นั่นไง..เอาแล้วมั้ยล่ะ..ไอ้ตัวเล็กนี่จะทำอะไรให้มันเป็นเรื่องใหญ่อีกแล้ว
"ชั้นไม่อนุญาตไม่มีทางให้นายทำอย่างนั้นหรอกคาเมะ"
"ทำไมล่ะจิน.ยาบุน่าสงสารนะ..เค้าอยากออกไปข้างนอกออก"
"แล้วนายรู้ได้ยังไงว่ายาบุอยากออกไปถ้าเกิดเค้าออกไปแล้วร่างกายเกิดทรุดมากกว่านี้..เวลาสองเดือนที่เหลืออยู่มันอาจจะลดเหลือแค่2อาทิตย์ก็ได้"
"โธ่จินให้ชั้นพายาบุออกไปข้างนอกเถอะนะอยุ่ในนี้ยาบุก็คิดแต่เรื่องนั้นน่ะ..มันจะไม่ทำให้ทรุดไปมากกว่านี้เหรอ"
จินเงียบ..ความจริงในใจ..ก็อยากจะทำอย่างนั้นเหมือนกัน
แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นที่มันร้ายแรงมากๆ..คราวนี้ไม่ใช่แค่ยาบุที่จะต้องไป.
คาเมะ..อาจจะโดนไปด้วยก็ได้.โทษฐานที่ย่นเวลาอายุของยาบุให้สั้นมากกว่าเดิม
ทำใจแข็ง..บอกปัดสิ่งที่ตรงข้ามกับใจ.อย่างน้อยๆก็อาจจะทำให้ชีวิตยาบุยืดไปได้มากกว่านี้
"ชั้นพูดคำไหนคำนั้น.อย่าพยายามเลยคาเมะชั้นไม่ได้ห่วงยาบุคนเดียว.ถ้าเกิดอะไรขึ้นคนที่ชั้นจะห่วงมากกว่านี้ก็คือนาย..เลิกล้มความคิดนั้นเถอะนะ"
"หูยยย..จินน่ะ..อย่าทำแบบนี้สิ..จิน"
เดินหนีไอ้ตัวเล็กที่ทำท่าจะไม่ยอมอย่างเดียวต้องทำอย่างนี้..ไม่งั้นได้ใจอ่อนแน่ๆ
"จินน่ะนะๆๆๆให้ชั้นพายาบุออกไปข้างนอกเถอะนะ"
"ไม่ได้..พูดคำไหนคำนั้น.เดี๋ยวนายอยู่นี่ก่อนนะ..ชั้นออกไปโทรศัพท์หาไอ้ยูแป๊บ..จะให้มันมารับนายกลับบ้านซะที"
"ไม่กลับนะจิน..จะให้กลับทำไมล่ะ.."
"ก็วันนี้เวรชั้นเฝ้าตอนกลางคืน..นายก็ต้องกลับบ้านไปพักได้แล้ว..นั่งเฉยๆไม่ต้องมาขอร้องอีกเพราะชั้นจะไม่ใจอ่อนอีกแล้ว..เข้าใจมั้ย??"
"จินน่ะ.!!"
นั่งลงที่ข้างเตียงยาบุแรงๆ.กอดอกแน่น.งอนนะจิน..งอนแรงด้วยคราวนี้
"อย่าทำตัวเป็นเด็กนะคาเมะ.ถ้าทำแบบนี้อีกชั้นจะไม่ให้นายมาเยี่ยมยาบุอีกเลยคอยดู"
ยื่นคำขาดก่อนจะเดินออกมาข้างนอก
ลงลิฟต์มาที่ชั้นล่าง..เดินไปทางด้านร้านขายของของโรงพยาบาล

* * *

มาที่โทรศัพท์สาธารณะของโรงพยาบาล.กดเบอร์หายูอิจิ.ในใจก็ยังคิดถึงแต่เรื่องที่คาเมะขอ.
จะให้ดีมั้ยนะ??
*บ้านนากามารุคับผม*
"ไอ้ยูชั้นจินนะ..แกมารับคาเมะไปที่คอนโดหน่อยดิ.."
*อ้าว..แล้วแกไม่ไปเองวะ..อยู่บ้านเดียวกันก็รับกลับกันเองดิ..ชั้นไม่ยุ่งเว่ย*
"วันนี้เวรชั้น..ต้องเฝ้ายาบุแกช่วยชั้นหน่อยเหอะ..พรุ่งนี้คาเมะมีสอบให้กลับไปอ่านหนังสือดีกว่า.อยู่นี่คิดฟุ้งซ่านว่ะ"
*แล้วมันคิดอะไรขนาดนั้นวะ.แกถึงจะไล่มันกลับ*
"ก็.???"
