*~* Best wishes *~*
"นี่นายจะซื้ออะไรคาเมะ"
ร่างสูงถามขึ้นเดินตามคาเมะมานาน..มองไอ้ตัวเล็กที่เอาแต่เลือกกระดาษในร้านเล็กๆ..
"มีแต่กระดาษมีลายทั้งนั้นเลย..จินช่วยดูหน่อยสิ..ตรงไหนมีกระดาษขาวทั้งแผ่นบ้าง"
"มันจะไปมีได้ไง..คาเมะ..นายยังไม่บอกชั้นเลยนะว่ามาหาซื้อกระดาษพวกนี้ทำไม"
"ก็เอาไปช่วยชีวิตยาบุไง"
"ช่วยชีวิตยาบุนายจะบ้าเหรอ.กระดาษแผ่นเดียวช่วยอะไรได้"
"ไม่ใช่แค่แผ่นเดียวหรอกจิน..ไม่ใช่"
คาเมะหันมายิ้มบางๆให้..จินไม่เข้าใจหนักมากขึ้นไปอีก..
มองไอ้ตัวเล็กที่กำลังเขย่งเท้า..เอื้อมหยิบกระดาษแผ่นขาวบริสุทธิ์ที่เพิ่งเจอเมื่อกี๊นี้
จินจับมือที่กำลังเอื้อมอยู่..ลงมา..ยื่นหน้าไปใกล้กับคาเมะจนแทบชิด
"บอกชั้นมาว่าจะทำอะไร.."
"นี่จินไม่รู้จริงๆเหรอ"
"ใช่..บอกมาเดี๋ยวนี้"
"เอาไปพับ..จินเคยได้ยินมั้ย..ที่ว่าพับนกกระดาษให้เยอะๆแล้วจะทำให้คนที่เรารักอายุยืนแล้วชั้นก็จะทำให้ยาบุไงล่ะ"
รู้ถึงความต้องการที่คาเมะอยากจะทำจินส่ายหัวถอนหายใจเบื่อๆ..มันเป็นไปไม่ได้ใครๆก็รู้?
"อย่าเลยนะเชื่อชั้นเถอะคาเมะ..ความเชื่อแบบนั้นมัน.??"
"ไร้สาระใช่มั้ย"
คาเมะพูดแทน.จินทำเพียงพยักหน้า..คาเมะไม่พูดอะไรต่อนอกจากเอื้อมหยิบแผ่นกระดาษพวกนั้นมา4-5แผ่น..
"ชั้นไม่สนใจหรอกว่ามันจะไร้สาระแค่ไหนแต่อะไรที่จะทำให้ชีวิตคนๆนึงอยู่ไปนานๆ..ชั้นก็จะทำ"
"ทั้งๆที่เค้าคนนั้นเคยทำให้นายกลายเป็นคนโง่น่ะเหรอ"
จินพูดตรงๆ..คาเมะก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บที่ใจอะไรเลย..กลับพยักหน้าให้จินได้รู้
"ชั้นยอมรับว่าชั้นโง่..คนเรามันไม่ได้ฉลาดมาตั้งแต่เกิดหรอก..แล้วคนเราก็มักจะทำผิดพลาดกับชีวิตได้เสมอเหมือนนายไงจิน.นายก็ยังเคยมีเรื่องกับใครต่อใครแต่นายก็ปรับตัวได้..ชั้นพูดถูกมั้ยล่ะ"
ยังคงหยิบกระดาษต่อไป..ได้ซักประมาณปึกใหญ่ๆก็เดินไปจ่ายเงิน
จินไม่พูดอะไรต่อปล่อยให้คาเมะทำไปเถอะถ้าเป็นความเชื่อที่ร่างเล็กๆนี้เชื่อ.ก็ทำไป
เค้าเองก็จะดูเหมือนกันว่ามันช่วยได้มากแค่ไหน
* * *
โรงพยาบาล.
"ยาบุ.พี่กลับม"
เสียงคาเมะใสแจ๋ว..เรียกเด็กน้อยตั้งแต่หน้าประตูตามด้วยจินที่ถือถุงใส่กระดาษสีขาวมาหลายแผ่น
"ชู่ว์..เบาๆค่ะ..ยาบุคุงหลับไปเมื่อกี๊นี้เอง"
พยาบาลบอก..คาเมะเลยต้องเงียบ..เดินเข้าไปมองยาบุที่หลับสนิท
"หลับไปนานยังฮะ.."
"ก็ซักพักแล้วล่ะค่ะ..กินยาแล้วก็หลับไปเลย..เดี๋ยวช่วยเบาๆหน่อยนะคะ.ดิชั้นขอตัว"
คาเมะมองตามพยาบาลที่เดินออกไป.จินวางกระดาษพวกนั้นไว้บนโต๊ะรับแขกเดินเข้าไปใกล้ๆเตียง.ก้มหน้ามองยาบุที่หลับไม่รู้เรื่อง..
"หน้าซีดมากๆเลยเนอะจินเนอะ..ผอมลงไปเยอะเลย"
"อืม..เป็นคนละคนกับที่เราเจอจริงๆ"
คาเมะจับมือของยาบุ..ตัวเย็นๆแบบนั้น..ไม่รู้เป็นเพราะแอร์ที่อุณหภูมิสูงรึว่าตัวของยาบุเอง
คาเมะพูดแทน.จินทำเพียงพยักหน้า..คาเมะไม่พูดอะไรต่อนอกจากเอื้อมหยิบแผ่นกระดาษพวกนั้นมา4-5แผ่น..
