*~* I'll be in your heart *~*

แสงสดใสของแดดในยามสาย..กระทบกับดวงตาของร่างบางที่ปิดสนิท.
ขอบตานั้นยังบวมช้ำเพราะว่าร้องไห้แม้กระทั่งหลับก็ยังสะอื้น
จินที่นั่งมองอยู่ใกล้ๆเตียง..เครียดจัด.ไปไหนไม่ได้..เพราะต้องคอยดูแลร่างบางที่ไม่รู้ว่า..
ตื่นมาจะอาละวาดอีกเมื่อไร??
และทันใดนั้น.
ร่างเล็กๆที่นอนอยู่ตื่นขึ้นจนได้.ทั้งๆที่ตื่นไม่เต็มตาแต่พอเห็นว่าสถานที่ที่อยู่มันคือที่ไหน
แทบจะลุกพรวดพราดไม่ห่วงร่างกายตัวเองเลย
"ชั้น.ชั้นอยู่ที่ไหน"
คาเมะงงไปหมดจำได้ว่าตอนแรกอาละวาดอยู่บนเตียงแล้วก็นิ่งไป.แต่พอตื่นมา
ไหงมาโผล่ที่คอนโดห้องของตัวเองได้
"คาเมะ..อย่าเพิ่งตื่นสิ..นอนลงไปก่อน.ร่างกายนายมันยังไม่ดีขึ้นเลยนะ"
ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น..!!"
แผดเสียงใส่ร่างสูงที่นั่งตรงขอบเตียง..จินที่อดทนมานาน..จับมือคาเมะทั้งสองข้าง..เปิดลิ้นชักหยิบกุญแจมือที่เคยใช้ตอนทะเลาะกันเมื่อครั้งแรกๆ(ย้อนไปอ่านตอน7จะรู้ว่าใช้ทำไม)ขึ้นมาคาเมะตาโตค้าง..มองจินที่กำลังจะเอากุญแจมือใส่ให้ตน
"ปล่อยชั้นนะอย่าขังชั้นไว้..ชั้นไม่ต้องการ!!"
จินเหรอจะฟัง..ยิ่งสะบัดแรงจับก็เพิ่มขึ้น.ในที่สุดกุญแจมือทั้งสองข้างก็ขังมือน้อยๆนั้นไว้รวมกัน.
"ขอโทษ..ถ้าชั้นไม่ทำ..นายก็ไม่เลิกอาละวาดซักที"
"แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะ..เมื่อไรจะเลิก..ไอ้การที่ทำให้ชั้นกลายเป็นคนโง่งี่เง่ามันสนุกนักเหรอ..!!"
ถามทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง..ไม่แม้แต่จะเช็ดออก..ให้จินได้รู้..ว่าสิ่งที่แสดงออกมา..
มันคือคำว่าเสียใจที่จินควรจะได้รับ..อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้.สะใจมั้ย.ที่ทำให้ร่างเล็กๆนี้เจ็บแทบคลั่งตาย
"ทำอย่างนี้คิดเหรอว่าชั้นจะหนีไม่ได้.ชั้นจะไปหายาบุ.ถอย!!!"
เท้าที่ยังคงเป็นอิสระก้าวลงจากเตียงอีกด้านนึงอย่างรวดเร็ว..มีเหรอจินจะปล่อยไม่พูดกันให้รู้เรื่องก็ไม่ต้องไปไหนกันหรอก
มือใหญ่คว้าเอาข้อเท้าเล็กๆไว้..หยิบผ้าเช็ดหน้าที่ผูกติดกันเอาไว้ก่อนหน้านี้.มัดข้อเท้าสองข้างไว้รวมกัน
แน่นมากแม้แต่ตอนขยับก็ยังเจ็บมัดแน่นขนาดนี้ดูซิว่าจะหนีไปไหนได้อีก
"ปล่อย!!"
