*~* World War 3rd in da house *~*

ยูอิจิ.....เหล่ซ้ายเหล่ขวา.....
มองคาเมะที่กำลังกอดยาบุที่นั่งอยู่บนตักที....มองจินที่นั่งมองหน้าที
เปิดฉากถาม....พร้อมๆกับเอามือลูบหัวตัวเอง....เจ็บ
"ไอ้เด็กที่มันนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้เป็นใคร"
คาเมะกับจินมองหน้ากัน....สรุปแล้ว....จินก็ต้องตอบ....
"เป็นน้องคนละแม่กับชั้น....เพิ่งมาจากสิงคโปร์เมื่อคืน"
"แล้วมันมาได้ไง...."
"แม่เค้าเอามาทิ้งไว้.....แล้วก็หนีไป"
"ทิ้งไว้เหรอ....ทิ้งภาระให้คนอื่นเค้าดูแลเนี่ยะนะ....ประเสริฐจริงๆ...แล้วแม่เค้ารู้จักบ้านหลังนี้ได้ไง...."
"ชั้นไม่รู้...คงโทรหาลุง....ลุงเลยบอก"
"นี่คงเป็นของขวัญวันคริสมาสต์ของที่บ้านสินะ....ดีจิ๊งงง....ของขวัญชิ้นโตเป็นภาระอันหนักอึ้ง....หนักจนชั้นจุก"
"โธ่เอ๊ยย...พี่ยู....รับเลี้ยงไปเถอะนะ..สงสารเด็ก....แม่เค้าก็ไปไกลแล้วตามหาตอนนี้มันก็ลำบาก....ถูกมั้ย"
"แกเงียบไปเลยคาเมะ....เดี๋ยวชั้นจะชำระความกับแกต่อ...แล้วนี่ป้ารู้เรื่องรึยัง"
มองหน้ากันอีกรอบ....จินก็ต้องตอบแทนอีกเหมือนเดิม
"ชั้นยังไม่บอกให้ท่านรู้หรอก....น้องชั้นมันมาตอนที่ป้าออกไปไม่นาน....ป้ายังไม่รู้...ถ้ารู้คงเที่ยวไม่สนุก"
"แหม....หัดเป็นห่วงคนอื่นกับเค้าก็ได้ด้วย....แล้วทีชั้นแกไม่คิดจะห่วงบ้างเหรอไอ้จิน...ให้ชั้นอยู่กับเด็กเดี๋ยวได้กลายเป็นซีอุยเข้าซักวัน"
"พี่ยูอย่าพูดอย่างนั้นสิ....เด็กมันได้ยินเดี๋ยวมันคิดมากนะ..."
มองน้องตัวเองที่อุ้มยาบุอยู่บนตัก....หมั่นไส้.....
ยาบุที่นั่งอยู่...น้ำตาเริ่มจางลง....มองหน้ายูอิจิตาปริบๆ....
"ว่าไง.....นายชื่ออะไร.....เกาะน้องชั้นแจเลยนะไอ้เด็กผี"
หวงน้องแม้กระทั่งเด็ก....ไอ้บ้าเอ๊ยยย
"ชื่อ.....ชื่อ...โคตะ ยาบุ"
"อ้อ...ยาบุ....แกคิดไงถึงเข้าบ้านคนอื่นเค้าโดยที่ไม่บอกเจ้าของบ้านเลย.....ห๊าาาา!!"
คาเมะทำตาเขียวใส่พี่ชาย...ถามมาได้....สะเทือนใจเด็กขึ้นมา...เดี๋ยวร้องไห้อีกรอบล่ะยุ่งแน่
ส่วนยาบุ...มองหน้ายูอิจิ....มองตายูอิจิ....ถามออกไปเหมือนกัน
"แล้วลุงล่ะ....เป็นใคร"
แค่คำถามนั้น....ทำเอาวิญญาณซีอุยจะเข้าสิงยูอิจิ....พูดได้ไงวะ..ไอ้เด็กบ้า
"ชั้นไม่ใช่ลุงแก.....อายุชั้นยังไม่เข้าขั้นลุงนะเฟ่ย....หน้าอย่างนี้หญิงติดตรึมมาตั้งแต่ประถม.....ไม่เคยมีใครเรียกชั้นเกินกว่าฐานะพี่เลยซักคน..มีแต่แกคนเดียวนี่แหละไอ้เด็กเปรต!!"