"ชั้นไม่สนใจหรอกว่ามันจะไร้สาระแค่ไหนแต่อะไรที่จะทำให้ชีวิตคนๆนึงอยู่ไปนานๆ..ชั้นก็จะทำ"
"ทั้งๆที่เค้าคนนั้นเคยทำให้นายกลายเป็นคนโง่น่ะเหรอ"
จินพูดตรงๆ..คาเมะก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บที่ใจอะไรเลย..กลับพยักหน้าให้จินได้รู้
"ชั้นยอมรับว่าชั้นโง่..คนเรามันไม่ได้ฉลาดมาตั้งแต่เกิดหรอก..แล้วคนเราก็มักจะทำผิดพลาดกับชีวิตได้เสมอเหมือนนายไงจิน.นายก็ยังเคยมีเรื่องกับใครต่อใครแต่นายก็ปรับตัวได้..ชั้นพูดถูกมั้ยล่ะ"
ยังคงหยิบกระดาษต่อไป..ได้ซักประมาณปึกใหญ่ๆก็เดินไปจ่ายเงิน
จินไม่พูดอะไรต่อปล่อยให้คาเมะทำไปเถอะถ้าเป็นความเชื่อที่ร่างเล็กๆนี้เชื่อ.ก็ทำไป
เค้าเองก็จะดูเหมือนกันว่ามันช่วยได้มากแค่ไหน
* * *
โรงพยาบาล.
"ยาบุ.พี่กลับม"
เสียงคาเมะใสแจ๋ว..เรียกเด็กน้อยตั้งแต่หน้าประตูตามด้วยจินที่ถือถุงใส่กระดาษสีขาวมาหลายแผ่น
"ชู่ว์..เบาๆค่ะ..ยาบุคุงหลับไปเมื่อกี๊นี้เอง"
พยาบาลบอก..คาเมะเลยต้องเงียบ..เดินเข้าไปมองยาบุที่หลับสนิท
"หลับไปนานยังฮะ.."
"ก็ซักพักแล้วล่ะค่ะ..กินยาแล้วก็หลับไปเลย..เดี๋ยวช่วยเบาๆหน่อยนะคะ.ดิชั้นขอตัว"
คาเมะมองตามพยาบาลที่เดินออกไป.จินวางกระดาษพวกนั้นไว้บนโต๊ะรับแขกเดินเข้าไปใกล้ๆเตียง.ก้มหน้ามองยาบุที่หลับไม่รู้เรื่อง..
"หน้าซีดมากๆเลยเนอะจินเนอะ..ผอมลงไปเยอะเลย"
"อืม..เป็นคนละคนกับที่เราเจอจริงๆ"
คาเมะจับมือของยาบุ..ตัวเย็นๆแบบนั้น..ไม่รู้เป็นเพราะแอร์ที่อุณหภูมิสูงรึว่าตัวของยาบุเอง
มือที่จับมือของยาบุ..ในตอนนี้..กลายเป็นว่า.มือคาเมะโดนมือน้อยๆกุมซะเอง..จับเอาไว้นานจนแกะไม่ออก
"สงสัยนายต้องรอให้ยาบุตื่นล่ะมั้ง..ถึงกลับบ้านได้"
คาเมะมองหน้ายาบุยิ้มๆ..ถ้ารอให้ตื่นก็ยอมนะอยากคุยกับยาบุให้มากกว่านี้.ไม่รู้เป็นเพราะอะไร
"ขอโทษค่ะ..คุณอาคานิชิ"
พยาบาลคนเดิมเดินเข้ามา..มองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม
"ครับ"
"คุณหมอที่ดูแลยาบุคุงเรียกพบน่ะค่ะ..คุณหมออยากคุยเรื่องอาการของยาบุคุงนิดหน่อยที่ห้องนะคะ"
"ครับ..ถ้างั้นคาเมะดูแลยาบุไปก่อนนะ.ชั้นไปคุยกับหมอก่อน"
"อื้มไปเถอะจิน."
เดินตามพยาบาลออกไป..เหลือแต่คาเมะที่ยังคงนั่งมองยาบุที่หลับสนิทต่อไป..นานพอสมควร..
เกือบจะหลับอยู่แล้ว.ถ้าไม่มีใครเข้ามาซะก่อน
"คาเมะจัง"
เรียกร่างที่สะลึมสะลือใกล้จะหลับเต็มทีคาเมะเห็นคนๆนั้นอยู่ใกล้ๆเตียง
"รุ่นพี่ยามาชิตะ.!!มาได้ไง.แล้วพี่ยูล่ะ"
"เค้าทำงานอยู่น่ะ..ช่วงนี้ต้องส่งเพลงไปทางค่าย..เลยต้องรีบทำ..ชั้นเลยปล่อยเค้าอยู่บริษัทถ้าอยู่กับชั้นเดี๋ยวเสียการเสียงาน"
มือเรียวลูบที่เส้นผมสีดำขลับมองด้วยแววตาอ่อนโยน
"เค้าเป็นไงบ้างคาเมะ"
"ก็อย่างที่เห็นแหละฮะ..หน้าซีดเชียว..ตัวก็ผอมเอามาก.รุ่นพี่ได้ฟังพี่ยูเล่าเรื่องเมื่อวานมั้ยฮะ"
"ไม่หนิ.สงสัยเค้าลืมเล่ามั้งว่าไงบ้างล่ะ"
"ก็ไม่อยากไปอยู่โรงบาลอาละวาดหนักจนอาการกำเริบหมอที่นั่นเค้าก็กำชับว่าไม่ให้เด็กต้องใช้แรงไม่ให้เด็กเครียด..แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้..มาถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานเท่าไร"
"นั่นสินะ..ใจหายจังดูยาบุเค้าก็หงอยไปเลยไม่ค่อยร่าเริงอย่างตอนนั้นอีก..นายกับเค้าดีกันแล้วใช่มั้ย"
"ฮะ.เมื่อวานนี้เองยาบุเค้ามาขอโทษผม..ผมก็เลยไม่ถืออะไรอีกแล้ว"
"ดีแล้วล่ะคาเมะ..จินโชคดีจังนะมีคนอย่างนายอยู่ใกล้ๆ"
คาเมะยิ้มให้กับประโยคนั้น.เค้าเองก็โชคดีเหมือนกันที่มีจินอยู่เคียงข้าง
"อื้ม..ชั้นซื้อของกินมาเพียบเลยเดี๋ยวยาบุตื่นขึ้นมาจะได้กินกัน.."
