*~* Miracle *~*
"ไอ้จินขับช้าๆเว่ย.ข้างหน้าที่ชุมชนนะ"
ยูอิจิปรามอยู่ใกล้ๆ..แต่อารมณ์ห่วงในตอนนั้นมันหยุดไม่ไหวแล้ว
"แกจะให้ชั้นหยุดได้ไง..แล้วถ้ายาบุเป็นอะไรมากไปกว่านี้ไม่ตายเร็วขึ้นเหรอ?"
"ห่วงแต่ยาบุนั่นแหละน้องกูเคยห่วงรึเปล่าวะ"
"เฮ้ยย..ชั้นห่วงทั้งคู่นั่นแหละ..แกอย่ามาวีนชั้นได้มั้ยไอ้ยู"
"ชั้นไม่ได้วีน..น้องชั้นๆก็ห่วงแทนที่จะพูดชื่อคาเมะ.กลับเรียกหาแต่ยาบุ.เหอะ.คาเมะมันทำคุณบูชาโทษแท้ๆ"
"โธ่เว่ย..แค่ไม่พูดชื่อคาเมะแค่นี้..มึงอย่าเอามาหาเรื่องกันดิวะไอ้หน้าหมี!!!"
"ทำไมวะ..ก็ชั้นเป็นพี่มัน.ชั้นก็น้อยใจแทนมัน..โอเค..ถ้าหาตัวเจอคราวนี้ชั้นจะให้มันเลิกกับแกทันที..!!!"
"เฮ้ยยย..ไอ้เวร!!!"
จากสงบ.เห็นดีเห็นงามกันเมื่อกี๊ทำไมถึงได้กลายเป็นทะเลาะไปได้.
แล้วยูอิจิมาทะเลาะไม่รู้เรื่องแบบนี้ทำไม
ทำไมน่ะเหรอใจมันก็ห่วงคาเมะจนแทบจะบ้าตายเหมือนๆกัน.
ไอ้โรคห่วงแล้วน้อยใจแทนมันก็เข้ามาเหมือนดาวหางตกกระทบพื้นโลก
ชวนจินทะเลาะอย่างที่จินก็งงผสมกับใจที่กำลังห่วงคาเมะอยู่
อะไรกันนักหนาวันนี้..
"เอี๊ยด!!"
เสียงเบรกอย่างรุนแรงจากกำลังเท้าทั้งหมดของจิน.แรงจนตัวยูอิจิเหวี่ยงไปโดนกระจกหน้ารถ..
หน้าแปะอยู่กับกระจกเหมือนยุงโดนตบ..
"มึงแกล้งกูรึไงไอ้จิน.มึงแค้นกูใช่มั้ย?"
"จะบ้ารึไง..แกก็ดูข้างหน้าเด้..ชวนชั้นทะเลาะจนไม่ดูอะไรเลยใช่มั้ย"
หันหน้าขวับอย่างเร็ว..มองที่ถนนในเมืองข้างหน้ารถติดยาวเหยียดตรงสี่แยกไฟแดง..
"ทำไมรถติดหนักขนาดนี้วะ"
"ไม่รู้..ชั้นลงไปดูข้างหน้าดีกว่า..รู้สึกมันจะไม่ได้ติดเพราะรถหรอก..คนมุงเยอะแยะขนาดนั้น."
เดินลงไปอย่างไม่รีรอ
แปลกจังนะทุกๆก้าวที่เท้าคู่นี้เดินผ่านถนนสายยาว
ทำไมมันเร็วจนน่าตกใจทั้งๆที่ร่างกายไม่ได้สั่ง
รู้แต่สิ่งที่สั่งคือจิตใจและความรู้สึกที่บอกมาหลังจากนั้นว่า
เหตุการณ์ข้างหน้า..ต้องเกิดขึ้นกับตัวเอง
"ไอ้จิน..รอด้วย!!!"
ยูอิจิวิ่งตามลงมาอีกคน..แปลกว่าทำไมจินต้องรีบขนาดนั้น..
เดินตรงมาเรื่อยๆ..ใจเสีย.ทำไมต้องเป็นแบบนี้.
"~ถ้าผิดคำสัญญาขอให้คนที่นายรักมากๆ..หายไปจากโลกนี้..ไม่ก็ตายไปจากโลกนี้เลยด้วย~"
อยู่ๆคำพูดนี้มันก็ผุดขึ้นมาในหัว..คำพูดที่จินก็ยอมรับว่ากลัวที่สุดในชีวิต..
ทั้งๆที่คาเมะถอนคำพูดแล้ว.แต่ใจก็ยังกลัวตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้
"ขอโทษครับ.มีเรื่องอะไรกัน"
สะกิดที่ไหล่ของผู้หญิงคนนึง.หันหน้ามาพร้อมกับบอกเพียงแค่ไม่กี่ประโยค
"มีคนโดนรถชนอยู่ข้างหน้าค่ะ..เลือดไหลนองเลย.."
"แล้วผู้หญิงผู้ชายรู้มั้ยครับ"
"ไม่แน่ใจนะคะเพราะว่าดูไม่ออกเห็นว่าเป็นผู้ชาย..แต่ดูคล้ายผู้หญิงมากกว่าตัวเล็กมากๆเลย"
เพียงคำพูดนี้มันทำเอาจินใจเสียไปหลายครั้ง..ก็คาเมะเป็นแบบที่พูดมาทั้งนั้น..
"ไอ้จินว่าไง..เกิดอะไรขึ้น"
ยูอิจิวิ่งหอบแฮ่กเดินตามมาเกาะไหล่ของจินได้ก็ถามเอายกใหญ่
"มีคนโดนรถชน.ไอ้ยูชั้นรู้สึกว่าจะเป็นคาเมะ"
"ห๊าาา.จะเป็นไปได้ไงวะไม่ใช่หรอก..ถ้าคาเมะโดนชนจริงแล้วยาบุอยู่ไหนล่ะ.ต้องได้ยินเสียงยาบุร้องไห้แล้วสิ"
คำพูดของยูอิจิทำให้จินเปลี่ยนความคิดได้นิดนึง.แต่หลังจากนั้นก็ต้องกลับมาคิดแบบเก่า
เพราะ..???
"ช่วยด้วยครับ.ตรงนี้มีเด็กนอนสลบอยู่!!"
เสียงที่ตะโกนบอก.มันทำให้จินกับยูอิจิเริ่มจะแน่ใจตัดสินใจวิ่งจากที่เก่า.ไปยังตรงนั้น..
และแล้วสิ่งที่คาดเอาไว้ตั้งแต่ต้นมันก็เป็นจริง
ที่หน้าร้านเค้ก..
