*~* I.See.You *~*
จินกับยูอิจิพากันมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง..พบว่าคาเมะถูกย้ายออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้วจินแทบจะวิ่งตัวปลิวไปห้องนั้นทันทีโดยไม่ฟังคำสั่งห้ามของยูอิจิที่ไม่ให้รีบร้อนมากไป..เพราะที่นี่มันคือโรงพยาบาล
ประตูห้อง..ที่มีคาเมะนอนอยู่ในนั้น..แค่มองจินก็ตื่นเต้นจะบ้าตาย..ภาวนาขอให้เปิดเข้าไปแล้วเจอคาเมะนอนลืมตามองเค้าอยู่ทีเถอะ
"คาเมะ!!!"
ร้องเรียกหา..พบพยาบาลที่เช็คอุปกรณ์ทั้งเครื่องช่วยหายใจ..สายน้ำเกลือที่พันระโยงระยาง..จดอะไรบางอย่างในแผ่นกระดาษบนที่รองเขียนสีน้ำตาล
ไหนว่าคาเมะรู้สึกตัวแล้วไงแล้วทำไมนอนนิ่งอย่างนั้นอีกล่ะ..
"ไอ้จิน..วิ่งเร็วจังวะอ้าว!"
ยูอิจิเองก็เป็นเหมือนกัน..ไหนว่ารู้สึกตัวแล้วไง
"เบาๆสิคะคนไข้พักผ่อนอยู่"
พยาบาลดุนิดๆ.ก่อนจะเดินเข้ามาหาทั้งคู่ที่ยืนมองร่างของคาเมะนิ่ง
"ไหนว่าเค้ารู้สึกตัวระดับนึงแล้วไงครับ..ทำไมถึงได้นิ่งน่ากลัวแบบนั้น"
พี่ชายที่แสนดีถามงงๆ..จินเดินผ่านหน้าเข้าไปยืนที่ขอบเตียง..หูก็ฟังที่ยูอิจิถามไปด้วย
"ใช่ค่ะระดับนึง..แค่ลืมตาขึ้นมาแค่10วินาทีแค่นั้นแล้วก็หลับต่อไปเลยผ่านมานี่ก็นานแล้วนะคะ..เป็นอย่างนี้ก็คงจะเป็นสัญญาณที่ดีแล้วล่ะค่ะ..ขอตัวนะคะ"
พยาบาลยิ้มให้..ก่อนจะออกจากห้อง..ยูอิจิเดินมาที่ขอบเตียงเหมือนกันฟังคำพูดที่เพิ่งผ่านหูไปเมื่อกี๊ก็ค่อยโล่งใจขึ้นนิดนึง
"ไม่เป็นไรแล้วนะไอ้จินแอบขออะไรรึเปล่าวะ"
"ก็ขอนิดหน่อย"
พูดเบาๆ..นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆร่างบางที่นอนหลับสนิท..กุมมือของคนรักขึ้นมาจูบเบาๆ..แนบแก้มกับมือน้อยๆนั้นมอบความอบอุ่นที่คาเมะอาจจะรู้สึกได้บ้างไม่มากก็น้อย
"ขอให้เค้าตื่นขึ้นมาเจอชั้น..แล้วก็ขอให้ตื่นขึ้นมาทันวันที่ยาบุจะ.."
ไม่กล้าพูดคำต่อไป..มันสะเทือนใจ..ต้องแสดงอารมณ์เศร้ากับดีใจในเวลาเดียวกัน..มันทำง่ายซะเมื่อไร
"งั้น..แกตามแม่เค้ารึยัง"
จินฉุกคิดขึ้นมา.นั่นสิ..สัญญาไว้กับยาบุนี่นาแล้วคราวนี้ต้องทำให้ได้ด้วย
อยากตามมานะแต่ว่าตอนนี้อยากเฝ้าคาเมะใกล้ๆมากกว่าถ้าตื่นมาตอนที่เค้าไม่อยู่จะทำยังไง
"แกไปตามแม่เค้าเถอะ.เดี๋ยวทางนี้ชั้นดูแลเอง..ส่วนยาบุน่ะป้ากับพีจังจะเข้ามาดูให้ตอนสายๆ..อย่าห่วงเลยไปตามแม่ยาบุเถอะ..ถ้าอยากเจอปาฏิหารย์ก็เร็วๆเข้า"
จินแทบจะไม่อยากปล่อยมือจากคาเมะ..แต่ยังไงก็ผิดสัญญาไม่ได้..
ตัดสินใจปล่อยมือนั้นวางลงกับที่นอนเบาๆลูบเส้นผมสีน้ำตาลนั้นเนิ่นนานก่อนจะจูบหน้าผากใสเบาๆ
กระซิบที่ข้างหูคาเมะ..สิ่งที่คาเมะก็ต้องการที่จะได้ยิน
"เดี๋ยวชั้นมานะคาเมะ.ชั้นจะไปทำในสิ่งที่นายอยากให้ทำทำให้ยาบุรักนายนะ"
ไม่รู้ว่าทำไม..พอพูดจบ..รู้สึกเหมือนรอยยิ้มคาเมะจะคลี่ออกเล็กน้อยเหมือนรับรู้ว่าที่จินพูดออกมาคืออะไร.
