุงสภาพยาบุที่เห็นอยู่นี่ดีมากๆเลยครับ..ยืดได้อีกซัก3วินาทีล่ะมั้ง"
จินพูดประชด.แสยะยิ้ม..ลุงส่ายหัวให้กับร่างสูงที่นั่งใกล้ๆ
"จินเชื่อลุงเถอะยังไงถ้าแกกลัววูจินเหงา..แกก็ไปนอนเป็นเพื่อนเค้าก็ได้ดีมั้ยจิน..แต่ถ้าอยากให้มันอยู่จริงๆงั้นแกก็พาวูจินไปอยู่กับแกที่คอนโดสิ..ถ้าแกเอาใจใส่วูจินมากเข้า..คาเมะจังคิดมากขึ้นมาอีก.แกจะทำยังไง"
นั่นสินะ.จินคงลืมไปอีกคน..คาเมะไง..รายนั้นถึงจะเออออด้วยแต่ในความเป็นจริงเก็บกดเก่งสุดๆ
"เพื่อชีวิตน้องนะจิน..ให้เค้าไปเถอะโรงบาลดีกว่าที่บ้านเยอะ..ถ้าวูจินไม่กินยาแบบคราวก่อนอีก..แกจะทำยังไงล่ะ..ถึงคาเมะเค้าจะรู้วิธีปฐมพยาบาลแต่ใช่ว่าจะถูกเสมอไปหนิ..เข้าใจนะไอ้จินให้หมอดูแลเถอะ"
จิน.พูดไม่ออก..คงต้องตามใจลุง..เพื่อชีวิตยาบุแต่จะทำไงล่ะ..ยาบุไม่อยากไป..แต่คงต้องบังคับสินะ?
"ผมจะให้ยาบุไป."
"ยาบุ..หยุดร้องรึยัง"
คาเมะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับเด็กน้อย..มือเล็กๆรับมา..ซับน้ำตาลวกๆ
"เป็นลูกผู้ชายน่ะร้องไห้ไม่ดีนะ.."
"แล้วพี่คาเมะไม่ใช่ผู้ชายเหรอ..เห็นร้องบ๊อยบ่อย"
เจอเด็กตอกกลับ..คาเมะยิ้มแหยๆ.ป่วยขนาดนี้ยังมีอารมณ์ส่งมุขอีกนะ
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ..ยาบุไม่อยากไปอยู่โรงบาลเหรอทำไมล่ะบอกพี่ได้มั้ย"
"ผมกลัวโรงบาลตอนค่ำๆมันมืด.แล้วก็โดนเข็มอะไรเจาะที่มือก็ไม่รู้เวลาเดินเจ็บมากๆแถมบางวันยังมีหมอกับพยาบาลตั้งหลายคนมายืนรอบตัวเลย.น่ากลัว"
"แล้วยาบุไม่อยากหายเหรอ.."
"อยาก..แต่ว่า..อยากอยู่ที่นี่มากกว่านี่นา.."
คาเมะส่ายหัวยิ้มๆ..ทำไมคุยกันตอนนี้..เหมือนไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อนเลย
"เอ๊ะกระเป๋ากางเกงยาบุมีอะไรอยู่นะ..ทำไมดูมันป่องๆล่ะคับ"
"อันนี้เหรอ..ก็.ของ.ของ"
ลูบตรงกระเป๋ากางเกงตัวเองหน้าแดงไม่มาก..ออกจะซีดๆไปหน่อย
"ของอะไรคับบอกพี่ได้มั้ย"
"ของพี่คาเมะไง."
"เห.ของพี่เหรอ?"
งงของๆเค้าดูจะสำคัญ.ก็เล่นเก็บในกระเป๋ากางเกงขนาดนั้น
"ใช่..รูปพี่คาเมะ"
คลี่รูปใบใหญ่ที่พับจนยับยู่ยี่ออก.คาเมะมองภายในภาพ..ฝีมือยาบุ..ผู้ชายตัวเล็กๆ..ถือดอกไม้สี่แฉกอยู่กลางภาพ
"ของพี่จริงๆเหรอ.ให้ทำไมล่ะ"
"พี่คาเมะก็อ่านใต้ภาพสิถามอยู่ได้"
ทำตาโตกับคำพูดของเด็ก.หลุบตาลงมองคำพูดใต้ภาพ
*พี่คาเมะของผม..ขอโทษนะคับ*
เห็นเพียงคำนั้น..ก็มองยาบุแบบไม่เชื่อ.งั้นนี่ก็แปลว่า..