ร่างของยาบุนอนแน่นิ่ง..อยู่ข้างๆรถเข็น..
ลมหายใจอ่อนแรงนั้นเหมือนกับไม่หายใจอีกมันเบาจนน่ากลัว
"ยาบุ!!"
จินกับยูอิจิวิ่งเข้าไปหา..ช้อนร่างเด็กน้อยที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น
หน้าซีดขาว.ไม่รับรู้ซึ่งคนที่กำลังห่วงแทบขาดใจ..
"คุณเป็นญาติเด็กเองเหรอครับดีเลย.รู้สึกว่าคนที่โดนชนจะมากับเด็กด้วยเหมือนกัน..คุณคงจะรู้จัก.."
ชายเจ้าของร้านเค้กบอกจินแทบจะทำอะไรไม่ถูก.ตรงนี้มียาบุแล้วทางคาเมะ?
"ไอ้ยูฝากดูยาบุด้วย.."
ส่งร่างนั้นให้พี่ชาย.ก่อนจะวิ่งด้วยความเร็วที่ไม่เคยได้ทำ..
แหวกฝูงชนที่กำลังมุงดูร่างที่โดนชนด้วยความสนใจ..
ร้อนใจ..กลัว..คาเมะ..อย่าเป็นอะไรไปนะ..ขออย่าให้เป็นนายได้มั้ย..
ขออย่าให้เป็น?????
"คาเมะ!!!"
แทบทรุดเข่าลงกลางพื้น..ร่างทั้งร่างมันอ่อนแรง.เพราะภาพที่เห็น.
เลือดที่ไหลลงมาผ่านขมับด้านซ้าย..นอนแน่นิ่งราวกับซากศพ..
พยายามรวบรวมกำลังที่อ่อนล้าเดินเข้าไปหาช้าๆท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มุงดูอย่างแตกตื่น
"คาเมะคนๆนี้ไม่ใช่นายใช่มั้ยนายตอบชั้นสิ..ลุกขึ้นมาพูดกับชั้น"
ช้อนร่างเล็กๆมาไว้แนบอก..ทั้งๆที่หายใจแต่ทำไมเนื้อตัวถึงได้เย็นชืดราวกับอยู่ในอากาศหนาวเหน็บขนาดนี้
อยากจะถ่ายทอดความอบอุ่นให้คาเมนาชิคนนี้..เลือดสีแดงข้น..เปรอะเสื้อผ้าของจินจนทั่ว..
รักแทบขาดใจ..รักจนไม่รู้จะพูดยังไง..ไม่แสดงออก..แต่คาเมะก็รับรู้ได้ในแบบของจินทุกครั้ง.
คนที่เข้าใจจินคนนี้จะไม่มีอีกแล้วเหรอ..??
"จิ~~น"
เสียงพูดสั่นพร่า..กำลังเฮือกสุดท้ายของคาเมะ..รวบรวมเอาไว้เพื่อรอจินคนนี้
"คาเมะ.อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ.ชั้นจะพานายไปโรงบาล"
บอกคนตัวเล็กด้วยเสียงสั่นก่อนจะตะโกนหาคนใจดีที่พอจะช่วยได้
"ขอโทษครับ..ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลให้ที!!!"
สิ้นเสียง..คำพูดของจินกระตุ้นให้คนที่อยู่แถวนั้น..ทำตามกันทั่ว..
หันกลับมาหาร่างบางที่ดวงตาแทบจะลืมไม่ขึ้น.ริบหรี่แสงลงทุกที
"จินยาบุอยู่.ไหน"
"ไม่ต้องห่วง..ตอนนี้ไอ้ยูดูแลอยู่ทางโน้น..นายกับยาบุจะไม่เป็นอะไรเชื่อชั้น"
"ขอ..ขอโทษ."
"มาขอโทษอะไรล่ะ.ช่างมันเถอะน่า"
"ก็..ชั้นดื้อกับจิ..น"
"รู้ตัวว่าดื้อทำไมไม่ปรับปรุงตัวล่ะ..นายอยากให้ชั้นถอดแหวนออกใช่มั้ยคาเมะ!!!"
"ไม่.จิ.น..อย่า..ถอดนะ"
มองเห็นน้ำตาใสๆที่ไหลอาบแก้ม..ใช้ได้ยังไงพูดเรื่องสะเทือนใจให้คนๆนี้ได้ฟัง..
มือเรียวเล็กที่เปรอะเลือดอยู่บางๆยกขึ้นจับแก้มนิ่มของร่างสูงที่แทบจะร้องไห้ออกมาให้ได้เห็น
"จิ.นอย่า..ทิ้ง..ยาบุ"
"โอเค..ไม่ทิ้งแล้ว..ชั้นสัญญา.."
"จิ~~น.ชั้นรั..???"
ตัวสุดท้ายที่แสนสำคัญ..ไม่มีโอกาสจะหลุดรอดออกมาได้อีก.ทว่า
ร่างเล็กๆในตอนนี้..หมดแรงกำลังที่จะเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆออกมาอีก..
มือเรียวที่เพิ่งจับใบหน้าคมนั้น..มันตกลงไปสู่พื้นถนนพร้อมๆกับดวงตาที่ปิดสนิทลง..
ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดที่ค้างไว้บนใบหน้าของร่างสูงมองร่างเล็กๆในอ้อมกอด..
จะรู้มั้ยว่าน้ำตา..มันจะไหลให้คนที่รักที่สุดคนนี้และมันก็ไหลลงมาแล้ว
แต่คงไม่มีใครสังเกต..เพราะจินเอาแต่ก้มหน้าแนบกับใบหน้าขาวเนียนของร่างในอ้อมกอดอย่างเดียว..
"ขอโทษค่ะ..ขอทางให้รถพยาบาลด้วยนะคะ"
เสียงพยาบาลสาวกับรถพยาบาลคันนึง..ตรงมายังร่างที่เต็มไปด้วยเลือด.นอนแน่นิ่งหายใจแผ่วเบาอยู่ในอ้อมกอด
"คุณพยาบาลเอาเด็กคนนี้ไปด้วยเค้าเป็นโรคหัวใจครับ.!!"
ยูอิจิที่อุ้มร่างของยาบุเข้ามา.ตะโกนเรียกแล้วก็ต้องหยุดนิ่งกับภาพน่าสลดใจที่เห็น
พูดแทบไม่ออกเมื่อร่างๆนั้นคือ.คาเมะ.
"ส่งเด็กมานี่ค่ะ.."
ยูอิจิส่งร่างยาบุให้กับพยาบาล..ร่างของเด็กน้อยถูกอุ้มไปยังรถอีกคัน..
