*~* I'll be there 4 u *~*
ยูอิจิตาโตเท่าไข่ห่าน.มองผู้หญิงคนนี้ภายใต้ชุดกระโปรงวันพีซสีแดงเข้มกับเสื้อคลุมสีขาวบางตั้งแต่หัวจดเท้า
"คุณแม่ของยาบุเหรอครับ"
"ใช่จ้ะ.แม่ของยาบุ..ขอพบจินคุงหน่อยนะชั้นจะคุยเรื่องยาบุ.ชั้นจะมารับตัวเค้า"
"ซักครู่นะครับ"
ยูอิจิหันหลังกลับ..ปิดประตูซ้ำอีกครั้ง.ทำเหมือนตกใจอะไรซักอย่าง.
"ใครกันพี่ยู..หน้าตาตื่นขนาดนั้น"
"แม่แม่.."
"แม่เหรอ..แม่เราอ่ะนะ..ผีหลอกอ่ะดิ"
"ไม่ใช่เว่ยแม่ยาบุ..จะมาขอเจอไอ้จิน"
"ห๊าาา..แม่แม่ยาบุ!!"
คาเมะมองหน้าคุณป้าทำไมมาเอาป่านนี้..แล้วทำไมถึงจะมาพบจินตอนนี้..ถ้าจินเห็นขึ้นมาล่ะ.ตายแน่ๆ..ไม่รับประกันด้วยว่าจะเหลือชีวิตรอดกลับไปรึเปล่า?
"ไปเชิญเค้าเข้ามาสิยูจัง"
"ครับ..ป้า"
กลืนน้ำลายอึกใหญ่ภาวนาว่าถ้าเข้ามา..อย่าเพิ่งให้จินตื่นเลยเดี๋ยวบ้านแตกแน่ๆ
"เชิญครับ"
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้ก่อนจะรับคำเชิญของยูอิจิ..เดินเข้าในบ้านพบกับคนอีก2คนที่ยืนต้อนรับอยู่
โค้งให้ตามมารยาท..ก่อนจะเชิญให้มานั่งที่โซฟา
"สวัสดีค่ะ..ชั้นคุมิโกะค่ะ..เป็นแม่ของยาบุคุง"
"ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะคะนี่หลานชั้น2คนคาเมะกับยูอิจิ"
รู้จักกันแล้ว..ก็ยิ้มให้และคำถามก็ตามมาหลังจากนั้น
"จะมาพบจินคุงทำไมเหรอคะ?"
คุณป้าถาม.ผู้หญิงคนนั้นตอบด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง..โดยไม่เอะใจอะไรเลย
"ชั้นจะมาขอบคุณเค้าน่ะค่ะแล้วก็ขอบคุณพวกคุณด้วยที่ช่วยดูแลยาบุวันนี้ชั้นอยากจะมารับตัวยาบุคืน..ชั้นจะเลี้ยงเค้าเองไม่ทราบพวกคุณรู้เรื่องโรคของเค้าบ้างมั้ยคะ"
มองหน้าเหมือนกับคนในบ้านไม่รู้เรื่องอะไร..ยูอิจิแกล้งถามไป
"ยาบุเค้าเป็นโรคอะไรเหรอครับคุณอาบอกผมได้มั้ย"
"ก็..เค้า..เค้าเป็นโรคหัวใจ.."
ไม่มีใครทำท่าตกอกตกใจ.ทำเอาคุณแม่เลี้ยงสาวงง
"รู้กันแล้วเหรอคะ"
"ใช่ฮะ.รู้หมดแล้ว..แต่มีสิ่งนึงที่พวกเรายังไม่รู้"
คาเมะทิ้งช่วงคำพูดเอาไว้..มองหน้าผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่บังเกิดเกล้าเนิ่นนาน
"ไม่รู้ว่าทำไมวันแรกที่คุณเอาเค้ามาทิ้งไว้ให้เรา.คุณถึงไม่บอกเลยว่ายาบุเป็นโรคหัวใจ..คุณรู้บ้างมั้ยว่าที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง"
คาเมะเริ่มวีนแตกถ้าเป็นอย่างนั้นจริงใครก็สู้ไม่ได้หรอก
"ทำไม..ยาบุเค้าเป็นอะไร..เธอบอกชั้นมาสิ!!"
ผู้เป็นแม่ร้อนรนกับคำพูดที่ทิ้งปริศนาของคาเมะคาเมะแสยะยิ้มนิดหน่อย..พูดด้วยเสียงอันสั่นเครือ.น้ำตามันแทบไหล
เพราะผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่คน..
เพราะผู้หญิงที่เพิ่งมาดูดำดูดีลูก..จนเกือบจะเป็นวินาทีสุดท้าย
เพราะผู้หญิงที่ได้สร้างสิ่งผิดพลาดตั้งแต่แรก
เพราะผู้หญิงที่ให้กำเนิดเด็กคนนึงแต่ไม่ใส่ใจ
"ยาบุน่ะเค้าต้องดูแลตัวเองโดยไม่มีใครรู้ว่าเป็นโรคอะไรมีเพียงผมที่รู้..รู้ว่าเค้าป่วย..รู้ว่าเค้าเป็นโรคหัวใจคุณจะรู้มั้ยว่าเค้าไม่ให้ผมบอกใครเรื่องที่เค้าเป็นโรคนี้.เพราะเค้าไม่ต้องการให้ใครเป็นห่วงเค้าลูกชายคุณดีแค่ไหนแต่ทำไมคุณถึงทิ้งเค้าได้บอกผมทีสิ?!!!"