"ผมให้..จะขอโทษพี่คาเมะ..ทำเรื่องไม่ดีเอาไว้น่ะ"
คาเมะขำออกมานิดนึง..วางฟอร์มเหมือนพี่ชายตัวเองไม่มีผิด..แอบมีเขินเล็กน้อย
"ขอโทษเป็นด้วยเหรอเรา..จะยกโทษให้ดีมั้ยนะทำให้พี่ต้องทะเลาะกับพี่จินเนี่ยะว่าไงเรา..จะชำระความยังไงดี"
ยื่นหน้าเข้าใกล้ยาบุที่ก้มหน้าสำนึกผิด..เด็กน้อยแทบจะหันขวับในทันที..เพราะริมฝีปากชมพูบางเบาที่จุ๊บลงบนแก้มของตัวเองแรงๆ..หน้าแดงกว่าเดิมอีก
"พี่คาเมะทำอะไรบ้าเหรอ!!"
"อ้าวก็ลงโทษไง.แก้มยาบุนิ่มกว่าแก้มพี่จินอีก..อยากหอมอีกจังขออีกได้มั้ย"
"อื้อ!!"
"จริงนะ..งั้นไม่เกรงใจแล้วน้าคับหันข้างนั้นมาเร็ว..อยากหอมไอ้ตัวเล็กแล้วนะ"
ยาบุทำตามคำสั่ง..หันแก้มป่องๆอีกข้างให้..คาเมะเลยจัดการจุ๊บแก้มซะเต็มรัก
"ลงโทษเสร็จเรียบร้อยแล้ว..อย่าทำแบบนี้อีกนะ..พี่ยกโทษให้.."
"อื้อ..ขอบคุณ.."
ก้มหน้าเขินต่อ..คาเมะเห็นก็ยิ้มร่า..ยีหัวยาบุเบาๆ
"พี่คาเมะ..ช่วยพูดกับลุงหน่อยสิ..ว่าให้ผมอยู่ที่นี่นะๆๆไม่อยากไปโรงบาลเลย"
"แต่ถ้ายาบุไม่ไปก็ไม่หายสิ.แต่เอาเถอะ..ตอนนี้เราดีกันแล้วพี่จะพูดให้นะ"
"จริงๆเหรอพี่คาเมะต้องทำให้ได้นะ"
โถมตัวเข้าหาคาเมะที่นั่งอยู่ดูจะดีใจมากๆ..แล้วคาเมะก็ดูจะต้องทำให้ยาบุสมหวังอีกแล้ว
"คาเมะ..พายาบุเข้ามาข้างใน..ไอ้ยูมาแล้ว"
จินมาทางด้านหลัง..เรียกคนทั้งคู่ที่กำลังกอดกัน..คาเมะหันมาแต่ก็ยังไม่ละอ้อมแขนจากตัวยาบุเลย
"มาแล้วเหรอ..จิน..ขออะไรอย่างได้มั้ย"
"อะไรล่ะ"
"บอกคุณลุงว่าอย่าพายาบุไปโรงบาลเลยเดี๋ยวชั้นจะดูแลเอง"
จินชะงักกับคำขอนั้น..มองหน้ายาบุ..คงจะพูดให้คาเมะช่วยสินะ..คิดว่าจินก็ไม่อยากให้ไปล่ะสิแต่ว่าคิดผิดถนัด
"ไม่ได้หรอก..ยาบุไปโรงบาลได้แล้ว..เดี๋ยวเลยเวลาหมอนัด"
"จิน!!"
คาเมะแทบจะผิดหวังในตัวจินก็ว่าได้..ไหนเมื่อกี๊ที่เถียงกับลุงก็ไม่อยากให้ไป..แต่คราวนี้ทำไมเปลี่ยนใจแล้วล่ะ
"ไม่เอาพี่คาเมะช่วยด้วย.ไม่อยากไป"
ยาบุส่ายหน้าใหญ่ร้องไห้อีกแล้ว..คาเมะจะพูดไงล่ะทีนี้ดูจินใจแข็งกว่าเดิมอีก
"จินสงสารยาบุเถอะนะ..เค้าไม่อยากไปจริงๆถือว่าชั้นขอร้องนะจินนะ"
"ไม่ได้หรอกคาเมะชีวิตยาบุน่ะต้องยืดมากกว่านี้เค้าไม่เหมือนเดิมแล้ว"
"ไม่เหมือนเดิมยังไง.จินพูดมาก่อนสิถ้าไม่พูดชั้นไม่ยอมให้ยาบุไปไหนหรอก"
"กอดเด็กน้อยแน่นหนา..จิน.ทำอะไรเบาๆไม่ได้แล้วมั้ง..ต้องใช้กำลังแล้วล่ะ
เดินตรงเข้าไปยังที่ๆร่างบางกับเด็กนั่งอยู่ดึงร่างยาบุออกมาจากอ้อมแขนคาเมะสุดแรงเกิด..ตัวยาบุถูกฉุดไปเหมือนกับกระดาษบางเบาคาเมะคว้าไม่ทันจนได้
""จิน..หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!"