ยังไม่ทันจะพูดจบ..ความรู้สึกที่เหมือนกับมีใครมองอยู่..มันก็เข้ามา
จินหันขวับ.แต่ว่า..ไม่เห็นมีใครซักคน
*ไอ้จินเป็นอะไรวะ*
"รู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ว่ะเดี๋ยวแป๊บนะ"
หันกลับไปอีกครั้ง..ความรู้สึกที่ว่ามีเมื่อกี๊.มันกลับมาอีกแล้ว
และคราวนี้
"เฮ้ยยย..ใครวะ!!"
ตะโกนลั่นโรงบาล..เสียงดังเข้าไปถึงในโทรศัพท์..
*เป็นไรวะจิน*
"แค่นี้ก่อนนะเว่ย.แกมารับคาเมะเลย..เข้าใจนะ!!!"
วางหูลงจนเสียงดังไปทั่วรีบวิ่งไปทางประตูทางเข้าโรงพยาบาล..
เห็นหลังใครบางคนที่ตามตัวเองมา..เมื่อกี๊นี้..และตอนนี้..ก็กำลังวิ่งหนีเค้าอยู่
"ใครน่ะ..อย่าหนีนะ..!!"
เรียกร่างที่กำลังวิ่งให้หยุดอยู่กับที่ร่างของผู้หญิงที่ใส่ชุดแส็คสีฟ้า.วิ่งในระยะที่ไม่ห่างกันมากนัก
ส้นสูงที่ใส่มา..ช่วยจินจนได้
ส้นหัก..ร่างผู้หญิงคนนั้น..เลยล้มลงไปที่พื้นวิ่งหนีอีกก็ไม่มีประโยชน์หรอก
"เธอเป็นใครตามชั้นมาทำไม??"
วิ่งเข้าไปยืนใกล้ๆ..ฉุดแขนของผู้หญิงคนนั้นให้ยืนขึ้น
"ห๊ะ..คุณอา!!"
ในที่สุดก็เห็นหน้าของคนที่วิ่งตามมาได้ยังไงไม่ได้บอกซะหน่อย
"ชั้น.ชั้นจะกลับแล้ว..จินคุงปล่อยชั้นเถอะนะ"
"ไม่..จนกว่าคุณอาจะบอกว่าคุณอามาที่นี่ได้ไง..ตามผมมาใช่มั้ย"
สายตาเกรี้ยวกราดของจิน..จ้องลึกลงไปถึงแววตาของแม่ยาบุ..ยังงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตามเค้ามาตอนไหนกัน??
"ชั้นเปล่านะชั้นไม่ได้"
"จะไม่ได้ตามได้ไง.ถ้าไม่ได้ตามแล้วคุณอามาทำอะไรที่นี่ล่ะ!!"
"ชั้นชั้นก็มาหาลูกชั้นน่ะสิชั้นเป็นแม่เค้าชั้นควรจะได้พบลูก..ไม่ถูกเหรอ!!"
"ไอ้ถูกน่ะมันถูกแต่ผมไม่อนุญาต.บอกผมมาดีกว่าว่าคุณอารู้ได้ไงว่ายาบุอยู่ที่นี่"
"ก็ชั้นโทรไปถามลุงเธอเค้าบอกว่าลูกชั้นอยู่ที่นี่นี่นา..ถ้าจะว่าก็ไปว่าลุงเธอนะชั้นไม่เกี่ยว!!~"
จินค่อยๆปล่อยมือที่บีบแขนเรียวนั้นจนแน่น..อารมณ์เริ่มเย็นลงแต่ก็เริ่มโมโหลุงตัวเองเหมือนกัน
ไปบอกทำไมว่าอยู่ที่นี่.แต่ความจริงก็ผิดที่ตัวเค้า..ที่ไม่ยอมกำชับคุณลุงก่อนหน้านั้น
"ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ผมคิดก่อนแล้วผมจะตัดสินว่าคุณอาควรจะได้พบยาบุรึเปล่า"
"แล้วเมื่อไรล่ะที่เธอจะคิดได้..ชั้นก็อยากจะเจอลูกชั้นเหมือนกัน..ชั้นคิดถึงลูกชั้นๆผิดด้วยเหรอ"
จินไม่พูดอะไรต่อ.แม่ยาบุทำไมถึงอยากจะมาพบเอาป่านนี้.นี่ถ้ายาบุไม่เป็นอะไรเลย
คุณอาคุมิโกะคนนี้..จะเคยนึกถึงลูกบ้างมั้ย??
"ไม่ผิดหรอกครับแน่นอนคุณอาเป็นแม่เค้า.คิดถึงเค้าได้เสมอแต่ผมถามอะไรซักหน่อยได้มั้ย.คำถามนี้คุณอาต้องตอบผมตามความจริงด้วย"
จินเงียบไปพักใหญ่..เอ่ยคำถามที่ผู้หญิงคนนึงพูดไม่ออก
"คุณอาน่ะคิดว่าถ้าได้ยาบุไปแล้ว..คุณอาจะเลี้ยงเค้าได้ดีเหมือนกับที่พ่อผมเลี้ยงรึเปล่า"
"ทำไมเธอพูดอย่างนั้น.นั่นลูกชั้นนะ"
"รู้ครับว่าเป็นลูก.ตลอดสองปีที่พ่อผมได้ตายลงไป..คุณอาเลี้ยงยาบุให้อยู่ในลักษณะไหน..อย่านึกนะว่าผมไม่รู้.."
