*~* Please come back to me *~*

ตัดสินใจทำอะไรลงไป.รู้ตัวเสมอ
ขอโทษนะจินที่ต้องทำแบบนี้ในเมื่อติดต่อหาแม่ยาบุไม่ได้..ก็พาเด็กตามหานี่แหละ..
ดีที่สุด??
"พี่คาเมะ.จริงๆนะ"
"อื้ม..ยาบุจะได้เจอแม่ไงพี่ว่าแม่ของยาบุต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ"
"ไปเดี๋ยวนี้เลย..นะพี่คาเมะ"
"ตอนนี้ยังไม่ได้หรอกพี่ต้องไปพูดกับพยาบาลก่อนนะยาบุรอพี่แป๊บนึงนะคับ"
ลุกขึ้นจากข้างเตียง..ยิ้มให้เด็กน้อยบางๆ.ก่อนจะเดินออกมา
หวั่นใจ.ว่าทำอย่างนี้ดีแล้วเหรอ?
"ผิดต่อจินมากขนาดไหนก็รู้..แต่จะให้ทำไง..สงสารยาบุมากกว่าแล้วตอนนี้
เดินมาที่เคาน์เตอร์โรงบาล..มองหาพยาบาลที่เฝ้ายาบุประจำ
"มีอะไรรึเปล่าคะคาเมนาชิซัง."
"คือ.ผมจะพายาบุลงไปเดินเล่นที่สวนของโรงพยาบาลข้างล่างนี้น่ะฮะ..เลยจะมาขอรถเข็นหน่อย"
"เอ๊ะ!..แต่คุณหมอสั่งห้ามไม่ให้ออกไปนี่คะ.."
"เหรอฮะ.เอ..เมื่อกี๊รู้สึกคุณหมอจะมาบอกผมที่ห้องเลยนะว่าพาเด็กออกไปได้..จะได้เจออากาศบริสุทธิ์บำบัดจิตใจน่ะฮะ"
พยาบาลงง.อะไรกัน..ก็เมื่อกี๊เพิ่งโทรมาสั่งกำชับอยู่แหมบๆ
"จริงๆนะฮะ.คุณหมอยังฝากให้มาบอกคุณพยาบาลเลย.เห็นบอกว่าไม่ว่างมาบอกเอง..คนไข้เยอะ"
แววตาคาเมะส่งความจริงใจมาเต็มเปี่ยม..ถ้าไม่เชื่อก็บื้อเต็มที
แต่ถ้าเชื่อ..จะไม่บื้อกว่าเหรอ?
"โอเคค่ะ.ซักครู่นะคะ..เดี๋ยวดิชั้นเอารถเข็นมาให้"
ยังงอยู่นิดๆ.แต่ก็ทำตามคำสั่ง..เดินไปหามาซักพักกลับมาพร้อมกับรถเข็นเล็กๆคันนึง
"ได้แล้วค่ะ..อย่าไปนานนะคะ.ร่างกายยาบุคุงต้องพักผ่อนเยอะๆ"
"ฮะขอบคุณนะฮะคุณพยาบาล"
สำเร็จเดินเอารถเข็นหนีพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว..ไม่มีเวลามาให้ยืนจ้องหน้าหรอก..เดี๋ยวรู้ไต๋หมด
กลับเข้ามาในห้องยาบุนอนลืมตาอย่างอ่อนล้า..
มองรถเข็นที่คาเมะเอาเข้ามาดีใจจนแทบจะลืมป่วย
แต่ถ้าลืมได้ก็ดีน่ะสิ..
"ไปกันเถอะนะยาบุ.."