"พี่ยู....อย่าตวาดเด็กอย่างนั้นสิ"
คาเมะปรามยูอิจิที่กำลังยืนฟาดฟันกับเด็ก....ยาบุเงยหน้ามองคาเมะ...ถามต่อ
"ลุงเค้ายอมรับความจริงไม่ได้เหรอคับพี่....."
"ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ใช่ลุงแกกกกกกกกกก๊..........!!!!"
ยูอิจิพยายามสงบสติอารมณ์ให้นิ่งที่สุด.....แต่ก็ทำไม่ได้..
จินที่นั่งอยู่ข้างๆ....มองตาเขียวใส่เด็ก....ยาบุเห็น....รีบหลบตา....กลัวเอามากๆ
"พี่....ป๊ะป๋าจะตีผม...."
"ป๊ะป๋าไม่ตีแล้ว....ไม่มีใครตียาบุได้หรอก....พี่ยังอยู่ทั้งคนนี่เนอะ.....จริงมั้ยจิน"
มองหน้าจินเหมือนกัน....แอบด่าทางสายตาซะด้วย....
"แล้วทำไมมันเรียกแกว่าป๊ะป๋า....ไอ้จิน"
ยูอิจิถามคำถามที่ไม่น่าให้อภัยเลย....คราวนี้ไม่มีใครตอบ......แต่....
"ก็เค้าเป็นป๊ะป๋าผมอ่ะดิถามได้"
ยาบุตอบแทน.....ยูอิจิหันขวับ....
"ไหนแกบอกว่าเป็นน้องแกไง.....!!"
"ก็น้องชั้นอ่ะดิ....แค่ชั้นหน้าเหมือนพ่อมันมากก็แค่นั้น....มันก็เลยเรียกป๊ะป๋า"
"ให้มันแน่นะเว่ย....ไม่ใช่ช่วงไปสิงคโปร์ไปไข่ที่ไหนไว้ล่ะ"
จินส่ายหัวให้กับคำถามบ้องตื้นของยูอิจิ....พี่กะน้องถามเหมือนกันตลอด....สมเป็นพี่น้องกันจริงๆ
"ความจริงแล้ว.....ชั้นก็ไม่ได้อยากเลี้ยงมันเท่าไรหรอกไอ้เด็กเนี่ยะ....ภาระน่าปวดหัวอย่างมัน....ชั้นไม่เลี้ยงให้เสียสมองชั้นหรอก"
จินพูดแบบไม่แคร์จิตใจเด็ก....ยาบุน่ะมันเด็กรู้ดี...มันรู้ว่าไม่มีใครต้องการมันหรอก....
"พี่....ผมอยากไปหาแม่...."
"ห๊าา..ยาบุว่าไงนะ....พี่คาเมะฟังถนัด"
"ผมอยากกลับบ้าน....ผมไม่อยู่นี่แล้ว.....ป๊ะป๋าใจร้ายที่สุดเลย.....แถมยังมีลุงบ้าๆที่ไหนก็ไม่รู้มาตวาดใส่....ผมไม่อยู่แล้วผมจะไปหาแม่!!"
"เฮ้ยย....ไอ้เด็กผี....ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ใช่ลุงแก!!"
"พี่ยู.....หยุดพูดนะ....อ๊ะ....ยาบุ....."
ยาบุรีบคลานลงจากตักคาเมะ....วิ่งไปที่ประตูบ้าน....
สายตาทั้งสามคู่มองตาม.....มันจะไปหาแม่มันจริงๆ....แล้วจะไปที่ไหน....
ทั้งๆที่ไม่รู้ความจริงเลย...ว่าแม่ทิ้งตัวเองไปแล้ว
พยายามจะเปิดประตูออกไป....คาเมะจะวิ่งไปจับตัวมาเหมือนเดิม...แต่.........
"คาเมะ....นั่งอยู่กับที่.....ช่างมัน....."
"แต่ว่าจิน.....เด็กตัวเล็กจะทำ......."
"ชั้นบอกให้นั่งเฉยๆ....ดูซิว่ามันจะทำได้ซักกี่น้ำ....เรียกร้องความสนใจไม่เข้าท่า....เดี๋ยวชั้นจะพูดกับเด็กเอง....นายกับยูอิจินั่งดูอยู่เฉยๆ"
ทำตามที่จินพูดทุกคำ...ทั้งสองพี่น้องนั่งตามกันหมด....มองจินที่เดินเข้าไปหายาบุช้าๆ.....