"ขอบคุณแทนยาบุด้วยนะฮะ..รุ่นพี่ใจดีอย่างนี้เองไอ้พี่ยูถึงติดงอมแงม"
"นายก็พูดเกินไปชั้นว่าพี่นายเค้าเป็นคนขาดความอบอุ่นต่างหากล่ะติงต๊องน่าดู"
"แต่เค้าจริงจังกับรุ่นพี่นะ"
"ชั้นรู้..ไม่งั้นเมื่อสองวันก่อนเค้าไม่เข้าไปคุยกับพ่อชั้นที่ร้านหรอก.ตอนแรกชั้นก็นึกว่าร้านดอกไม้จะพัง.."
"ห๊าาาพี่ยูเนี่ยนะ..ไปพูดกับพ่อของรุ่นพี่แล้วพ่อรุ่นพี่ยอมรับด้วยเหรอ"
"พ่อก็..อึ้งไปอ่ะนะพอยูจังกลับไปแล้ว..พ่อก็เลยเรียกชั้นไปคุย..พ่อไม่ว่าอะไรเลย..บอกว่าถ้าชั้นมีความสุขก็ทำไปเถอะอยากคบกับใครก็คบไปเค้าไม่ได้พูดประชดนะ..เค้าพูดตามที่เค้าคิดน่ะ"
"ดีจังนะฮะพี่ยูนี่ก็บ้าดีเหมือนกันแฮะ"
นึกถึงหน้าพี่ชายตอนจริงจังเรื่องความรักขึ้นมา..ก็ยิ้มภูมิใจเห็นบ้าบออย่างนี้แต่พอเอาเข้าจริง..ไม่แพ้ใครเหมือนกันน้าาา?
"คาเมะ..นั่นกระดาษอะไร..ซื้อมาเยอะจัง"
ยามะพีที่นั่งมองไปเรื่อย..เจอเข้ากับกระดาษถุงใหญ่โต..กระดาษอะไร?
"อ๋อเอามาช่วยชีวิตยาบุน่ะฮะ"
"เอ๊ะช่วยชีวิตเหรอ.ยังไง?"
"ก็.รุ่นพี่เคยได้ยินเรื่องพับนกกระดาษช่วยชีวิตมั้ย.ยิ่งพับได้มากเท่าไร.อายุก็จะยิ่งยืนยาว.."
"เคยสิอย่าบอกนะว่านายจะทำ..ชั้นได้ข่าวมาว่า..แถวบ้านชั้นน่ะพับเยอะสุดก็ตั้งสองหมื่นตัวเชียวนะ"
"ผมจะพับให้ได้มากกว่านั้นอีกรุ่นพี่คอยดูสิ"
"บ้าเหรอคาเมะ..แค่สองร้อยตัวมือก็หงิกแล้วนะ..นี่จะเอาให้ได้สองหมื่นตัวอัพ..มันไกลเกินกว่านายจะทำ.ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าจะทำได้น่ะ"
"ได้ไม่ได้ก็ต้องลองดู..รุ่นพี่เชื่อเรื่องนี้บ้างรึเปล่า..สำหรับผมๆเชื่อนะ..แต่จินสิ..ไม่เชื่อเลย"
"มันก็น่าอยู่หรอก..ยาบุเค้าอยู่ได้อีกไม่นานการจะทำอะไรที่มันมีความเชื่อเข้ามาประกอบน่ะ.ยากน่าดูนะคาเมะ"
นิ่งคิดไปนานอยู่เหมือนกัน..ใครเค้าจะเชื่อว่าคาเมะจะทำได้..จะยังไงก็ช่างเถอะ..ตอนนี้คาเมะเค้าเชื่อว่าเค้าทำได้ไปแล้วนี่นา
"แกร๊ก..!!"
เสียงประตูเปิด.ทำให้สายตาสองคู่มองไปยังต้นเสียง..จินเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ดูไม่ค่อยสดใสซักเท่าไร
หมอพูดอะไรมาอีกแล้วใช่มั้ย?