"ชั้นลืมบอกพวกเธอแต่พอจะกลับมาบอกอีกทีชั้นก็ไม่กล้า"
"คุณพูดได้แค่นี้เหรอคุมิโกะซังคุณลืมได้ไง..ชีวิตลูกคุณนะทำไมคุณถึงไม่กล้า.คุณมาหาเค้าจนป่านนี้.มันไม่เรียกว่าสายไปหน่อยเหรอ"
"สายไป..หมายความว่าไง"
"หึ.ยังไม่รู้สินะ"
ยิ้มอย่างดูถูก.ผู้เป็นแม่อยากรู้จนแทบคลั่ง
"ฟังให้ดีนะยาบุ โคตะลูกของคุณ..เค้ากำลังจะตายในอีกไม่ถึงสองเดือน.ร่างกายของเค้าต้านทานกับสิ่งรอบตัวไม่ไหวแล้วถามจริงเถอะ.คุณเคยใส่ใจเคยสนใจ.เคยโทรมาถามความเป็นอยู่ของลูกคุณบ้างมั้ย..สบายมากนักเหรอ..กับการที่ตัวเองอยู่คนเดียวโดยที่ทิ้งลูกเอาไว้โดยไม่รับรู้ชะตากรรมอะไรเลย!!"
"ทำไมเธอพูดอย่างนี้เธอคิดว่าชั้นไม่สนใจลูกชั้นเหรอ.นั่นลูกในไส้ที่เกิดมาจากชั้นแท้ๆลูกคนแรกของชั้นทำไมชั้นจะไม่รักเค้า..ที่ชั้นไม่โทรมาถามความเป็นอยู่ของเค้าก็เพราะ.."
พูดไม่ได้ทำไมล่ะพูดต่อสิ..รึว่าสิ่งที่จะพูดคุณยังนึกไม่ออกเลยพูดไม่ได้งั้นเหรอ?
"เพราะว่าคุณ..มีความสุขมากจนเกินไป..มีความสุข..ในขณะที่ลูกชายของคุณ..เค้ากลายเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการแม้กระทั่งแม่ของเค้า..คุณจะรู้บ้างมั้ยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาน่ะยาบุเค้าบ่นถึงแต่คุณ.แม่อย่างโน้นแม่อย่างนี้..ในวันที่เค้าต้องไปเกาหลีกับลุงของเค้าเค้าก็ยังถามเลย..ว่าเค้าจะได้เจอแม่เค้าที่เกาหลีรึเปล่า..คุณดูลูกคุณสิคิดถึงแม่มาก.แต่แม่เค้าคงจะลืมลูกชายคนนี้ไปแล้วล่ะ"
"ไปเกาหลียาบุไปทำไม"
"ก็ไปกับลุงเค้าสิฮะ..เพราะว่าที่นี่ก็เลี้ยงลูกคุณไม่ไหวเหมือนกัน..ลุงเค้าเลยต้องมาช่วย..ไม่ใช่ว่าพวกเรารังเกียจหรอกนะ.เรารักยาบุเหมือนน้องชายในไส้คนนึง..แต่เพราะไอ้โรคหัวใจเค้านี่แหละ.ทำให้เราจนปัญญาว่าควรจะทำยังไงให้ชีวิตเค้าอยู่ต่อไปโดยที่ไม่รอความตาย"
หญิงผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่..นิ่งงัน..น้ำตาปริ่มที่ขอบตา.ความผิดพลาดของตัวเอง..รู้บ้างมั้ยว่าจะทำให้เสียลูกชายไปอย่างไม่มีวันกลับ..ภายในไม่ช้า
"แล้วตอนนี้เค้าอยู่ไหน"
"แหม..นึกว่าจะถามเอาวันที่เด็กมันตายซะอีก"
"คาเมะ!!!"
คุณป้าปราม..และเป็นครั้งแรกเหมือนกันที่ยูอิจิมองตาเขียวใส่คาเมะ.มันไม่สมควรพูดแรงขนาดนั้นจริงๆ..ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความจริงก็ตามทีเถอะ
"เราพูดเกินไปแล้วนะไปปลุกจินคุงไป..จะได้มาพูดกันให้รู้เรื่องซักที"
"ไม่ชอบให้จินอารมณ์เสียนี่นา"
"คาเมะ..พี่ขอให้แกทำตามคำสั่งป้าเดี๋ยวนี้..เร็ว!!"
ยูอิจิกับป้ารวมใจกันสั่งเสียงดังฟังชัด.คาเมะโดนขัดใจแบบนั้นก็กระฟัดกระเฟียดขึ้นไปปลุกจินบนห้องจนได้
"จิน..ตื่นเร็วเข้า.จิน!!!"
