*~* Truism *~*

"ตอนนั้นชั้นเห็นยาบุหล่นจากรถเข็นแล้วก็นอนสลบไปเลย..เค้าอยู่ไหน"
"ไม่ได้ไปไหนหรอก..เค้าไม่เป็นไรซะด้วยซ้ำ..นอนเถอะคาเมะ"
สายตาจินดูล่อกแล่กพิกล..แถมใจก็เต้นแรงด้วยพิรุธแบบนี้คาเมะจับได้เสมอ.จินดูง่ายจะตาย
"ไม่เอาไม่นอนจนกว่าจินจะบอกว่า..ยาบุอยู่ไหน"
"ยาบุสบายดี..ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก.."
"จิน..จินตอบไม่ตรงคำถาม"
มองสายตาคาเมะที่จ้องมาที่ตัวเค้าอย่างแน่วแน่..ต้องการคำตอบ..เพราะตาจะปิดอยู่แล้ว.
จินนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะบอก..ให้คาเมะสบายใจได้บ้าง?
"ยาบุเค้าล้มลงไปก็จริงแต่เค้า..เค้า.ไม่เป็น..เอ่อไม่เป็นอะไรเลย."
"จินโกหก"
"ไม่ได้โกหก..มีอะไรที่จินคนนี้จะกล้าปิดบังคาเมะล่ะครับ"
"มี..สองเรื่องแล้วด้วย"
"โธ่คาเมะ..ชั้นไม่ได้โกหกจริงๆตอนนี้ยาบุก็อยู่โรงบาลแต่ว่าเดี๋ยวก็คงได้ได้..กลับบ้านก่อนนายแน่ๆ.."
"จริงเหรอ..ยาบุร่างกายเป็นแบบนั้นหมอให้กลับบ้านได้ด้วยเหรอ"
"เป็นยังไง.เค้าก็..ก็ปกติ..ทุกอย่าง"
โกหกออกไปคำเบ้อเร่อเพียงเพราะไม่อยากให้คาเมะไม่สบายใจจนล้มลงไปอีกคนต่างหาก
มองร่างเล็กๆที่หลับตาอย่างมีความสุขก็เบาใจแต่ว่า.ถ้าเรื่องมันเปิดขึ้นมา..จินคงต้องยอมรับชะตากรรม
เรื่องนี้จะโกหกเป็นเรื่องสุดท้ายแล้ว.ใจจินบอกอย่างนั้น.
และใจจินที่บอกอย่างนั้น..จะรู้มั้ย.คาเมะอ่านออกเสมอ??