"แล้วเธอรู้อะไรมากกว่านี้เหรออาคานิชิ จิน.."
"ก็รู้ว่า..ที่คุณอาเลี้ยงยาบุตอนอยู่สิงคโปร์น่ะ.ไม่ค่อยใส่ใจเค้าเท่าไรหรอก..ช่วงที่ผมไปจัดการเรื่องศพพ่อที่สิงคโปร์..คุณอาก็เอาแต่เอาใจญาติทางพ่อจนปล่อยให้ยาบุต้องเล่นอยู่คนเดียว.อีกอย่าง.คุณอารู้ว่ายาบุเป็นโรคหัวใจแต่ก็ไม่เคยดูแลให้เค้าแข็งแรง.คุณอาให้กินแต่ยาอะไรก็ไม่รู้..แถมวันที่มาที่บ้านผม..คุณอาก็ให้มาแต่แผงยาที่มันเหลือแค่ไม่กี่เม็ด..สงสัยล่ะสิว่าผมรู้ได้ยังไง..คาเมะไงครับเค้ารู้ทุกอย่าง..เค้าดูแลยิ่งกว่าแม่แท้ๆอย่างคุณอาซะอีก!!"
พูดไม่ออกจริงๆจินพูดดักคอดักหมดทุกทาง.จำนนต่อคำพูดที่เป็นจริง
"อีกอย่างนะวันนั้นที่สิงคโปร์ผมบอกว่าผมจะเอายาบุไปดูแลที่เกาหลีเองคุณอาก็ไม่ยอม.อยากจะเอาลูกไว้ไอ้ผมนี่ก็โง่นะ..ไว้ใจคนอย่างคุณอาได้ไงก็ไม่รู้ปล่อยให้เด็กมันอยู่กับคนที่เห็นอะไรฉาบฉวยมากกว่าสิ่งที่ยืนยงน่าเห็นใจยาบุนะครับที่มีแม่อย่างคุณอา"
คำพูดของจิน..กำลังจะสั่งน้ำตาของคุมิโกะให้ไหลลงมาอย่างตั้งใจจินไม่ได้คิดจะสงสารอะไรเลยซักครั้ง
"อย่าร้องนะครับเดี๋ยวผมจะสงสารไม่ออกดีไม่ดีผมอาจจะไล่คุณอาไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้"
"เธอมันใจร้ายที่สุดชั้นเป็นแม่เค้า..ชั้นอยากพบเค้า.ไหนเธอว่าถ้ายาบุเรียกหาชั้นเธอจะให้ชั้นไปหาลูกไง"
"แต่ในเมื่อเค้ายังไม่เรียก..คุณอาก็ไม่มีสิทธิ์..กลับไปซะ.อย่าให้ผมต้องไล่เลย.เชิญครับ"
คำพูดเรียบๆแต่ทว่าทำให้คนฟัง..รู้สึกเหมือนมีดบาดลึกไปถึงจิตใจ..คุมิโกะ.จำต้องเดินกลับไป.ในทางที่ตัวเองได้เดินผ่านมา.
ยิ่งทำแบบนี้.โอกาสที่จะได้พบลูก.ก็น้อยลงทุกที
จินไม่มีทางยอมแล้วล่ะ.ทำใจซะเถอะ?

* * *

ตั้งแต่วันนั้น.จินไม่เคยปล่อยยาบุให้คลาดสายตาซักนิด.
สั่งกำชับทุกคนที่มาเฝ้ายาบุ..ห้ามคนแปลกหน้าเข้ามาทั้งนั้น
โดยเฉพาะผู้หญิงคนนั้น.แม้กระทั่งปลายเท้าก็ห้ามเหยียบลงบนพื้นห้องๆนี้
จินจะรู้มั้ย.ว่ายิ่งกักตัวยาบุมากเท่าไร.อาการยิ่งแย่ลง..
จากที่ซีดอยู่แล้ว..ยิ่งซีดหนักเข้าไปอีกแถมวันนี้ยังมีไข้ด้วย.
ถ้าร้ายแรงกว่านี้..ความผิดจะตกอยู่ที่จินทั้งหมด..จินจะรู้บ้างรึเปล่า?
"พี่คาเมะคับ."
เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนรถเข็น..ร้องเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง
เสียงอ่อนแรงลงทุกที..ดวงตาอ่อนแสง..ซึมมากขึ้นกว่าทุกครั้งที่เจอ.
"หื๊มมม..ยาบุเรียกพี่เหรอ."