"ฝากด้วยนะครับคุณพยาบาล"
ยูอิจิบอกทิ้งท้าย..มองตามรถพยาบาลที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วหันกลับมาหาภาพๆนี้อีกครั้ง.
ก้าวขาไม่ออก..ช็อกทำอะไรไม่ถูก..
คือคาเมะจริงๆเหรอ..ที่เห็นร่างแน่นิ่งกับเลือดนองขนาดนี้คือคาเมะใช่มั้ย?
"จินพาคาเมะไปโรงบาลได้แล้ว."
แตะไหล่ของร่างสูงที่ยังคงซุกหน้ากับร่างเล็กๆนั้น..จินค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองยูอิจิด้วยดวงตาที่แดงซ่าน
ไม่ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ..อุ้มร่างไร้สติขึ้นมาไว้แนบอกอีกครั้ง..เดินตรงไปยังรถพยาบาล
ส่งร่างที่รักที่สุด..ไปยังที่ๆควรจะไปไปเพื่อให้คนๆนี้ได้กลับมาเป็นคาเมนาชิคนเดิม.
พระเจ้า?
ความผิด..ต้นเหตุคือผม..
ทำไมไม่ลงโทษผมแทนคนสองคนที่ผมรัก..
ผมผิดพระเจ้ารู้มั้ย..ว่าผมผิดทั้งหมด.
ผิดที่สัญญา..และโดนฆ่าด้วยอนาคตแห่งความสูญเสีย.
..ทั้งเป็น
* * *
"จินคุงคาเมะเป็นไงบ้าง"
เสียงของคุณป้าดังมาก่อนตัวที่กำลังวิ่งเข้ามาหา..สายตาดูเป็นห่วงในหลานคนเล็กจนเต็มเปี่ยม
พร้อมกับยามะพี..ที่พอมาถึง.ก็เดินเข้าไปที่หน้าประตูห้องฉุกเฉินพยายามมองร่างที่อยู่ในนั้นผ่านช่องกระจกเล็กๆ..แต่รู้สึกว่าทั้งพยาบาลกับหมอจะรุมจนไม่สามารถจะเห็นได้
"เข้าไปนานแล้วครับ..ยังไม่ออกมา..ยังไม่มีใครบอกผมทั้งนั้นว่าคาเมะเป็นยังไงบ้าง"
"แล้วยูจังหายไปไหนซะล่ะ.."
ยามะพีถาม..มองซ้ายมองขวา
"อยู่หน้าห้องไอซียู..เฝ้ายาบุอยู่"
"อ้าว..แล้วยาบุเป็นอะไรอีกล่ะจินคุง!!"
ยามะพีกับป้ามองหน้ากัน.อย่าบอกนะว่ามันอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน
"ยามาชิตะ..นายไปหายูนายก็จะรู้เอง..ตอนนี้ชั้นไม่อยากพูดอะไรมาก..ชั้น.."
พูดไม่ออกอีกแล้ว..คาเมะที่อยู่ในนั้นไม่มีใครรู้ชะตากรรมที่จะเกิดขึ้น
ยามะพีคงจะถามอะไรไม่ได้มาก..ขอตัวจากตรงนั้นเพื่อไปหายูอิจิดีกว่า
ในตอนนี้.เลือดที่เปรอะใบหน้า.จากฝ่ามือน้อยๆของคาเมะ..มันยังประทับอยู่บนใบหน้าคมอยู่
เหตุการณ์ร้ายๆที่เกิดขึ้น..มันกระตุ้นให้คำพูดนึงของคาเมะ..ปรากฏขึ้นในหัวของร่างสูง
คำนั้น..ที่นึกเมื่อไรก็เจ็บปวดใจ
*ถ้าชั้นตาย..จินจะยังเสียใจกับร่างไร้วิญญาณของชั้นรึเปล่า?*
"ไอ้เด็กบ้า..แล้วไอ้ที่ไหลออกมาจากตาชั้นเค้าเรียกว่าดีใจรึไง!!"
ตะโกนแทบจะลั่นโรงบาล..ซุกหน้าลงกับฝ่ามือ..ใช่..น้ำตามันไหล..หยุดไม่อยู่ด้วย
มันจะเป็นครั้งแรกที่ชั้นจะร้องให้นายและจะมีนายคนเดียวที่จะได้รับมัน..
อยู่ในห้องนั้น..จะรู้อะไรบ้างมั้ย?
"จินคุง"
แผ่นหลังกว้างรู้สึกถึงฝ่ามืออบอุ่นแตะทาบ.พร้อมกับเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน
"คาเมะเค้าเข้มแข็ง..ไม่เคยอ่อนแอซักครั้ง..จินคุงรู้ใช่มั้ยลูก"
"ครับ.."
"ถ้าเชื่อในสิ่งนั้นของคาเมะ..ก็อย่ากังวลอะไรเลย..ป้าว่าถ้าคาเมะเค้ารู้ว่าจินคุงเป็นแบบนี้.เค้าคงจะไม่สบายใจแน่ๆ"
"แต่ว่า..ถ้าไม่มีคำพูดนั้นออกมาจากปากเค้าผมคงไม่คิดขนาดนี้"
หญิงวัยกลางคนไม่คิดจะถามว่ามันคืออะไรเพราะถ้าถามไป..จินก็คงจะต้องเศร้ามากกว่านี้แน่ๆ
นั่งลงเคียงข้าง..มองไปยังประตูห้องฉุกเฉินที่เงียบสนิทราวกับป่าช้า..
จนเวลามันล่วงเลยมานานมากมาย.
30..
..40
.1 ชั่วโมง50นาที..
เสียงที่รอคอยนั้น..บัดนี้ได้เปิดขึ้น.
ประตูห้องฉุกเฉินคือความหวังของร่างสองร่างที่นั่งคอย
คุณหมอในชุดกาวน์สีขาว..เดินออกมาจากข้างใน
แน่นอนว่าต้องมีประโยคที่จินต้องได้ลุ้น.
"คุณหมอครับ.คาเมะ.?"
คุณหมอที่ยังไม่ทันจะเรียบเรียงคำพูดถูก..ยืนนิ่ง..เพราะจินเล่นกระโจนเข้ามาตั้งแต่ประตูห้องฉุกเฉินยังปิดไม่สนิท
"คุณหมอคะหลานดิชั้นเป็นไงบ้าง"
"ญาติคุณคาเมนาชิสินะครับ.."