จินยังคงเงียบ..ยืนมองร่างบางที่พยายามจะแก้มัดทั้งมือทั้งเท้าออกแต่ก็เหมือนจะทำให้มันเสียแรงเปล่า
"อยากออกไปนักใช่มั้ย"
ถามเสียงเรียบ..แต่น้ำเสียงนั้น.มันทั้งเบาทั้งต่ำจินโกรธแน่ๆ..แต่ยังไงก็ไม่สน.เด็กคนนึงกำลังจะตาย.ยังจะมาเล่นสนุกมัดกันอยู่ได้..
คาเมะไม่พูดอะไรโต้ตอบ..ยังดิ้นแรงจนจินรู้สึกว่าที่ข้อมือข้อเท้าเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด..สงสารนะแต่ต้องแก้อาการพยศ..ปล่อยไม่ได้
ตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกคาเมะรู้ถึงตัวเองที่ลอยขึ้น..ปะทะกับแผงอกของคนที่โอบรัด..ก็นิ่งไปครู่ใหญ่..จินจะทำอะไรแปลกๆอีก..แล้วสุดท้ายก็รู้ว่าจินแค่จะพาร่างของคาเมะมานั่งที่โซฟาเพราะเห็นว่าดิ้นแรง..กลัวกระเทือนแผลก็เท่านั้น
จินนั่งลงข้างๆแต่ไม่ใช่ที่โซฟา..ร่างสูงกลับนั่งที่พื้นพื้นที่พรมหนานุ่มสีขาว..เงยหน้ามองคาเมะที่กำลังมองตัวเองเหมือนกันแค่พบตาสบกัน..สายตากับใบหน้านั้นกลับสะบัดหนีจินมองไปที่อื่น
ยังโกรธกันมากเลยสินะ..
"คาเมะชั้นรู้ว่าชั้นผิดหันมาพูดกับชั้นดีๆหน่อยได้มั้ย"
ไม่มีปฏิกิริยาจากสิ่งมีชีวิตที่จินเรียก.ยังคงนั่งเฉย.จินก็คงทำได้แค่พูดไปเรื่อยๆ..ให้เข้าใจ
"ชั้นขอโทษที่ชั้นไม่ได้บอกชั้นเป็นห่วงจิตใจนาย..ก็รู้ว่าต่อไปมันก็ต้องถึงหูนายอยู่ดีแต่ยังไงชั้นก็ยังอดห่วงไม่ได้.นายเข้าใจชั้นมั้ย"
ไม่พูดอะไรออกมาอีกแล้วเหรอ..จะต้องมีแค่ชั้นใช่มั้ยที่พูด..พูดแล้วนายไม่สนใจอย่างนี้น่ะเหรอ
"ชั้นรู้ว่าสิ่งที่ชั้นทำลงไปมันไม่ดีแต่จะให้ทำไง..ในเมื่อสิ่งที่ชั้นห่วงมันคือนาย"
วางมือทาบทับกับมือเล็กๆที่วางอยู่บนตัก.อยากมองสื่อลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นแต่มันไม่เคยจะพบเจอเลยในเวลานี้
"เรื่องยาบุ..ชั้น..ชั้นไม่อยากจะปิดบังนาย.แต่"
"ก็ต้องโกหกสามครั้งแล้วสินะ.อีกกี่เรื่องเหรอ.มันถึงจะครบสถิติของนาย"
คาเมะแทรกพูดขึ้นมา..ประโยคที่ทำเอาจินใจหายก็รู้ว่าโกหกแต่ไอ้สิ่งที่โกหก..มันหวังดีทุกครั้งเข้าใจชั้นบ้างมั้ย
"ขอโทษ..จะให้ทำยังไงยาบุแย่มากแล้ว..แล้วชั้นก็ไม่อยากให้นายโทษตัวเองว่าเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมด..ความจริง..ถ้าชั้นไปหาคุณอาตั้งแต่แรก..เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด.มันมาจากชั้นเอง..ชั้นมันไม่ดีเองคาเมะอย่าทำสายตาเย็นชาแบบนี้..อย่าทำแบบนี้มันเจ็บนะรู้มั้ย..เจ็บที่สุด"
นั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ..มือน้อยๆสองข้างถูกกุมมาไว้ที่หน้าผากของร่างสูงรู้ว่าจินตัวสั่นสั่นเพราะร้องไห้รึว่า..