"ใช่พี่คาเมะเห็นท้องฟ้ามั้ย"
แหงนตามนิ้วเล็กๆที่ชี้ขึ้นไปบนนั้น..ท้องฟ้าที่สดใสต่างกับชีวิตของเด็กคนนี้ที่ริบหรี่ลงเต็มที
"เห็นสิสวยดีเนอะยาบุชอบใช่มั้ย..ถ้าชอบพี่คาเมะจะได้พาขึ้นมาดูบ่อยๆ"
"ไม่..ไม่ได้ชอบ.."
เด็กน้อยส่ายหัวแรงๆแต่แรงที่จะส่ายก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว
"ป๊ะป๋าอยู่บนนั้นใช่มั้ยพี่คาเมะ"
"ยาบุ??"
ถามอีกแล้วเหรอ..คำถามที่คาเมะตอบยากจริงๆ.หลายวันที่พามาบนนี้..ยาบุจะชอบถามแบบนี้ประจำ
"ผมต้องไปอยู่กะป๊ะป๋าบนนั้นรึเปล่าพี่คาเมะที่นั่นสนุกเหมือนที่นี่มั้ย"
"ยาบุไม่ต้องพูดแล้วนะ..ยาบุพูดเรื่องอื่นดีกว่า..นะคับ"
"ผมไม่อยากไปอยู่ที่นั่นอยากอยู่กับพี่คาเมะอยู่เป็นเพื่อนผมนะ"
"รู้แล้ว..พี่อยู่เป็นเพื่อนยาบุทุกวันเลย..ยาบุไม่ต้องกลัวนะ..ยาบุต้องอยู่กับพี่ตลอดไป"
นั่งลงข้างหน้า..ดึงร่างของเด็กน้อยให้ซบลงกับอกตัวเองน้ำตามันไหลลงมาจนได้.
รับไม่ได้หรอกนะ..ถ้ายาบุจะต้องตาย..กำลังอยู่ในช่วงที่มีความสุขไม่มีเรื่องขัดแย้งกัน..
แต่ทำไมเวลาเหล่านั้นมันสั้นขนาดนี้?
"พี่คาเมะ..เหลืออีกกี่วันเหรอ..ป๊ะป๋าจะมารับผมด้วยอะไร??"
"ไม่มีใครมารับยาบุไปไหนทั้งนั้นพี่ไม่ให้ยาบุไปหรอกนะ..!!"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นผมจะลอยได้เหมือนซุปเปอร์แมนรึเปล่า..ผมพาพี่คาเมะเหาะไปกับผมได้มั้ย?"
"คนเหาะไม่ได้หรอกนะยาบุยาบุเป็นคนธรรมดา.ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกเข้าใจมั้ย"
"แต่ถ้าผมกลายเป็นอย่างป๊ะป๋า..ผมก็คงทำได้.ใช่มั้ยพี่คาเมะ"
"โธ่เอ๊ยยย.ยาบุพี่บอกว่าไม่ต้องพูดไงล่ะยาบุจะต้องเป็นคนที่แข็งแรง..เป็นคนดีเชื่อพี่!!"
เสียงเล็กๆที่เฝ้าแต่ถามเรื่องเหล่านั้นเงียบลง.ได้ยินแต่เสียงร้องไห้ของคาเมะตลอดเวลา
"พี่คาเมะร้องไห้ทำไมอย่าร้องสิผมไม่ชอบนะ"
เอื้อมมือเล็กๆไปเช็ดน้ำตาที่เปื้อนแก้มใสอมชมพูออกเบาๆมือที่เช็ดอย่างลวกๆมันทำให้คาเมะคิดตลอดเวลา
สิ่งที่ยาบุทำแบบนี้..ในวันข้างหน้า..มันจะเกิดขึ้นอีกมั้ย??
"ยาบุอยากไปไหนอีกรึเปล่า..ลงไปเดินเล่นที่สวนข้างล่างนี่มั้ย.พี่พาไป"
"ไม่ไม่อยากลงไปไหน..พี่คาเมะ..คิดถึงแม่"
นั่นไง..ได้ยินมั้ยคาเมะ.
ยาบุพูดออกมาแล้ว..ว่าคิดถึงแม่..
กีดกันแม่ลูกมันจะดีเหรอแล้วจินล่ะ..จินจะยอมมั้ย?
"อยากเจอแม่..พี่คาเมะพาแม่มาหาผมหน่อย"
"พี่ยังไม่เจอแม่ยาบุเลยนะจะพามาได้ยังไง"
"นะๆ..พี่คาเมะ.พาแม่มาหาหน่อยได้มั้ย"
อึกอักพูดไม่ออก..ถ้าทำอย่างนั้นแล้วจินรู้..จินต้องโกรธแน่ๆ
"พี่จะพามานะ.ยาบุเข้าห้องเถอะ."
"พี่คาเมะใจดีจัง..สัญญาแล้วต้องทำให้ได้นะ."