* * *

"ไอ้จิน..จะไปหายาบุตอนไหน"
ยูอิจิที่นอนอยู่บนโซฟาเหลือบตามองจินที่นั่งอยู่ตรงโซฟาเดี่ยวเหนือหัว
"เกือบเย็นๆนั่นแหละ"
น้ำเสียงหงอยกว่าเดิม.จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ไง
วันที่ยาบุใกล้จะจากไปไกลแสนไกลมันเหลืออยู่เพียงไม่กี่วันเอง
"คาเมะเฝ้ามากี่วันแล้ววะช่วงนี้ไม่เห็นหน้าแม่งคิดถึงว่ะ"
"ก็ตั้งแต่ยาบุนอนโรงบาลนั่นแหละ..ชั้นเองก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าหรอกทั้งๆที่นอนห้องเดียวกันแท้ๆ"
"ทำไงได้ล่ะตอนนี้ยาบุมันลูกรักคาเมะนี่หว่า"
"เหอะลูกรักคาเมะก็ยังดีกว่าลูกของคนแบบนั้นแล้วกัน"
นึกหน้าของผู้หญิงที่ทอดทิ้งลูกตัวเอง..น่าโมโหจนแทบจะระงับอารมณ์ไม่ได้ทุกที
"ทำไมแกถึงยังมีอคติอยู่วะยาบุมันเรียกหาแม่แล้วไม่ใช่เหรอแกก็ตามมาเถอะว่ะ"
"ชั้นยังไม่มั่นใจผู้หญิงคนนั้น..ยังไม่ทำอะไรให้ชั้นมั่นใจได้ซักอย่าง"
"แล้วเมื่อไรวะที่แกจะให้แม่ลูกเค้าได้เจอหน้ากันซะที..ขืนเป็นอย่างนี้จนยาบุมันตาย.ชาตินี้มันก็ไม่ได้เจอแม่มันหรอก"
คำว่าตายที่ยูอิจิพูดออกมาทำเอาจินใจเสียหนักเข้าไปทุกทีจะพูดออกมาทำไมนักหนา..
"เชื่อชั้นเหอะไอ้จิน..ยาบุมันอยากเห็นหน้าแม่มันไม่แน่ถ้ามันเห็นหน้าแม่มันแล้ว..อาจจะทำให้ร่างกายมันอยู่ได้นานกว่านี้นะ"
ลุกขึ้นมองหน้าจินที่ยังคงนั่งคิดกับสิ่งที่ยูอิจิพูดออกมาถ้าเป็นอย่างนั้นจริง.ยาบุอาจจะดีขึ้นบ้างก็ได้
ถ้าลองซักหน่อย..เราก็คงรู้
"ก็ได้ชั้นจะให้ยาบุเจอแม่"
"เอ้อ.มันต้องอย่างนั้นดิวะ..ไปๆ..ไปตามแม่เค้าได้แล้ว.ให้เจอแม่งวันนี้แหละ"
"วันอื่นไม่ได้เหรอ"
"ไม่ต้องต่อรอง..วันนี้ก็วันนี้ดิ..ลีลามากเดี๋ยวพ่อแพ่นกบาลแยกเลย"
"งั้นโทรบอกคาเมะก่อน."
หยิบมือถือกดเบอร์หาคนรัก.รอสายแล้วรอสายเล่า.
กดแล้วกดอีก..ทำไมไม่รับนะ..
ใจไม่ดีแล้วรู้มั้ย..??
"คาเมะไม่รับว่ะ"
"งั้นก็กดใหม่ดิมันปิดเสียงชัวร์เลย"
จินกดพยายามอีกรอบ..และคราวนี้
"ฮัลโหลคาเมะ..จินนะครับ"
*เอ่อขอโทษค่ะ..คาเมนาชิซังไม่อยู่นะคะ*
เสียงพยาบาลผ่านสายเข้ามาแล้วมือถือมาอยู่ที่พยาบาลได้ไง
"คุณพยาบาล.คาเมะล่ะครับ"
*เห็นบอกว่าพายาบุคุงลงไปเดินเล่นที่สวนข้างล่างน่ะค่ะคงจะลืมมือถือไว้แน่ๆ*
"อ้าวไหนคุณหมอสั่งห้ามไง"
*ก็นั่นสิคะแต่คาเมนาชิซังบอกว่า.คุณหมอมาบอกกับตัวเองเลยว่าให้พายาบุคุงไปเดินเล่นที่สวน..จะได้บำบัดจิตใจซักอย่างนี่ล่ะค่ะ*
"งั้นเหรอครับ.ยังไงถ้าคาเมะกลับมาแล้วบอกด้วยนะครับว่าผมจะพาแม่ของยาบุไปหา"
*ได้ค่ะ..สวัสดีค่ะ*
วางสายเก็บมือถือใส่กระเป๋า..
ไม่เอะใจอะไรซักอย่างคาเมะโกหกทั้งนั้น
"แกจะไปกับชั้นมั้ยยู"
ปกติไม่เคยชวนแต่วันนี้กลับชวน..เกิดอะไรขึ้น?
"ไปดิคิดถึงน้องว่ะไม่ได้หยิกแก้มแดงๆมันมาตั้งนานแล้วมันเขี้ยว"
"งั้นก็ไปเถอะ"