* * *

เวลาผ่านไป.เรื่อยๆ.เรื่อยๆ
คาเมะเองก็รู้สึกถึงความผิดปกติของจินได้บ้าง
เข้าห้องนี้ออกห้องโน้น..หมอคนนั้นเรียกไปคุยคนนี้เรียกไปถาม
จนบางทีแทบจะไม่ได้พักผ่อนซะด้วยซ้ำกลับมานั่งได้ซัก10นาทีก็ต้องไปต่อ
เหมือนกับวิ่งไปดูใครซักคน..ในมือกำโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา..แล้วพอถามก็บอกแค่ว่าเป็นพี่ยู
จนวันนึงก่อนที่คาเมะ..จะได้กลับบ้าน.
"ตรื๊ดดดดดดดตรื๊ดดดดดดดดดด"
"อื้มว่าไงยู"
จินที่กำลังช่วยคาเมะเก็บเสื้อผ้า..รับโทรศัพท์อย่างรีบร้อน..และคนเดิมที่โทรมาก็คือยูอิจิ
"เป็นอีกแล้วเหรอชักอีกแล้วได้ไงวะ..ก็เมื่อกี๊เพิ่งเป็นไปนี่หว่า"
หน้าตาจินดูเครียดกว่าทุกที..คาเมะที่นั่งใกล้ๆก็คอยบีบมือไว้ตลอดทำได้แค่นี้เพราะไม่รู้จะทำไงให้จินสบายใจ
"เออๆ..เดี๋ยวชั้นไปดู..ขอบใจแกนะ"
วางหูโทรศัพท์..จินเป็นหนักกว่าทุกครั้งนั่งกุมขมับอยู่ที่โซฟา..เสื้อผ้าของคาเมะถูกความเครียดจากมือจินขยำจนแทบจะคืนรูปไม่ได้จินเป็นอะไร..ทำไมเป็นแบบนี้..ถามหน่อยจินจะว่ามั้ยนะ?
"จินทำไมจินดูเครียดจัง..ใครเป็นอะไรจินบอกได้มั้ย"
"เอ่อ..ไม่..ไม่เป็นไรหรอก.พรุ่งนี้จะกลับบ้านแล้ว.ดีใจมั้ย"
คาเมะไม่ตอบ..อยากได้คำตอบจากจินมากกว่า..เหมือนจินปิดบังอะไรไว้ไม่ให้คาเมะรู้ตลอดเวลา..ทำไมล่ะ?
"จินบอกมานะ"
จินถอนหายใจเฮือกใหญ่.แต่ยังไงก็ยังบอกไม่ได้อยู่ดีร่างกายคาเมะใช่ว่าจะแข็งแรงซะเมื่อไร..เจออะไรร้ายๆขึ้นไปอีกไม่ทรุดไปมากกว่านี้เหรอ
"หวัดดีจ้า.คาเมะจัง"
สวรรค์โปรดเทพปลาทองมาช่วยจินแล้ว..เดินเข้ามาพร้อมของกินพะรุงพะรังเลย
"รุ่นพี่"
"ใช่แล้วคาเมะจังจะกลับบ้านพรุ่งนี้แล้วใช่มั้ย..แหม.จินคุงนี่ทำหน้าที่ยังกับสามีดีเด่นเลยนะ..พับผ้าให้ด้วย"
ยามะพียิ้มจนตาแทบปิด..จินเห็นทางหนีแล้วโบ้ยซะเลย
"ยามาชิตะ..ฝากดูแลคาเมะด้วยนะเดี๋ยวชั้นมา"
"อ้าว..แล้วจินคุงจะไปไหน"
"เออน่า..ฝากหน่อยนะ..รีบน่ะ"
ยามะพีรู้ว่าจินจะไปไหน.เพราะช่วยกันปิดคาเมะเรื่องนั้นไว้อยู่แล้ว
ตอนนี้ทุกคนในบ้านรู้ยกเว้นคาเมะแค่คนเดียว..ที่ไม่รู้อะไรเลย..
จินแกะมือคาเมะออกเบาๆยิ้มให้แล้วก็เดินออกนอกห้องไปทั้งๆที่ร่างเล็กๆนั้นยังไม่ทันจะอ้าปากถามเลยว่าจะไปไหนแต่ถามไปจินก็ไม่ตอบอยู่ดี.
"รุ่นพี่..รู้มั้ยว่าจินไปไหน"
"ไม่อ่ะ..ไม่รู้หรอก..อย่าสนใจเลยน่าคาเมะดูนี่สิ..ชั้นซื้อของกินมาเพียบเลยนะ..เอ้อๆเดี๋ยวซักพักยูจังจะมาหาแล้วพาไปเดินเล่นล่ะคาเมะจังชอบสวนของโรงบาลไม่ใช่เหรอ!@#$%^&*"