มือใหญ่ของจิน...จับตัวยาบุหันมา....เด็กดิ้นเอาๆจนแทบจะหลุดจากมือ....อุ้มมา....วางลงตรงข้างๆโต๊ะญี่ปุ่น....จินเดินไปนั่งตรงข้าม...
ทำเหมือนคุณพ่อกำลังจะอบรมลูกตัวเองอย่างนั้นแหละ
"ยาบุ....ฟังพี่นะ...."
"ไม่....ป๊ะป๋าใจร้าย....ผมจะไปฟ้องแม่"
"โอเค....อยากกลับก็กลับไป.....แต่ขอให้นายรู้ไว้.....ว่าแม่นายเค้าทิ้งนายไปแล้ว.....เค้าทิ้งให้อยู่กับชั้นซึ่งไม่ได้คิดจะต้องการนายตั้งแต่แรก....นายมันไอ้เด็กถูกทิ้ง....รู้ไว้ซะ.....แม่นายเค้าไม่แยแสอะไรนายอีกแล้ว....!!!"
"ไม่จริง...ก็แม่บอกเดี๋ยวจะกลับมารับ..."
"รับบ้าอะไรล่ะ....แม่นายเพิ่งโทรมาบอกให้ชั้นดูแลนาย....ชั้นยังไม่รู้เลยว่าอีกนานเท่าไรเค้าจะมารับนายกลับบ้าน.....เตรียมใจไว้เถอะ....นายต้องอยู่กับชั้น....นายไปไหนไม่ได้หรอกรู้ไว้ซะด้วย"
ยาบุ....ร้องไห้เงียบๆอยู่คนเดียว....จินมองดูอยู่ก็สงสาร.....พูดอะไรสะเทือนใจออกไปจนได้....แต่ถ้าไม่พูด.....ยาบุก็ไม่มีทางยอมรับความจริงซักทีน่ะสิ
"เอางี้นะยาบุ.....เดี๋ยวนายขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว.....แล้วก็ลงมากินข้าว....ทิ้งเรื่องเมื่อกี๊ให้หมด...เข้าใจที่พี่พูดมั้ย....."
"ไม่เอา"
ขัดคำสั่งจินอีกแล้ว.....คาเมะเริ่มเสียว...กลัวจินจะหยิบไม้มาฟาดอีกรอบ
"ก็ผมอาบน้ำเองไม่เป็น.....ทุกทีแม่จะต้องอาบให้"
"งั้นนายก็หัดๆเอาไว้เซ่....."
"งั้นก็มีคนมาสอนผมเซ่....."
ยาบุตอกกลับทั้งๆที่น้ำตาก็ยังไม่จางหาย....จินเริ่มอ่อนใจ....หันกลับมาที่คนสองคนที่นั่งมองหน้าอยู่....คนแรกคาเมะ....
"ไม่นะจิน.....ถึงชั้นจะรักเด็ก....ดูแลเด็กได้....แต่เรื่องละเอียดอย่างนั้นชั้นทำไม่เป็นหรอก...."
"แล้วถ้าไม่ใช่นายใครจะทำล่ะ....ชั้นก็อาบน้ำให้เด็กไม่เป็นเหมือนกัน....ฆ่าเด็กตายพอดี...."
"ถ้างั้น....ก็ต้องเป็นคนที่เลี้ยงเด็กเป็น...ไม่ก็เคยเลี้ยงเด็ก....อืมมมมมมมมม......."
คาเมะค่อยๆหันหน้ามามองพี่ชายที่นั่งอยู่ใกล้ๆ.....ยูอิจิมองหน้ามองสายตาของคาเมะ....เอาแล้วมั้ยล่ะ
"ไม่นะคาเมะ.....พี่ไม่ถูกกับไอ้เด็กนี่นะ...."
"เอาน่าพี่ยู....ก็ไหนป้าบอกว่าตอนชั้นเด็กๆพี่ยูดูแลทุกอย่างเลยไง....ทั้งอาบน้ำ...ซักผ้าอ้อม....ทำกับข้าวให้กิน.....พี่ยูเก่งออก....นะๆๆๆๆพี่สุดหล่อของน้องคาเมะ"
"ไม่เว่ย....ชมยังไงชั้นก็ไม่ทำเด็ดขาด..."
"โธ่พี่ยู....ช่วยเถอะนะ....นะ"
ยูอิจิเชิดใส่.....จินกีบคาเมะได้แต่อ่อนใจ...ส่วนยาบุก็มองหน้ายูอิจิอยู่นาน....