* * *

"ยาบุนอนไปก็ได้นะเดี๋ยวพี่คาเมะจะเรียกรถให้.."
ก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหูของเด็กน้อยตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ไหนถ้าไม่ใช่
นอกโรงพยาบาล?
แอบออกมาอย่างยากเย็นเพราะยามเฝ้าหน้าประตู..แต่ดีที่ช่วงนั้นช่วงเที่ยง
ยามไปพักเที่ยงก็เลยถือโอกาสหนี!!
แขนเรียวขาวโบกเรียกแท็กซี่ที่เข้ามาจอดเทียบท่าอุ้มยาบุที่อ่อนแรงขึ้นนั่งบนที่นั่งด้านหลัง
เรียกคนขับให้ช่วยพับรถเข็นเก็บไว้ด้านหลัง.หลังจากนั้น
"ไปในเมืองหน่อยฮะ"
สั่งคนขับรถแท็กซี่คันนั้น..แล่นออกไปตามที่ต้องการ
ในขณะนั้น..รถเต่าสีส้มแล่นสวนเข้ามา
ตาของพี่ชายแสนดี..เห็นเหมือนเป็นน้องตัวเองหยุดรถสนิทกับถนนหน้าโรงบาล
"ไอ้ยูหยุดทำไม"
"ชั้นเห็นคาเมะ"
"ห๊าาาแกจะบ้าเหรอออกจากโรงบาลไม่ได้แกก็รู้"
"แต่เห็นจริงๆนะเว่ยไอ้จิน.เต็มตาเลย"
"แล้วคาเมะจะไปไหนแกตาฝาดแล้วไอ้ยู..ขับต่อไปเหอะ"
"แต่ว่าเห็น"
"ขับต่อเหอะน่า!!"
จินตวาด..อยู่ๆมันก็ร้อนใจบอกไม่ถูก..เหมือนกับอยากเจอหน้าคาเมะให้เร็วๆ
ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย..เป็นเพราะอะไร..เพราะสิ่งที่ยูอิจิเห็นเมื่อกี๊รึเปล่า
ไม่ใช่หรอกคิดว่าอย่างนั้น