พูดไปเรื่อยๆแต่คาเมะไม่ได้จะฟังอะไรเลยซักอย่างก็ใจมันอยากรู้นี่นา..ว่าจินไปไหน.
จินไม่บอกใช่มั้ย..งั้นชั้นจะรู้เอง..จะสืบเอง..คอยดูสิ

* * *

"ว่าไงวะยู."
จินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา.เห็นยูอิจินั่งปลอบคุณอาคุมิโกะอยู่ข้างหน้า.
สีหน้าดูไม่ดีมากที่สุดเท่าที่จินเคยพบ
"ก็อย่างที่บอกไปในโทรศัพท์..ชัก..หยุดหายใจไปบ้างบางครั้งหายใจหอบ.หายใจถี่.เดาไม่ถูกว่ะ"
"หมอตรวจอยู่ใช่มั้ย"
"อืม.เค้าส่ายหน้าตลอดเวลาตอนที่ตรวจเจ้ายาบุเสร็จ..เรื่องนี้แกคงไม่รู้ใช่มั้ย"
ใช่.ไม่รู้..จินไม่รู้ว่าอาการยาบุทรุดมาตั้งแต่แรกเริ่ม..ยาบุจะไปภายในอาทิตย์นี้จริงเหรอทำไมความรู้สึกจินเหมือนจะบอกว่าวันนี้จะต้องเสียเด็กคนนี้ไปอย่างนั้นล่ะ.
"คุณอา..ไม่เป็นไร.ทำใจดีๆไว้"
จินนั่งลงปลอบอีกคน..ปลอบคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของจิน..ร้องไห้จนผ้าเช็ดหน้าชุ่มฉ่ำทั่วทุกตารางนิ้ว
"อาคงทำใจไม่ได้อีกแล้วจินคุงอาทนดูลูกตายไม่ไหวอาผิดเอง.ไม่น่าทิ้งเค้าเลย.."
"คุณอาอย่าโทษตัวเองอย่างนั้นสิคุณอาต้องเข้าใจว่านี่ชีวิตคน..มีเกิดก็ต้องมี."
จินไม่กล้าพูดประโยคหลัง..เพราะมันก็สะเทือนใจตัวเอง..ได้แต่นั่งเงียบกับความรู้สึกที่มันยากจะเข้าใจเต็มที
"จิน.หมอออกมาแล้ว"
ยูอิจิบอกทั้งสามแทบจะกระโจนหาคุณหมอที่หน้าตา..สีหน้า.บ่งบอกว่า
..แย่!
"หมอครับเด็กเป็นไงบ้าง"
หมอส่ายหัวอย่างหมดหวัง..หมอไม่พูดทุกคนก็พอรู้อยู่แล้วว่า..
"ถ้ายื้อชีวิตเค้าไว้ได้.คงจะยืดได้ถึงพรุ่งนี้เท่านั้นครับ.มันเกินรักษาจริงๆ"
แค่คำพูดเพียงไม่กี่ประโยค..ทำเอาผู้เป็นแม่ใจแทบสลาย.
วินาทีนั้นจินรู้ได้ทันที..ว่าการสูญเสียมันเป็นยังไง.
ยูอิจิเอง..ก็พูดอะไรแทบไม่ออก.สิ่งที่ต้องทำหลังจากนั้นคือการรับร่างของผู้หญิงคนนึงที่ไร้ซึ่งสติ..มาไว้ในอ้อมแขน..คุณอาคุมิโกะ.พยุงตัวแทบไม่ไหวไร้เรี่ยวแรงที่เคยมีเพราะคำพูดของคุณหมอที่เจ้าตัวก็คงจะยอมรับว่าเค้นออกมาจนสุดกำลัง..จนต้องเดินหนีภาพหดหู่นั้นไป
"คุณอาครับ..อย่าเป็นอะไรนะ.คุณอา.คุณอา!!"
ยูอิจิคอยปลุกแต่ก็รู้ว่ามันเกินเยียวยา..ปล่อยแบบนี้ไปซักพักคงจะดี.
จินแทบทรุด..ไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วขนาดนี้เด็กตัวเล็กๆ..ที่จินรักนักหนา
ต้องจากไป..ภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว..ใช่มั้ย?..สวรรค์