"ใช่ค่ะ.เค้าเป็นไงบ้างคะ"
"คุณคาเมนาชิเค้าเสียเลือดไปมาก.แล้วร่างกายก็ได้รับการกระแทกที่อาจจะเรียกได้ว่าแรงมากแล้วก็ช้ำในด้วย"
จินแทบจะอ่อนแรงทรุดตัวลงไปต่อหน้าเพราะประโยคของคุณหมอ..สัญญาณอันตรายชัดๆ
"โชคดีที่เลือดกรุ๊ปของเค้ายังไม่หมดก็เลยให้เลือดได้ทันเวลา.ตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้วล่ะครับ"
เหมือนกำลังใจกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว..จินแทบจะตะโกนออกมาด้วยความดีใจ..มองหน้าคุณป้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ..
ได้ยินมั้ย..คาเมะไม่เป็นไรแล้วคาเมะกลับมาหาผมแล้ว
"แต่ผมขอบอกอะไรไว้อย่างนึงนะครับคุณคาเมนาชิจะยังไม่ฟื้นขึ้นรวดเร็วทันที"
หันหน้ามาหาหมอ..อะไรกัน..ไหนว่าปลอดภัยแล้วไงแล้วทำไมร่างกายถึงได้ยังไม่ปรับตัวเร็วแบบนั้น
"เค้าต้องใช้เวลาในการพักฟื้นนานพอดูแต่ผมรับรองว่าไม่เกิน1อาทิตย์นี้แน่นอนครับ.."
จินโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก..นึกขอบคุณพระเจ้าที่ยังเมตตาคนรักให้กลับมาอยู่กับเค้าอีกครั้ง.
"แล้วดิชั้นจะเยี่ยมเค้าได้รึยังคะ"
คุณป้าถาม..หลังจากที่ก็โล่งใจเหมือนๆกัน
"ตอนนี้เราห้ามเยี่ยมนะครับเพราะคนไข้ยังฟื้นตัวไม่ดีพอ..ให้เค้าพักผ่อนก่อนดีกว่าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะครับ"
"ขอบคุณครับหมอ"
ละสายตาจากหลังของคุณหมอคนนั้น.เดินมาหยุดอยู่ที่ช่องกระจกเล็กๆในห้องนั้น
คาเมะที่อยู่ภายใต้หน้ากากออกซิเจน..หน้าตาขาวซีดแต่ลมหายใจกลับผ่อนออกมาอย่างสม่ำเสมอ
น้ำตาของผู้ชายคนนี้จำไม่ได้ว่าไหลลงมากี่ครั้งแล้ว.วันนี้มันไหลลงมาบ่อยเหลือเกิน
แต่สิ่งที่จำได้ก็คือครั้งนี้มันเป็นครั้งที่น้ำตาลูกผู้ชายไหลอย่างมีความสุข
มองร่างของคาเมะ.พร้อมกับยิ้มจนเต็มปรี่..
"จินคุง.คาเมะไม่เป็นไรแล้ว..กลับบ้านเถอะนะลูก"
แตะไหล่ของจิน..รอยยิ้มของคุณป้าผุดขึ้นมาให้จินรู้สึกดีอีกครั้ง.
"ผมนอนข้างหน้านี้ก็ได้.."
"ไม่ได้หรอก..ไว้ให้คาเมะเค้าย้ายมาอยู่ห้องพิเศษก่อนแล้วค่อยมานอนเฝ้าดีกว่านะ..ตอนนี้ป้าว่าก่อนกลับ..ไปดูยาบุหน่อยเถอะให้เจ้ายูเฝ้าป้าไม่ค่อยไว้ใจ..ถึงจะมียามะพีก็เถอะนะ.."
"ครับ"
ยอมไปแต่โดยดีมองผ่านกระจกนั้นอีกครั้งยิ้มให้กับร่างที่หลับไหลบอกในใจเพื่อส่งผ่านไปหาคาเมะว่า..
พรุ่งนี้..จะมาเฝ้าร่างเล็กๆนี้..ทุกเวลาจนกว่าจะฟื้นขึ้นมาเจอหน้ากัน.
* * *
I.C.U.
"จินคุงเดี๋ยวป้ากลับก่อนนะลูก"
ยืนคุยกับหญิงวัยกลางคนก่อนจะถึงห้องที่ยาบุรักษาตัวอยู่.ใจจริงอยากจะเฝ้าคาเมะ..แต่ยังไงก็ลืมยาบุไม่ได้อยู่ดี
"ไม่เข้าไปดูยาบุหน่อยเหรอครับ"
"ไม่ล่ะจ้ะไม่ใช่ว่าป้าไม่อยากเยี่ยมนะ..แต่ถ้าเข้าไปเยอะ..กลัวจะวุ่นวายเกินไป..ไว้พรุ่งนี้ป้ามาเยี่ยมใหม่ดีกว่า..ทิ้งบ้านไว้นานมากเป็นห่วงน่ะจ้ะ..ไปนะ"
"โชคดีครับคุณป้า"
โค้งให้นิดๆก่อนจะเดินละมา..ทางที่ห้องไอซียูตั้งตรงนั้น
ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ใจ..มาอีกแล้วเป็นเพราะอะไร?
อย่าบอกนะว่าทางที่จะเดินตรงไป..มันคือ.เหตุร้ายที่รออยู่??
"พีจังไม่เป็นไรนะอย่าร้องไห้"
ภาพตรงหน้า..ร่างเพรียวที่อยู่ในอ้อมกอดของยูอิจิ
ร้องไห้สะอื้นหนักตัวสั่นเทา
ยูอิจิทำอะไรรึว่าข้างในมีใครเป็นอะไรงั้นเหรอ?
"ยู."
เสียงของจินทำให้ทั้งคู่ถึงกับทำอะไรไม่ถูก
ยูอิจิรีบปล่อยร่างของยามะพี..ส่วนยามะพีก็หันหน้าเช็ดน้ำตาซะยกใหญ่
สีหน้าเปลี่ยนเป็นปกติจนจินนึกสงสัย?
"ยามาชิตะเป็นอะไร?"
มองหน้าของยามะพีที่ยังแดงๆอยู่ไม่สบตาจิน..
"ว่าไงยูแฟนนายเค้าเป็นไร"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า.ก็แค่ตาฝาดเห็นผีแล้วก็ก็กลัว.แค่นั้นแหละ"
"แน่เหรอ..ไอ้ยู"
แล้วก็เป็นเหมือนกัน..ไม่กล้าสบตาอีกเหมือนเดิมจินไม่เชื่อง่ายๆหรอก..คิดเหรอว่าหลอกคนอย่างจินได้
"ยาบุเป็นอะไรใช่มั้ย.ไอ้ยู..แกบอกชั้น!!"