"ลุงไม่กล้าอ่ะดี้"
คำพูดนั้นทำเอายูอิจิหันขวับ....บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นลุง
"ใคร...ใครไม่กล้า....."
"ก็ลุงไง.....ไม่กล้าอาบน้ำให้ผม....ความจริงแล้วก็ทำไม่เป็นร้อก....ใช่มั้ยล่ะ...."
"ใครว่าชั้นทำไม่เป็น.....น้องชั้นมันหน้าตาดีหุ่นดีหนุ่มติดตรึมขนาดนี้....เป็นเพราะชั้นดูแลมันดีหรอกเว่ย...." (แล้วมันเกี่ยวกับการอาบน้ำเด็กตรงไหนฟระ?)
"โธ่เอ๊ยยย....แต่ถึงลุงจะทำเป็นยังไง....ผมก็ไม่ให้ลุงอาบน้ำให้หรอก.....แบร้!!!....ตาลุงหน้าหมี....ตาลุงหน้าหมี!!"
"ไอ้เด็กเวร....แกกกกกกกก๊!!!เจออุ้งตีนหมีสยบมารของชั้นซะหน่อยเป็นไง"
ลุกจากโซฟา.....วิ่งไล่เด็ก...ยาบุวิ่งขึ้นไปข้างบน...ยูอิจิก็วิ่งตาม....
เสียงเอะอะดังมาถึงข้างล่าง....
"จิน......ไปดูหน่อยมั้ย...กลัวพี่ยูมันใช้อุ้งตีนหมีสยบมารฆ่ายาบุอ่ะ"
"ไม่ต้องห่วงหรอก....เฮ้อ...ภาระมีได้ทุกวี่ทุกวันสิน่า"
ล้มตัวลงนอนข้างๆโต๊ะญี่ปุ่น....คาเมะเดินเข้ามาหา....นั่งลงข้างๆ.....โน้มตัวลงมาใกล้ๆหน้า....กลิ่นหอมๆจากตัวคาเมะ....มันทำให้จินหลับไม่ลง.....
"แล้วจินจะเอาไงต่อไป....เราต้องดูแลเค้าเหมือนเป็นสมาชิกคนใหม่แล้วนะตอนนี้...."
"ก็ทำอย่างที่บ้านอื่นเค้าทำนั่นแหละ....พาเข้าโรงเรียน...พากินพาอยู่พาไปเที่ยว"
"นายนี่เหมือนคุณพ่อเค้าจริงๆด้วย....ทำแต่ละอย่างเหมือนมากๆเลย"
"นายก็เหมือนแม่เค้านะคาเมะ.....ทำตัวโอ๋เด็กขนาดนั้นน่ะ....."
"บ้า.....ชั้นไม่ใช่แม่เค้าซะหน่อย...."
จินมองคาเมะที่หน้าแดงอย่างนั้น.....ก็อดใจไม่ไหว....ต้องจูบเก็บสเน่ห์ที่คาเมะหว่านลงมาซะหน่อย......จูบหวานซะนาน......จนแทบจะมีต่อภาค3ตรงนั้น....
แต่ระวังไอ้หมีสยบมารตัวนั้นดีๆก็แล้วกัน
"ไปทำกับข้าวไป.....เดี๋ยวยาบุลงมาจะได้กินข้าวกัน...."
"นายก็ไปช่วยด้วยสิ"
"ทำไมต้องช่วยด้วย....ปล่อยให้คุณแม่ทำไม่ดีกว่าเหรอครับ"
"จิน....บอกแล้วไงว่าไม่ใช่.....ไม่รู้ล่ะต้องไปช่วยกันเลย...ชั้นเองก็ต้องไปมหาลัยตอน4โมงด้วย.....ไปไม่ทันก็ซวยน่ะสิ...เร็วเข้า"
ฉุดมือจินที่นอนอยู่ให้ลุกขึ้น.....
คุณพ่อเดินตามคุณแม่ไปอย่างว่าง่าย.....น่ารักจิงจิ๊งงง.....อิๆๆๆๆ
แต่ว่าคาเมะจัง....นายคิดเหรอว่ายาบุเค้าจะเป็นอย่างที่นายคิดเสมอไป....??

* * *

"โอ๊ยยย.....เด็กบ้าอะไรวะดื้อโคตรเลย...."
ยูอิจิเดินหอบลงมาจากบันได...เดินตามยาบุที่วิ่งลงมาจากข้างบน....