เขย่าตัวร่างสูงตามอารมณ์ที่กำลังโมโหแรง..สั่นคลอนไปทั้งเตียง
"อะไรคาเมะ..~~~"
ยังสะลึมสะลืออยู่..ไอ้ตัวเล็กมาปลุกอะไรเอาตอนนี้.
"ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้เลย..เร็วๆ"
"นอนอีกหน่อยน่า..ถ้าไปโรงบาลก็ให้ไอ้ยูไปส่งก่อนไป..โชคดีนะที่รัก"
ดันหัวคาเมะให้เอนรับจูบของตัวเองก่อนจะหลับลงไปอีก
"ก็ดี.จินไม่ตื่นก็ดีชั้นจะได้ไล่แม่ยาบุให้เค้ารีบๆกลับไปเลย"
คำว่า..แม่ยาบุทำเอาคนที่กำลังหลับฝันดี.ต้องตื่นขึ้นมารับฟัง
"ว่าไงนะแม่.ยาบุ"
"ใช่..มาแล้วล่ะ..นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก.พี่ยูกับป้าก็อยู่ด้วยนะจิน..ไม่รู้จะมาทำไมเอาป่านนี้"
ฟังคาเมะบ่น..ในหัวเริ่มรับรู้ว่า..คนที่ตัวเองอยากจะพบอยากจะเตือนสติให้รู้ซึ้งถึงคำว่าลูกมันเป็นยังไงมาถึงแล้ว
"ในที่สุดก็มาแล้วสินะ.."
พึมพำกับตัวเอง..ลุกออกจากเตียงด้วยความเร็ว.ออกจากห้องนอนห้องนั้นวิ่งลงมาจากข้างบนโดยที่มีคาเมะตามมาสมทบอีกคน
"มาแล้วเหรอ..คนเห็นแก่ตัว"
ตรงเข้ากระชากแขนของคุมิโกะ..แขนของผู้หญิงคนนั้น..โดนจินบีบจนเจ็บไปหมด
"จินคุง..ฟังป้านะลูก..เรานั่งคุยกันดีๆก็ได้"
"คนแบบนี้ผมพูดดีด้วยไม่ได้แน่..ยาบุกำลังจะตายคุณอาเลยมาสินะ..มารับศพลูกรึไง..อยากเลี้ยงแค่กระดูกของลูกล่ะสิผมบอกเอาไว้เลยถ้ามาเอาคืนตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก!!!"
"ฟังชั้นก่อนได้มั้ย!!!"
เริ่มจะทนไม่ไหวเหมือนกัน..อะไรกันน่ะ..มาใส่คำด่าแต่กับชั้น..หยุดบ้างได้มั้ย?
"ตอนนี้ชั้นอยากพบลูกของชั้น..พาเค้าลงมาเดี๋ยวนี้นะ..พวกเธอไม่มีสิทธิ์กักขังลูกของชั้น.ชั้นเป็นแม่เค้าชั้นควรจะได้รับสิทธิ์ของความเป็นแม่..!!"
"เหอะ.สิทธิ์ของความเป็นแม่เหรอ..พูดออกมาได้ไง..แม่คนเค้าทิ้งลูกไปเสพสุขคนเดียวอย่างนั้นเหรอ"
"อาคานิชิ จิน..ชั้นถามจริงๆเถอะตัวเธอเคยติดต่อหรือหาทางตามชั้นมั้ยมีแต่ลุงของเธอเท่านั้นที่เป็นทุกข์เป็นร้อนเธอจะมาว่าชั้นข้างเดียวไม่ได้หรอกนะ!!"
"แล้วทำไมคุณอาถึงไม่ขวนขวายที่จะมาหาลูกเอง..ผมถามหน่อยเถอะ..ถ้าลุงผมไม่ตามหาคุณอา..คงจะไม่มีทางมาเหยียบที่นี่เลยใช่มั้ยบอกมาสิ!!!"
ผู้หญิงที่ชื่อคุมิโกะ.เงียบกับคำพูดของจิน.เป็นจริงตามที่จินพูดทุกอย่างเลยใช่มั้ยล่ะ?