เริ่มไม่แน่ใจ..แล้วก็เสียงดังขึ้น.ทำเอาร่างบางๆของยามะพีสะดุ้ง..รู้ว่าจินโมโหแน่ๆ..
"ไม่มีอะไรน่าแก.แกกลับบ้านเถอะนะ"
"ไอ้ยู!!!"
เสียงของจินที่ตะคอกยูอิจิดังไปทั่วทุกมุมของชั้น.
ยูอิจิทำเพียงหลบตา..สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะรวบรวมคำพูดทั้งหมดบอกออกไป
"ได้.ชั้นจะบอกแก..ยาบุมีปัญหาแล้ว!!"
"อะไร!"
"น้องแก..หัวใจอ่อนแอมาก..ได้รับการกระเทือนอย่างรุนแรงหมอบอกว่าอยู่ได้อย่างต่ำสุดก็อาทิตย์นี้.."
คำพูดที่ทำเอาใจหลุดลอยไปทุกนาที..กระตุ้นให้น้ำตาของร่างสูงจะไหลลงมาอีกครั้ง..
เมื่อครั้งสุดท้ายที่ร้องมันออกมาเพราะดีใจที่คาเมะไม่เป็นอะไรแต่ว่าครั้งนี้
น้ำตา..มันกลับจะไหลลงมาตอกย้ำให้รู้ว่าสายเลือดครึ่งนึงของเค้ากำลังจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับ
"จินคุงอย่าเพิ่งบอกคาเมะนะได้มั้ย"
ยามะพีบอกทั้งน้ำตา..ตอนนี้ที่รู้สึกสงสารที่สุดคงจะเป็นคาเมะ.ถ้ารู้ว่ายาบุกำลังจะจากไปภายในอาทิตย์นี้
ต้องเสียใจมากแน่ๆโทษตัวเองว่าเป็นคนทำให้ยาบุ..จากไปอย่างรวดเร็ว
"ชั้นก็ไม่รู้ว่าชั้นจะได้พูดกับคาเมะเมื่อไรหมอบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่ถ้าจะรอให้ฟื้น..ก็ไม่รู้จะฟื้นเมื่อไรภายในอาทิตย์นี้เหมือนกัน"
"แล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้น."
ยูอิจิถาม..ห่วงน้องเหมือนกัน
"ร่างกายเค้าฟื้นตัวรวดเร็วไม่ได้คาเมะเป็นคนอ่อนแอ..ต้องให้เลือดเยอะน่าดูเหมือนกัน"
ดีใจที่รู้ว่าน้องไม่เป็นอะไรแต่กับยาบุน้องของจินยูอิจิกลับเศร้าอย่างเห็นได้ชัด..ทั้งๆที่เคยทะเลาะกันจะเป็นจะตายแต่นั่นมันก็คือสีสันนึงที่บ้านหลังนั้นเคยมีในชั่วระยะเวลาหนึ่ง
"จินคุง.เข้าไปหายาบุสิ"
ยามะพีพูดดวงตาที่ช้ำจากการร้องไห้ยังไม่จางหาย
"เข้าไปกระซิบที่ข้างหูเค้าหน่อยว่าจินคุงอยู่ใกล้ๆเค้า..นะ."
จินไม่พูดอะไรพยักหน้า..รับคำที่ยามะพีได้พูดเอาไว้อะไรมันจะเกิดขึ้น..คนอย่างจินก็รับได้หมดทั้งนั้น
เพราะน้ำตาซักวันมันก็ต้องไหล.แต่อยู่ที่ว่าวันอะไรที่จะทำให้มันไหลเยอะที่สุดก็แค่นั้น
"จินพรุ่งนี้แกไปตามแม่เค้ามาด้วยนะ.ยาบุเอาแต่เพ้อถึงชื่อแม่ทุกครั้งอย่าทำร้ายเด็กอีกต่อไปเลยนะจินยาบุมันจะไปแล้วแม่เค้าคงจะไม่พรากไปไหนอีกหรอก"
จินรับรู้.นั่นก็คือสิ่งที่เค้าต้องการจะทำเหมือนกันรู้สึกว่าทุกเรื่องเกิดขึ้นที่ตัวเอง.ผิดทุกอย่าง..
เดินเข้ามาในห้องไอซียู.ตอนนั้นยังอยุ่ในช่วงใกล้ๆค่ำห้องไอซียูนั้นเลยดูมืดนิดๆ..มีเพียงแสงที่ส่องอยู่ตรงเตียงหนูน้อยแค่นั้น
ภาพเดียวกับของคาเมะ..ยาบุภายใต้หน้ากากอ๊อกซิเจน.สายจากเครื่องต่างๆโยงเข้าสู่เด็กตัวเล็กๆจนน่าตกใจ..
จินเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงขอบเตียงมองใบหน้าที่ไร้แม้สีเลือด..มองเครื่องวัดลมหายใจที่ดูคล้ายจะกลายเป็นเส้นตรงทุกวินาที
ลมหายใจอ่อนแรงเหลือเกิน
"ยาบุ.."
มือใหญ่ลูบหัวน้องชายเบามือ..ยาบุไม่ได้หลับสนิทนัก..รวมกำลังที่มีอยู่น้อยนิดลืมตามองพี่ชายที่ดวงตาสั่นไหวเพราะน้ำตาที่มันจะเอ่อออกมาอีกหน
ปากน้อยๆเหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง..จินก้มลงเอียงหูฟังเสียงมีอยู่น้อยนิด..แต่ภายในห้องเงียบมันกลับทำให้จินได้ยินเด่นชัด
"พี่.จิ..น."
"พี่อยู่นี่แล้วไง..ยาบุมีอะไรรึเปล่า"
"พี่..คา.เมะ.????"
"พี่คาเมะไม่ได้เป็นอะไรเลย..เดี๋ยวเค้าจะมาเยี่ยมยาบุนะครับ"
เด็กน้อยรับรู้.กะพริบตาตอบรับพยักหน้าให้แต่ละทีก็ยังไม่ไหวจินแทบจะกลั้นน้ำตาไม่ไหวอยู่แล้ว
"แม่..แม่"
"เดี๋ยวพี่พาแม่มาหา..ยาบุไม่ต้องห่วงนะ..คราวนี้พี่สัญญาจริงๆว่าพี่จะพามาให้ได้."
ยาบุไม่พูดอีก..ยิ้มบางเบาก่อนจะส่งนิ้วก้อยให้จินตอบรับสัญญาที่ได้บอกออกมา..