* * *

"คาเมะโว้ยยยพี่ชายแกมาแร้ววว!!"
ยูอิจิเปิดประตูพรึ่บนำเข้ามา.แต่ทำไมห้องมันว่างเปล่า??
"ยังไม่ขึ้นมาอีก..ทำไมคาเมะทำตัวแบบนี้วะ"
จินเริ่มอารมณ์เสีย..ก็รู้อยู่ว่าออกไปนานไม่ได้..ยาบุเป็นอะไรขึ้นมาจะทำไง??
"ใจเย็นน่าไอ้จิน..เดี๋ยวคาเมะมันก็ขึ้นมามั้ง.."
"แล้วเมื่อไรล่ะ..ชั้นว่าชั้นลงไปตามดีกว่า..แกก็รออยู่นี่แล้วกัน"
ทำตามข้อตกลงระหว่างกัน..ยูอิจิมองมือถือคาเมะนึกสงสัยบางอย่าง
คาเมะไปไหนต้องเอามือถือไปด้วยตลอดแต่ว่าคราวนี้..ทำไม..?
หันมามองจินที่กำลังจะเปิดประตูออกไปอยากให้ฉุกคิดนิดนึงว่าที่เห็นตอนเข้ามาครั้งแรก.อาจจะเป็น..???
"อาอาคานิชิซัง!!!"
ยังไม่ทันที่จินจะเปิดประตูออกไป..พยาบาลชุดขาวก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแทน
สีหน้าบ่งบอกว่าต้องมีเรื่องร้ายแน่ๆ
"คุณพยาบาลใจเย็นๆ..ค่อยๆพูดนะครับ.มีอะไร"
ยูอิจิเดินเข้ามาสมทบจินข้างๆ.กำมือแน่น..รอลุ้นเรื่องที่นางพยาบาลคนนี้จะพูดออกมา
"คาเมนาชิซังกับยาบุคุง..เค้า.เค้า"
"เค้าอะไรคุณพยาบาล..ผมบอกให้ใจเย็นๆก่อนไงล่ะ."
ยูอิจิกับจินมองหน้ากัน..รึว่าที่เห็นตอนเข้ามา..มันจะใช่และ
"คือว่า.มียามหน้าโรงบาลเค้าเห็นทั้งสองคนนั่งรถแท็กซี่ออกไปข้างนอกค่ะ!!"
"อะไรนะ..!!"
ตกใจแทบบ้า..สิ่งที่ยูอิจิเห็นตาของพี่ชายคนนี้เคยคลาดเคลื่อนซะเมื่อไร
"ไอ้ยู..คาเมะพายาบุหนี!!"
"ก็ชั้นบอกแล้วไง..ว่าที่ชั้นเห็นน่ะใช่..ไอ้จินเอ๊ยยย.แม่งพลาดจนได้"
อารมณ์ปะทุขึ้นมาอีกคน.จินยืนนิ่งเงียบ.จะให้ทำยังไงในตอนนี้จะตามที่ไหนได้ถ้ายาบุเป็นอะไรไปจะทำยังไง
คาเมะต้องพายาบุไปหาแม่แน่ๆ.เพราะดูหลายวันที่ผ่านมา.คาเมะจะอยากให้ยาบุเจอแม่มากที่สุด
"แล้วรถแท็กซี่ไปทางด้านไหน..ยามได้บอกมั้ยครับ"
"เห็นว่าไปทางด้านซ้าย..ด้านตัวเมืองน่ะค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
หันมาหายูอิจิที่ยังคงยืนมองหน้าอยู่..คว้ากุญแจในมือวิ่งนำหน้าไปก่อน..
"เดี๋ยวไอ้จิน.แกจะไปไหน..!!~"
"ไปตามคาเมะ..ถ้าจะไปก็รีบวิ่งตามมา.เร็วเซ่!!!"