"ยามาชิตะซัง.หวัดดี"
"อื้ม..หวัดดีจินคุง.ไปพบหมอมาเหรอ..เค้าว่าไง"
จินมองหน้ายามะพีแว๊บนึง..ไม่มีคำตอบใดๆหลุดออกมา..พอมองหน้าคาเมะ..ไอ้สิ่งที่ได้ยินมาก็ยิ่งต้องเก็บเงียบ
"ว่าไงจิน.หมอว่าไง"
จินพูดไม่ออกสำหรับยามะพีน่ะพูดด้วยได้แต่กับคาเมะที่กำลังรักยาบุเข้าเต็มหัวใจแบบนั้น..รู้สึกดีกับยาบุแบบนั้น..ก็ยิ่งไม่กล้าพูดเข้าไปใหญ่..รู้ทั้งรู้ว่าถ้าพูดไป..จะต้องทำให้คนๆนี้กลุ้มใจแน่ๆ..บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้คาเมะเสียน้ำตาอีก.จำต้องพูดในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับที่ได้ยินมา
"ไม่ว่าไงหรอก.หมอเค้าก็บอกแค่ว่า..ยา..ยาบุปกติดี"
"จริงๆเหรอจินหมอพูดอย่างนั้นจริงเหรอ"
"ใช่ชั้นจะโกหกคาเมะไปทำไม..ยาบุน่ะ..คงได้กำลังใจดีอย่างนายก็เลยเริ่มจะดีขึ้นล่ะมั้ง..คิดว่านะ..บางทีอาจะเป็นเพราะนายคิดจะพับนกให้เค้าก็ได้..สัญญานอะไรดีๆมันก็เลยมา"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ..เห็นมั้ยรุ่นพี่..ใครว่าความเชื่อแบบนี้ไม่จริง.."
คาเมะยิ้มแก้มแทบปริ..นั่งลงข้างยาบุอีกครั้ง..จับมือน้อยๆนั้นขึ้นมา..จูบลงเบาๆ
คาเมะดูเชื่อง่ายเหลือเกิน..จินก็เบาใจแต่ยังเหลืออีกคนที่ยืนฟัง..เค้าไม่เหมือนคาเมะ..นายอย่าลืมสิจิน?
"จินคุงถ้าดีจริง..ทำไมตอนเข้ามาถึงได้ทำสีหน้าแย่ๆแบบนั้นด้วย"
ยามะพีจับสังเกตได้.ถามดักจินที่ดูจะเบาใจลง
"คือชั้นชั้นโดนเด็กข้างนอกวิ่งชนน่ะ..ก็เลยอารมณ์เสียนิดหน่อย"
"นายนี่อารมณ์เสียง่ายจังนะจินคุง..ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ"
ยามะพีเดินนำจินออกไปข้างนอก..จินบอกคาเมะให้ดูแลยาบุอีกแป๊บแล้วก็เดินตามไป
นั่งตรงม้านั่งข้างหน้าต่าง..มีจินที่ยืนอยู่ข้างหน้า..มองยามะพีที่หน้าตาดูจะเฉยชาผิดกับเมื่อกี๊
"นายโกหกคาเมะ..อาคานิชิ จิน"
ประโยคแรกที่ยามะพีส่งมาทำเอาจินอึ้งเห็นมั้ยล่ะ..ยามะพีรู้
"รู้ได้ไงว่าโกหกชั้นมีอะไรที่จะต้องโกหกคนที่ชั้นรักด้วย"
"มีสิความกลัวของนายไงล่ะ..สำหรับยาบุนายโกหกได้เพื่อความสบายใจของเค้า.แต่สำหรับคาเมะ..จะยังไงซะเค้าก็ต้องรู้เรื่องอยู่ดีนายจะโกหกเค้าไปเพื่ออะไร"
"ชั้นไม่ชอบเห็นคาเมะร้องไห้..นายก็รู้นี่ยามาชิตะ"
"ใช่..แต่จะช้าจะเร็วเค้าก็ต้องร้อง..วันที่ยาบุตายเค้าก็ต้องร้อง..นายน่ะน่าจะบอกความจริงเค้าไปนะจิน"
จินเงียบจะให้ทำยังไงเค้าไม่กล้าบอกคาเมะ..คาเมะเป็นประเภทต่อหน้าบอกไม่คิดอะไรแต่ลับหลังร้องไห้จนแทบบ้า..คิดมากสารพัดสุดท้ายก็ล้มป่วยทุกทีเป็นอย่างนี้จนจินไม่แน่ใจเอาซะเลยว่าคาเมะจะอ่อนแอลงไปอีกแค่ไหน
"แล้วความจริงหมอเค้าว่าไง"
ยามะพีถามต่อ..ในเมื่อรู้ว่าโกหกอะไรไม่ได้แล้วก็ต้องบอกไป
"หมอบอกว่า..ยาบุ..ยื้อชีวิตไว้ไม่อยู่แล้ว.เราต้องปล่อยให้เค้าไปอย่างสบายที่สุด"
คำสุดท้ายจินเบาเสียงลง..ไม่กล้าพูดอย่างหนักแน่น..เพราะไม่อยากให้ยาบุไปไม่อยากให้ยาบุตาย
"แล้วสัญญาณสุดท้ายของเค้าเป็นยังไง..หมอได้บอกมั้ย"
"หมอบอกไม่แน่นอนสัญญาณพวกนั้นน่ะ..ไม่มีใครรู้บางทีอาจจะหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกก็ได้"
"หัวใจล้มเหลวสินะทำไมพระเจ้าต้องลงโทษเด็กตัวแค่นี้ด้วยชั้นไม่เข้าใจเลย"
"นายไม่เข้าใจพระเจ้าใช่มั้ยยามาชิตะแต่ชั้นน่ะ..ไม่เข้าใจแม่เค้ามากกว่าว่าทำไมถึงไม่ดูแลลูกเค้าเลย.ตั้งแต่พ่อชั้นตาย..เค้าก็ทิ้งลูกเอาไว้ที่นี่ไหนล่ะที่บอกจะกลับมา..คงจะให้ยาบุตายก่อนล่ะมั้งแล้วถึงจะมารับศพ"
พูดอย่างเจ็บแค้น.ผู้หญิงที่ปัดความรับผิดชอบไปแบบนั้น..มันไม่น่าให้อภัยเลย
"แล้วถ้าแม่เค้ามานายจะให้เด็กกลับคืนมั้ย"
"ให้สิแต่สิ่งที่ชั้นจะให้อาจจะเป็นการ์ดเชิญงานศพก็ได้..ยังไงผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีทางมาหาลูกเค้าชั้นมั่นใจ"
น้ำเสียงหนักแน่นแม่บังเกิดเกล้าที่ให้กำเนิดยาบุคนๆนั้น..ไม่มีทางจะกลับมาอีกแน่ๆ
เดินไปที่ห้องพักผู้ป่วย.ยามะพีไม่รู้จะสงสารใครดีในตอนนี้
จะสงสารคาเมะ..รึว่ายาบุดี
น่าเป็นห่วงทั้งคู่.