* * *

"คาเมนาชิซังคะ..กินยารอบสุดท้ายหน่อยนะ"
พยาบาลร่างอ้วนกลมท่าทางใจดีเดินถือถาดยาเข้ามายิ้มให้ร่างเล็กๆที่นั่งอยู่บนเตียงกับคนหน้าหวานตาโตที่นั่งใกล้ๆ
"อีกแล้วเหรอ..พรุ่งนี้กลับบ้านแล้ว.งดไม่ได้เหรอฮะ"
"ไม่ได้ค่ะ..ต้องทานยาจนหยดสุดท้ายทานให้ตายไปรอบนึงเลยนะรู้มั้ย"
"หูยยยย.คุณพยาบาลน่ะ"
คาเมะทำหน้างอเป็นเด็กๆจนคุณพยาบาลตุ๊ะต๊ะคนนั้นแอบขำ..รวมไปถึงยามะพีด้วย
"เอาน่าคาเมะจัง.กินหน่อยเถอะ.คุณพยาบาลเค้าอุตส่าห์เอามาให้..เอ๊ะ..เดี๋ยวก่อน"
สายตาสองคู่หันมามองที่ยามะพี..ดูเจ้าตัวจะแปลกใจกับลักษณะของเม็ดยาเหลือเกิน
"คุณพยาบาล..ทำไมเม็ดยาวันนี้มันสีไม่เหมือนทุกๆวันล่ะ.."
"ไหนคะ..อ้าว.ตายจริง..คนละอันกันค่ะ..อันนี้ของอีกห้องนึง.รู้สึกยาของคาเมนาชิซัง..อืมม..อยู่ไหนน้าาาา.."
คุณพยาบาลหาในรถเข็น..ก้มแล้วก้มอีก.
"แล้วนี่มันยาอะไรเหรอฮะคุณพยาบาล.."
"อ๋อ..ยานอนหลับค่ะห้องนั้นเค้าเป็นพวกตาแข็งตลอดเวลา..ไม่รู้เป็นโรคอะไร..อ๊ะ!..เจอแล้วยาคาเมนาชิซัง"
พยาบาลหยิบยาลงถาดยื่นให้คาเมะ..แต่เจ้าตัวกลับจ้องที่ยานอนหลับนั้นตลอดเวลา
คิดอะไรอยู่ใช่มั้ย?
"คาเมนาชิซัง..มองอะไรคะ..นี่ยาค่ะ"
"อะ..ฮะ.ขอบคุณฮะ"
คิดแผนนึงขึ้นมา..ยานอนหลับ..ได้การล่ะ
"เอ่อ..คุณพยาบาลฮะ..ผมอยากได้น้ำดื่ม..มันหมดแล้ว..เอาให้หน่อยได้มั้ยฮะ"
"อ๋อค่ะ..แป๊บนึงนะคะ"
พยาบาลตายใจ..เดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นตรงประตูห้องให้เหลือแต่เพียงยามะพีที่คาเมะยังไม่ได้จัดการ
"เอ่อ..รุ่นพี่..ไปดูให้หน่อยสิว่าจินมารึยัง"
"อะไรกัน..ห่างกันแค่10กว่านาทีคิดถึงกันแล้วเหรอ..เดี๋ยวจินก็มาน่า..อย่าห่วงเลย"
"แต่ว่าคนเรามันก็คิดถึงกันได้นี่นา..นะรุ่นพี่นะ..พี่สะใภ้จ๋า"
คาเมะใช้ลูกอ้อนแบบที่ยามะเขินสุดฤทธิ์..พี่สะใภ้เลยเรอะ..เขินโว้ยย
ลุกไปอย่างยอมรับเต็มที่..ไปดูให้..คาเมะใช้จังหวะที่ทุกคนคลาดสายตาแล้ว
หยิบยานอนหลับที่อยู่ในถ้วยเล็กๆสองเม็ดอย่างต่ำ..กำไว้ในมือแน่น
ทันพอที่คุณพยาบาลตุ๊ะต๊ะจะไม่เห็น
"น้ำได้แล้วค่ะคาเมนาชิซัง..กินยานะ.."
"ขอบคุณฮะอืมม..คุณพยาบาลรู้มั้ยว่าจินหายไปไหน..เอ่อ..แฟนแฟนผมอ่ะ"
"อ๋อ..ไม่ทราบสิคะเห็นเดินไปทางห้องพักฟื้นเด็กบ่อยมากๆเลย.ไม่รู้ทำไมคาเมนาชิซังมีเด็กอ่อนรึเปล่านะ"
"คุณพยาบาลน่ะ..มีได้ที่ไหนกันเล่า"
คาเมะหน้าแดง..โดนพยาบาลแซวจนแทบจะซุกหน้าหนีใต้ผ้าห่มเขิน
"คาเมะจัง..ไม่เห็นจินคุงเลยคงยังไม่มามากกว่า"
ยามะพีเข้ามานั่งลงเหมือนเดิม..ไม่มีใครเอะใจเลยว่าคาเมะทำอะไรลงไปหลงกลแผนของเต่าเจ้าเล่ห์หมดแล้ว
คาเมะนั่งกินยาสบายใจแล้วก็หลับลงไปทั้งๆที่มือยังกำยาสองเม็ดนั้นเอาไว้.ไม่มีใครรู้อะไรซักคน.
จนกระทั่งพยาบาลออกไป..แล้วยามะพีก็เห็นว่าคาเมะหลับไปแล้ว.เลยออกไปหาสามคนนั้นที่ห้องพักพิเศษของเด็ก
ร่างเล็กๆที่แกล้งหลับลุกขึ้นจากที่นอนคลายยาสองเม็ดนั้นวางลงที่เตียงข้างโต๊ะ..มองไปที่ประตูห้อง..คืนนี้แหละ.จะตรงไปที่ห้องที่จินไปนั้นจะได้รู้ซักทีว่าไปทำไมเพื่ออะไร??