ยื่นนิ้วก้อยให้..คาเมะจำต้องเกี่ยวตอบกลับ..เพื่อความสบายใจของเด็ก
รอยยิ้มที่ดูอ่อนล้านั้นมันมีความหวังซ่อนเร้นไว้มากมาย
"พี่จะทำให้ยาบุนะคับ..เข้าห้องกันเถอะนะ..อากาศข้างนอกเย็นเดี๋ยวไข้กลับ.."
"อื้อ!!..พี่คาเมะคับเหนื่อยจัง..มันเหมือนจะไม่ไหว"
ยาบุลูบๆที่หน้าอกข้างซ้าย.เอาอีกแล้วเหรอ..ยาบุบ่นเหนื่อยอย่างนี้มาหลายครั้ง.หลายวันแล้ว
สัญญาณนี้..กำลังจะทำให้คนรอบข้างรู้ใช่มั้ย..ว่ายาบุกำลังจะ???
"งั้นรีบเข้าห้องเถอนะ.ยาบุเอนหลังพิงไปก็ได้เดี๋ยวถึงห้องพี่คาเมะจะให้ลุงยูอิจิอุ้มขึ้นเตียงนะคับ"
ลุกขึ้นไปที่ด้านหลังเข็นรถที่มีเด็กน้อยนอนหลับอย่างเหนื่อยอ่อน..ตัวที่เล็กๆนั้น..มาถึงวันนี้..มันกลับเล็กลงไปอีก..
ภาพของการสัญญาเหล่านั้น..มันเหมือนกับที่คาเมะเคยทำกับยาบุเมื่อวันที่เจอกันในตอนแรก
ยาบุบอกให้คาเมะเลิกคบกับจิน.คาเมะไม่ได้อยากจะทำแต่ก็ต้องสัญญา
แต่มาวันนี้.เวลาเปลี่ยน.คนเปลี่ยนคำสัญญาก็เปลี่ยน
คาเมะเต็มใจอย่างมากที่จะทำให้..เพราะรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย..
แต่ถ้าจะบอกจิน..จินจะยอมรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย..
ขอให้จินยอมทีเถอะ~~

* * *

"ไม่เด็ดขาด.ชั้นไม่ให้คนแบบนั้นมาเจอกับน้องชั้นหรอก!!"
จินยื่นคำขาดโมโหมากๆกับสิ่งที่คาเมะพูดออกมานั่งลงแรงๆที่โซฟาหน้าทีวีในคอนโดหรู
"แต่นี่ยาบุขอนะจิน"
ตามมานั่งใกล้ๆที่พื้น..มือเรียวทั้งสองข้างเขย่าขาจิน..เชิงอ้อนวอน..
"ผู้หญิงคนนั้นชั้นไม่ต้องการให้มาพบยาบุถึงยาบุจะตายชั้นก็ไม่ให้เค้ามาเผาผีหรอก!!"
"แล้วจินไม่สงสารเด็กเหรอ..ไหนจินบอกว่าถ้ายาบุขอก็จะให้แม่เค้ามาเจอไง"
"แต่ชั้น..ไม่อยากให้ยาบุร้องไห้.ร่างกายของยาบุเริ่มทรุดหนักลงทุกที..เค้าไม่ไหวแล้วนะคาเมะ.."
"แต่มันก็ได้เลวร้ายนี่นา.ในเมื่อยาบุใกล้จะใกล้จะ."
คาเมะพูดไม่ออก..มีแต่เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น.ไม่อยากนึกถึงแต่ทำไมภาพมันขึ้นมาได้..ไม่เข้าใจ
"คาเมะอย่าร้องสิ..หยุดร้อง!!"
ตวาดนิดๆ.พยุงร่างนั้นให้ขึ้นมานั่งข้างๆ..เช็ดน้ำตาให้จนมือจินเปียกไปหมด
"จิน..ยาบุใกล้จะตายแล้ว..จินทำเพื่อเด็กแค่นี้ไม่ได้เหรอ..ทำให้ยาบุเค้ามีความสุขครั้งสุดท้ายไม่ได้เหรอ"
ร้องไห้หนักขึ้น.งอแงเหมือนเด็กๆ..จินคว้าร่างที่ยังสะอึกสะอื้นให้ซบลงกับไหล่กว้างของตัวเองมือน้อยๆคว้าเอาตัวของจินกอดจนแน่น.ร้องไห้จนตัวสั่น
"อย่าร้องสินายใช้ไม้นี้ทำให้ชั้นใจอ่อนอีกแล้วนะ.."
"ชั้นไม่ได้เสแสร้งอะไรทั้งนั้น..ชั้นขอจินแค่นี้จินทำให้ชั้นไม่ได้เหรอ.."
"ได้สิ..ทำไมจะไม่ได้เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นจะพาเค้าไปเจอยาบุเองนายน่ะไม่ต้องร้องแล้วขี้แยเป็นเด็กไปได้"
"จินไม่โกหกนะ.."