อดกลั้นกับการที่ต้องทำให้ใครบางคนเสียใจ.
"ต่อไป..ชั้นก็คงจะกลายเป็นคนไม่รู้เรื่องอะไรเลยใช่มั้ย..โดนคนที่รักที่สุดโกหกถ้ามันมากเข้าไปกว่านี้ชั้นก็คงกลายเป็นคนโง่คนนึงไปเลยใช่มั้ย.."
คาเมะยังคงพูดอยู่ต่อไป.รู้.เข้าใจจิน.แต่ความรู้สึกตัวเองมันก็อยากบอกให้คนตรงหน้ารู้เหมือนกันว่าเป็นยังไง
"ไม่ใช่..คาเมะอย่าพูดอย่างนั้น..ชั้นไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น"
"ไม่ใช่แล้วมันคืออะไรเรื่องของยาบุ..นายปิดบังชั้นมาตลอดชั้นไม่สำคัญเหรอ..ชั้นมันโดนนายทิ้งแล้วใช่มั้ย"
"คิดกันไปใหญ่แล้วคาเมะ..ชั้นยังรักนาย..รัก..รักได้ยินมั้ย.ที่ไม่พูดเพราะเป็นห่วงจิตใจ..บอกไปกี่รอบเมื่อไรจะฟังเมื่อไรจะเข้าใจซักที..ชั้นแคร์นายมากแค่ไหนที่โกหกไปก็คิดจนหัวแทบจะระเบิด..เพราะว่ากลัวมันจะเป็นแบบนี้ไง..ถึงได้ไม่อยากพูดความจริงออกมาให้ได้ยิน..ถ้าไม่พอใจคิดว่าชั้นมันเป็นคนหลอกลวงนายจะฆ่าชั้นก็ได้ฆ่าให้ตายคามือไปเลยเอาสิ!!"
จินไม่พูดอะไรอีกต่อไปลุกจากตรงนั้นเข้าไปในครัว..หยิบมีดปอกผลไม้ที่สะท้อนความแหลมคมอยู่ตรงปลายออกมาคว้ามือของร่างบางเอามาไขกุญแจมือออก..ยัดมีดเข้าไปในมือน้อยนั้นพร้อมกับยกมาจ่อที่คอตัวเอง..
ร่างเล็กๆนั้นทำได้แค่อึ้งไม่คิดว่าจินจะทำถึงขนาดนี้ทำไมล่ะไม่ได้อยากจะให้เป็นอย่างนี้..ที่เมินที่ไม่มองตาก็เพราะอยากจะทำให้สำนึกว่าจินทำแบบนี้ไม่ถูกต้องก็แค่นั้น
แต่คิดในทางกลับกันเราเอง..ก็ไม่ฟังเหตุผลของจินตั้งแต่แรก
"ทำสิคาเมะ..รออะไรอยู่..มันจ่ออยู่นี่แล้วไง..รอแค่นายดันมันเข้ามา..ชั้นก็จะตายแล้ว..เร็วสิ!!"
"จิน..อย่า..ขอร้อง..ชั้นไม่ได้จะให้เป็นแบบนี้"
"ทำไมล่ะ..ชั้นมันควรจะโดนลงโทษไม่ใช่รึไง..ทำสิ..!!"
ไม่..จินอย่าให้ชั้นทำ..ชั้นไม่..ทำ."