* * *

"ยาบุกินอะไรหน่อยมั้ยเดี๋ยวพี่สั่งให้"
ไม่พูด.ไม่ตอบ.ได้แต่นั่งส่ายหัวมองผ่านกระจกใสของร้านเค้กออกไปด้วยสายตาที่อ่อนล้า
เด็กน้อยในชุดโรงพยาบาล.เป็นจุดเด่นของคนที่เข้ามาในนี้..มองมาที่โต๊ะนี้กันแทบทุกคน.
คาเมะก็ไม่รู้จะทำยังไง
ตอนแรกจะมาตามหาแม่ยาบุแต่พอเข้ามาในเมืองนี้แล้ว..คนเยอะพลุกพล่านจนน่าเวียนหัว.
ถ้าจะพายาบุนั่งรถเข็นตามหาทั่วเมือง.ก็คงทำไม่ได้..เอาเป็นว่า..
พามาเปิดหูเปิดตาในนี้แทนแล้วกัน
"ยาบุคับ..อยากได้อะไรรึเปล่า"
"ไม่เอา..อยากเจอแม่มากกว่า"
ยังคงยืนยันคำเดิม..จ้องตาคาเมะ..จ้องตาของคนที่บอกว่าจะพามาหาแม่.
ไหนล่ะแม่ไหนล่ะที่บอกว่าจะตามหา..ผมรออยู่รู้มั้ย?
เดี๋ยวยาบุก็เจอแม่แล้ว..ไม่แน่นั่งอยู่เฉยๆ..แม่อาจจะมาหายาบุก็ได้นะ"
"จริงเหรอ..พี่คาเมะไม่โกหกผมนะ"
"พี่จะโกหกทำไม."
นั่นสิ.โกหกทำไมที่ทำอยู่นี่.คาเมะทำทำไม..
หลบตาของเด็กน้อย..มองออกไปยังนอกร้านเหมือนกัน.ชักเบื่อที่นี่แล้วสิ.
"ออกไปข้างนอกกันเนอะดีมั้ย"
"อื้อ!!"
ตอบรับเสียงแผ่ว..คาเมะมองอกเล็กๆที่ขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้า..
ไม่น่าเลยเราพาออกมาแบบนี้.ช่วงนี้ยาบุเหนื่อยง่าย..ร่างกายก็อ่อนแอจนน่ากลัว..
ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆตอนนี้..จะทำยังไง
พารถเข็นคันเล็กออกมาจากร้าน..เลื่อนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านเดิม..
ทำไมไม่ไปต่อ..ก็เพราะสายตา..มันพบกับร้านขายลูกโป่งแฟนซีหลากสีข้างหน้า
เอามาให้เด็กตัวเล็กๆคนนี้..อาจจะพอทำให้มีรอยยิ้มขึ้นบ้าง..
"ยาบุ..เดี๋ยวพี่มานะ"
"พี่คาเมะจะไปไหน"
"ไปร้านขายลูกโป่งตรงข้ามนี้.ยาบุเห็นมั้ยคับ"
ชี้นิ้วไปที่ร้านๆนั้น..ยาบุมองตาม..ตื่นตากับลูกโป่งหลายแบบข้างใน.ผ่านกระจกใส
"สวยจัง"
"ใช่มั้ยล่ะ.รอพี่แป๊บนะเดี๋ยวพี่ไปเอามาให้"
ผงกหัวรับคำ.อยากได้ลูกโป่งสีสวยที่อยู่ในนั้นเหมือนกัน..เพราะอยู่ในโรงบาลก็ไม่เคยมีคนเอามาให้เลย
มองแต่นกที่คาเมะกับจุนโนะเอามาให้..เบื่อแล้ว..
ตอนนี้ยาบุอยู่คนเดียว..มองตามหลังคาเมะที่ข้ามถนนหลบหายเข้าไปในร้านขายลูกโป่งแฟนซี..
นั่งโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว..แต่ทว่า.
"หนูจ๊ะ..ทำไมมานั่งคนเดียวแบบนี้ล่ะ"
หญิงคนนึง..ทักมาจากข้างหลัง.มองร่างน้อยๆที่ดูจะไม่ไหว..คงป่วยหนักเอามากๆ
เห็นแต่ข้างหลัง..หน้าตาไม่รู้ว่าเป็นไง..เพราะยาบุเอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตา.
"ไม่ได้อยู่คนเดียว.."
"ใครว่าไม่อยู่คนเดียวเห็นนั่งอยู่เดี่ยวๆแบบนี้ตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว.ไงจ๊ะ..ให้อานั่งคุยด้วยได้มั้ย"
เสียงของผู้หญิงคนนี้..ฟังแล้วรู้สึกถูกชะตา.เหมือนกับผูกพันมานานแสนนาน.ใครกัน??
"นะให้อาคุยด้วยนะเด็กดี"
เดินมาข้างหน้ารถเข็นที่จอดนิ่งสนิท..มือเรียวสวยเชยคางของเด็กน้อยขึ้นมาอยากเห็นหน้าชัดๆ..
แต่ทว่าเมื่อใบหน้ากลมของเด็กน้อยเงยขึ้นมาเผชิญกับตนเองคำทักทายต่อมาที่ยาบุได้รับมันคือ.
น้ำตา

"แม่!!!"