ละออกจากไหล่นั้น..ยื่นมือให้จินจับ
"จับมือสัญญา..ถ้าผิดคำสัญญาขอให้คนที่นายรักมากๆ..หายไปจากโลกนี้..ไม่ก็ตายไปจากโลกนี้เลยด้วย"
"ทำไมพูดอย่างนั้น..มันเข้าตัวเองหมดเลยนะคาเมะ"
คาเมะดักทางจินหมดทุกทาง.ก็รู้นี่ว่าจินน่ะรักคาเมะมากกว่าใคร..รักมากถึงมากที่สุด.ถ้าเป็นอะไรไปล่ะก็..จินคงจะแย่
จับมือตอบกลับคนรักตัวเล็กๆที่นั่งอยู่ข้างๆยิ้มให้บางๆก่อนจะรับร่างนั้นมากอดต่อ.
ความรู้สึกกลัวบางอย่างมันเข้ามาแล้ว..จินกลัวอะไร..
ทั้งๆที่สัญญากับคาเมะดิบดีว่าจะพาแม่ยาบุมาหาแต่ทำไมนะ..ถึงกลัวได้ขนาดนี้
เพราะคำขอเมื่อผิดคำสัญญาที่คาเมะตั้งขึ้นมารึเปล่าถึงได้ทำให้เกิดความรู้สึกแบบนั้น
ไม่หรอกขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย.ได้โปรดเถอะ.พระเจ้า???
..
.
.

..
.
วันต่อมา.
"ยาบุคับยังเหนื่อยอยู่มั้ย"
คาเมะถามในขณะที่ยาบุกำลังจะตื่นขึ้นมา..ดวงตานั้น.ทำไมทำให้คนมองรู้สึกว่ามันลืมขึ้นไม่ไหว
"ไม่เหนื่อยแล้วพี่คาเมะ.แม่ล่ะ?"
คำถามแรกเมื่อตื่นขึ้น.คำพูดที่มั่นใจแบบนั้น.เพราะเชื่อว่าจินต้องทำได้
"เดี๋ยวแม่ยาบุก็มาแล้วนะรอแป๊บนึง.พี่จินกำลังพามานะคับ"
ปรับหมอนให้ตั้งฉากกับหัวเตียง.พยุงร่างของเด็กให้นั่งพิงกับหมอน
เอื่อมมือจับแก้มยุ้ยๆยิ้มให้อย่างอ่อนโยน.
จินพามาเร็วๆเถอะอยากเห็นยาบุมีความสุขเต็มทนแล้ว
จะทำให้ชั้นได้มั้ยนะ?
"แกร๊ก!"
"จิน!!"
คาเมะยิ้มดีใจซะมากมายพอเห็นร่างสูงเดินเข้ามาภายในห้อง..
มองไปทางข้างหลัง..หวังจะให้มีคนตามมาด้วย.แต่ว่า..
ทำไมไม่มี???
"ยาบุเป็นไงบ้าง..ดีขึ้นมั้ย?"
ยิ้มเข้ามาหายาบุ..ยีหัวเด็กเล่น
ใบหน้านั้นเหมือนกับกำลังปิดบังอะไรอยู่
"จิน..แม่ยาบุล่ะ??"
คาเมะอยากรู้คำตอบจากปากจินเหลือเกิน..สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะพามาแต่ตอนนี้แม้แต่ร่างของผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่เห็น
จินไม่ตอบคำถาม..กลับเล่นกับยาบุซะเฉยๆ
"พี่จิน.อยากเห็นแม่"
ยาบุเรียกร้องอีกครั้ง..ก็คาเมะบอกเองว่าจินจะพามาแต่ว่า..หายไปไหน
"ยาบุอย่าเพิ่งสนใจเลยไหนบอกพี่ซิวันนี้ทำอะไรไปบ้าง"
"พี่จินจะหาแม่"
ยาบุเรียกร้องมากขึ้น..คาเมะจับสังเกตหน้าตาจินได้เป็นอย่างดี..แม่ยาบุ..ตามมาไม่ได้ใช่มั้ย
"แม่ยาบุเค้าบอกว่าวันนี้เค้าไม่ว่าง.ไว้มีเวลาแล้วเค้าจะมาหายาบุเชื่อพี่จินนะ"
สีหน้าของยาบุเศร้าลงไปตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ไหนพี่คาเมะบอกว่าแม่จะมาในที่สุดก็ไม่มีใครมาซักคน
"แล้วเมื่อไรที่จะเจอแม่ล่ะ.พี่จินต้องพาแม่มาให้ได้นะ"
ยาบุเขย่าแขนของจินสายตาอ้อนวอนวิงวอนแบบนั้น.ทำให้จินรู้สึกผิดกับเรื่องบางเรื่อง
ยาบุคงไม่รู้หรอกว่าที่แม่ยาบุไม่ได้มา.เพราะจินโกหกทั้งนั้น
"พี่จะพามาให้ได้เลยยาบุนอนเล่นก่อนดีกว่าเดี๋ยวใกล้เวลาอาหารเที่ยงพี่จะเข้ามาเรียกเรานะ"
พยักหน้ารับรู้ช้าๆใบหน้าที่สิ้นหวังจนคนเห็นก็นึกสงสาร..จินทำอะไรลงไปจะรู้บ้างมั้ย
"จินอยากคุยด้วยออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้"
ร่างสูงมองร่างเล็กๆที่ออกคำสั่งกับเค้า..ในเมื่อทำอะไรให้คนสำคัญผิดหวัง.ก็ต้องยอมรับความจริงแล้วล่ะ
"จะว่าอะไรชั้นใช่มั้ย"
จินพูดกับร่างเล็กๆที่ยืนหันหลังให้ตัวเองข้างๆหน้าต่างห่างกับห้องของยาบุพอสมควร
แววตาของคาเมะ..หันกลับมาจ้องที่ตัวจิน.นิ่งและยาวนาน
"จินรู้ตัวด้วยสินะ..สัญญาอะไรกับชั้น.ลืมแล้วเหรอ"
"ไม่ลืมหรอกแต่ว่าชั้น..ทำไม่ได้"
"ทำไมถึงทำไม่ได้..จินอยากให้คำพูดตอนผิดสัญญาที่ชั้นบอกเอาไว้เป็นจริงเหรอ?"