วิ่งหน้าระรื่นลงมาที่ครัว.....เรียกยูอิจิเสียงใส
"เร็วสิลุง.....คนแก่ทำตัวกระชุ่มกระชวยหน่อยเซ่..."
"บอกไม่ฟังรึไงวะว่าอย่าเรียกลุง....ไม่ทะเลาะด้วยแล้ว...ชั้นไปนอนรอกินข้าวดีกว่า"
ยูอิจิเปลี่ยนทิศทางไปที่โซฟาตัวใหญ่หน้าทีวี.....ล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม
ส่วนยาบุ....เดินมาที่ประตูครัว....จะมาหาจิน....แต่.....
กลับเห็นภาพที่....อาจจะเรียกได้ว่าทำให้อึ้งไปก็ได้.......
"จิน....อย่าเล่นได้มั้ยเล่า"
"ไม่เห็นได้เล่นเลย....ก็แค่จะทำให้มีอารมณ์ทำอาหารก็แค่นั้น....ชั้นแค่อยากช่วยซับเหงื่อที่คอนาย....ร้อนมากเลยเหรอ....หน้าหนาวอย่างนี้ไม่น่าร้อนนะ"
ภาพนั้น.....จินกอดคาเมะจากทางด้านหลัง....แผ่นหลังของคาเมะกระทบเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าของจินจนชิดใกล้....
ปากนุ่มๆสีแดงของจิน...บรรจงจูบลงที่ซอกคอขาว....เบาๆ....
เรื่อยลงไปจนถึงไหล่...เสื้อเชิ้ตตัวยาวใหญ่แทบจะหลุดอยู่ที่ข้างแขน...
ร่างบางเคลิ้มกับสัมผัสที่ได้รับ.....มือเล็กๆที่กำลังคนแป้งแพนเค้กอยู่.....ตอนนี้เปลี่ยนเป้าหมาย.....
มือข้างนึงจับที่ท้ายทอยของจิน....กดลงให้สัมผัสจากรสจูบล้วงลึกมากขึ้น
มืออีกข้างจับที่มือของจิน....ลูบไล้ที่ช่วงแขนของร่างสูงอย่างมีอารมณ์....
ฝ่ายจิน....ถือโอกาสนั้น....ลูบไล้ช่วงขาจนเสื้อเชิ้ตถลกสูงขึ้นจนถึงต้นขาขาวเนียน.....
ร่างของคาเมะ......บิดตัวเข้าหาจิน....ช้าๆ....
จินยังคงจับอารมณ์อยู่ที่ซอกคอเรียวยาวนั้น....พร้อมๆกับคาเมะที่ใช้ปากสีชมพูอ่อนๆ....กัดเม้มที่ใบหูของจินเบาๆ.....
ความรู้สึกของยาบุ....ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นยังไง....แต่เท่าที่ดูจากสายตา.....
จ้องหน้าคาเมะเขม็ง...มือน้อยๆกำเอาไว้แน่น....เหมือนแค้นใจอะไรบางอย่าง.....
หันหลังวิ่งไปหายูอิจิ.....ไม่รู้ว่าไปทำไม....แต่เท่าที่รู้.....ตอนนี้ก็ยืนมองยูอิจิที่นอนหลับเป็นตาย....
"ลุง.....ตื่นเถอะลุง"
"อย่ามายุ่ง.....คนจะนอน....ไปเล่นไกลๆไป"
ยูอิจิคงไม่ตื่นแน่ๆ.....ยาบุก็เลยจัดการกระซิบที่ข้างหู.....
"ลุง....พี่คาเมะกะป๊ะป๋าเล่นจ้ำจี้กันในครัวแหละ~~"
"ก็เรื่องของมันเด้....ใครชนะล่ะ"
"ไม่ใช่นะลุง...จ้ำจี้หมายถึงไอ้อย่างนั้นน่ะ.....อย่างนั้นน่ะ"
"อย่างนั้น....ก็ต้องบนเตียงเด้....เฮ้อ!!............ห๊าาาาาาา!!!"
คราวนี้ตาหมีเบิกกว้าง.....ตกใจโคตรๆ....รีบลุกจากโซฟาวิ่งไปดูให้เห็นกับตาเลย.....
ไปถึงประตูครัวเท่านั้นแหละ...ช็อก....หน้าแดงก่ำไปหมด...เขินแทน
ก็ตอนนี้ไหล่ขาวๆของน้องสุดที่รักมีแต่รอยจูบของจิน....แถมมันยังโดนจินควงลิ้นสว่านที่ปากอีก......