ตะโกนออกมา..ดีใจคำพูดแรกที่อยากจะพูดตอนนั้นคือดีใจ
ผู้หญิงที่เข้ามาทักคนนี้..คือแม่ที่อยากเจอมาตลอด.
"ยาบุเองเหรอ..ทำไมยาบุมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะลูก..บอกแม่ซิ!"
ลูบหน้าลูบตาลูกชายที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น..สงสารจับใจ
"แม่ไปไหนทำไมแม่ไม่มาหาผมล่ะ"
"แม่จะไปหายาบุอยู่แล้วแต่แม่"
พูดไม่ออก.จินยังไม่บัญชาลงมา..คุมิโกะก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
"แม่ใจร้ายที่สุดเลยแม่บ้า!!"
"แม่ขอโทษ..แม่จะไม่ทิ้งยาบุอีกแล้วนะแม่สัญญา"
ดึงตัวลูกชายเข้ามากอด.เหมือนฝันเลยนะ
เดินเข้ามาในเมืองนี้..เพื่อจะจองตั๋วกลับไปทำงานที่ต่างจังหวัดเหมือนเดิม
เพราะคิดว่าจินคงไม่ให้พบยาบุแน่ๆ..ถ้ายาบุตาย..สิ่งที่ทำได้ก็คือทำใจ..
แต่ไม่นึกเลย.ว่าพอผ่านที่ตรงนี้..จะพบลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้..
ที่รักที่สุดในชีวิต..

และอีกทางด้านนึง.
"ขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ"
พนักงานสาวประจำร้านลูกโป่งยิ้มแย้มให้ก่อนส่งลูกโป่งหลายลูกให้กับมือเล็กๆของคาเมะ..
เดินออกมาจากที่นั่น..มองลูกโป่งแต่ละลูก.ยิ้มจนตาปิด.
นึกหน้ายาบุที่จะมีรอยยิ้ม..ก็ทำให้รู้สึกดีแล้ว.
"ยาบุอยู่กับใคร??"
ภาพที่อยู่ตรงข้ามอีกฟากถนน..ทำเอาคาเมะงง
ให้ยาบุรอคนเดียวไม่ใช่เหรอแล้วที่นั่งกอดยาบุอยู่นั่นเป็นใครล่ะ
รึว่า?????
"คุณอาคุมิโกะไม่จริง???"
เพ่งมองที่ร่างของผู้หญิงที่สวมกอดเด็กน้อยดีๆ.
ยังไม่แน่ใจจนกระทั่งแขนเรียวคลายอ้อมกอดออก.
ใบหน้าที่ชัดเจนเห็นแล้วใช่แล้วว
"คุณอาคุมิโกะจริงๆด้วยยาบุ..ยาบุเจอแม่แล้วนี่นา.."
ยิ้มยิ่งกว่ายาบุซะอีก..ดีใจมากกว่ายาบุด้วย
เข้าไปทักทายซะหน่อยคงจะดี.ถ้ายังไงจะได้พากลับโรงบาลด้วยกันซะเลย
ปลายเท้า..เตรียมก้าวเดินเพื่อจะข้ามถนนไปยังอีกด้าน..
ตะโกนทักหญิงมีอายุคนนั้น..จนเสียงดังผ่านเข้าหูผู้หญิงคนนี้..ที่กำลังเช็ดน้ำตาให้ลูกชายอยู่
"คุณอาคุมิโกะ.รอก่อนฮะ!!!"
เสียงคาเมะทำให้ผู้หญิงคนนั้นหันไปมองยังต้นเสียง.คาเมะงั้นเหรอ?
อย่าบอกนะว่าจะมาต่อว่าชั้นอีก.ชั้นไม่ยอมอยู่ให้ว่าหรอก
"ยาบุ..เดี๋ยวแม่ไปก่อนนะลูก..ดูแลตัวเองให้ดีนะ"
"แม่จะไปไหน..แม่.."
"เดี๋ยวแม่จะไปหา.ยาบุเป็นเด็กดีนะลูกนะ"
"ไม่เอา.แม่..แม่!!!!"
ดึงมือแม่บังเกิดเกล้า..รั้งตัวเองไว้..แต่ลำพังร่างกายที่อ่อนแอแบบนั้น..รั้งเอาไว้ไม่เคยไหวซักครั้ง..
มือหลุดออกจากกัน.ดวงตาคู่เล็กทำได้แค่มองร่างของแม่วิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตา..