จินตอบรับ..ส่งนิ้วก้อยเกี่ยวเอาไว้..หนักแน่นจริงจังยังไงเค้าก็ต้องพาแม่มาเจอยาบุให้ได้ไม่ผิดคำพูดแน่
"พี่จิน.~~~"
"หื๊มมมมม?"
"อย่า..ร้องหะไห้"
ยาบุรู้.ก็ดวงตาจินมันฟ้อง..ใบหน้ายาบุเหมือนกับยอมรับได้แล้วว่าในไม่ช้า
ร่างกายของเค้าจะต้องกลายเป็นอินทรีย์ธาตุ.ที่ดับสลายภายในเวลาที่สั้นเหลือเกิน.
"พี่ไม่ร้องหรอกพี่เป็นลูกผู้ชายจะร้องได้ไงนอนเถอะนะหลับตาซะนะครับ"
ยาบุทำตามที่จินบอกนอนหลับลงอย่างผ่อนคลาย.ลมหายใจในขณะนี้ยังคงสม่ำเสมอเพียงแต่อ่อนแรงลงมากมายก็แค่นั้น..
อะไรจะเกิดขึ้นมันก็ต้องเกิด..
จินยอมรับสภาพได้หมดแล้ว..
มองยาบุที่หลับลงไปได้ซักพัก.ก็ออกมา
"ว่าไงจิน"
ยูอิจิถามนั่งคู่อยู่กับยามะพี
"สัญญาอะไรบางอย่างไว้แล้วไม่มีอะไรอีก"
"งั้นก็ดี..ชั้นกับพีจังกลับบ้านก่อนนะดูท่าพีจังเค้าจะไม่ไหวแล้วว่ะ"
มองไปที่ร่างเพรียวยังเช็ดน้ำตาอยู่เลย..คงพูดอะไรไม่ออกอีกแล้วที่พูดเมื่อกี๊ก็เสียงสั่นจนเกือบฟังไม่รู้เรื่อง..
"ไปนะจินคุง"
"อืมยามาชิตะ..พักผ่อนให้มากๆล่ะอย่าคิดมาก"
ยามะพีพยักหน้ารับรู้เดินไปตามทางเดิน..ยูอิจิประคองไปอย่างเป็นห่วง.
ส่วนจินเอง.ก็คงจะต้องกลับบ้านบ้างเหมือนกัน.ไปเตรียมของเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้มานอนเฝ้าคาเมะ..
แต่ก่อนกลับก็อยากไปดูคาเมะอีกครั้งนึง.ตัดสินใจไปอีกครั้ง..เพื่อให้สบายใจ
เดินมาที่ห้องฉุกเฉินหวังเพื่อที่จะพบเจอความสบายใจแต่ทว่า.
"เร็วเข้าไปตามคุณหมอมา!!!~"
นางพยาบาลคนนึงตะโกนอย่างตื่นตระหนกออกมาจากห้องฉุกเฉินสั่งพยาบาลอีกคนที่ตอนนี้วิ่งกระหืดกระหอบผ่านหน้าจินไป.
"คุณพยาบาล..มีอะไรกัน!!!"
จินแทบจะทำอะไรไม่ถูกก็ในห้องฉุกเฉินตอนนี้ไม่มีคนไข้รายไหนนอกจากคาเมะ?
"ญาติคนไข้เหรอคะคือว่าตอนนี้..เค้าช็อกแล้วก็หยุดหายใจไปซะเฉยๆดิชั้นต้องตามคุณหมอค่ะ."
"เป็นไปได้ยังไง.ก็ไหนคุณหมอบอกว่าให้เลือดแล้วเค้าปลอดภัยแล้วไง."
ลมหายใจของเค้ายังอ่อนแรงอยู่มากค่ะถึงจะปลอดภัยแล้วก็ตาม.ไม่ทราบเหมือนกันนะคะว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้นร่างกายเค้าอาจจะอ่อนแอเกินไปก็ได้ขอตัวค่ะ!!!"
จินแทบจะทรุดลงอีกครั้ง..เท้าทั้งสองข้างเร่งให้ไปถึงหน้าห้องฉุกเฉินเร็วๆ..ภาพที่พบมันดูวุ่นวายเกินไปจนจินสับสนไปหมด
"เตรียมเครื่องปั๊มหัวใจด้วยค่ะ."
เสียงๆนั้นเล่นเอาจินอยู่ไม่สุขถ้าโดนเครื่องปั๊มหัวใจแบบนั้นร่างบองบางของคาเมะคงจะเจ็บน่าดู
ประตูห้องฉุกเฉินที่เปิดออก.มันทำให้ขาของจินก้าวผ่านประตูนั้นไปที่เตียงของคาเมะ
เป็นห่วงจนแทบจะบ้าตาย.ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ด้วย
"คุณเข้ามาไม่ได้นะคะ"
พยาบาลกันร่างสูงๆของจินให้เดินถอยหลังแต่แรงสู้ไม่ได้ดูจินจะไม่ยอมแน่ๆ
"คุณปั๊มหัวใจเค้าไม่ได้นะเค้ากลัวผมรู้..เค้าจะเจ็บ!!!"
"คุณออกไปก่อนเถอะนะคะ..ญาติคนไข้ยังเข้าไม่ได้นะคะ"
"ก็บอกแล้วไงว่าอย่าทำเค้าได้ยินมั้ย!!!"
จินตะโกนจนห้องแทบแตก..มองพยาบาลที่เอาเครื่องปั๊มหัวใจมาไว้ในมือทั้งสองข้าง..
เสียงนับที่พร้อมจะเอาวางทาบกับหน้าอกบางๆนั้นมันทำให้จินใจเสีย.
ตึก.!!
..ตึก..!!
..ตึก!!!
"ผมบอกแล้วไงว่าอย่าทำ.หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!"
ตอนนี้ไม่มีใครฟังเครื่องปั๊มหัวใจถูกใช้เป็นเครื่องมือช่วยชีวิตคาเมะไปซะแล้ว.3-4ครั้งที่มันวางทาบกับคาเมะ
เห็นร่างบอบบางโอนอ่อนไปตามแรงกระชากของเครื่อง
หัวใจจินมันแทบจะหลุดลอยหายไปในพริบตา.
อีกแล้วเหรอน้ำตา..ทนไม่ได้ก็ไหลออกมาให้หมดเลยสิ.
วันนี้มันวันบ้าอะไรของชั้น!!!