ควันออกหูหมีแล้ว....รายต่อไปที่จะโดนอุ้งตีนหมีสยบมารก็คงจะเป็นอาคานิชิ จินคนนี้ชัวร์ๆ
"พวกแกหยุดทำอะไรบ้าๆในนี้เดี๋ยวนี้นะ!!"
เสียงยูอิจิดังจนหยุดคนทั้งคู่.....สายตาสองคู่มองมาที่ยูอิจิ.....โกรธจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก.....
คาเมะเก็บเสื้อที่หลุดคาแขนขึ้นมาใส่ใหม่...หน้าแดงสุดๆ....
"คาเมะ....ไอ้จิน....พวกแกยังอุ่นไม่พอใช่มั้ย....ชั้นบอกแล้วไงอย่ามาทำให้ชั้นเห็น..."
"ไม่ได้ทำให้แกเห็นซักหน่อย....แกวิ่งมาเห็นเองนี่หว่า....ช่วยไม่ได้"
"ไอ้จิน.....ชั้นจะบอกไรอย่างนะ.....ถึงในบ้านนี้จะมีฮีตเตอร์เยอะจนทำให้แกอุ่นจนไม่ต้องใส่เสื้อผ้าได้ก็จริง....แต่ในตอนนี้พวกแกควรจะรู้สิ.....ว่าชุดที่พวกแกใส่อยู่น่ะมันไม่ถูก...."
มองชุดที่น้องคาเมะใส่.....พี่ก็พี่เถอะ....ถ้าไม่คิดว่าเป็นน้อง...จะจับปล้ำซะให้รู้แล้วรู้รอด....ยามะพียังไม่เคยทำอย่างนี้ให้ไอ้หน้าหมีเห็นเล้ย....คิดดู
"เสียอารมณ์เว่ย.....ใครมันคาบไปบอกแกวะยูอิจิ...."
สายตาลดลงมาที่ข้างตัวยูอิจิ....เห็นสายตาของยาบุ....ที่มองคาเมะ
เหมือนกับมีชัยชนะเหนือกว่า....ตัวคาเมะเองก็มองสายตานั้นเหมือนกัน....รู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้
เหมือนยาบุไม่อยากให้ใครมายุ่งกับจินอย่างนั้นแหละ.....
แต่จินไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ
"คาเมะ.....เดี๋ยวจะไปมหาลัย...แกรีบขึ้นไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้....เร็วๆเข้า"
"แต่ยังทำกับข้าวไม่เสร็จเลยนะพี่ยู"
"ไม่ต้องทำ....แกไปหากินที่มหาลัยเอา....ของยาบุเดี๋ยวชั้นทำเอง....แล้วไอ้จิน.....แกไปแต่งตัวใหม่.....วันนี้แกต้องออกไปขนต้นคริสมาสต์กับชั้น"
"ห๊าาา....วันนี้มันวันหยุดของชั้นน่ะเว่ย...."
"ไม่รู้เว่ย....ชั้นจะลงโทษแกโทษฐานที่มากระทำชำเราน้องสาวชั้น.....ต่อหน้าพี่มัน...แล้วก็เด็กตัวเล็กๆ"
จินส่ายหัวให้กับความวุ่นวายของยูอิจิ....เดินหนีขึ้นไปข้างบน....ประมาณว่าอารมณ์ค้าง....หงุดหงิด
ส่วนคาเมะ....เดินตามไปอีกคน...แต่ก่อนที่จะเดินขึ้นบันได.....เสียงยาบุตามหลังมา...เสียงที่คาเมะไม่นึกว่ายาบุจะพูด.....
"ขึ้นไป....ก็อย่าไปต่อกันอีกล่ะ....รู้เวลาหน่อยนะฮะ...พี่คาเมะ...."
มองหน้ายาบุ....อะไรกันน่ะหน้าตาแบบนั้น....ยักคิ้วข้างนึงให้...ทำเหมือนตัวเองชนะซะเต็มประดา.....อย่าบอกนะว่าความรู้สึกที่คาเมะมองจากสายตายาบุเมื่อกี๊....จะเป็นเรื่องจริง?
คาเมะเดินขึ้นบันไดไป....ในใจก็ได้แต่คิดถึงหน้ายาบุ....