"ฝากด้วยนะยู"
"เออ..ไปเถอะ..ขอให้เจอนะเว่ย"
จินมองคล้อยหลังมาที่คาเมะเล็กน้อยแล้วก็ตัดสินใจเดินออกนอกห้องนั้นไปไปตามหาผู้หญิงที่ยาบุอยากเจอมานานแสนนาน
คุณอาคุมิโกะ..โปรดให้ปาฏิหารย์กับยาบุด้วยเถอะ??
* * *
"Tululul......"
"หวัดดีครับ"
*ลุงผมจินนะ*
"แกเองเหรอมีอะไร..วูจินสบายดีมั้ย"
*ไม่สบายแล้วลุง..ยาบุเข้าห้องไอซียูอาการหนัก..ผมรับรองความปลอดภัยน้องไม่ได้แล้ว*
"ว่าไงนะ!!"
ใจเสียยาบุจะไปแล้วเหรอเร็วเกินไป.ไม่จริงหรอก..มันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ
"น้องโดนเรื่องสะเทือนใจอะไรบอกมาเดี๋ยวนี้ไอ้จิน"
ลุงรู้ทันทุกที..มีเหรอที่ยาบุอยู่เฉยๆแล้วจะทรุดลงขนาดนี้.
จินเล่าเรื่องทุกอย่างตั้งแต่ที่แม่ยาบุมาหาแต่เค้าไม่ให้เข้า..
เล่าตั้งแต่คาเมะพายาบุออกไปข้างนอก..จนกระทั่ง
คาเมะโดนรถชนส่วนยาบุก็ทรุดหนักลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น..มันเกิดเพราะจิน..เพราะความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัย
แต่ลุงกลับเข้าใจไม่ว่าอะไรซักคำเพียงแต่เงียบไปนาน..
"ลุงรู้ว่าแกอยากรั้งชีวิตน้องนะแต่ไอ้สิ่งที่แกทำ..มัน."
*ผิดมากใช่มั้ยผมรู้ครับผมรู้*
"ลุงไม่ได้ว่าอะไรแกหรอกนะจิน..ชีวิตคนมันก็แค่นี้มันเป็นกรรมของเค้า..ทำใจซะ..ลุงน่ะทำใจมาได้นานมากแล้ว..ตั้งแต่รู้ว่าวูจินเค้าเป็นโรคหัวใจอ่อนๆจนกระทั่งตอนนี้ที่มันรุนแรงขึ้น..ลุงก็ยังทำใจได้"
จินไม่พูดอะไรอีก..เงียบพยายามจะทำใจเหมือนกัน..
ไม่เสียคนที่รักที่สุด..แต่ก็ต้องเสียคนที่รักที่สุด
"แกอยากตามแม่วูจินมาใช่มั้ยจิน"
จากที่จินเล่ามา..ลุงคิมก็พอจะเดาออก.ว่าครั้งสุดท้ายที่ยาบุจะจากไป..ก็อยากจะเห็นหน้าแม่เป็นครั้งสุดท้าย.
*ใช่แต่ผมไม่รู้จะตามที่ไหนเพราะที่ผมคิดว่าจะตามมาที่โรงบาล.เค้าก็ไม่มา..ไม่รู้ว่าไปไหน*
"ลุงรู้.เดี๋ยวลุงโทรตามเค้าให้ตอนนี้แกไปนั่งเฝ้าแฟนแกให้สบายๆพอเค้ามาแล้วแกก็รู้เองอย่าเศร้าไปเลยจิน..ยอมรับเถอะนะจะทำยังไงก็ยื้อชีวิตน้องแกไว้ไม่ได้แล้วให้เค้ามีความสุขอย่างที่เค้าอยากจะมีดีกว่า.."
*ครับ..ขอบคุณนะ..ผมจะรอ..ลุงตามเค้ามาให้ได้นะ*
ลุงคิมไม่ทันจะเอ่ยปากตอบรับ.แต่จินก็รู้ว่าความหวังนั้นไม่ริบหรี่แน่ๆ..วางหูลงเริ่มจะทำใจได้
รออย่างที่ลุงบอกคงจะเป็นการกระทำที่ดีที่สุด..ดีกว่าดิ้นรนเพื่อให้ชีวิตนึงกลับคืนมา
ถึงยังไงก็ทำอย่างนั้นไม่ได้อยู่ดี.
จากนี้.
เรามาเริ่มนับถอยหลังกัน..
วันที่เหลืออยู่..จะเกิดปาฏิหารย์อะไรบ้าง
ชีวิตของคนสองคน.
คนๆนึงอาจจะเดินทางมาพบกับ.ทางสว่าง.
แต่อีกคนอาจจะพบกับจุดจบ.ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น
ทุกอย่างเป็นตามลิขิตของสวรรค์.ปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลา.
"คาเมะ.ผ่านมาสองวันแล้วนะ.ชั้นจะทำยังไงดี"
จินพูดอย่างมีความหวัง..ข้างๆร่างบางที่นอนแน่นิ่ง..ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้.คาเมะยังไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมารับรู้โลกภายนอกเลย..