คุณไม่เคยตามหาลูก..มีแต่ฝ่ายลูกที่เฝ้าแต่ถามหาคุณ..ถามว่าแม่อยู่ไหน..เมื่อไรแม่จะมา
แต่คุณ..ไม่เคยที่จะสนใจ..กำลังหลงระเริงกับชีวิตใหม่..จนลืมเด็กตัวเล็กๆคนนี้..ที่กำลังจะตายลงไปทุกที
คุณเป็นใครเหรอ..คุณไม่น่าได้รับคำว่า"แม่"อยู่ในสถานภาพของคุณเลยซักนิด
"คุณอาคุมิโกะครับ..ผมก็ไม่ใช่คนที่อยากจะต่อปากต่อคำกับใครหรอกนะ..เพียงแค่ยากจะบอกอะไรซักอย่าง"
ยูอิจิถือโอกาสพูดในขณะที่คนทุกคนหยุดการสนทนาอันดุเดือด..คำพูดของยูอิจิ.ทำให้ผู้เป็นแม่..แทบจะล้มลงไปตรงนั้น
"ยาบุลูกของคุณ..เค้ามีชีวิตอยู่ไม่ถึง2เดือน..หมอยื้อชีวิตเค้าไม่ได้แล้ว..ตอนนี้เราต้องปล่อยให้เด็กไปสบายอย่างที่สุด..เค้าต้องการกำลังใจที่ดีและตอนนี้กำลังใจของเค้าก็คงจะเป็นไอ้จินกับคาเมะ..เค้าลืมคุณไปแล้วล่ะครับ.เพราะฉะนั้นถ้าอยากให้เค้ายิ้มให้เราจนวินาทีสุดท้าย..คุณอย่ากลับมาอีกเลย..เด็กจะได้ไม่ต้องนึกถึงความหลังถ้าเป็นอย่างนั้นอาการเค้าจะแย่มากกว่านี้..ขอร้องล่ะครับ"
ยูอิจิโค้งนิดๆให้กับหญิงดูมีอายุคนนั้น..ใบหน้าบ่งบอกถึงความตั้งใจที่อยากจะให้คนๆนี้ไปให้ไกลๆ
"ยูจังเราพูดแรงไปนะลูก."
"ไม่แรงหรอกครับป้าผมว่าเค้าควรจะได้รู้ซะที.ว่ายาบุไม่ต้องการเค้าอีกแล้ว..เหมือนกับที่เค้า..ไม่เคยต้องการลูกเค้าเลย"
ยูอิจิพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย.บรรยากาศในตอนนั้น..มีเพียงเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนนี้กลบไปทั่ว..ดูหดหู่มากขึ้นไปอีก
"ชั้นขอพบลูกชายของชั้นไม่ได้เหรอ.จินคุง.ให้อาพบยาบุเถอะนะ..อาผิดไปแล้ว..ต่อไปนี้อาจะไม่ทิ้งเค้าอีก."
แววตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆเอ่อล้น.อ้อนวอนจินอย่างมากมายแต่ผู้ชายคนนี้เค้าคงไม่ต้องการที่จะสงสารใครโดยเฉพาะคนใจดำที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"คุณอากลับไปซะเถอะให้ผมคิดซักพัก..แล้วเมื่อนั้นถ้ายาบุเค้าร้องเรียกหาแม่เค้าเมื่อไหร่..ผมจะตามคุณอามาเอง"
จินเดินกลับขึ้นห้องไม่ฟังเสียงของคนๆนึงที่ร้องเรียกจะเป็นจะตาย..
ยังจะมาร้องเรียกอะไรอีกล่ะก่อนจะมาร้องอ้อนวอนจินคุณไปขอร้องกับสวรรค์เถอะ
เค้าจะมาเอาตัวยาบุไปในไม่ช้า..สุดท้ายที่จะได้ครอบครองร่างของเด็กคนนี้คงจะเป็น
พ่อบังเกิดเกล้าที่รออยู่บนฟ้า..รอที่จะรับลูกชายคนเล็กไปอย่างสงบ??
"เชิญเถอะฮะ..ที่จินพูดหวังว่าคุณคงจะฟังคุณไม่ได้หมดหวังซะทีเดียวหรอกนะ"
คาเมะเดินตามขึ้นไปอีกคนยูอิจิเป็นฝ่ายพาร่างของหญิงคนนั้น..ออกไปข้างนอกเอง
จากวันนี้..โอกาสที่จะได้พบลูกชายของคุณไม่มีอีกแล้ว
รอให้จินตัดสินใจเถอะนะ..เมื่อนั้นก็จะรู้ว่าคุณจะได้เจอหน้าลูกหรือไม่?
อาจจะได้พูดกันหรือไม่คุณก็อาจจะได้พูดกับเค้าหน้าหลุมศพ
อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ภาวนาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เอาไว้เถอะ
* * *
ก่อนวันที่กำหนด.สองอาทิตย์
ร่างกายยาบุยังคงอยู่ในขั้นที่ไม่เลวร้ายมากนักแต่ว่า..
ก็ไม่ถึงกับที่จะทำให้ใครหายห่วง
อาจจะทรุดลงไป..หรืออาจจะเจ็บหน้าอกอีกครั้ง
ใครเลยจะรู้..ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นกระทันหันได้ทั้งนั้น.
"พี่คาเมะ.พี่..คาเมะ"
เสียงของยาบุที่ดูอ่อนล้าโรยแรงเรียกชื่อของร่างบางที่กำลังหลับไหลอยู่ตรงขอบเตียงผู้ป่วย
"อะยาบุ..ตื่นแล้วเหรอ.จะเอาอะไรรึเปล่า"
กระวีกระวาดหาให้..ทำให้ได้ทุกอย่างในตอนนี้..เพราะไม่รู้ว่าในภายภาคหน้าจะได้ทำอีกรึเปล่า?
"ไม่อยากเอาอะไรหรอกคับ.."
"อ้าว..แล้วยาบุเรียกพี่ทำไม.."