"ญาติคนไข้ครับ.ออกไปก่อน"
คุณหมอเข้ามา..บอกจินด้วยน้ำเสียงรีบร้อน..จินเหรอจะทำตามคาเมะจะเป็นจะตายอยู่ข้างหน้ายังจะให้นั่งรอสบายใจงั้นเหรอ
"หมออย่าให้เค้าทำกับคาเมะอย่างนั้น..ผมขอร้อง"
"โอเคครับคุณออกไปก่อนนะหมอจะสั่งให้"
ร่างจินอ่อนตามแรงที่พยาบาลผลักจนกระทั่งร่างๆนี้โดนจับให้มายืนมองผ่านกระจกช่องเล็กเหมือนเดิม..
เหมือนลมหายใจจะกลับมา..แต่จินก็ยังใจเสียอีกเหมือนเคย
มาให้ดีใจแล้วอยู่ๆจะจากไปอีกคนมันไม่แฟร์เลยนะ.
จะทำยังไงต่อไป..ทรุดตัวลงนั่ง.อย่างอ่อนแรง.
กอดเข่า.ซุกหน้าลง..ตัวสั่นไหวเพราะน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างหยุดไม่อยู่
จินเลือกไม่ถูกว่าจะเฝ้าห้องไหนก่อนหลังเพราะเป็นคนที่ตัวเองรักมากทั้งนั้น..
ยาบุ..อยู่กับพี่เถอะนะ..
คาเมะ.รักนายมากที่สุดในชีวิต.อย่าจากไปได้มั้ย..ไม่มีนาย..ชั้นจะอยู่ได้ไง
ไม่มีท้องฟ้าอย่างนาย.
แล้วสายรุ้งอย่างชั้น.จะทอดผ่านให้ใครได้ชื่นชม???
* * *
จนกระทั่งเช้ามืดของวันต่อมา..
ร่างของจินยังนั่งพิงผนังของโรงพยาบาลอย่างคนที่ไม่มีความรู้สึก
ดวงตาเริ่มเลื่อนลอยอาละวาดตั้งแต่หมอออกมาจากห้อง..
จะวิ่งเข้าห้องฉุกเฉินทุกครั้ง..ทั้งๆที่หมอก็บอกว่าปลอดภัยแน่นอนแล้ว..
แต่จะให้เชื่อเหรอขนาดบอกคำแรกตอนนั้นคาเมะยังทรุดเลย..
แล้วคราวนี้มันจะไม่เป็นอย่างนั้นเหรอ?
"ไอ้จินไอ้จิน!!"
เสียงของพี่ชายยูอิจิ..เรียกสติของจินให้กลับคืนมา
ดวงตาคมเลื่อนมองคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเค้า..น้ำตากลบอยู่นิดๆ..
กะพริบตาเมื่อไร..คงได้เห็นน้ำตาไหลน้ำตาแห่งความรู้สึกที่บ่งบอกว่าเหนื่อยเหลือเกิน..กับการที่จะต้องทำใจให้ปกติ..ทำใจที่จะไม่ร้องไห้เมื่อเสียใครซักคนไป
"ทำไมแกมานั่งอยู่นี่..ป้าบอกว่าแกกลับไปที่ห้องแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ชั้นชั้นไม่ได้กลับ..คาเมะคาเมะจะตาย"
"ไอ้ปากหมาไม่ได้เป็นไรแล้วไม่ใช่เหรอนี่มีพยาบาลโทรไปหาชั้นหรอกนะว่าแกอาละวาดน่ะชั้นถึงได้รีบมา..ไอ้บ้าเอ๊ยยย..อย่าทำให้คนอื่นลำบากดิวะ"
ยูอิจินั่งลงข้างๆ..แตะไหล่ของจินที่กำลังนั่งกุมขมับเครียดสับสน..ไม่รู้จะไปทางไหน
ชั้นมารับแกกลับไปอาบน้ำแต่งตัว..เดี๋ยวซักพักหมอก็ย้ายคาเมะไปที่ห้องพิเศษแกกลับไปกับชั้นนะเว่ย"
"ไม่ชั้นจะรอคาเมะ"
"แกต้องกลับถามจริงเถอะนะ.แกเสียใจให้ใครมากกว่ากันระหว่างคาเมะแล้วก็ยาบุ"
คำถามของยูอิจิจินตอบแทบไม่ได้เพราะหัวใจมันห่วงพร้อมๆกันสองคนเพียงแต่คาเมะเป็นคนที่รักมากที่สุดส่วนยาบุเป็นน้องชายที่จินรักมากๆ.นอกจากลุงกับพ่อตัวเองแล้วก็แม่แล้ว..ยาบุก็เป็นคนนึงที่จินก็รักมากเหมือนกัน
"ชั้นตอบไม่ได้ชั้นรักเท่าๆกัน..แกคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย.ถ้าชั้นจะพูดอย่างนี้"
"ไม่หรอก..ชั้นเข้าใจ.แกกลับบ้านไปก่อนนะจินนะเดี๋ยวชั้นไปส่ง"
จินทำเพียงพยักหน้ารับรู้กับสิ่งที่ยูอิจิออกคำสั่งเล็กๆ.ลุกขึ้นทิ้งสายตามองยังประตูห้องอีกครั้ง
มือใหญ่ยกขึ้นแตะกระจกบานนั้นที่กั้นระหว่างเค้ากับคนรัก..พูดออกมาเบาๆประโยคที่อยากจะให้ใครคนนั้นได้ยินเหลือเกิน
"ชั้นรักนายมากนะ..รอชั้น..แล้วชั้นจะกลับมาอยู่กับนาย"
เลื่อนมือออกจากบานประตูอย่างยากเย็นก่อนจะเดินตามยูอิจิ..ไปที่บ้านของตัวเอง
บ้านที่ได้อยู่กับคนตัวเล็กคนนึง..ที่มอบรอยยิ้มให้ตลอดเวลา..
ความเศร้าในตอนนี้..ชั้นอยากเก็บมันเอาไว้ในกล่องที่ไม่สามารถจะเปิดออกได้..
อยากจะโยนทิ้งให้ไกลๆ..เพราะสัญญาได้ว่าต่อแต่นี้..มันจะไม่มีอีกแล้ว..
.
.
"รีบๆล่ะจิน..ชั้นรออยู่ข้างล่างนะ"
บอกจินที่ท่าทางดูเหม่อลอย..มองตามร่างนั้นที่กำลังจะก้าวลงจากรถ
"จินอย่าคิดมากนะเว่ยคาเมะไม่เป็นอะไรหรอก..แล้วส่วนยาบุ"
ยูอิจิก็ไม่รู้ว่าจะพูดออกมาทำไม..แต่ในเมื่อบอกออกไปแล้วก็บอกต่อ
"ทำใจให้สบายยาบุเองก็จะได้สบายใจเหมือนๆกันโอเคนะ"
จินเหมือนจะไม่ได้ฟังที่ยูอิจิพูดซะด้วยซ้ำเดินหนีจากรถขึ้นห้องอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก..