* * *
"จิน.ขอกรรไกรหน่อยพี่ยู..มาช่วยตัดกระดาษทีป้าฮะขอขนมกินหน่อยสิ!!"
ไอ้ตัวเล็กที่ชื่อคาเมะ..สั่งสมาชิกภายในบ้านยกใหญ่..กระวีกระวาดเอามาให้กันทั้งนั้น
"คาเมะนี่กรรไกร.."
จินยื่นของที่ต้องการให้..พร้อมกับยูอิจิที่นั่งโซฟาใกล้ๆกัน.มองดูสิ่งที่น้องตัวเองกำลังตั้งใจจะทำ
"คาเมะจัง.นี่ขนมจ้ะ"
คุณป้ายื่นจานคุ้กกี้กับน้ำหวานวางไว้บนโต๊ะ.ร่างเล็กๆดีใจเหมือนเด็ก..หยิบขนมเข้าปากแล้วก็ดื่มน้ำตาม
"ฮ้าาา..ชื่นใจจัง..ขอบคุณฮะป้า"
มองหลานคนเล็กส่ายหัวกับความร่าเริงของหลาน..เดินถือถาดเปล่าเข้าครัวไป
"คาเมะแกจะให้พี่ตัดกระดาษมากมายก่ายกองเนี่ยนะ..จะเอาไปทำกงเต้กรึไงวะ"
ยูอิจิหยิบกระดาษพวกนั้น..ถูเอาๆ..ทำยังกับจะหาเลขเด็ดซัก5ตัวอย่างนั้นแหละ
"ไอ้พี่บ้าสั่งอะไรก็ทำไปเถอะ..แล้วจินน่ะ..ไปอาบน้ำซะไม่ต้องมาช่วยชั้นหรอก"
พูดเหมือนกับตัดเยื่อใย.ก็จินไม่ได้เชื่อแบบคาเมะนี่.แล้วดูเหมือนกับจะต่อต้านซะด้วยซ้ำ
"แล้วนายจะทำจนค่ำมืดดึกดื่นไม่หลับไม่นอนเลยรึไง.เดี๋ยวคอยดูถ้ายาบุดีขึ้นมาตัวเองนั่นแหละจะแย่"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ชั้นจะดีใจมากๆ.จินไม่ต้องพูดอะไรอีกหรอก..ไปอาบน้ำไป..ถ้าหิวก็กินกันไปก่อนนะ..ชั้นมีแค่ขนมข้างหน้าก็อยู่ท้องแล้วล่ะ"
พูดจบก็หยิบคุ้กกี้เข้าไป..พับนกด้วยความตั้งใจ..ยูอิจิที่นั่งใกล้ๆก็พยายามจะพับตามแต่ว่าทำไม่ได้ซักที..นั่งตัดกระดาษดูจะดีกว่า
ส่วนจินก็ไม่พูดอะไรมาก..ถอนหายใจเบื่อหน่ายกับความรั้นของร่างเล็กๆ..เดินขึ้นห้องไปอาบน้ำตามที่สั่ง
พ้นจินไปได้ไม่เท่าไร..ยูอิจิก็เริ่มถามขึ้น
"คาเมะ..พี่ว่าไอ้จินมันไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนะที่แกทำแบบนี้..คิดดีแล้วเหรอ"
"ทำไมจะไม่ดี..พี่ยูไม่เคยได้ยินรึไง..ถ้าพับนกมากๆเข้าคนรับจะมีชีวิตยืนยาว"
"เคยสิแต่ไอ้ตำนานนั้นน่ะ.สุดท้ายแล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ต้องตาย..ทั้งๆที่พับนกได้แค่2,000รึว่า20,000นี่แหละ"
คาเมะหยุดสิ่งที่ตั้งใจไว้ซักพัก..มองยูอิจิตาเขียว
"พี่ยูจะบอกอีกคนใช่มั้ยว่าไม่ควรทำ"
"เปล่านะพี่เพียงแค่จะบอกว่า.ชีวิตคนเรามันขึ้นอยู่กับความเชื่อไม่ได้หรอกถึงยังไงสภาพอย่างไอ้เจ้ายาบุ..จะช้าจะเร็วมันก็ต้องตายถึงจะพับนกได้มากมายมหาศาล.มันก็ต้องตายอยู่ดี"
"พี่ยูไปไหนก็ได้ไป..ไม่ต้องช่วยแล้วล่ะ..ชั้นทำคนเดียวก็ได้"
"แต่ว่า..มันเยอะนะคาเมะแกจะไหวเหรอ"
"ก็ถ้าไม่เห็นด้วยกับชั้น..ก็ปล่อยให้ชั้นทำคนเดียวดีกว่า..ให้ชั้นบ้าให้ชั้นเชื่อไปคนเดียวแล้วถ้ายาบุไม่ตายขึ้นมาจริงๆพี่ยูไม่ต้องมายุ่งกับชีวิตชั้นเลย"
บอกด้วยเสียงเรียบแต่ยูอิจิรู้ว่าคาเมะกำลังโกรธแน่ๆเอาวะ..ไม่กวนตอนนี้ก็ได้ถึงพูดไปก็เปลี่ยนความคิดคาเมะไม่ได้อยู่ดี
เดินขึ้นห้องอีกคน..เตรียมอาบน้ำเตรียมกินข้าว..ห้ามคาเมะตอนนี้ได้ประโยชน์อะไร??