"กลัวพี่คาเมะหายไป..พี่คาเมะอยู่กับผมนะ"
มือเล็กๆของยาบุ.จับมือคาเมะเอาไว้แน่น.แน่นจนคาเมะเองรู้สึกถึงว่าความผูกพันธ์มันเป็นยังไง
"พี่ไม่หายไปไหนหรอกนะ.ยาบุยังไม่หายดีเลย..นอนก่อนดีกว่า..ถ้าคุณพยาบาลเอายามาให้กิน..พี่คาเมะจะปลุกอีกทีนะ"
ลูบหัวเด็กน้อย..กล่อมให้หลับอีกครั้ง..แต่ทำไม.ยิ่งทำแบบนี้.ยิ่งทำให้น้ำตามันไหล
"ไม่เอาไม่อยากกินยาแล้วผมเกลียดยา."
"ยาบุไม่กินไม่ได้นะ..ถ้ายาบุไม่กินโรคของยาบุก็ไม่หายสิ..เห็นนกที่อยู่ข้างเตียงนั่นมั้ย..ถ้ายาบุเชื่อฟังคุณหมอ.นกจะบินไปหาเทวดาบนสวรรค์..แล้วขอพรให้ยาบุมีอายุยืนด้วย.ไม่ดีเหรอคับ"
มองไปที่ขวดโหลยาวที่อยู่โต๊ะข้างเตียง..กำลังใจที่คาเมะคิดว่ามันช่วยทำให้คนรับรู้สึกดีแต่ในเวลานี้มันคงใช้ไม่ได้กับยาบุ
"ไม่เอาแล้วพี่คาเมะโกหกก็กินทีไร..ไม่เห็นมันจะหายเลย!"
ยาบุร้องไห้อีกแล้วเมื่อวานนี้ก็ร้องก่อนหน้านั้นก็ร้อง.ร้องเพราะเรื่องๆนี้.เรื่องที่เค้าคงจะไม่มีทางหายจากโรคที่เป็นอยู่แน่ๆ.
ในที่สุดก็รู้ตัวแล้วปลอบให้วางใจมากกว่านี้ก็คงยาก.
"ใครบอกยาบุกันว่าจะไม่หายยาบุต้องเชื่อพี่คาเมะสิ.."
"ไม่เชื่อแล้ว..พี่คาเมะโกหก.ไม่เอา..ไม่อยากไปหาป๊ะป๋า..ไม่อยากไป.."
คาเมะทำอะไรไม่ถูกเลยซักอย่างยาบุรู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย..ใครจะแก้ได้ล่ะทีนี้..
"ยาบุจะไม่ไปไหนทั้งนั้นนะ..ยาบุต้องอยู่กับพี่คาเมะ..อยู่กับพี่จิน..อยู่กับทุกๆคนเลย.เข้าใจมั้ย?"
"แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะพี่คาเมะ..ไม่อยากไปพี่คาเมะช่วยด้วย!!!~~"
ร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่คาเมะไม่รู้จะไปตามใคร..ถ้าตามหมอ..ยาบุต้องไม่หยุดร้องแน่ๆ..จะทำไงดี?
"มีใครอยู่มั้ยคร้าบบบ??"
เสียงช่วยชีวิตเปิดประตูเข้ามาหาเสียงของผู้ชายที่ชื่อจุนโนะ.
ช่วยคาเมะไว้ได้ทัน..ขอบคุณพระเจ้า..
"ยาบุเป็นอะไรไปคาเมะ!!"
"คือยาบุเค้าเค้า..ไม่รู้..รุ่นพี่ช่วยชั้นด้วย!!"
พูดร้อนรน.ในอ้อมกอดยังมียาบุที่ร้องไห้หนักมากๆ..กำเสื้อของคาเมะเอาไว้จนแน่น..ร้องจนหน้าแดงขนาดนั้น.น่าสงสารจริงๆ
"ยาบุ..หยุดร้องก่อนนะ..นี่พี่จุนโนะนะครับยาบุครับ.."
จุนโนะช่วยอีกแรง..หยิบหุ่นยนต์ที่เพิ่งซื้อมาฝากแกว่งล่อหน้าล่อตาแต่ดูจะไม่ได้ผล
"ตามหมอเถอะคาเมะ!"
"ไม่เอานะ!!ไม่หาหมอ..!"
ยาบุอาละวาดหนักให้ตายเหอะร้องหนักจนคาเมะจะร้องไห้ตามอยู่แล้ว
"รุ่นพี่จะทำไงดี."
ร้องไห้ตามจริงๆคราวนี้ภาระที่จะต้องปลอบยาบุกับคาเมะ.ก็เป็นของจุนโนะแค่คนเดียว
"นายอย่าร้องสิคาเมะ..แล้วอาคานิชิมันไปไหนล่ะ"
"จินไปทำงาน..กว่าจะกลับมา..รุ่นพี่ช่วยด้วย!!"
ร้องแข่งกับเด็กโตแล้วยังจะมาทำอะไรแบบนี้อีกนะคาเมะ?
ช่วยกันปลอบช่วยกันโอ๋..คนแรกที่ต้องปลอบก็คงจะเป็นคาเมะ..
พอคาเมะเงียบนั่นแหละถึงได้ไปปลอบยาบุต่อ..