"แม่!!!!!!"

เอื้อมมือสุดกำลังจนร่างน้อยๆที่อยู่บนรถเข็น..ตกลงสู่พื้น..
ร่างที่ร่วงลงมาจากรถเข็นคันเล็ก.สลบนิ่ง.อยู่กลางพื้น.นอนแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน..
คาเมะ..เห็นภาพสองภาพในเวลาเดียวกันขาที่กำลังจะก้าวเดินมาจากอีกฟาก
มันช็อกจนเกือบก้าวไม่ไหว
แต่ว่า..ถ้าไม่ช่วยยาบุอะไรจะเกิดขึ้น
คุณอาคุมิโกะหนีไปทำไม..ผมไม่ได้จะทำอะไรเลยไม่ได้ทำจริงๆ..แค่อยากเข้าไปทักทาย..ทำไมต้องหนีกันด้วย

"ยาบุ!!!"

ตกใจอย่างรุนแรงกับสภาพของยาบุรีบวิ่งมาจากอีกฟากโดยที่
ไม่สนใจว่าใครจะเดินผ่าน.
ไม่สนใจว่าลูกโป่งจะหลุดมือลอยละลิ่วไปไกลแค่ไหน
ไม่สนใจว่าสัญญาณไฟมันกลายเป็นห้ามเดินผ่าน**ไปนานเท่าไร
และไม่สนใจ..ว่ารถคันนึง..กำลังจะพุ่งตรงเข้ามาทำลายร่างของตัวเองให้แหลกไปกับตา

!!!เอี๊ยดดดดด!!!!

!!!!โครมมมม.ม..มม.!!!!


"..คนโดนรถชน!!"
เสียงสุดท้ายที่ดับจากหูของร่างบางเบา..ผ่านเข้าโสตประสาทและออกไปอย่างรวดเร็ว
ร่างที่เพิ่งกระแทกกับกระจกรถ..และตกลงมาสู่พื้นถนน
น้ำเหนียวข้นสีแดงเข้มที่เรียกว่าเลือด.ไหลผ่านขมับซ้าย..ลงสู่พื้นธรณี
ดวงตาที่ริบหรี่แสงมองร่างของเด็กน้อยที่ไม่มีใครสนใจ..
มือที่อ่อนล้า..พยายามเอื้อมหาร่างของเด็กที่นอนแน่นิ่ง..
แต่มัน.ไม่ไหวแล้วชั้น.คงต้องตาย.ตรงนี้จริงๆ
ร่างกายบอบช้ำปิดตาลงแนบสนิท
พระเจ้าถ้าตายได้..ขอตายแทนเด็กคนนี้จะได้มั้ย.
ขอชีวิตเค้าให้อยู่ในโลกใบนี้ทีเถอะได้โปรด??

จิน..
อยู่ที่ไหน
วันนี้..ยังไม่เห็นหน้าจินเลยซักครั้ง
จินมาหาชั้นหน่อย..
ชั้นจะไปแล้วนะ
รักจินที่สุดในโลกเลย..รู้มั้ย???

* * *