มือใหญ่ข้างนึงลูบเส้นผมสีน้ำตาลสวยของคนรักเบาๆ..อีกข้างก็กุมมือเล็กนั้นพร้อมกับจูบบางๆ..คิดถึงแววตานั้นเหลือเกิน..แววตาที่ส่องประกายเวลามองมาที่ตัวเค้า..คิดถึงเสียงที่คอยแต่เรียกชื่ออาคานิชิ จินเหลือเกิน
"แม่ยาบุยังไม่มาเลย.นี่มันผ่านมาจนชีวิตยาบุจะไม่เหลือแล้ว..แม่เค้าทำอะไรอยู่ใจคอจะปล่อยให้ลูกตายรึไงนะ."
จินเคืองนิดๆ.แต่ก็ทำได้แค่นั้น..ยิ่งโมโหมากเท่าไรก็เปล่าประโยชน์แม่เค้าไม่มีทางรู้เรื่องหรอก
"เมื่อวานชั้นก็ไปดูยาบุมาหน้าเค้าซีดมาก..หายใจแผ่ว.ทำเหมือนไม่รู้สึกตัว..เค้าจะไปจากชั้นแล้วใช่มั้ย..ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนคาเมะ..ถ้าเห็นยาบุพากลับมาทีเถอะนะ..ชั้นอยากเจอทั้งสองคน..ชั้นรัก..ทั้งสองคน"
จินมองด้วยแววตามีความหวังอีกครั้งนึงมือน้อยๆแนบอยู่ที่แก้ม..จูบเบาๆอีกครั้งนึง..เมื่อไรนะที่จะตื่นมารับความรู้สึกที่มีค่าของชั้นอย่าหลับนานนักคาเมะถ้าเกิดนายตื่นขึ้นมาในขณะที่ยาบุตายลงไป..ชั้นจะทำตัวยังไงดี..ชั้นยังนึกไม่ออกเลย
"ไอ้จิน"
จินตื่นจากภวังค์.เพราะได้ยินเสียงเรียกที่มาจากข้างหลัง.ใช่..ยูอิจิพี่ชาย..เหมือนจะไม่ได้มาคนเดียวซะด้วยสิ
"แกมากับใครรึเปล่ายูอิจิ"
"ก็ทำนองนั้น.ชั้นพาคนที่แกอยากเจอมาหา..คุณลุงคิมเพิ่งโทรบอกให้ชั้นไปรับเค้าที่สถานี"
ลุงคิม?สถานี?คนที่อยากเจอ?..ถ้างั้นคนๆนั้นก็เป็น..
"คุณอา!!"
ร่างของหญิงมีอายุคนนึงเดินออกมาจากข้างหลังยูอิจิ..ใบหน้าไม่ยิ้มแย้ม..แต่จินก็รู้ได้ว่ามีความหวังที่จะได้พบลูกชายอยู่ตลอดเวลา
"ใช่..ลุงเธอเพิ่งโทรไปหาอาอาอยากเจอยาบุได้มั้ย"
หน้าตาดูอ้อนวอนผสมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเอ่อ..ทำเอาจินใจอ่อน..จริงๆก็ใจอ่อนมาตั้งแต่ยาบุขอแล้ว
"ที่ผมให้คุณอามาที่นี่.ก็เพื่อจะให้มาเจอยาบุนี่ล่ะครับ.."
"เธอไม่หลอกอานะขอบใจมากๆจินคุง"
เดินไปจับมือจินที่ยืนโล่งใจกับเหตุการณ์ที่เริ่มจะคลี่คลาย..ยูอิจิเองก็พลอยยิ้มออกมาด้วย
"เอ๊ะนี่หนูคนที่ไปกับยาบุใช่มั้ยเค้าโดนรถชน?"
"ครับ..ล้มลงไปพร้อมกับที่ยาบุตกจากรถเข็นสลบนั่นแหละครับ"
"อะไรกัน..ขนาดนี้เลยเหรอ.อาไม่คิดเลย.อาไม่น่าหนีเลย"
คำพูดประโยคสุดท้ายของคุณอาสาว..ทำเอายูอิจิกับจินขมวดคิ้ว.งง..ไม่น่าหนีเหรอ?หมายความว่าไง?
"คุณอาคุมิโกะไม่น่าหนี..อะไรกัน"
"เธอคงยังไม่รู้ใช่มั้ยจินคุง..ก่อนที่เรื่องทุกอย่างมันจะเกิด..อาได้พบยาบุตรงนั้น.."
ห๊าา!!.."
ไม่ใช่เสียงจินที่อุทานออกมาแต่เป็นยูอิจิเองนั่นแหละเพราะเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้..และเริ่มจะรู้ว่าเรื่องราวภายในห้องนี้ต่อไปมันจะเป็นยังไง..ภาวนาขออย่าให้จินใช้อารมณ์จนทำให้ยาบุไม่ได้พบแม่อีกเลย
"ขอถามหน่อยนะครับคุณอาคุมิโกะที่ยาบุตกจากรถเข็น..อย่าบอกนะว่า."