น่าสงสาร..ไม่เคยเห็นยาบุร้องหนักขนาดนี้เลยเรื่องที่ยาบุรู้ตัว..มันกลายเป็นเรื่องที่เด็กฝังใจ
ฝังลงในจิตใต้สำนึกของตัวเอง..ว่าในไม่ช้า..จะต้องตาย.
"หยุดร้องแล้วนะคาเมะ."
จุนโนะพูดพร้อมกับยื่นชาเขียวขวดให้..นั่งลงข้างๆที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล
"ขอโทษนะรุ่นพี่ชั้นนี่แย่จัง"
"ช่างเถอะน่า..ถ้าชั้นเป็นนายเจอแบบนั้นก็ร้องออกมาเหมือนกันแหละ..ไม่ต้องคิดมากหรอก"
ดื่มชาเขียวไปอึกนึง..แล้วก็เงียบอีก..
"รุ่นพี่ยาบุเค้ารู้เรื่องแบบนี้.จะทำยังไงจะพูดยังไงให้เค้ารู้เรื่องล่ะ.."
"มันพูดไม่ได้หรอกคาเมะ.ถ้าเราพูดไปมันก็เหมือนปลอบใจตัวเองไปด้วย..ดีแล้วล่ะที่ยาบุเค้ารู้น่ะ"
"แล้วยาบุเค้ารู้ได้ไง.รุ่นพี่.พอจะรู้บ้างมั้ยว่าใครพูดกรอกหูเค้า"
"ไม่รู้สิ..ชั้นว่าเรื่องนี้พักไว้ก่อนดีกว่า..วันนี้ชั้นเอานกกระดาษมาให้โหลเล็กๆน่ะ..อยู่ในกระเป๋านี่แหละ"
รูดซิปเปิดกระเป๋าให้คาเมะเห็นขวดโหลใบนั้น..ขวดโหลรูปดาวในนั้นมีนกหลากสิเต็มไปหมด
"โหสวยจัง..รุ่นพี่ทำเองหมดเลยเหรอ"
"ใช่..พอดีมหาลัยอยู่ในช่วงใกล้ปิดเทอม.ไม่มีอะไรทำก็เลยนั่งพับนกเล่น.."
"สวยกว่าของจินเยอะเลย.รายนั้นพับบูดเบี้ยวจนดูไม่ได้เลยล่ะ"
พูดไปก็ยิ้มไปนึกถึงนกพวกนั้นที่จินพับให้ตั้งครึ่งคืน.ถึงจะสวยแค่ไหนก็สู้ความตั้งใจของจินไม่ได้หรอก
"ไปกันเถอะ..เดี๋ยวยาบุตื่นขึ้นมาจะไม่เจอใคร"
ตกลงเดินไปที่ห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง..ตลอดทางคาเมะก็ยังคงคิด..
คิดว่าใครนะ?ที่เอาเรื่องแบบนั้นให้ยาบุได้ยิน..
เด็กต้องการกำลังใจอย่างมากในตอนนี้แต่ดันรู้เรื่องที่ตัวเองกำลังจะตายซะได้
"พยาบาลคารินะ..เอายาไปให้ผู้ป่วยที่ห้อง513ด้วยนะ"
หัวหน้าพยาบาลสั่งพยาบาลสาวคนนึง..เสียงนั้นจะไม่น่าสนใจเลยถ้าไม่เป็นเรื่องของ..
"ไม่เอาไปให้ไม่ได้เหรอคะ..ให้คนอื่นเถอะค่ะ..เด็กคนนั้นน่ากลัวจะตาย"
คาเมะกับจุนโนะได้ยินเข้า..ห้อง513ห้องของยาบุ.แถมพยาบาลยังพูดในเชิงแง่ลบอีก
"เค้าไปทำอะไรให้คุณล่ะคารินะ..เด็กตัวนิดเดียว"
"ก็เมื่อเช้าชั้นจะเอายาเข้าไปให้เค้าน่ะค่ะ.ตอนแรกก็ยืนคุยกับพยาบาลที่แผนกกุมารเวชอยู่ดีๆ.พอเข้าไปในห้อง..เด็กคนนั้นมองชั้นตาไม่กะพริบเลยน่ากลัวมากๆเลยค่ะ"
"แล้วพวกคุณคุยอะไรให้เด็กได้ยินล่ะ"
"ชั้นว่าไม่น่าได้ยินนะคะ..ก็แค่พูดว่าเด็กคนนั้นเค้ามีชีวิตอยู่ไม่ถึง2เดือน..น่าสงสารมากๆ..แค่นี้แหละค่ะ"
"คงไม่แค่แล้วล่ะแบบนั้นน่ะ!!"
คาเมะส่งเสียงวีนดังลั่นโรงพยาบาล..เดินฉับๆเข้าไปหาตรงเคาน์เตอร์พยาบาล..จุนโนะทำอะไรไม่ถูกแล้วเพราะไม่เคยเห็นคาเมะเป็นแบบนี้เลยซักครั้ง
"คุณพูดไปได้ไง.คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าโรงพยาบาลมันเงียบมากขนาดไหน.แค่กระซิบก็ได้ยินไปจน20กว่าเมตรแล้ว..นี่คุณคุยหน้าห้อง.มันน้อยกว่า20เมตรอีก..เป็นใครมันก็ได้ยินทั้งนั้นแหละ!!"