คำพูดจากคาเมะรั้งจินไว้ไม่ได้..เดินตามเร็วๆ..มองยาบุที่ร้องไห้จ้า..ดังจนป้าที่อยู่ข้างบนต้องลงมาดู
"อะไรกันคาเมะ.ยาบุคุงเป็นไร"
"ป้าช่วยพูดกับจินหน่อยเค้าจะให้ยาบุไปโรงบาล"
"ห๊าา..จินคุง..คุณคิม..อย่าเลยนะคะ..เด็กไม่อยากไปสงสารเด็กเถอะค่ะ"
"ไม่ได้หรอกครับ..ผมต้องทำตามที่หมอสั่ง.จิน..อุ้มยาบุไปขึ้นรถ..ยูอิจิคุง..ช่วยลุงหน่อยนะ.."
สั่งคนทั้งคู่..ยูอิจิรับคำอย่างอึกอัก
"คะ.ครับลุงคิม"
เกาหัวแกรกๆแล้วก็เดินออกนอกบ้านไปอย่างรวดเร็วจินอุ้มยาบุที่ดิ้นเอาๆ..ร้องไห้แรงมากๆเดินตาม..จะไม่หยุดถ้าคาเมะไม่รั้งไว้
"จิน..คิดดูให้ดีนะสุขภาพจิตเด็กเสียขึ้นมา.ร่างกายไม่ได้แตกต่างกันหรอก..อย่าให้ไปเลยนะจิน.เชื่อชั้น.."
"แต่เรื่องนั้นชั้นทำให้ไม่ได้หรอก..ถึงยังไง.ชั้นก็อยากให้เค้ามีชีวิตอยู่นานๆ"
"พี่จิน..ไม่ไป!!!"
ร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่..โชคดีที่ยาบุไม่เกิดอาการโรคหัวใจกำเริบ..แต่ถ้าไปที่โรงบาลอาจจะเกิดขึ้นก็ได้??
"ผมไปนะครับนากามารุซัง..คาเมะจัง"
หันหลังเดินตามจินออกไป..ท่ามกลางอาการอึ้งของสองป้าหลานคาเมะสงสารจับใจ..กำภาพของยาบุที่วาดให้ตนไว้จนแน่นทำร้ายจิตใจเด็กแบบนั้นเหมือนไม่ใช่จินเลย
เสียงรถเคลื่อนผ่านไปเหลือแต่ร่างของจินที่เดินกลับเข้าบ้านอย่างใจเย็นแต่หน้าตาเหมือนสำนึกผิดมากมาย
คุณป้าส่ายหัวเหนื่อยหน่ายหนีขึ้นข้างบน..ปล่อยให้คนสองคนปรับความเข้าใจกัน
"คาเมะ..เข้าใจชั้..??"
"จินใจร้ายที่สุดใจดำไปให้พ้นหน้าชั้นเลยนะ!!"
หันหลังจะเดินหนีขึ้นข้างบนบ้าง.แต่ติดที่จินรั้งตัวกอดไว้ด้านหลัง..เท่านั้น
"ขอโทษนะคาเมะ..เข้าใจชั้น..นะ"
"ไม่..นายมันโหดร้ายที่สุดจินของชั้นไม่ใช่คนเย็นชามากมายขนาดนี้ไม่ใช่เหรอทำไมใจแข็งแบบนี้นายมันบ้า!!"
"แต่ถ้าชั้นไม่ทำถึงอยู่ที่นี่ไป..ยาบุก็ไม่มีทางดีขึ้นหรอก..เพราะฉะนั้นอยู่ที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น..อย่าโกรธอย่าโมโหชั้นเลย..นายคิดว่าชั้นไม่สงสารเด็กเหรอ..ชั้นน่ะสงสารเค้าแทบตาย..แต่จะให้ทำไงในเมื่อชีวิตยาบุอยู่ได้ไม่ถึง2เดือน"
คาเมะนิ่งนานกับคำพูดสุดท้ายของจิน.2เดือน.หมายความว่าไง..ทำไมเค้าไม่เคยรู้?
หันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับคนรัก..มือน้อยกำเสื้อของจินไว้แน่น..
"ยาบุอยู่ได้ไม่ถึง2เดือน..คาเมะเข้าใจชั้นรึยัง..ว่าทำไมต้องทำแบบนั้น"
"ไม่จริง..ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..ทำไมจินไม่บอกชั้นล่ะ"
"จะให้ชั้นพูดเหรอก็รู้อยู่ว่าชั้นไม่ชอบให้คาเมะคนนี้มีเรื่องกลุ้มใจ"
"แต่นี่มันชีวิตคนๆนึงนะจินจะทำให้ชั้นเป็นคนใจดำโดยไม่รู้ตัวเลยรึไง"
"ชั้นรู้คาเมะ..แต่ชั้นพูดไม่ออกจริงๆ"
ความรู้สึกจากใจของจิน..ในตอนนี้คาเมะเข้าใจแล้ว..โน้มคอของร่างสูงให้เอนลงมาหาตัวเองกอดกระชับรอบคอจนแน่นหนา..ปลอบใจคนตัวสูงที่ดูเครียดกับการตัดสินใจที่ทำร้ายจิตใจแบบนั้น
"จินไม่ต้องกังวลนะยาบุไม่เป็นไรหรอก.เชื่อชั้นนะคุณจิน"
มือใหญ่กอดเอวคาเมะจนแน่นหนา.ดูท่าคืนนี้ต้องนอนกอดผู้ชายตัวสูงคนนี้ให้แน่นกว่าเดิมแล้วล่ะ..จะได้ไม่รู้สึกว้าเหว่
"พรุ่งนี้ไปเยี่ยมยาบุกันมั้ยคาเมะ"
"อื้อ!!ต้องตื่นเช้าๆนะ.เพราะฉะนั้นวันนี้ห้ามด้วย..รู้ใช่มั้ยว่าห้ามอะไร"
"ครับผมไม่ทำหรอกจะนอนกอดนายตั้งแต่หัวค่ำเลยล่ะ"
"งั้นไปจัดของกันเถอะ.จะได้ลงมากินข้าวกัน"
จูงมือร่างสูงขึ้นห้องนอน..ใครจะรู้บ้าง..ตอนนี้หัวใจของคนสองคน..ห่วงแต่เด็กที่ชื่อยาบุเท่านั้น..
สำหรับจิน.เข้าใจความหมายของคำว่าพ่อได้ดีเพราะได้เจอกับยาบุ
สำหรับคาเมะ.เข้าใจในตัวเด็กคนนี้..เริ่มรักเด็กคนนี้..แต่ทำไมมันถึงอยู่ในระยะเวลาสั้นๆ
ไม่ยุติธรรมเลย???
* * *
9.56a.m.
ขอโทษครับ.คนไข้ที่ชื่อยาบุ โคตะอยู่ห้องไหน"
จินถามพยาบาลที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์.รอคำตอบ
"ชั้น5ห้อง513ค่ะ."
"ขอบคุณครับ"
เดินจูงมือคาเมะ..มุ่งไปยังห้องนั้น..ไม่มีคำพูดเล็ดลอดออกมาจากคนสองคน..เพราะกำลังช็อกกับสิ่งที่พี่ชายพูด เมื่อกลับมาจากโรงบาลเมื่อวานนี้.
**ไอ้เจ้ายาบุน่ะสุดๆเลยว่ะ.อาละวาดตั้งแต่ในรถ..พอถึงโรงบาลนะก็ทำท่าจะไม่ลงจากรถ..ชั้นน่ะก็ช่วยลุงคิมลากๆๆมัน..แต่พอลงมาได้นิดหน่อย..แกจะเชื่อชั้นมั้ยอยู่ๆมันก็จับที่หน้าอกด้านซ้ายมันน่ะแล้วก็หายใจแบบถี่รัวมากเลยนะเว่ยเหงื่อเต็มตัว..ตัวงี้เย็นเฉียบเลยดีนะที่ถึงมือหมอแล้ว..ถ้ายังล่ะก็.เตรียมชุดดำไว้เถอะ..เพราะได้ข่าวว่าหมอ..ส่ายหัวกับอาการของมันตั้งหลายคน**
เพราะคำพูดนี้ทำเอาคนทั้งคู่พูดไม่ออก..เงียบมาตั้งแต่ลงจากรถเดินมาตามทางจนกระทั่งขึ้นลิฟต์
หลังจากที่เงียบมานานคาเมะก็เปิดฉากพูด
"จิน"
"หื๊มม."