ยูอิจิถาม..ยังงงๆ
"ใช่จ้ะ..ตอนแรกหนูคนนี้เค้าไม่ได้อยู่กับยาบุตรงร้านเค้ก..อาเห็นแค่ยาบุคนเดียวตอนแรกก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยาบุแต่พอเข้าไปทักทาย..อาดีใจมากๆ.พูดคุยกับเค้าแค่ไม่กี่ประโยคหรอกแล้วหนูคนนี้เค้าก็ตะโกนเรียกอา."
ทั้งสองคนยังคงงงอยู่.แต่ก็เริ่มจะรู้เรื่องราวมากขึ้น
"อา..อานึกว่าเค้าจะเข้ามาว่าอาอาก็เลยวิ่งหนีเค้าไปไม่นึกว่าเหตุการณ์ที่ตามมา..จะเป็นแบบนี้..อาผิดเองแหละ..จินคุงอาผิดทุกอย่าง..ยกโทษให้อาเถอะนะ"
จินที่เริ่มรู้แล้วว่าเรื่องราวเป็นไง..กำมือแน่น..มาพูดตอนนี้มันไม่สายเกินไปหน่อยเหรอ..
แต่ว่า..ยังไง..ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นกับจินอยู่ดี.มันเป็นที่จินตั้งแต่แรกอยู่แล้ว..ไปโทษคนอื่นมันมีประโยชน์อะไร
"ช่างมันเถอะ..ผมไม่ว่าอะไร.."
ยูอิจิรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกจินระงับอารมณ์ได้เหมือนโลกทั้งใบไม่เคยมีสงคราม
"ตอนนี้คุณอา..ไปหายาบุดีกว่า..ผมอยากจะขออะไรคุณอาได้มั้ย"
จินหยุดพักประโยคนั้นก่อนจะพูดต่อ..
"ในวันที่เหลืออยู่..ผมอยากให้คุณอาอยู่ดูแลยาบุทุกวันๆคุณอาจะว่างมั้ย..ผมขอแค่นี้หลังจากนั้นผมจะไม่พูดอะไรอีกได้มั้ยครับ"
"ได้สิจินคุง..อามาที่นี่..ก็เพื่อจะอยู่ดูแลยาบุทุกวัน..ตอนแรกอานึกว่าจินคุงจะไม่อนุญาตซะอีกนะ.อาน่ะพอจะทำใจได้บ้างแล้วล่ะเรื่องที่ยาบุจะ.."
ไม่พูดต่อ.เพราะน้ำตามันไหลออกมาร้องไห้เงียบๆไม่มีใครห้าม..ถ้าร้องตอนนี้.ดีกว่าที่จะไปร้องให้ยาบุเห็นถ้าเป็นอย่างนั้น..ยาบุคงนอนไม่หลับ?
"ผมพาไปเองยูอิจิดูคาเมะทีนะ"
"เออ..แกไปเหอะจิน.."
ฝากฝังพี่ชาย..ลูบหัวคนรักอีกทีนึงก่อนที่จะพาร่างของหญิงคนนั้นไปหาลูกชาย
สัญญาณของความหวังมันอยู่แถวนี้จินรู้สึกได้?
I.C.U.
จินพาคุณอาคุมิโกะเข้ามา..ห้องในนี้ก็ดูสว่างดี..แต่ทำไมคนสองคนถึงได้รู้สึกว่ามันมืดนัก
"ยายาบุ"
พูดแทบไม่ออกเมื่อเห็นสภาพของลูกชาย..เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่อกทำให้พูดไม่ได้..
ร่างกายที่ผอมซูบผิวที่เหลืองซีดใบหน้าที่ดูอ่อนแรง..ลมหายใจที่อ่อนล้าจนแทบจะหยุดลงไปเอาดื้อๆได้ทุกเวลา.ทำให้ผู้เป็นแม่เข่าแทบทรุด..นั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียง..จับมือที่เย็นเฉียบของลูกชาย.น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
"ยาบุ..แม่ขอโทษ..แม่จะไม่ทิ้งหนูอีกแล้วนะหนูต้องอยู่กับแม่นะลูก"
ก้มลงจูบหน้าผากลูกชายเบาๆ..กลัวจะกระเทือนถึงลมหายใจที่เหนื่อยอ่อน..หน้ากากอ๊อกซิเจนมันดูจะใหญ่เกินใบหน้าเล็กๆ..ดูน่าอึดอัดเป็นที่สุด
รู้สึกถึงแรงกอดของผู้เป็นแม่..ดวงตาของยาบุค่อยๆเปิดออกอย่างเชื่องช้าคุมิโกะแทบจะตะโกนออกมาด้วยความดีใจ
"ตื่นแล้วเหรอลูกยาบุ"
น้ำตาที่เมื่อกระทบกับแสงไฟในห้อง.มันทำให้ดูเด่นชัดจนเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด..เอื้อมมือน้อยๆขึ้นมาเช็ดให้
"แม่แม่มา.หาผม..ใช่มั้ย"
"ใช่..แม่จะอยู่กับยาบุตลอดไปเลยนะแม่จะไม่ทิ้งยาบุอีกแล้ว.."