"คาเมะ.ใจเย็นๆก่อนนะ."
จุนโนะเหงื่อแตกซิกก็คาเมะไม่ยอมแพ้ใครเลย
"เย็นบ้าอะไรล่ะ..มิน่าทำไมยาบุถึงได้รู้ว่าเค้าจะตาย..คุณรู้มั้ยคุณพยาบาลว่าเด็กเค้าคิดมากเค้าไม่มีกำลังใจ..เค้ากลัวจะบ้าตายอยู่แล้ว.คุณรู้บ้างมั้ย??"
หัวหน้าพยาบาลที่เป็นหญิงแก่ดูอาวุโสเดินเข้ามาห้ามทัพ..ถามพยาบาลที่เป็นลูกน้องของตน.ใบหน้าดุๆแบบนั้น..ต้องว่าอะไรแน่ๆ
"คุณคารินะ..คุณพูดแบบนั้นหน้าห้องของผู้ป่วยไปกี่ครั้งแล้ว"
"คือชั้นจำไม่ได้ค่ะ"
"คุณคารินะบอกชั้น..คุณพูดไปกี่ครั้ง..อย่าให้ชั้นต้องลงโทษคุณนะ"
"เอ่อ.คือ3ครั้งได้แล้วค่ะเมื่อวาน วันนี้ แล้วก็ก่อนหน้าเมื่อวานอีกวันค่ะ"
ก้มหน้าสำนึกผิด..คาเมะเห็นภาพนั้น.กำมือแน่น..โกรธจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้วจนป่านนี้มาสำนึกมันไม่บ้าไปหน่อยเหรอ
"ชั้นขอโทษจริงๆค่ะต่อไปชั้นจะไม่พูดแล้วขอโทษอย่างสูงค่ะ"
โค้งให้จนหัวแทบจะติดพื้น.มาขอโทษในเรื่องไม่น่าให้อภัยแบบนั้น..มันแย่ที่สุด
"โธ่เอ๊ยยย.บ้าที่สุดเลย!!!"
เดินหนีไปให้พ้นหน้า..อยู่ไปได้อารมณ์เสียมากขึ้นกว่านี้แน่.
จุนโนะก็เดินตามไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงให้คาเมะเย็นลง.ปล่อยไปก่อนแล้วกัน
"คุณพยาบาลคารินะ..ตามชั้นมาที่ห้องชั้นมีเรื่องจะพูดกับคุณเยอะ..มาก!"
"ค่ะ"
"น่าโมโหมั้ยล่ะรุ่นพี่.พูดออกมาได้บ้าที่สุดเลย..คอยดูเถอะถ้าชั้นไล่ออกได้นะ.ชั้นจะไล่ให้ออกไปอยู่นอกญี่ปุ่นเลยคอยดูไอ้พวกพูดไม่คิดมันน่านัก"
โกรธจัดจนใครก็หาทางแทรกคำพูดไม่ได้.ปล่อยให้คาเมะระบายจนพอใจแล้วเดี๋ยวค่อยแทรกดีกว่า
จุนโนะกับคาเมะเดินเข้ามาในห้องยาบุกำลังหลับ..คงจะยังไม่ตื่นง่ายๆ
"หลับอีกแล้ว.วันนี้ยาบุหลับไปกี่รอบแล้วนะคาเมะ"
คาเมะที่อารมณ์เริ่มเย็นลงเมื่อเห็นหน้ายาบุค่อยๆตอบจุนโนะออกไป
"ไม่รู้สิ..จำไม่ได้เหมือนกัน..อยู่แต่ในโรงพยาบาล.ไม่เคยได้ออกไปไหนเลย"
ลูบผมยาบุเบาๆมองด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย
"ชั้นว่าชั้นกลับก่อนดีกว่า..ทิ้งร้านไว้นานเดี๋ยวพ่อด่า..ไปนะคาเมะ"
"อ้าว..อย่าเพิ่งกลับสิอยู่จนกว่าจินจะมาไม่ได้เหรอ..ยาบุหลับอยู่ไม่มีเพื่อนคุย"
"เดี๋ยวถ้าอาคานิชิมา..ชั้นก็จะโดนมันมองตาเขียวอีกล่ะ..หึงแรงนักหนิแฟนนาย"
"ไม่หรอกน่า..จินไม่ใช่คนแบบนั้นแล้วน้าาา.."
พูดไปมองหน้ายาบุไปด้วยจิ้มแก้มเด็กน้อยยิ้มบางๆ..พี่กับน้องน่ะ.เหมือนกันไม่มีผิดเลย
"ถ้างั้น.ชั้น."
แกร๊ก!!
ประโยคต่อไปยังพูดไม่ทันจบ.คนที่นึกถึงก็เดินเข้ามา.