ส่ายหน้าเบาๆอยู่ตรงหน้า..สายตาส่งผ่านให้รู้ว่าขอร้อง..กับการกระทำที่ร่างสูงบังคับและหยิบยื่นให้..ไม่ใช่ความต้องการของใจคนสองคน..มันแค่อารมณ์..จินอย่าทำอีกเลย
"จิน..พอเถอะนะ..ชั้นเข้าใจ..ทุกอย่าง"
น้ำตามันไหลอาบแก้มลงมาทั้งสองข้าง..น้ำใสๆ..ที่แสดงถึงความเข้าใจ..ทุกอย่าง..จะไม่ทำอะไรที่เอาแต่ใจอีกแล้ว..จินห่วงเราเราเข้าใจแล้ว..ถ้ามันเป็นการทรมานจิตใจก็อย่าฝืนเลย..คุยกันดีกว่าไม่ใช่เหรอ..คุยให้รู้.ว่าจิตใจของคน..มันเข้าใจง่ายกว่าบทเรียนบางเล่ม..ไม่ต้องเปิด.ไม่ต้องพลิก..แค่พูดคุยกัน..ก็รู้ใจ
ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ..คาเมะรับรู้แล้ว..กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว..มือใหญ่..หยิบมีดที่อยู่ในมือของร่างบางออกมา..วางเอาไว้ที่โต๊ะรับแขกวางมือเล็กๆไว้บนตักอย่างเดิม..เอื้อมมือมาที่ขา.ข้อเท้าที่ถูกมัด..จินแกะออกให้เบาๆ..เงยหน้าขึ้น.เห็นรอยแดงรอบๆมือจินแทบจะร้องไห้..มันเกิดจากอารมณ์ของตัวเองแท้ๆ
"อยู่เฉยๆ.เดี๋ยวชั้นมา.."
จินบอกด้วยเสียงสั่นเครือ.ซึ่งคาเมะก็รู้ดี..มองแผ่นหลังของจินที่หนีหายเข้าห้องน้ำซักพัก
กลับออกมา..พร้อมกับ.กาละมังที่ใส่น้ำกับยาหลอดนึง..น้ำคงจะอุ่นน่าดูอยู่เหมือนกัน.เพราะจินเอามือกวนมาตลอดทาง
วางลงข้างหน้า..ตรงเท้าคู่นั้นของคาเมะ..หยิบหลอดยา..พร้อมกับคว้าข้อมือเรียว..ลูบเบาๆให้พอคลายเจ็บ
"เจ็บมากมั้ย..ดูสิ..แดงเลย"
"มะ..ไม่ค่อยเท่าไร..ช่างมันเถอะ"
จินไม่ฟัง..กลับประทับจูบบางเบาลงบนข้อมือนั้นหวังจะบรรเทาความเจ็บที่มีอยู่.บีบยาที่อยู่ในมือ..นวดเบาๆที่ข้อมือน้อยๆนั้น..ทำไมนะ..เหมือนมันจะบรรเทาลงจนเหมือนกับใช้เวทย์มนต์ลงเอาไว้อย่างนั้น
"ดีขึ้นมั้ย"
"อื้อ..จิน.ไม่..ไม่ต้องแล้วไม่เป็นไรแล้ว"
"เอาเถอะแล้วเท้าล่ะเป็นไงบ้าง"
"ก็ก็ปวด..ปวดตอนที่.อ๊ะ.จิน.!"
พูดไม่ออก..กับสิ่งที่จินทำอยู่ตอนนี้
มือใหญ่ที่แสนจะอบอุ่น..คว้าข้อเท้าบอบบาง..แช่น้ำที่อุณหภูมิพอดีๆตรงหน้า..
นิ้วเรียวนวดเบาๆ..ที่ร่างเล็กๆนั้นบอกว่าเจ็บ..ปวดก็จะทำให้คลายความรู้สึกนั้นลง..
ความอ่อนโยนที่จินส่งผ่านมา..มันทำเอาน้ำตาไหลลงมาเมื่อไร..ทำไมไม่รู้ตัวเลยซักนิด
ที่ตบหน้าไปเมื่อตอนเช้า..ที่ไล่ไปอย่างกับหมูกับหมา.ที่ด่าไปแต่ละคำ.