และเวลานั้น..

"จิน!!"
ผงะกับเสียงทักทายเริ่มแรกเมื่อเข้ามาในห้องพักเห็นคาเมะนั่งกอดอกหน้าบึ้งดูก็รู้ว่างอน
"ไปไหนมา..ไหนบอกไปแป๊บเดียวไง..ตั้งแต่ตอนสายแล้วเพิ่งกลับมาตอนทุ่มกว่าๆเนี่ยะเหรอ"
จินเดินเข้าไปกอดคาเมะที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียงผู้ป่วย..หน้าบึ้งๆแดงๆอย่างนั้นน่ารักที่สุดในโลกเลย
"อย่ามากอดนะ..เจ็บแผล"
"ครับๆ..ไม่กอดครับจินขอโทษนะคาเมะนะ"
"ไม่รู้แหละถ้าไม่อยากให้ชั้นโกรธจินต้องทำตามคำสั่งด้วย"
"คำสั่งอะไรล่ะครับ"
จินเอื้อมมือลูบเส้นผมเรียงเส้นสวยของคาเมะเบาๆยิ้มหวานๆให้ทั้งๆที่มีเรื่องหนักใจมาเมื่อกี๊แต่ก็ฝืนยิ้ม.ทำไมคาเมะจะไม่รู้
"ต้องกินน้ำส้มแก้วนี้ให้หมด..ห้ามเฉไฉ.."
คาเมะยื่นแก้วน้ำส้มให้..เนี่ยะนะบทลงโทษ..แค่น้ำส้มแก้วจิ๊ดเดียวแค่เนี้ยะ
"เร็วสิจิน..รีบๆเข้า"
"ครับๆๆ..ดื่มครับดื่ม"
จินรับมา..ตัวเองก็ยังงงๆ..อะไรกันลงโทษเหรอเนี่ยะ..ทำยังกะจะเอาใจงั้นแหละ
ใช่คาเมะเอาใจหรือเรียกอีกอย่างว่ามอมมากกว่าใส่ยานอนหลับสองเม็ดที่บดละเอียดเป็นผุยผงคนเข้ากันอย่างดีตามสูตรเฉพาะของแอลซีเอชเต่าเมะพลัสเชียวนะไม่หลับให้คาเตียงก็แปลกอยู่
"เย้หมดแล้วหายงอนจินแล้วนอนกันดีกว่าเนอะ.."
"ยังไม่ง่วงเลย..อยากดูทีวี"
"ก็นอนดูบนนี้ก็ได้นี่นาไม่เป็นไรหรอก..คุณพยาบาลทั้งตึกรู้หมดแล้วว่าห้องเราเป็นไง..เค้าไม่กล้าเข้ามายุ่งหรอกน่า."
ดันตัวจินให้นอนราบลงกับเตียงแล้วตัวเองก็นอนบนอกของเค้าอีกทีกอดแน่นไม่ขยับเลย..มือยังเปิดรีโมตได้อีกแน่ะ
วันนี้คาเมะมาแปลก..จินก็รู้สึกลงโทษเหมือนเอาใจ..แล้วอะไรเนี่ยะ..มาบังคับให้นอนทั้งๆที่กรูยังไม่ง่วง..งงวุ้ย!
คาเมะรอมองปฏิกิริยาอยู่นาน..ยาก็ใช่ว่าจะไม่แรงนะแต่ทำไมจินยังไม่หลับอีก..กลับจ้องทีวีตาเขม็งเชียว..จากทุ่มกว่าตอนนี้มันปาไปสามทุ่มครึ่งได้ชั้นง่วงแทนนายแล้วนะรู้มั้ย
และแล้ว..ก็เป็นจนได้หลับไปก่อนจินซะอีก..แล้วตอนคาเมะหลับนั่นแหละ.ยามันถึงได้ออกฤทธิ์..ก็คนแข็งแรงอย่างจินเจอของแบบนี้..นานพอดูกว่าเจ้าตัวจะเจอฤทธิ์มัน..หลับผล็อยซุกอยู่ที่เส้นผมหนานุ่มของร่างบางแน่นิ่งไปเลย..คาเมะ..นายชะล่าใจไปแล้วนะ..หลับทั้งคู่แล้วเมื่อไรจะรู้ความจริงกันล่ะ