4ทุ่ม..ดึกมากแล้ว
แต่ร่างเล็กๆนั้น..ยังไม่ขยับไปไหน..
ถ้าจะยอมลุกจากตรงนั้น..ก็คงจะเป็นตอนเดินขึ้นห้องมาอาบน้ำมากกว่า..
พอเสร็จภารกิจก็กลับมานั่งจุมปุ๊กต่อที่โซฟาตัวเดิม..
เปิดทีวีทิ้งไว้พอให้มีแสงไฟกับเสียงอยู่เป็นเพื่อน.
"ดึกแล้วน้าทำไมยังไม่นอนก็ไม่รู้"
คุณป้ายืนมองจากข้างบน..รู้สึกเป็นห่วงหลานคนนี้จับใจ
"ป้ายังไม่นอนอีกเหรอ..ดึกแล้วนะ"
ยุอิจิเดินออกมาจากห้องอีกคน..ขยี้ตาที่สะลึมสะลือ..เพิ่งตื่นจากการนอนเพราะเสียงทีวีที่ดังมาจากข้างล่าง
"ก็น้องเราน่ะสิ.ไม่ลุกไปไหนเลยนอนดึกเดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดียิ่งเป็นคนป่วยง่ายอยู่ด้วย"
"ป้าจะมาห่วงทำไม..ไอ้จินก็อยู่ป้าก็บอกให้มันมาดูแลดิ..คนแก่นอนดึกก็ไม่ดีเหมือนกันนะคร้าบบบ"
"รู้จ้ะ..แต่ป้าเป็นห่วงเค้านี่นา."
"งั้นเอางี้ผมไปพูดกับไอ้จินเอง..มันโดนคาเมะไล่ขนาดนั้นไม่รู้จะยอมไปพูดอีกรึเปล่า"
เดินไปเคาะประตูห้อง..ร่างสูงเปิดรับ.ยูอิจิเห็นภายในห้องไฟดับสนิท..แต่ยังมีแสงจากทีวีส่องออกมา
"แกก็ยังไม่นอนเหรอจิน"
"เออมีอะไร"
"แกช่วยไปพูดให้คาเมะมันเลิกก่อนดิ..เดี๋ยวมันป่วยแบบยาบุไปอีกคนดูแลกันไม่ไหวนะเว่ย"
จินถอนหายใจยาว..มองคุณป้าที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาเหมือนกัน
"นะจ๊ะจินคุง.ช่วยหน่อยเถอะ.ป้าเห็นแบบนี้แล้วเป็นห่วงจัง"
"แต่เค้าพูดเหมือนกับไม่ให้ผมเข้าใกล้เค้าว่าผมไม่เห็นด้วยกับเค้า.ถ้างั้นก็ตามใจเค้าเถอะครับป้า..ถึงผมพูดยังไงเค้าก็ไม่ฟังอยู่ดี..ปล่อยไปบ้างให้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็คงจะดีเหมือนกัน..ผมจะนอนแล้ว.ขอตัวครับ"
"เฮ้ยยย.ไอ้จินๆๆๆ.เดี๋ยวดิ!!"
"ปัง!!"
เสียงประตูที่ปิดใส่หน้ายูอิจิ..ทำเอาชาไปทั้งหน้าหันกลับมามองคุณป้าอีกที..รายนั้นส่ายหัวแบบจนปัญญาแล้วก็เดินกลับเข้าไปซะอย่างงั้น..
แต่ใครจะรู้เลยว่าความจริง..จินห่วงจนทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้วที่เปิดทีวีเอาไว้ก็พยายามจะข่มตาดูเพื่อรอให้คาเมะกลับเข้าห้อง..แต่ว่าไม่มีแววเลย..
ลงไปตามซะหน่อย..มันจะเป็นไรไป?
แต่ว่า..ความไม่กล้าของจิน..เล่นเอาเวลาผ่านไปเรื่อยๆจนกระทั่ง ตี1
รายการของสถานีทุกช่อง..ปิดไปทีละช่องๆ..เหลือเพียงแต่เม็ดสีขาวดำเสียงซ่าๆที่ยังขึ้นอยู่บนจอแก้ว
จินเริ่มจะง่วงแต่จะนอนก็ไม่ได้..เพราะจินเป็นพวกที่..ถ้าไม่ได้นอนกอดคาเมะแล้วจะนอนไม่หลับ(มีด้วยแฮะ??)
เดินลงไปข้างล่างจนได้ก็เป็นสภาพเดียวกันทีวีที่ชั้นล่างก็ปรากฏภาพเดียวกับที่บนห้อง
แต่ร่างของคนที่ดูอยู่หายไปไหน..
เพิ่งมารู้ว่าอยู่ไหนก็ตอนเดินเข้ามาใกล้ๆเจอไอ้ตัวเล็กนอนอยู่บนโซฟา..ดูท่าจะหลับสนิทแล้วก็ลึกเอามากๆ..