นึกถึงที่คาเมะเคยบอกเอาไว้..ถ้าผิดสัญญาขอให้คนที่รักที่สุดมีอันเป็นไป..
ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น..ไม่อยากเลยจริงๆ
"บอกชั้นหน่อยได้มั้ย..ทำไมจินถึงทำไม่ได้"
จินยังคงยืนนิ่ง..ปากมันไม่ขยับ..เพราะความไม่กล้ากลัวที่จะเห็นคาเมะบึ้งตึง..กลัวจะทำให้คาเมะไม่พอใจ
"รู้อะไรรึเปล่าจินน่ะ.โกหกชั้นสองเรื่องแล้วนะ"
"สองเรื่องอะไร?"
ไม่เข้าใจ..คำพูดของคาเมะ..สองเรื่องงั้นเหรอเรื่องนี้ก็ใช่แล้วอีกเรื่องล่ะ
"เรื่องแรก..ตอนที่จินไปพูดกับหมอแล้วจินกลับมาบอกชั้นว่ายาบุปกติดีอย่านึกนะว่าชั้นหลอกได้ง่ายๆ"
สายตาของจินหลุบต่ำลงเบื้องล่าง..รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
"จินน่ะบอกได้แค่ปาก..แต่แววตาคนละเรื่องกัน..ชั้นรู้ว่าจินไม่อยากให้ชั้นกลุ้มใจ..แต่วันที่ผ่านๆมา..อาการยาบุมันทรุดลงจนชั้นยังตกใจ..ไอ้ที่บอกว่าปกติดีน่ะจินเอาไปหลอกยาบุเถอะนะอย่ามาหลอกชั้นเลย"
"งั้นนายก็เข้าใจชั้นใช่มั้ยคาเมะ..เพราะว่าห่วงเลยต้องทำ"
คอตก.รู้สึกผิดอย่างจริงๆจังๆ..ไม่กล้าโกหกคาเมะหรอกถ้าไม่จำเป็นจริงๆ
"ชั้นว่าตอนนี้คนที่ควรจะห่วงน่ะ..เป็นยาบุมากกว่าชั้นจะเป็นยังไงจินอย่าเพิ่งมาสนใจได้มั้ย.ช่วยตามแม่มาให้ยาบุทีเถอะ..ยาบุเค้าร้องเรียกแล้วจินก็รู้นี่"
"แต่ชั้นยังไม่พร้อมที่จะพาแม่ยาบุมาที่นี่..ชั้นกลัวถ้ายาบุเห็นแม่เมื่อไร..จะต้องกลับไปอยู่กับแม่.แล้วนายลองคิดดูสิ..ถ้ายาบุไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น..ที่นายก็รู้ดีว่าเค้าดูแลลูกไม่ได้..มันจะเป็นไง.ยาบุจะไม่ยิ่งตายเร็วไปมากกว่านี้เหรอ..นายเห็นใจชั้นบ้างมั้ย..คิดถึงใจของชั้นบ้างมั้ยคาเมะชั้นก็ไม่ได้ต้องการจะเสียน้องชั้นไปเร็วหรอก..พ่อฝากให้ชั้นดูแลยาบุให้ดี..ชั้นก็จะดูแลจนกว่าชีวิตเค้าจะถึงศูนย์..นายได้ยินชัดรึยัง!!"