..ตี4ของวันใหม่..

"อื้มมมมมมมมมมมม.!!"
ร่างบางๆที่อยู่ในอ้อมกอด..ค่อยๆลุกขึ้น..งัวเงียเต็มที่นั่งบิดขี้เกียจอยู่ใกล้ๆร่างสูงที่ดูจะหลับเป็นตาย.เหลือบมองมาเท่านั้นแหละดีใจจนอยากจะจัดงานฉลองสมโภชเชียว
"เย้.จินหลับแล้ว..ทางสะดวกชั้นล่ะ..กี่ทุ่มแล้วน้าาาา.."
หันไปมองนาฬิกาที่อยู่หัวเตียงเฮ้ยยยยเวร!ตี4..ตั้งแต่สามทุ่ม.แล้วนี่.ตายล่ะ!..ยามันออกฤทธิ์นานแล้วนี่นาจินต้องใกล้ตื่นแน่เลยบ้าที่สุด..ดันหลับไปได้ไงนะเราต้องทำเวลาหน่อยแล้ว
ร่างบางค่อยๆเลื่อนตัวออกจากเตียงเบาๆ..กลัวจินตื่น.ใจก็หวั่นๆกลัวใครจะเข้ามาตอนนี้แล้วร้องห้าม..แต่คงไม่หรอก..จะทำอะไรได้ในเมื่อเค้าจะกลับบ้านวันนี้อยู่แล้ว
หันมามองจินอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกนอกห้อง..ไม่รู้จะไปทางไหนเพราะไม่รู้ทางเลย..รู้แต่ทางไปลิฟต์ทางอื่นก็ไม่เคยไปซักทีจำได้ว่าคุณพยาบาลบอกว่าจินชอบไปทางห้องพักเด็ก..เอ..แล้วแผนกนั้นมันอยู่ที่ไหนล่ะ..ไม่ถามพยาบาลหรอกถ้าถามเดี๋ยวโดนซักไซ้พาลากกลับห้องล่ะแย่เลย..เดินหาเองก็ได้.
คาเมะใช้เวลาเดินหา..หาเท่าไรก็หาไม่เจอ..เดินหาด้วยเท้าเปล่าๆหาจนทั่วโรงพยาบาลแอบๆหลบๆพยาบาลจนตอนนี้เท้าเริ่มปวดไปหมดไอ้แผนกเด็กมันอยู่ไหนกัน.หานานแล้วนะ..
เริ่มหมดความอดทน.ว่าจะหันหลังกลับไปที่ห้องเหมือนเดิม..เพราะตอนนี้ก็ใกล้จะตี5แล้ว.
แต่ทว่า..
"พลั่ก!!"
เดินชนกับใครบางคนเข้าจนล้มลงไปกองอยู่กับพื้น..คาเมะนิ่วหน้าเจ็บอีกเหมือนเคยก็แผลยังไม่หายดีเลย..แถมยังเอาหลังชนอีก..ปวดระบมบอกไม่ถูกถึงแผลจะแห้งแล้วก็เถอะ
"ขอโทษนะจ๊ะ..อ้าวหนูคนนั้นนี่นา"
คาเมะเงยหน้าขึ้นเพราะคุ้นเสียงที่เรียกตัวเอง..แล้วก็ต้องแปลกใจตาโตเมื่อคนที่ชนเป็น
"คุณอา!!!"
คาเมะทำอะไรไม่ถูกเลย..รู้มั้ยว่าทุกก้าวที่เดินหามีแต่หน้าของยาบุอยู่ในหัว..ไม่เคยเห็นยาบุมาเยี่ยมตัวเองเลย..ทั้งๆที่จินบอกว่ากลับบ้านไปนานแล้ว..แต่ว่าเด็กอย่างยาบุไม่คิดจะเป็นห่วงเป็นใยคาเมะเลยเหรอ.พอถามจินก็ได้รับคำตอบที่ว่า"ยาบุไม่สบายน่ะ..อาการยังไม่น่าพาออกไปข้างนอกบอกหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ?"
"หนูคนที่เป็นแฟนจินคุงนี่เองมาทำอะไรแถวนี้จ๊ะ"
คุณอาทำหน้าแปลกใจ..ก็แผนที่จินบอกห้ามบอกคาเมะเรื่องยาบุน่ะ..มันไม่ได้ถึงหูคุณอาเลยน่ะสิก็เลยมองหน้าคาเมะใสซื่อซะ..
"แล้วคุณอาล่ะฮะมาทำอะไร..ผมโดนรถชนนอนที่นี่นานแล้ว"
"อ้าวก็อามาเฝ้าไข้ยาบุน่ะสิ..หนูไม่รู้เลยเหรอ.เหตุการณ์เกิดที่เดียวกันแท้ๆ..หนูก็รู้นี่จ๊ะ..ยาบุเค้าตกจากรถเข็นตอนที่..เอ่อ..ที่น้าวิ่งหนีเค้า"
คาเมะเหมือนโดนอะไรมาปิดทางทำให้พูดไม่ออกรู้สึกแปลกๆกับสิ่งที่คุณอาคุมิโกะพูดออกมาหลายครั้งหลายหนเฝ้าไข้ยาบุเหรอ..ถ้างั้นที่จินบอกออกมาทั้งหมดก็โกหกทั้งนั้นเลยสิ
ลุกขึ้นอย่างคนที่ไม่ค่อยมีแรง..เจ็บใจกับบางอย่างจินทำไมไม่เคยบอกเราเลยโกหกทำไม..เพื่ออะไร
"คุณอา..พาผมไปหายาบุหน่อย"
"จะดีเหรอจ๊ะ..คาเมะจังไม่ได้มาเยี่ยมเลยถ้าเห็นกลัวจะ.."
"ไม่เป็นไรฮะ.ผมอยากเจอยาบุ"
คุณอาประคองร่างบางเอาไว้พาเดินไปข้างหน้าไปที่ห้องๆนึง.
กลัวเห็นน้ำตาชั้นรึไงนะจิน..ถึงได้ไม่บอกอะไรกันเลย..เห็นชั้นเป็นอะไรงั้นเหรอ
นี่ใช่มั้ยคือสาเหตุที่จินจะต้องผุดลุกผุดนั่งเข้าออกอยู่ตลอดเวลา.ท่าทางที่ร้อนใจกับหน้าตาที่ดูไม่ดีตลอดเวลาที่เข้ามาในห้องชั้นเพราะแบบนี้ใช่มั้ย.
"คุณอา..ยาบุเป็นอะไร..มากมั้ยฮะ"
ทำเสียงให้ดูปกติแต่ก็ยังสั่นนิดๆ..เสียใจที่ทำไมจินไม่เคยบอกกันเลย
ยังไม่ทันพูดน้ำตาของผู้เป็นแม่ก็ไหลลงมาเป็นสาย..ใช้นิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาเบาๆ..บอกประโยคที่ทำเอาคาเมะแทบช็อก
"ผอมไปมากเลยหน้าซีด..หายใจแผ่วเบา..บางทีก็ไม่รู้สึกตัวอะไรซักอย่าง.วันนี้คุณหมอจะเอาเข้าไอซียูอีกครั้ง.เพราะว่าจะลองยืดชีวิตออกไปอีกให้มีชีวิตอยู่ได้มากกว่าพรุ่งนี้.."
มากกว่าพรุ่งนี้งั้นเหรอ..นี่เค้าไม่รู้อะไรเลยจนกระทั่งวันที่ยาบุจะไป.คาเมะก็ยังไม่อาจจะรู้ได้งั้นเหรอ..บ้าที่สุดเลย
คาเมะพูดอะไรแทบไม่ออก..แน่น.ความรู้สึกจุกอยู่ที่อก.จนต้องยกมือมาจับไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง..มันเต้นเร็วเพราะกลัวจะกลั้นน้ำตาไม่ไหวเมื่อเห็นสภาพของยาบุที่อยู่ภายในถึงแล้วสินะ..ห้องที่จินหลอกเค้าแล้วมาบ่อยๆ..ห้องที่ข้างหน้าเขียนเอาไว้ว่ายาบุ โคตะ
"นี่แหละจ่ะหนูแน่ใจนะว่าทำใจได้.ยาบุเค้าเค้าไม่เหมือนเดิมแล้วนะ.."
พูดไปน้ำตาก็ไหลลงมาอีก..คาเมะกลั้นแทบไม่อยู่แล้ว.กลัวทำนบมันจะแตก..และมัน.
ก็แตก..เมื่อภาพที่เห็นข้างหน้า.สั่งน้ำตาออกมาจนเก็บไว้ไม่อยู่