ในมือยังมีนกกระดาษตัวนึงที่พับค้างเอาไว้..พลันสายตาก็พบเข้ากับขวดโหลขวดยาวประมาณครึ่งเมตร..กับนกที่พับเสร็จไปแล้ว.เพียงแค่ครึ่งของครึ่งขวดโหล
"ไหนบอกจะพับให้เสร็จแล้วเป็นไง..หลับจนได้..เด็กบ้า!"
บ่นเบาๆพร้อมกับค่อยๆแกะนกกระดาษตัวที่พับไม่เสร็จออกมาจากมือเล็กๆนั้น..ก้มลงกระซิบข้างหู..ปลุกร่างที่หลับไหลให้ตื่น
"คาเมะ..ตื่นเถอะ..ไปนอนบนห้องนะ~~"
"ฮื้มมมจิ~~~~น"
"ไปนอนนะพรุ่งนี้ค่อยพับก็ได้โอเคมั้ย"
"ไม่เอา..ยังทำไม่เสร็~~~จ"
หลับลงไปอีกครั้ง.ปากบอกจะทำแต่ดูร่างกายจะไม่ไหวแล้วจัดการช้อนร่างที่หลับสนิทขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดพาขึ้นห้อง.แผงอกอุ่นๆรู้สึกถึงลมหายใจอันแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอรินรดอยู่วางลงกับเตียงนอนนุ่มๆ.ทันทีที่ร่างนั้นสัมผัสกับเบาะ..ก็พลิกตัวไปหาคนข้างๆแต่คนข้างๆน่ะนั่งอยู่ตรงขอบเตียง..จะกอดใครล่ะ?
"เดี๋ยวกลับมาให้กอดนะ..นอนไปก่อน"
ก้มลงจูบหน้าผากเบาๆมองร่างเล็กๆนั้นว่าหลับสนิทดีแล้ว..ก่อนจะเดินจากมาข้างล่าง
ลงมาข้างล่างมาทำอะไร?
"วันเดียวได้นกแค่ก้นขวด..คงครบหนึ่งเดือนล่ะมั้ง..นกมันถึงจะเต็ม"
นั่งกับโซฟา..หยิบนกในขวดโหลมาตัวนึง..ยกขึ้นพินิจพิจารณาหลายครั้งหลายหนตัดสินใจแกะออก..แล้วลองพับตามรอยใหม่..ได้บ้างเสียบ้างกว่าจะพับได้ทำเอาเสียนกที่เสร็จแล้วไปเกือบ10ตัว
สิ่งที่จินไม่เชื่อ..สิ่งที่จินต่อต้านมาตลอดทั้งวันนั้น..
ครั้งนี้เค้าได้รับรู้ความรู้สึกแล้ว..ว่าที่คาเมะทำเพราะอะไร.
การพับนก.ก็เหมือนกับการใส่ความตั้งใจเข้าไปข้างใน..ทำให้คนรับได้รู้..ทำให้คนรับได้กำลังใจ
ไม่แปลกเลยที่ทำไมถึงทำให้คนป่วยมีปาฏิหารย์ได้เพราะสิ่งนี้.เพราะนกหลายตัว.ที่ใส่กำลังใจลงไป..
จินนั่งพับอยู่อย่างนั้นจากก้นขวดกลายเป็นครึ่งขวด..จากครึ่งขวดกลายเป็นมากกว่าครึ่งขวด.
และสุดท้ายก็เต็ม..??
แต่กว่าจะเต็มก็ทำเอาเสียพลังไปมากมาย..กว่าจะเสร็จได้ก็ล่อไปตี5เช้าวันใหม่กลับขึ้นห้องอย่างสุดจะง่วง..เดินไปก็แทบจะหลับตามทาง..พอถึงเตียงเท่านั้นล่ะคว้าร่างน้อยที่กำลังจะตื่นขึ้นเข้ามากอดไว้จนแน่น..หลับเป็นตาย
"จินไปไหนมา..ทำไมเพิ่งมานอนล่ะ"
"ไม่ได้เพิ่งมานอนซะหน่อยชั้นไปเข้าห้องน้ำมา..นอนต่อเถอะขอชั้นกอดนายก่อนนะแล้วค่อยลุก"
"ไม่ได้หรอก..จะลุกไปไหว้พ่อกับแม่..ตื่นได้แล้วนะ"
"ขอชั้นเถอะ..ชั้นขอพ่อกับแม่นายเอาไว้แล้วท่านอนุญาตให้นายนอนต่อได้อีกถึงครึ่งวันจะทำให้ชั้นนอนไม่หลับเหรอคาเมะ.."
"ไม่ใช่อย่างนั้น.แต่ถ้าชั้นไม่ทำชั้นจะ."
"ไม่ต้องจะอะไรหรอก..ชั้นง่วงนะคาเมะนอนได้แล้ว."
ดันร่างนั้นให้กลับเข้าสู่อ้อมอกอุ่นๆของตัวเองอีกครั้ง..คาเมะนอนไปก็เงยหน้ามองจินที่หลับเหมือนกับตาย.
เอื้อมมือลูบหัวร่างสูงเบาๆ..แล้วก็หลับต่ออีก..ความจริงก็แปลกใจเหมือนกันที่ทำไมตัวเองถึงมานอนอยู่ตรงนี้ได้แต่ก็ช่างมันเถอะถามจินตอนนี้คงไม่รู้เรื่องแน่ๆเดี๋ยวค่อยถามก็ได้.
* * *
"ป้าฮะพี่ยูล่ะ.."