"แม่..สัญ..ญานะ.แม่อย่าทิ้งผม..นะ"
"จ้ะ..แม่ไม่ทิ้งหนูแล้วนะ..พักผ่อนก่อน.เดี๋ยวแม่จะพายาบุออกจากห้องนี้นะลูก..ไปนอนห้องที่ดีกว่านี้อยู่คนเดียวเหงามั้ยเรา"
จินมองภาพของสองแม่ลูกอย่างตื้นตันยาบุคงไม่รู้ว่าจินมายืนอยู่ด้วยถ้างั้น..เดินออกไปเงียบๆดีกว่า.
"พี่..จิ.น"
เสียงเรียกของเด็กตัวเล็กทักจินขึ้น..ทำให้ต้องหันไปมอง
"ขอบคุณ..พี่.จิน"
"ไม่เป็นไรพี่ทำตามสัญญาของเราแล้วนะยาบุมีความสุขมากๆล่ะ"
เดินเข้ามายิ้มให้ยาบุบางๆแล้วยาบุก็ถามอีก
"พี่คาเมะเป็นไงบ้าง..พี่คาเมะอยู่ไหน"
จินนิ่งไปก็ยาบุยังไม่รู้ว่าคาเมะถูกรถชนถ้ารู้คงจะไม่อยุ่สุขแน่ๆ
"พี่คาเมะมาเยี่ยมยาบุทุกวันนะ..แต่ยาบุไม่รู้ต่างหากล่ะ"
"ทำไมไม่..รู้"
"ก็ยาบุหลับอยู่หนิ.พี่คาเมะมายาบุก็นอน."
งั้นคราวหน้า..ถ้าพี่.คาเมะ..มา.ปลุกผม.นะ"
เสียงพูดแผ่วเบาอาการเหนื่อยก็เริ่มจะกลับมาอีกครั้ง..จินต้องห้ามไว้ไม่งั้นได้ไปก่อนกำหนดแน่
"ได้พี่จะปลุกนะ..ตอนนี้ยาบุพักผ่อนก่อน..คุณอาครับฝากด้วยนะครับ"
คุมิโกะยิ้มให้ทั้งน้ำตาอย่างมีความสุข..ก่อนจะหันมากล่อมลูกชายต่อ..จินเดินออกไปเงียบๆ
แผ่นหลังของร่างสูง..พิงกับผนังนอกห้องไอซียูรู้สึกกังวล..
ตั้งแต่ที่คาเมะรู้สึกตัวตอนนั้น.ก็ไม่มีอาการแบบนั้นให้เห็นอีก..
คาเมะนอนนิ่งมากจนจินนึกกลัวกลัวว่าคาเมะจะไม่ตื่นมาเจอหน้าเค้า..แต่ทว่า.
"จินจิน!!"
ยูอิจิที่วิ่งกระหืดกระหอบมา..โบกไม้โบกมือเรียกจินใหญ่.
"คาเมะเว่ย..คาเมะ.!!"
จินมองยูอิจิที่ยืนหอบหายใจแฮ่กๆอยู่ข้างหน้า..จินใจเต้นไม่เป็นจังหวะกลัวสิ่งที่ยูอิจิพูดออกมา.
"อะไรคาเมะทำไมแกค่อยๆพูดดิวะไอ้ยู"
"โอเค..คือว่า..คาเมะ.คาเมะฟื้นแล้ว!!!"
..รอยยิ้ม.ที่แสนสวย.
เสียงใสๆ.ที่คิดถึง..
..เสียงหัวเราะที่น่ารัก..จับใจ.
คำพูดอ้อนๆ..ที่อยู่ใกล้ๆ.
กลับมาแล้ว.ทุกอย่างที่คิดถึง.มันกลับมาแล้ว
"แกไม่ล้อชั้นเล่นใช่มั้ยไอ้ยู"
"ชั้นจะหลอกแกทำไมชั้นจะลงทุนวิ่งเหนื่อยมาหาแกถึงนี่เหรอไอ้จิน!"
"ขอบใจมากเว่ยขอบใจมากๆ"
กอดยูอิจิแรงๆไปทีนึง..ก่อนจะวิ่งไปหาร่างบางที่ฟื้นขึ้นมา..และพักผ่อนอยู่ในห้อง..
เสียงพยาบาลที่ร้องห้ามไม่ให้วิ่งก็รั้งจินไม่ได้..หน้าของคาเมะมันลอยวนเวียนอยู่ตรงหน้าจนรั้งฝีเท้าของตัวเองไว้ไม่อยู่
ขนาดยูอิจิที่คิดว่าจะตามทันยังต้องคิดผิด.
จินพาตัวเองมาที่ห้องพักพิเศษที่ป้ายชื่อข้างหน้าเขียนว่า คาเมนาชิ คาซึยะ..
ผลักประตูเข้าไปรวดเร็วอย่างไม่รีรอ..ภาพที่อยากเห็นคือ.คาเมะส่งยิ้มหวานให้กับตนบนเตียงขาวสะอาด..
แต่.ร่างนั้นยังคงแน่นิ่ง..มีเพียงตัวที่ขยับตะแคงไปอีกด้านนึงเท่านั้นจินเร่งฝีเท้าไปที่ขอบเตียงพยายามชะโงกมองใบหน้าของคาเมะที่คิดว่าคงจะหลับอยู่หลังจากฟื้นเหมือนคราวก่อน.
"คา..คาเมะ."