ร่างน้อยๆของเด็กคนนึงผอมจนแทบจะจมลึกไปกับเนื้อผ้าบนเตียง
ใบหน้าขาวซีดปราศจากสีเลือด..ไร้ซึ่งความสดใสที่เคยเผยให้เห็นเมื่อไม่นาน
บนใบหน้านั้น..มีสายส่งอ๊อกซิเจน..พาดอยู่ตรงจมูก..ส่งสิ่งที่ใช้ช่วยชีวิตสอดผ่านเข้าไปภายใน..เหมือนกับว่าหากขาดสายๆนี้ลมหายใจจะไม่กลับมาอีก
แผ่นอกบางเล็กๆขยับขึ้นลงแผ่วเบา..จนบางทีก็เหมือนกับไม่หายใจ..
แทบจะทรุดกับภาพที่ได้เห็น..นึกโทษตัวเอง..
เพราะความบ้า.ความเป็นห่วงจนเกินพอดี.ทำให้ต้องกลายเป็นฆาตกรฆ่าชีวิตบริสุทธิ์ไปคนนึง..
ร้องไห้ออกมาร้องจนตัวโยนมือสั่นเมื่อจะเอื้อมมือไปจับ..แต่ก็ต้องชักออก..เพราะกลัวว่าหากแตะไปมากกว่านี้

กลัวเชื้อโรคจะเข้าไปสู่ร่างกายของเด็กน้อย..
กลัวเมื่อแตะไปแล้วร่างของเด็กจะแหลกสลายคามือตัวเอง
กลัวลมหายใจจะขาดหายเพราะตัวเอง..ที่เข้ามาแย่งอากาศภายในห้องไปจนหมด..

ปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้เท้าแทบยืนไม่ไหว..ถอยหลังจนไปหยุดอยู่กับโซฟา.ร้องไห้เหมือนคนบ้า.
"ยา..ยาบุ..พี่ขอขอโทษ!!"
บอกออกมาทั้งๆที่ยาบุก็หลับไหล..รู้ว่าคงไม่ได้ยินอะไร..แต่คาเมะก็เอาแต่พูดย้ำอยู่อย่างนั้น..พูดจนกว่าจะพอใจ.
คำขอโทษเพียงคำเดียว..ไม่ได้จะช่วยให้ร่างที่กำลังจะจากไป..เกิดปาฏิหารย์ได้.?
"หนูหนูอย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ..จินคุงไปไหนทำไมไม่ดูแลแฟนเลยโธ่เอ๊ยยยย"
คุณอานั่งพัดนั่งวีคาเมะที่ทำท่าว่าจะใกล้เป็นลมเข้าไปทุกนาทีหน้าตาร้อนใจ..ทำอะไรไม่ถูก..
"ขอ..โทษพี่..ขอ.ทะ"
"อะ.หนูหนู..เป็นอะไรไปหนู!!!"
ขาดซึ่งสติที่มีอยู่.เสียใจจนทำอะไรไม่ได้..
ความรู้สึก..มันดับวูบลงไปแล้ว..ดับจนมองไม่เห็นอะไร
เป็นอย่างนี้คงดีซะกว่า.ดีมากที่สุดแล้ว..ไม่อยากตื่นมารับรู้อะไรเลวร้ายอีก
อะไรก็ไม่เจ็บไปกว่าคนที่รักโกหกกับการสูญเสียคนๆนึงไปโดยที่มาจากน้ำมือตัวเองด้วยส่วนหนึ่ง
อยากจะตายแทนยาบุ..พระเจ้าเห็นใจเค้า..เอาวิญญาณดวงนี้ไปแทนเถอะ..
โปรดเมตตาด้วยได้โปรด..พระ.เจ้า!

* * *

ความว่างเปล่า.ครอบคลุมหัวใจดวงน้อยๆที่อ่อนล้า..
อยากตื่นมาพบกับโลกที่เป็นสีขาวโพลนอยากตื่นมาเจอกับพระเจ้า..
เพราะนั่นถือว่า.เค้าได้มาสถิตอยู่บนสววรค์แทนเด็กคนนึงที่เจ็บเจียนตาย..

"คาเมะ..คาเมะ!!!"
เสียงเรียกงั้นเหรอเสียงใครกัน??