"ชั้นกลัวถ้าเห็นสภาพยาบุอย่างที่ไม่ใช่ในความคิดชั้น..ชั้นคงรับไม่ไหว"
"เอาน่าถึงหน้าห้องแล้ว.ทำหน้าให้สดชื่นไว้อย่าเศร้า"
บอกคนอื่นแต่แววตาของตัวเองยังเศร้าจนอยากจะร้องไห้อยู่เลย.จินก็เป็นเหมือนกันนั่นแหละ
"แกร๊ก!!"
เปิดประตู..เดินเข้ามาพร้อมกับทำสีหน้าให้ปกติดังเดิม.เห็นพยาบาลที่นั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆเตียงมองยาบุที่นั่งระบายสีอย่างหงอยๆ
"ยาบุคุง!!!"
เสียงใสๆของคาเมะเรียก.ทำให้เห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยที่ดูจริงใจ..แต่พอเห็นหน้าจินกลับเชิดใส่ซะงั้น
"คุณพยาบาลครับ.ผู้ปกครองเด็กที่อ้วนๆแก่ๆไปไหนซะล่ะ"
จินถาม..ส่วนคาเมะ..เดินไปดูรูปที่ยาบุวาดพูดคุยกันสองคน
"เค้ากลับไปได้ซักครู่แล้วค่ะเค้าฝากบอกว่าให้คุณอาคานิชิช่วยดูแลต่อด้วยเพราะเค้าจะกลับเกาหลี..ไม่ทราบว่าเป็นคุณรึเปล่าคะ"
"ใช่ครับแล้วน้องชายผมเค้าเป็นไงบ้าง"
"ก็หายห่วงได้บ้างนะคะแต่ดิชั้นคิดว่าคุณต้องคุยกับคุณหมอเองดีกว่าค่ะ..ไอ้อาการที่ยังสดใสร่าเริงแบบนี้..ไม่ใช่ว่าจะไม่ป่วยอีกเสมอไปนะคะ..ญาติมาแล้วดิชั้นขอตัวค่ะ"
คุณพยาบาลยิ้มให้ก่อนจะเดินออกนอกห้อง..จินเดินมานั่งข้างๆยาบุที่เอาแต่คุยกับคาเมะคนเดียว
"พี่คาเมะ.ผมวาดรูปอีกแล้วล่ะสวยมั้ย"
"สวยสิ..ยาบุวาดรูปอะไร"
"วาดรูปนกตัวเมื่อกี๊ที่มาเกาะตรงระเบียงคับ..ตัวมันใหญ่มากๆเลย..สีขาวๆด้วย"
"นกพิราบแน่ๆเลยเอ..มันมาทำไมน้าาา"
มองหน้ายาบุก่อนที่ความรู้สึกนึกคิดมันจะตามมา..บอกว่านกพิราบน่ะ.สัญลักษณ์ของ???
"จินไปหาซื้อกระดาษกัน"
ร่างเล็กๆพูดอย่างรีบร้อน..ยาบุงงเลย
"พี่คาเมะจะไปซื้อมาทำไม.."
"เดี๋ยวยาบุก็รู้พี่จะทำให้ยาบุหายป่วยไงล่ะ"
"พี่คาเมะจะทำยังไง"
"เอาน่าเดี๋ยวยาบุคอยดูพี่แล้วกันนะไปกันเถอะจิน..เร็วเข้า!!"
ฉุดแขนของจินให้ลุกตาม..จินก็สงสัยเหมือนกันแต่ก็ยอมทำตามโดยดี..
"งั้นเดี๋ยวพี่มานะยาบุ"
จินพูดส่งท้ายแต่ยาบุไม่สนใจเอาซะเลย
คงโกรธที่จินทำแบบนั้นกับตัวเองเมื่อวานนิสัยไม่ดี
"พี่จินน่ะไม่ต้องมาเลย..ให้พี่คาเมะมาคนเดียวก็ได้"
พูดไปแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง..หันหลังให้จิน..จินก็รู้เลยยิ้มขำๆให้
"ไปเร็วจิน..ชักช้าจริงๆ!!"
คาเมะลากแขนจินจนสุดแรงเกิดตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?
พูดถึงนกพูดถึงกระดาษ..
คาเมะจะทำอะไร??
* * *