ไม่รู้รีบมามากไปรึเปล่า.เนื้อตัวมอมแมมขนาดนั้น
"จะ.จิน.ทำไมเป็นเงี้ยะ"
เอียงหน้าสงสัยกับร่างที่ยืนหอบแฮ่กๆ..จินมองหน้าจุนโนะ..ตาแข็งขนาดนั้น..ชัวร์ว่ายังไม่ไว้ใจจุนโนะอยู่ดี
"หวัดดีอาคานิชิ.."
ทักทายผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของคาเมะ..ยิ้มแห้งๆ..
"เออกองไว้ตรงนั้นแหละ.ก่อนกลับก็เอาออกไปทิ้งถังขยะแถวบ้านด้วย"
กัดจุนโนะจนได้จินน่ะอย่างนี้ทุกทีหึงไม่เข้าเรื่อง
"สองคนน่ะพอแล้วรุ่นพี่กลับไปก่อนนะ..เจอกันที่มหาลัย"
ยิ้มให้จุนโนะหวานซ้าาา..เล่นเอาจินไม่พอใจอีก.เดินเอาตัวใหญ่ๆมาบังคาเมะไว้จนมิด
"ได้ยินแล้วไม่ใช่รึไง..กลับไปสิ..เชิญ"
ผายมือไปทางประตู..จุนโนะส่ายหัวยิ้มๆเดินออกไปตามคำเชิญของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าหึงไม่มีเหตุผลมากที่สุดในโลก
"จินน่ะทำอะไรไร้สาระ..เดี๋ยวมีเรื่องกันอีกคราวนี้เลิกจริงๆด้วย.."
ทำหน้าเบื่อๆเดินมายืนมองยาบุที่หลับเหมือนเดิมจินเองพอได้สติก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
"ก็จะให้ทำยังไงล่ะ..พอเห็นไอ้บ้านั่นทีไรมันทนไม่ไหว"
"อย่าไปว่าคนอื่นเค้าบ้าสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้นสิ"
ว่าจินไปแบบนั้น.แต่ก่อนหน้านี้ก็เป็นตัวเองไม่ใช่เหรอที่ว่าพยาบาลคนเมื่อกี๊ไปแหมบๆ
จินทำหน้าสำนึกผิดยืนเฉยรู้ว่าผิดก็ดีแล้วนะคาเมะนะ.ปลอบเค้าซะหน่อยเถอะ
"เอาเถอะๆทำไมต้องทำหน้าน่าสงสารแบบนั้นด้วยพอได้แล้ว"
เดินเข้าไปหาจินที่ยังยืนนิ่งเป็นหิน..มือเล็กๆหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าไปชุบน้ำในห้องน้ำ..กลับออกมาก็เห็นผ้าผืนนั้นชุ่มน้ำที่ปลาย..จัดการเช็ดหน้าให้ร่างสูงรอยดำๆเต็มหน้าไปหมดจินนะจิน..แทนที่จะล้างหน้าล้างตามาก่อนก็ไม่เอา..ทำไมต้องรีบอะไรมากมาย
"ทำตัวเหมือนเด็กอีกแล้วนะ..ยามหน้าโรงบาลเค้าให้เข้ามาได้ไง..เปลี่ยนชุดหน่อยเถอะ..ใส่ชุดหมีมอมแมมเข้ามาเนี่ยะนะถามจริงเถอะว่ารีบมาทำไม..ไม่ได้หนีไปไหนซะหน่อย"
"ไม่รู้สิ..มันรู้สึกเหมือนมีเรื่องร้ายๆ..ก็เลยรีบมา.."
"เซนส์จินแรงจังที่ว่ามีมันก็มี"
"มีอะไร."
หยุดเช็ดหน้าให้คนรัก..ควงแขนจินออกมาคุยตรงระเบียงห้อง.
พูดทุกเรื่องที่เกิดขึ้น.ตั้งแต่ที่ยาบุร้องไห้อาละวาดในห้องจนถึงที่พยาบาลพูดเรื่องกำหนดวันไปของยาบุให้ได้ยิน
"พยาบาลคนไหน..คาเมะ!!"
สงสัยจินจะวีนแรงกว่าคาเมะแหง..ถามคำถามนี้ออกมาแล้วหนิ
"ไม่ต้องสนใจหรอกจิน..บางทีอาจจะดีแล้วก็ได้..ที่ยาบุเค้ารู้น่ะ"
"ดีมันก็ดีแต่ถ้าคิดอีกแง่นึง..มันจะทำให้ร่างกายาบุยิ่งสุดน่ะสิ.มัวคิดแต่เรื่องนั้นแน่ๆ.ถึงได้ร้องไห้ซะหลายวัน"
"จินความจริงแล้ว..ชั้นไม่อยากให้ยาบุคิดเรื่องนั้นมาก.อยากให้ยาบุได้เล่นได้ทำอะไรแบบเด็กคนอื่นๆบ้าง.ได้มั้ย"
เสียงเชิงอ้อนวอน..คาเมะกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?..
พับนกให้.ก็เริ่มจะไม่ได้ผลแล้วคราวนี้ไม่รู้จะได้ผลอีกมั้ย?
"จะทำอะไรอีกคาเมะ.."
"จะพายาบุออกไปเดินเล่นข้างนอกจินขอหมอให้หน่อยได้มั้ย??"
* * *