จากเสียงพูดธรรมดากลายเป็นระบายอย่างเหลืออด..ที่เห็นจินเงียบไม่พูดอะไรไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น..ความจริงแล้ว..เก็บกดจนอยากจะระเบิดออกมา..มันกลุ้ม..กลัว..หวั่นใจทุกความรู้สึกใครจะเชื่อว่ามันรวมอยู่ในร่างๆนี้ร่างที่เก็บอะไรไว้มากมาย..แต่ไม่เคยบอกใคร?
"จิน..ชั้น.ชั้นขอโทษ.."
ร่างเล็กๆเดินเข้ามาหาจินที่เพิ่งระบายสิ่งอัดอั้นลงมาทั้งหมด..ยืนหอบจ้องหน้าคาเมะด้วยแววตาที่ขอความเห็นใจ..มือเล็กๆลูบไล้ตรงแก้มนิ่มของร่างสูงเพื่อบรรเทาความกังวลที่มีอยู่..กอดซบแนบกับอกอุ่นๆที่ตอนนี้หายใจรุนแรง..อาจเป็นเพราะความกลัวก็เป็นได้..ที่ทำให้จินเป็นแบบนี้
"ชั้นเข้าใจแล้ว.จินไม่ต้องพามาก็ได้..ไม่ต้องตามแล้ว"
"แต่ถ้าชั้นไม่ทำ.คำพูดที่นายแช่งไว้ตอนท้ายมันอาจจะเป็นจริงก็ได้"
"งั้นชั้นถอนคำพูดแล้วไม่มีใครเป็นอะไร..ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นโมฆะ..โอเคมั้ย.จินใจเย็นๆนะ"
มือเล็กเรียวลูบแผ่นหลังแกร่งเบาๆ..ลมหายใจที่รุนแรงเพราะความกลัดกลุ้มของจิน..มันค่อยๆคลายลงกอดตอบสัมผัสอบอุ่นที่ร่างเล็กๆนี้หยิบยื่นให้อย่างอ่อนโยน
เห็นความอ่อนแอนั้นมั้ยคาเมะ?
ชั้นอายนะอายที่จะแสดงมันออกมา..
แต่ถ้าไม่ใช่นาย.ชั้นก็ไม่มีทางทำแบบนี้หรอก
ถ้าไม่รักจริงๆชั้นไม่ทำ!

* * *

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว.
ยาบุไม่ดีขึ้นเลยซักครั้ง.
เหนื่อยง่ายเจ็บหน้าอก.หายใจหอบถี่เป็นบางครั้ง..
หรือบางทีก็หยุดหายใจไปซะเฉยๆ
น้ำตาคาเมะ.ไหลลงมาทุกครั้งเมื่อเห็นภาพนั้น..
ทุกๆวันยาบุจะเรียกร้องหาแม่เรียกร้องอยุ่ทุกวัน..
อยากตามให้มาหาแต่อีกใจก็ห่วงจิน.
จินไม่ต้องการ.แต่ยาบุต้องการ..คาเมะจะเลือกแบบไหนดีล่ะ.
มันลำบากใจ..รู้มั้ย?
"ยาบุเป็นไงบ้างคับ.ดีขึ้นมั้ย"
จับมือน้อยๆนั้น..บีบเบาๆ..ให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆ
แต่สีหน้าที่เหลืองซีด..ไม่มีสีเลือดแบบนั้น.มันจะดีขึ้นได้ยังไง.
นอนรอความตายชัดๆ
"พี่คาเมะเมื่อ.เมื่อไร..จะพาแม่มา"
พูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ไหว..เสียงเหมือนขาดหายตลอดเวลา..แผ่วเบา..ไร้ซึ่งความสดใสที่เคยมี
"แม่..แม้เค้า..ไม่ว่าง"
บอกด้วยความฝืนใจ..อยากพามาใจแทบขาดแต่ว่าเป็นห่วงจินเหมือนกัน..
"แล้วเมื่อไรพี่คาเมะคิดถึง..แม่~~"
"พี่รู้ยาบุอย่าเพิ่งพูดเลย..นอนก่อนนะ"
"ไม่เอา..จะหาแม่"
งอแงทั้งๆที่ตัวเองก็ดูจะทรุดมากลงไปทุกทีคาเมะลูบผมสีดำขลับนั้นเบาๆ..น้ำตาจะไหลแต่ถ้ายาบุเห็น.เดี๋ยวจะไม่สบายใจ
จะทำยังไงให้ยาบุคลายเรื่องที่นึกถึงนั้นได้
ทำยังไง..ยาบุถึงจะมีความสุขซักที..
ในหัวมันนึกเรื่องที่ตัวเองอยากจะทำมาตั้งนานขึ้นมาแต่ถ้าจินรู้..จะโกรธมากแค่ไหนกัน?
แต่แค่ครั้งเดียวเพื่อชีวิตยาบุต่อให้จินโกรธ..ก็ไม่เป็นไรหรอก
"ยาบุอยากออกไปนอกโรงพยาบาลมั้ย?"
"ไป..ไหน??"
"ไปตามหาแม่..นะคับ"

* * *