เรียกเพื่อจะได้ยินเสียงตอบกลับ..จังหวะเดียวกับที่ยูอิจิเดินเข้ามาพอดี.แต่จินไม่รู้.ยูอิจิก็ยืนดูอยู่เงียบๆตรงประตู
คาเมะน้องชั้นหลับไปอีกแล้วเหรอ..ทำให้ดีใจเก้ออย่างนี้ทุกทีไอ้น้องสาวตัวแสบ.
"คาเมะอย่าแกล้งกันแบบนี้ได้มั้ย..ชั้นไม่ชอบนะ!"
จินเริ่มจะแผดเสียงดังขึ้นเป็นวัฏจักรรึไงนะ..พอเจอเรื่องดีจากอีกที่.ก็ต้องมาเจอเรื่องร้ายของอีกที่เหรอ..น่าโมโหที่สุด
"คาเมะ!"
จินเสียงดังจนได้..ตื่นมาเพียงแค่ขยับแล้วก็ไม่รู้สึกเหรอทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ.
จะรังแกหัวใจหนุ่มลูกครึ่งไปถึงไหนบอกหน่อยเถอะ (โห.สำนวนชักเสี่ยวก๊อบปี้ไรท์ไปทุกที - para)
"จิ.น"
เหมือนฝันเสียงนั้น..มาจากไหนกัน..
"จิน..อยู่ไหน."
อีกแล้วเสียงหวานๆคุ้นหูที่จินรู้สึก..มันหยั่งลึกลงไปในโสตประสาทแห่งความรู้สึกแน่ใจว่าไม่มีใครแกล้งอีกแล้ว
เสียงนี้มันก็มาจากคนที่นอนอยู่บนเตียง..และตอนนี้ก็ตะแคงตัวส่งยิ้มหวานนิดๆมาให้เค้า..
"คาคาเมะฟื้นแล้วใช่มั้ย!!"
ไม่พูดอะไรออกมาอีกนอกจากพยักหน้าเบาๆให้กับร่างสูงที่ยืนลุ้นเพียงแค่ร่างตรงนั้นยิ้มให้เท่านั้นก็พิสูจน์ได้แล้วว่า.ฝันเป็นจริง.
"จิน.อยากนั่งช่วยหน่อย"
เสียงแผ่วเบา..ขาดช่วง..เพราะกำลังปรับตัวอยู่กับสภาพที่เพิ่งตื่น..ร่างบางมองการกระทำที่จินทำให้เค้าตั้งแต่ค่อยๆพยุงขึ้นจากเตียง..จัดแจงหมอนให้พิง..ปรับเตียงให้ตั้งพอให้นั่งสบาย.ดีจริงๆที่ตื่นมาตอนนี้..ตื่นมาตอนที่มีจินอยู่ใกล้ๆ..มันดีอย่างนี้นี่เอง
"มีความสุขซักทีนะไอ้จินแต่ว่า."
ยูอิจิพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา..ที่ยิ้มกับภาพตรงหน้าก็เลือนหาย..
ลืมอีกคนไม่ได้..คนที่นอนหายใจรวยริน..ถึงแม้ว่าความสุขจะย่างกรายมาหาก็ตามที..
ร่างของยูอิจิเดินออกจากห้องนั้นอย่างเงียบๆ..ยังคงนึกในเรื่องที่ตัวเองพูดอยู่คนเดียว
ยาบุ.มีเวลาอีกไม่มาก..แล้วเรื่องที่ยาบุเป็นหนักขนาดนี้ก็ให้คาเมะรู้ไม่ได้จะทำยังไง?
"คาเมะ."
หื๊มมม..จินเรียกทำไม.."
คาเมะเอียงคอมองจินตาแป๋ว..หน้าเธอยังซีดๆแต่ว่า..แววตากลับสดใสขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
มือใหญ่ไล้ตามพวงแก้มนิ่มของคนที่อยู่ตรงหน้าเบาๆลบความคิดที่ว่าสิ่งที่เจอะเจออยู่นี้เป็นเพียงความฝัน..
ร่างบางเอียงหน้าหลับตารับกับสัมผัสที่แสนจะอ่อนโยนนั้น..ดีใจที่เวลาลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นจิน
ถึงแม้จะนึกเสียดายอยู่นิดๆที่คนแรกที่เจอเป็นยูอิจิก็ตามที(เต่าน้อยเราลืมพี่ชายซะแร้วววว)
"หิวน้ำจังเลย..จิน.."
เสียงที่แห้งแหบนิดๆก็บอกได้อย่างดีว่าจินควรจะรีบๆทำ.รินน้ำใส่แก้วบางใสให้กับคนรัก..ก่อนจะช่วยประคองให้ดื่มน้ำ.
ถอนปากออกจากแก้ว..ยิ้มให้อีกต่างหาก..
จินยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง..คาเมะที่ตื่นขึ้นมา..ก็มองจินงงๆ
"จิน..ขึ้นมานั่งด้วยกันได้มั้ย"
"บนเตียงเนี่ยะเหรอ..ไม่ดีกว่า"
"เถอะนะจินนะ..ตื่นมาทั้งที..อยากให้จินกอดนี่นา"
แปลกแฮะตื่นมาก็อ้อนเลย..รึว่าคำพูดที่พูดออกมาหลายวันคาเมะจะรับรู้หมดแล้ว.