คาเมะหลังจากที่หลุดมาจากกอดแน่นๆของจินได้..ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวใหญ่..นัดกับยาบุเอาไว้..ว่าจะรีบไปหาแต่เช้า
แต่นี่ปาไป5โมงกว่าๆได้แล้วมั้ง
"ยูจังยังไม่ลงมาเลย..ทำไมเหรอคาเมะจัง..จะไปหายาบุคุงเหรอไม่ไปกับจินคุงล่ะลูก"
"ไม่ทันแล้วฮะ..จินนอนหลับสนิทเลย..ไม่รู้ไปทำอะไรมา.หลับยังกับคนตาย"
พูดไปก็วิ่งหาเสื้อใส่.พอดีกับที่ยูอิจิเดินงัวเงียลงมาจากข้างบน
"พี่ยู..ไปส่งที่โรงบาลหน่อยเร็ว"
"แล้วทำไมไม่ให้ไอ้จินไปส่งอ่ะ"
"ก็จินยังไม่ตื่นน่ะสิ..นะๆๆๆพี่ยูนะ..ไปส่งหน่อยเร็ว..ยาบุรอตายแล้วเนี่ยะ"
"แล้วแกก็ไม่รู้จักตื่นให้มันเร็วๆวะ.ตอนเช้าไหว้พ่อไหว้แม่แกก็ไม่ลุก..เป็นไงล่ะสงสัยพ่อแม่ลงโทษแกล่ะมั้ง.."
พูดไปก็เดินมาที่โซฟาหน้าทีวี.แปลกใจที่ข้าวของ.กระดาษกรรไกร.ทำไมมันไม่รกเหมือนกับครั้งแรกที่ทำเลย
และแล้วก็เห็นขวดโหลขวดยาวใหญ่วางอยู่กลางโต๊ะเต็มแน่นขวดจนเหมือนกับจะปิดฝาไม่ได้
"โห..คาเมะ..แกนี่เก่งว่ะ.คืนเดียวพับนกเต็มขวดเลย"
"บ้าเหรอ..จะเต็มได้ไง..ก็เมื่อวานชั้นนั่งพับแค่ก้นขวดเอง..ไม่ได้เสกนะเว่ย."
"ก็จริงๆอ่ะ..แกมาดูสิ"
คาเมะแปลกใจขึ้นมาตัวเองก็พับแค่นั้นจริงๆ..แล้วใครล่ะมาพับต่อ.
เห็นขวดโหลอันใหญ่ที่เต็มไปด้วยนกสีขาวๆก็ถึงกับอึ้งไปนาน..ใครกันที่พับ.เต็มขนาดนี้??
"สงสัยจะเป็นจินคุงล่ะมั้งเพราะตอนป้าตื่นมาซักตีห้าก็เห็นจินคุงเดินขึ้นมาจากข้างล่าง.เดินทุบคอแก้เมื่อยมาเลย"
"ใช่เหรอฮะป้า..ก็ถามเค้าแล้วเค้าบอกว่าไปห้องน้ำมา"
"ห้องน้ำในห้องเราก็มีไม่ใช่เหรอคาเมะ..แล้วจินคุงเค้าจะออกไปเข้าข้างนอกทำไม"
ในที่สุดก็รู้มิน่าล่ะ..ทำไมตัวเองถึงขึ้นไปนอนบนห้องได้..จินต้องอุ้มเราขึ้นไป..แล้วพอทีนี้ก็คงมาพับนกต่อให้จบ
ความจริงจินก็ห่วงเราเหมือนกัน..แต่เราไม่สังเกตเอง..แย่จัง?
คาเมะหยิบขวดโหลขึ้นมาดูยิ้มฉีกจนถึงหูนกรูปร่างบูดๆเบี้ยวๆ..แต่ถึงยังไงมันก็มาจากความตั้งใจของจิน..ปากแข็งบอกไม่ให้ทำแต่ความจริงน่ะก็อย่างที่เห็นกันแหละนะ
"กิ๊งก่อง!!"
เสียงนั้นหยุดทุกคนให้ต้องหันไปมองใครมารอกินข้าวเที่ยงกัน?
"ยูจังไปเปิดซิลูก"
ยูอิจิไปเปิดตามที่ป้าสั่ง.มือหมุนลูกบิดประตูเปิดออก..พบกับผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ข้างหน้า.
ผู้หญิงสวยแต่ดูจะมีอายุ..ยิ้มให้เมื่อพบกับคนแรกที่มาเปิดประตู
"เอ่อ..คุณเป็นใครครับ"
ยูอิจิเกาหัวแกรกๆถาม..กูจะรู้มั้ยนี่ว่าใคร?ยืนยิ้มให้กูอยู่ได้
"ชั้นอยากจะพบจินคุงหน่อย.ได้มั้ยจ๊ะ"
"พบไอ้จินเหรอครับคุณเป็นใครบอกมาก่อนสิแล้วผมถึงจะให้เข้า"
ชักจะไม่ไว้ใจ..ไอ้จินไปแอบสาวไว้ที่ไหนแน่เลยเค้าถึงได้ตามมาถึงบ้าน
"ถ้าบอกไปต้องให้ชั้นพบจินคุงนะ"
"ผมให้แน่อยู่แล้ว..เป็นใครบอกมาสิครับ"
หญิงคนนั้น.ทำเหมือนกับรวบรวมคำพูดที่ไม่อยากจะเอ่ยออกไป..เพราะกลัวว่าถ้าเอ่ยแล้วจะทำให้ยูอิจิมองตัวเองไม่ดี
แต่ก็ต้องทำบอกคำนั้น.ออกไป.
"ชั้นเป็น.แม่..ของยาบุ"
* * *