ภาพเก่ากลับเข้ามาในหัวเมื่อ
ประตูห้อง234ถูกเปิดออกโดยมือของตัวเอง
ภาพเก่าๆที่เคยมีคาเมะอยู่มันกลับเข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า.
ที่วางรองเท้าข้างหน้าบ้าน..รองเท้าแตะสีชมพูลายกระต่ายที่เจ้าตัวภูมิใจนักหนาแต่จินกลับทำหน้าเบื่อๆกับรองเท้าลายเด็กๆคู่นึง..
มาถึงวันนี้..เค้ากลับหยิบมันขึ้นมาใส่อย่างไม่ลังเล..เผลอยิ้มออกมา..เมื่อเห็นเท้าเทอะทะของตัวเองกับรองเท้าสีน่ารักคู่นี้..นึกถึงหน้าของคาเมะที่ดูน้อยใจเมื่อเห็นจินไม่เคยหยิบมันมาใส่แล้วก็รู้สึกผิดอย่างให้อภัยตัวเองไม่ได้
มองเข้าไปในครัว..ที่ตรงนี้..ที่เคยเห็นร่างบางเบายืนดูสูตรแล้วทำอาหารจนครัวเลอะไปหมด.
ในห้องรับแขกที่ๆเคยดูทีวีด้วยกันหัวเราะด้วยกันแย่งรีโมตทีวีจนเกือบจะเกิดสงครามกลางบ้านอยู่ทุกวี่ทุกวัน
ในห้องนอน..เตียงนอนที่ดูกว้าง..แต่มันกลับแคบทุกครั้งที่นอนกอดกันบนเตียง..กลิ่นหอมอ่อนๆที่ติดบนหมอนยังไม่เจือจาง..ราวกับว่า..คาเมะเพิ่งตื่นนอนเมื่อเช้านี้
หยิบผ้าขนหนูสีชมพูพาดบ่า.กับชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาเข้าห้องน้ำ.
มองห้องน้ำที่กว้างขวาง.อ่างน้ำที่เคยได้แช่ด้วยกัน..ถูหลังให้กัน
คาเมะชอบที่จะเล่นเป็ดยางลอยน้ำแล้วก็พุ่งใส่หน้าจินเหมือนกับเจ๊ตสกีจนจินนึกโมโหทุกครั้งแต่ก็โกรธไม่ลงทุกที
เสียงหัวเราะในตอนนั้นคิดถึงที่สุด..รักมากเลยคาเมะ.รู้มั้ยว่าทุกที่ในห้องนี้..มันดูจะสำคัญกับชีวิตชั้นมากมายแค่ไหน..เมื่อมีนาย..ทุกอย่างก็ดูดีจนอยากจะเก็บเอาไว้นานๆ..
ยืนก้มหน้าอยู่ใต้ฝักบัวที่ส่งน้ำลงมาชำระล้างร่างกายทุกส่วนสัดนึกภาพของคนตัวเล็กที่เคยอยู่ใต้ฝักบัวนี้ด้วยกันก็คิดถึงจนแทบจะทนไม่ไหว..
"อย่าจากชั้นไปไหนได้มั้ย..ขอร้อง..ชั้นขาดนายไม่ได้รู้มั้ยคาเมะ!!"
กำปั้นหนาทุบกำแพงห้องน้ำอย่างหนักหน่วง..เลือดไหลผสมกับน้ำใสๆนั้น..เห็นได้ชัดเจน
ไม่รู้สึกเจ็บ..เพราะว่าคาเมะ.เจ็บกว่าตัวเองเป็นร้อยเท่าพันเท่า..
เลือดไหลแค่นี้..เทียบกับคาเมะที่เลือดไหลนองพื้นมากกว่าก็ยิ่งอยากจะทำร้ายตัวเอง..
ถ้าเค้าพาแม่ยาบุมาหา..คาเมะก็ไม่ต้องพาเด็กออกไปตามหา..ไม่ต้องเกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้..
ทำใจแทบจะไม่ได้..แต่ยังไงคาเมะก็ปลอดภัยแล้ว..จินจะเสียใจอีกทำไม??
อาบน้ำแต่งตัวอย่างเชื่องช้า..ก่อนจะออกมาจากห้องน้ำ..มาที่ห้องรับแขก.ที่เคาน์เตอร์บาร์ที่มีแก้วกาแฟวางอยู่
สีชมพูอีกแล้วเหรอ..สีชมพูสีโปรดของคาเมะ..แก้วกาแฟนั้นที่คาเมะเคยใช้..เคยชงกาแฟให้กินตอนเช้าบ่อยๆ..บางทีก็ชอบหยิบสลับกับแก้วจิน..จนกลายเป็นว่า..โดนฤทธิ์ของกาแฟขมๆแทนนมรสสตรอเบอรี่จนพุ่งพรวดออกมาทุกที
ความน่ารักแบบนั้นต้องรออีกนานเท่าไรถึงจะได้เห็นอีก.
คาเมะตื่นมาให้ทันนะเมื่อถึงวันนั้น..ชั้นจะใช้ของสีชมพูของนายทุกอย่างอย่างไม่นึกอายเลย
ที่สำคัญที่สุด..ตื่นให้ทันก่อนที่ยาบุจะตาย..จะทำได้มั้ยคาเมะ?
"กริ๊งงงง..กริ๊งงงงง"
รับโทรศัพท์บ้านทักทายด้วยเสียงหงอยเหงา
*เสร็จยังวะจิน..ทำอะไรอยู่*
"กำลังจะลงไป.แล้วแกจะโทรมาทำไมไอ้ยู"
*จะไม่ให้โทรมาเหรอเมื่อกี๊มีพยาบาลโทรมาบอกว่าคาเมะรู้สึกตัวระดับนึงแล้ว..*
จินนิ่งงันกับคำพูดนั้น..เร็วขนาดนี้เลยเหรอคำขอของชั้นเป็นจริงแล้วใช่มั้ย..แล้วไอ้ระดับนึงที่ยูอิจิว่ามันระดับไหนกัน
"เดี๋ยวชั้นจะลงไป..จะรีบลงไปเดี๋ยวนี้"
วางหูโทรศัพท์อย่างรีบร้อน..แทบจะติดจรวดลงจากคอนโดหรู..
รอยยิ้มของจินมาแล้ว..ยิ้มที่จะได้เห็นคาเมะลืมตามาเจอเค้าอีกครั้ง.
ขอบคุณคาเมะ..
* * *