ที่ทำกับยาบุอย่างเป็นมิตร.....รู้สึกถูกชะตากับยาบุ....ดูเหมือนยาบุจะไม่รับรู้ซะแล้ว....ความสัมพันธ์ระหว่างจิน....จะเป็นไงนะ....ถ้ายาบุแรงขึ้นเรื่อยๆ
ไม่หรอก....เด็กน้อยอายุแค่5ขวบ....ไม่น่าจะทำแบบนั้น....ใช่มั้ย?

* * *

มหาลัย.....คณะสังคมศาสตร์
ร่างเล็กๆเดินมานั่งที่ม้านั่งหน้าตึกคณะ...ยังคงคิดถึงหน้าของเด็กที่ชื่อโคตะ ยาบุ.....
ทำไมร้ายจังนะ......
"คาเมะจัง....."
ร่างที่นั่งอยู่รู้สึกถึงของเย็นๆกระทบผิวหน้า.....ตื่นจากความคิดนั้น....หันหน้าไป
พบกับรุ่นพี่ปี3คณะเดียวกัน....จุนโนะ.....
"อ้าวรุ่นพี่.....มาทำอะไรอยู่ตรงนี้"
"ชั้นน่าจะถามนายนะคาเมะ....ไม่เข้าเรียนเหรอ....วันนี้วิชาสำคัญนะ.....มีสอบออรอลเทสต์อาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ"
"ก็ใช่....แต่ชั้นนั่งคิดอะไรอยู่น่ะ.....ก็เลยไม่อยากเข้าเรียน"
"งั้นเหรอ...กินน้ำองุ่นหน่อยมั้ย"
"ก็ดี.....ขอบคุณนะ"
รับมา.....จุนโนะมองริมฝีปากที่กระทบกับปากกระป๋อง....ยั่วยวนสายตาจริงๆ
"บอกหน่อยได้มั้ย....คิดอะไรอยู่"
"อย่าสนใจเลยรุ่นพี่.....มันเรื่องของที่บ้านน่ะ...ปัญหามันอาจจะไม่ใช่ปัญหาก็ได้....ชั้นคงคิดไปเอง"
แน่นะ....ปัญหาอะไร.....มันก็ไม่แย่เท่า....ปัญหาใจหรอก.....จำคำรุ่นพี่คนนี้ไว้นะ"
"รุ่นพี่นี่คำคมเยอะดีนะ.....แล้วก็ดูเหมือนไม่มีความทุกข์อะไรด้วย.....ใครได้เป็นแฟนรุ่นพี่คงจะดีเนอะ"
จุนโนะหยุดมองหน้าหวานๆของคาเมะอยู่เป็นนาน....ยิ้มให้นิดๆ
"ถ้างั้นก็มาเป็นแฟนกับชั้นสิ....จะได้รู้ว่าความสุขมันอยู่แค่เอื้อม...."
จุนโนะพูดออกมา.....ทำเอาคาเมะถอยหนี....
ก็มีจินอยู่แล้ว....ถ้ามีคนอื่นนอกจากจิน.....ตายแน่ๆ....
ระวังจะมี a day on the bed
"ชั้นไปก่อนนะรุ่นพี่....แล้วเจอกัน"
รีบหยิบกระเป๋าเดินหนีไปจากตรงนั้น....
จุนโนะมองตามคาเมะที่เดินไปไกลเรื่อยๆ.....
หน้าตา...รูปร่าง...ทำไมช่างเหมือนคนสำคัญคนนั้นที่จุนโนะเคยมี.....และรักตลอดมา
แต่คนๆนั้นเค้าไม่อยู่แล้ว...เค้าตายจากไปแล้ว....
"เหมือนนัตสึมิจริงๆ.....นายเหมือนจริงๆคาเมะ"

* * *

หลายอาทิตย์ต่อมา ณ บ้านนากามารุ
ยาบุป่วนบ้านขึ้นเรื่อยๆ.....จะให้ทำอย่างนี้ก็ไปทำอย่างโน้น...ห้ามอันนี้จะเอาอันนั้น....มีอย่างนึงจะกินอย่างนึง.....
เรื่องมากไม่มีที่สิ้นสุด....ที่สำคัญ....
ปฏิกิริยาของยาบุที่คาเมะรู้สึกว่าร้าย....ก็ค่อยๆเข้ามาใกล้ตัวทุกทีๆ
ไม่มีใครรู้.....ไม่มีใครเห็น....เพราะคาเมะไม่อยากทำให้ใครไม่สบายใจ.....โดยเฉพาะจิน....