ร่างสูงค่อยๆขยับตัวขึ้นไปบนเตียงที่มีพื้นที่แคบๆตอนนี้เวลาค่ำแล้วนิดๆ..พยาบาลก็หมดเวลาที่จะเข้ามา..เพราะยาแก้ปวดอะไรต่างๆก็วางไว้อยู่ในห้องนี้นานแล้ว.เพราะฉะนั้นเลยไม่ต้องเข้ามาอีกเป็นโอกาสของจินจริงๆ
แขนแข็งแรงโอบไหล่บาง..ดันให้เข้ามาแนบชิดจนสัมผัสกันแนบแน่นใบหน้าเรียวสวยซุกซบอกกว้าง..พร้อมๆกับแขนเรียวของคาเมะก็โอบเอวหนาของจินเอาไว้ซะแน่น..หลับไปตั้งนานคิดถึงผู้ชายคนนี้ที่สุดเลยรู้มั้ย
"จิน.ปวดหัวจังเลย."
หัวของร่างบางซุกแน่นอยู่กับอกกว้างนั้น..แน่นจนแทบจะฝังหัวเข้าไปกับเนื้อจิน..เพื่อบรรเทาความปวดที่ได้รับจากการกระแทกแรงๆเมื่อตอนโดนรถชนตอนนั้น.
"ปวดมากมั้ย..แป๊บนะ.เดี๋ยวเอายาให้..นอนนิ่งๆล่ะ.."
ค่อยๆเอื้อมมือหยิบยาที่อยู่โต๊ะข้างๆ..พร้อมกับแก้วน้ำที่รินน้ำเอาไว้เต็มปรี่..ส่งให้ร่างสวยๆที่นั่งกุมหัวอยู่กับอกตัวเอง
"จินป้อน.."
วันนี้คาเมะทำไม.อยู่ๆถึงตื่นมาแล้วก็อ้อนเค้ารุนแรงขนาดนี้..อ้อนจนจินนึกว่าคาเมะขาดความอบอุ่นมาจากไหน..อ้อนจนไม่คิดว่าจะเป็นคนที่เพิ่งฟื้น..ไม่เห็นอ่อนแรงอยู่กับเตียงเลย..อ้อนเก่งจริงๆ
"ยาแค่สองเม็ดเอง..กินเองไม่ได้เหรอ.."
"ไม่ได้จินต้องป้อน.."
เสียงอ้อนที่แฝงเสียงบังคับเล็กๆ..ทำเอาจินยิ้มไม่หุบ..รับแก้วน้ำจากมือของคาเมะมา..สั่งให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดส่งเม็ดยาเข้าไปก่อนทีละเม็ด..หลังจากนั้น..จินที่ดื่มน้ำอมไว้ในปากรออยู่..ก็ค่อยๆประทับทาบกับริมฝีปากสีชมพูสวยเบาๆ..ก่อนจะกดแนบเพื่อกันไม่ให้น้ำไหลออกมาข้างปาก..ลิ้นดันเอาเม็ดยาที่วางบนลิ้นไหลไปตามน้ำที่ได้ป้อนไปไม่รอให้หายใจจินก็ส่งสายตาให้คาเมะใส่เม็ดยาเม็ดที่สองเข้าไปในปาก..แล้วก็ทำแบบเดิม.แต่ดูครั้งที่สองจะนานสุด..จนคาเมะหายใจแทบไม่ทัน..ตีไหล่จินทั้งๆที่แรงก็มีอยู่น้อยนิด..ดวงตาหวานเยิ้มอย่างนั้น.ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนไข้เพิ่งฟื้นจะจับกดซะเลย.
"จินน่ะ..เดี๋ยวตายจริงๆหรอก.ชั้นเพิ่งฟื้นนะ..ยิ่งไม่ค่อยมีแรงด้วย"
"ขอโทษครับ..แล้วหัวน่ะปวดมากมั้ย"
"อื้อปวดเหมือนมันจะระเบิดเลย.จินจูบตรงนี้หน่อยได้มั้ย.."
คาเมะชี้ไปที่หน้าผากจินเลยสนองให้เต็มรัก..ฮ้าาา!ชื่นใจเป็นบ้าเลยย..นี่ขนาดร่างที่อยู่ในอ้อมกอดนอนในชุดเดิมยังไม่ได้อาบน้ำยังหอมขนาดนี้..แล้วถ้าอาบน้ำตัวหอมๆล่ะจะชื่นใจขนาดไหนกันเชียว
"คาเมะ..รู้มั้ยดีใจแค่ไหนที่นายฟื้นขึ้นมา..ชั้นแทบบ้าเวลาเห็นนายโดนไอ้เครื่องปั๊มหัวใจนั่นทำร้ายน่ะ"
"เห."