"คาเมะฟื้นแล้วใช่มั้ย..ชั้นจินนะคาเมะ!"
เสียงนี้..จินเหรอหึ!คนที่หลอกเราจนเกือบจะวินาทีสุดท้ายคนบ้า..ไอ้คนไม่รู้จักหัวใจคนอื่น

"คาเมะฟื้นแล้ว..คุณอา..ไอ้ยู..ยามาชิตะฟื้นแล้ว!"
จินบอกอย่างตื่นเต้น..นึกโทษตัวเองที่หลับเป็นตายแล้วพอตื่นขึ้นมาก็ได้รับข่าวร้ายว่าคาเมะ.
อยู่ในห้องของยาบุ.??
จินยอมรับชะตากรรมล่วงหน้านี้แล้วไม่กลัวว่าคาเมะจะทำอะไรกับตน.
"คาเมะเป็นไงบ้าง..ทำไมอยู่ๆหนีไม่บอกชั้น."
จินพยุงตัวคาเมะขึ้นมาให้พิงหัวเตียงยูอิจิกับยามะพีรวมไปถึงคุณอาคุมิโกะเข้าไปดู..ดีใจ.ดีใจจนบอกไม่ถูก
"คาเมะ.นายยังไม่แข็งแรงแล้วออกมาทำไมรู้มั้ยว่าชั้น..!"

"เพี๊ยะ!!!!!"

เสียงที่ฝ่ามือน้อยๆปะทะกับแก้มนิ่มของร่างสูงจนเกิดเสียงดัง..ทำเอาทั้งสามคนที่ยืนมองอยู่ตกใจ
จินหันไปตามแรงมือ..ไม่เข้าใจ..คาเมะเป็นอะไร..
"คาเมะ..ทำไม"
"ถามโง่ๆไอ้คนเลวสะใจมั้ยที่หลอกชั้นได้ปิดชั้นได้ไอ้คนไม่มีหัวใจ"
น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว..สะอื้นหนักจนจินงงมากกว่าจะโกรธ
"ชั้นไปทำอะไรให้นายถึงได้ตบชั้น"
"ทำอะไรให้งั้นเหรอ..ก็เรื่องยาบุไงปิดชั้นทำไม..สนุกมั้ย..ที่ทำบ้าๆแบบนี้"
คาเมะแผดเสียงเต็มที่ไม่สนใจว่าที่นี่จะเป็นที่ไหน
"หนูยังไม่รู้เหรอ..จินคุงไม่ได้บอกเหรอจ๊ะ"
คุณอาถามอย่างไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก..ส่วนยูอิจิกับยามะพียืนกลืนน้ำลายกลัวๆ..สงสัยรายต่อไปจะเป็นสองคนนี้แน่ๆ.แล้วก็ใช่
"สองคนนี้ก็เหมือนกันรู้กันแล้วใช่มั้ยว่ายาบุเป็นแบบนั้นทำไมไม่บอกชั้นล่ะ..โกหกกันทำไม..เพื่ออะไร!!"
"คาเมะ..พี่ไม่อยากให้แกกลุ้มใจนะ.ร่างกายแกอ่อนแอ.โดนเรื่องกระทบจิตใจมากกว่านี้มันจะทรุด"
ยูอิจิแก้ให้..แต่มีเหรอคาเมะจะฟังจากพูดเมื่อกี๊กลายเป็นอาละวาดจนห้องแทบแตก
"คาเมะจัง..ฟังก่อนนะคือพวกเราไม่อยาก"
ยามะพีช่วยแก้ต่อแต่ดูจะไม่ได้ผล..
"ไปให้พ้น.อย่ามาให้ชั้นเห็นหน้าออกไปเลยไอ้พวกไร้หัวใจ.ออกไป!!!"
ไม่อาละวาดเปล่าขว้างหมอนใส่คนที่อยู่ในห้องตัวเองจนแตกกระเจิง
"ทุกคนออกไปก่อน.ชั้นจัดการเอง..!!"
เห็นด้วยกันหมด..มีจินคนเดียวที่จะแก้ได้เท่านั้นออกไปตามคำสั่งตอนนี้เหลือแต่คนสองคนที่กำลังสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย
จินรวบคาเมะเข้ามากอด..ต้องกอดเอาไว้แน่นๆคาเมะก็ลืมว่าตัวเองปวดแผลอยู่ดิ้นแรงลืมตาย
"ออกไปนายมันไอ้คนไม่มีหัวใจไอ้คนหลอกลวง!!!"
"คาเมะฟังก่อนเซ่..อย่าอาละวาดได้มั้ยโธ่เว้ย!!!"
"อย่ามายุ่งกับชั้น..ไอ้บ้า..ไอ้คน..ไม่มี..หัวจะ.."
"คาเมะ..คาเมะ!!!!"
สลบลงไปอีกครั้ง..คราบน้ำตายังค้างคาอยู่..จินทำอะไรแทบไม่ถูก..คาเมะรู้เรื่องทำไมต้องเป็นแบบนี้
รู้มั้ยว่าทำร้ายคนที่ตัวเองรักไปโดยไม่รู้ตัว..ความจริงที่คิดว่าคาเมะรับไม่ได้..มันไม่จริงหรอกนะ
คาเมะรับได้ที่ยาบุเป็นหนักขนาดนี้แต่สิ่งที่คาเมะรับไม่ได้ก็คือ.
โดนคนรักอย่างจินปิดบัง..จนกลายเป็นคนโง่..
ความจริง..ที่คาเมะ..รับไม่ได้คือจินนั่นแหละที่หลอกกัน..???

* * *