เพราะอย่างนี้ไง...ช่วงนี้ก็ไม่มีเรื่องอย่างว่าเลยซักครั้ง....จินลงแดงตายอยู่ทุกวันแล้วมั้ง
"อ้าวยาบุ....ป๊ะป๋าไปไหนล่ะ....."
คาเมะเข้ามาในห้อง....จะทำความสะอาดห้อง....เก็บเตียงอย่างที่เคยทำ....
แต่มียาบุขวางลำเอาไว้ซะก่อน....
แถมกำลังหยิบแหวนของยูอิจิมาเล่นซะด้วย.....แหวนวันเกิดที่ยูอิจิหวงนักหวงหนา...
โยนเล่นอย่างนั้นได้แตกกันพอดี
"ยาบุ....ไม่เล่นนะ....นั่นของพี่ยูนะ....."
คาเมะวางตะกร้าผ้าลง.....รีบเดินไปหายาบุ....จะหยิบแหวนวงนั้นมาจากมือของยาบุ....แต่ว่า.........
"อย่ามายุ่ง.....มีอะไรก็ไปทำสิ"
คำพูดของเด็กตัวแค่นี้....ทำเอาคาเมะอึ้ง...
"ทำไมยาบุพูดอย่างนั้นล่ะ.....พูดกับผู้ใหญ่อย่างนั้นไม่ดีนะคับ"
"พี่คาเมะเป็นผู้ใหญ่กับเค้าด้วยเหรอ.....บอกไว้เลยนะ....ผมไม่ได้ชอบพี่คาเมะตั้งแต่แรกเห็นหรอกจะบอกให้..."
"ยาบุ......"
คำพูดที่สะเทือนใจคาเมะนิดๆ....ทำไมถึงพูดออกมาได้....
"เอาเถอะๆ.....ยาบุไม่ชอบพี่ก็ไม่เป็นไรนะ.....แต่ขอแหวนพี่เถอะ.....ถ้าพี่ยูกลับมาไม่เห็นแหวนวงนี้อยู่บนหัวเตียงได้อาละวาดแน่ๆเลย....นะ....พี่ขอนะ"
ยาบุเหล่ตามองคาเมะ....มองทางหางตาแบบนั้น....ไม่ชอบเลย....
"อะๆก็ได้.....ให้ก็ได้......ความจริงผมก็ไม่อยากเล่นหรอกไอ้แหวนของตาลุงติงต๊องเนี่ยะ...."
โยนใส่คาเมะ.....แทบจะรับไม่ทัน....พฤติกรรมทำไมแย่ลงขนาดนี้.....มีเรื่องกดดันอะไรรึเปล่า.....ต้องมีปัญหามาก่อนแน่ๆ.....ไม่งั้นไม่ทำอย่างนี้หรอก
"งั้นยาบุลงมาจากเตียงก่อนนะ...พี่ขอเก็บผ้าปูที่นอนของป๊ะป๋าไปซักก่อน.....ได้มั้ยคับยาบุ..."
"ก็เอาดิ....ทำให้ดีด้วย...ถ้าทำไม่ดีผมมีสิทธิ์ฟ้องป๊ะป๋า....ผมทำให้พี่เลิกกับป๊ะป๋าได้นะจะบอกให้"
พยายามไม่ใส่ใจกับเรื่องที่ยาบุพูด.....ทั้งๆที่ต่อไปมันก็ต้องเป็นความจริงเข้าซักวัน.....
ยังคงเก็บเตียงต่อไป...แต่แล้ว.....สายตาของคาเมะ....พบกับบางอย่าง
แผงยาจำนวนมาก.....มีหลายชุด.....วางกองอยู่ตรงกระเป๋าใบน้อยของยาบุ.....
บนฉลากยา....เขียนว่า.....

คาเมะที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง.....หยิบขึ้นมาดู.....
หันหน้าไปหายาบุที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงยูอิจิ......สงสัยบางอย่าง
"ยาบุ....นี่ยาของยาบุใช่มั้ยคับ"
คาเมะชูแผงยาขึ้นมา.....เพียงแค่ยาบุเห็นแค่นั้น....
รีบวิ่งมา...แย่งแผงยาคามือ....แล้วแถม......
ยังตบหน้าคาเมะไปฉาดนึง....มือน้อยๆก็ทำให้รู้สึกเจ็บนิดๆ
"ยาบุตบพี่ทำไม....."
"อย่ามายุ่งกับของๆชั้นอีกเป็นครั้งที่สอง....รู้ไว้ซะด้วย.....!!"
"ยาบุ!!!"

* * *