เอียงหน้างงอีกแล้ว..น่ารักชะมัด
"มีครั้งนึงที่นายอยู่ๆก็ไม่หายใจ.ชั้นแทบบ้าเลยนะรู้มั้ยร้องไห้..น้ำตาไหลเพราะเด็กซนๆอย่างนายตั้งกี่รอบ"
"เหรอฮะคุณจิน..แต่รู้อะไรมั้ย..ชั้นน่ะ.ตอนที่หลับอยู่.ชั้นรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในหลุมดำที่มืดมิดเลย.แล้วก็ได้ยินเสียงเรียกของใครบางคนที่กอดชั้นอยู่ตอนนี้..ตะโกนจนชั้นต้องเอามือปิดหูอย่างนี้เลยนะรู้มั้ย"
คาเมะทำท่าเอามือปิดหู..ทำเป็นหลับตาแน่นๆ..แอบขำออกมาเมื่อจินทำหน้าเหมือนกับไม่เชื่อ..
แต่นั่นล่ะ..เรื่องจริง..จินต้องเชื่อนะ
"แล้วพอเวลาผ่านไปนานๆเข้า.ไม่มีเสียงจินเรียกร้องซะทีชั้นก็เลยฟื้นขึ้นมา..เห็นหน้าหมีๆของพี่ยูแล้วก็เลยว่าจะหลับต่อ..แต่จินก็มาปลุกซะนี่.."
"อ๋อ..นี่ที่หลับนานๆก็แกล้งกันงั้นสิสนุกมากมั้ยล่ะ"
"สนุกสิ..สนุกมากๆ..เท่านี้เลยล่ะ"
คาเมะทำมือผายๆให้กว้างๆ..ทำหน้าตื่นๆตาโตๆ..หน้าตาใสซื่อแบบนั้นโกรธไม่ลงทุกทีสิ
ทั้งคู่หัวเราะให้กัน.จินรั้งตัวคาเมะเข้ามากอดแน่นๆ..แต่ไม่รู้ทำไมร่างในอ้อมกอดถึงทำหน้านิ่วเจ็บขนาดนั้น..
เรากอดแรงไปเหรอ..ก็เปล่า.แล้วอะไรล่ะ?
"คาเมะ..ทำไมเจ็บอะไรเหรอ"
"เจ็บแผลที่หลัง..สงสัยตอนกระแทกกับรถนั่น..ไม่รู้แผลยาวมั้ย..จินดูให้หน่อย"
จินไม่รอช้าร้อนใจเหมือนๆกัน..แกะเชือกเส้นเล็กๆที่ผูกเสื้อแทนกระดุมนั้นออกจากบนลงล่าง..แล้วก็ค่อยๆถอดออกจากร่างสวยๆนั้น..ภาพที่เห็นทำเอาจินพูดไม่ออก..
รอยจากกระจกรถที่บาดเข้ากับผิวขาวๆมันยาวผ่าหลังจนน่ากลัว..ประมาณสองสามแผลได้..
นิ้วเรียวยาวไล้บาดแผลนั้นเบาๆ..บรรเทาความเจ็บที่ร่างๆนี้ได้รับ.
"อึก.จะ.จิน..เจ็บ"
คาเมะนิ่วหน้าทันทีที่จินไล้นิ้วแตะบาดแผลของตัวเอง..จินละมือออกทันทีไม่กล้าจับอีก.จับตัวให้คาเมะมาซบอยู่ที่ไหล่อีกข้างนึง..ก้มลงจูบเบาๆที่แผ่นหลังบางๆของคาเมะ..ตรงบริเวณรอยแผลนั้นแปลกที่เวลาทำไปคาเมะกลับไม่เรียกร้องออกมาว่าเจ็บ.กลับรู้สึกสบายคงเพราะได้รับไออุ่นที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากริมฝีปากหนานุ่มนั้น..จึงทำให้เป็นแบบนี้..
ใส่เสื้อกลับคืนเหมือนเดิมจับหัวร่างบางให้เอนซบลงมาที่อกอีกครั้ง.ลูบเส้นผมบางเบาอย่างรักใคร่..จะไม่ทำให้เจ็บอีกแล้ว.สัญญา.
ฤทธิ์ของยาแก้ปวดเริ่มออก..ทำให้ตาที่กำลังจะปิดของคาเมะแอบมองจินที่นอนจ้องอีกครั้งนึงมันมีอยู่เรื่องที่คาเมะยังไม่สามารถจะปิดตาได้สนิท..
"ยังไม่หลับอีก.ฝืนตาทำไม.เดี๋ยวปวดหัวอีกนะ"
"ไม่..ยังหลับไม่ได้.."
"ทำไมล่ะครับ.จินไม่หายไปไหนหรอกน่า..จะนอนกอดอยู่อย่างนี้แหละ"
ภายใต้ความเงียบงัน..มีเหตุผลเดียวที่คาเมะไม่สามารถข่มตาให้หลับได้เพราะคนๆนึง..ที่ยังนึกถึงอยู่จนบัดนี้..
ในวันนั้นคาเมะยังจำได้ดีว่าไปกับใคร..มีอยู่คนเดียวที่แม้กระทั่งเวลาหลับ..ก็ยังไม่ลืม
ส่งผ่านประโยคนึงที่จินเอง..พอได้ฟังก็แทบอยากจะหลับตาหนีคนตรงหน้า..มันตอบยาก.คำถามนั้น..
"ยาบุอยู่ไหน..จิน??"
* * *