เสียดแทงจิตใจจินทั้งนั้นแต่จินก็ไม่คิดจะโกรธ..ไม่คิดจะว่าอะไรเลย
เหตุผลที่จินทำลงไปทั้งหมด..รู้แล้ว..ว่ารักรักแค่คนๆนี้..รักจนลงทุนทำสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง
อย่างเช่น.ตอนนี้.
"ดีขึ้นบ้างมั้ยคาเมะ..ทำไมถึงปวดเท้า..เดินมากไปรึเปล่าหื๊มม์"
ยังไม่รู้ว่าร่างบางที่ตัวเองดูแล.น้ำตาไหลจนยากที่จะเก็บเอาไว้ได้..ยังคงมองสิ่งที่จินทำต่อไป.ดีเหลือเกิน.
จินทำไมถึงเป็นคนที่แสนดีขนาดนี้.
ร่างสูงคว้าข้อเท้าเล็กๆขึ้นมาจากน้ำอุ่นๆวางลงบนตักตัวเอง..ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดไหล่..ถูกเอามาใช้เพื่อซับน้ำจากเท้าคู่สวย..เบามือ..ทะนุถนอม..ก้มลงช้าๆ..ประทับจูบที่ข้อเท้าสวยนั้นอย่างอ่อนโยน..และตรงนี้เอง..ที่ทำให้คาเมะ.แทบจะโผเข้ากอดคนตรงหน้าอย่างสุดแรง..อย่าทำต่อไปอีกเลย..มันทำให้คนอย่างชั้นสะเทือนใจแค่ไหน.ยิ่งนายดีมากเท่าไรยิ่งทำให้ชั้นรู้ว่าตัวเองโง่มากขึ้นเท่านั้น..โง่ที่ไม่รู้ว่านาย..ทำทุกอย่างเพื่อชั้น.ทุกครั้ง
"จินพอเถอะไม่ต้องแล้วพอ"
ร้องไห้สะอึกสะอื้น..น้ำตาชุ่มไหล่กว้างไปหมด.กลับกลายเป็นว่า.ร่างที่สั่นมากมายนั้น..เป็นคาเมะซะเอง..
กอดร่างสูงแน่น..จินโอบเบาๆ..และกลายเป็นรัดแน่นในที่สุด..จรดจมูกลงบนเส้นผมสีน้ำตาลสวย..กระซิบข้างหูเบาๆ
"อยากฆ่าชั้นมั้ยนายทำได้นะชั้นพร้อม"
"ไม่เอา..ไม่ฆ่าจิน..ดีๆแบบจินใครจะฆ่าได้ลง..นายอย่าให้ชั้นทำแบบนี้อีกนะรู้มั้ย"
"ก็เห็นเคียดแค้นกันขนาดนั้นก็นึกว่า"
"ไม่อย่าพูดได้มั้ย..ชั้นละอายใจจินอย่าพูด..แล้วก็..ไอ้ที่มานั่งนวดมือนวดเท้าแบบนี้ก็อย่าทำอีกนะ..มันไม่ใช่หน้าที่จิน..เข้าใจมั้ย..ถ้าไม่เข้าใจจะไม่พูดด้วยแล้ว"
จินยิ้มบางๆ.กอดรัดคาเมะแน่นๆ..โยกไปโยกมาในอ้อมกอด..จูบเบาๆที่ขมับอย่างอ่อนโยน..อ่อนหวาน
"เรื่องยาบุ..จิน.เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย..ชั้นสัญญาว่าจะไม่โกรธอีกแล้ว"
ผละออกจากไหล่กว้างนั้น..นั่งจ้องหน้าบนตักของร่างสูง..จินเล่าทุกอย่างให้ฟัง..เพราะคาเมะก็บอกแล้วว่าจะไม่โกรธ..เลยเล่าทุกสิ่งทุกอย่าง..ให้รับรู้จนหมด..
พิงไหล่..ซบอยู่บนตัวของจินนั่งฟังที่จินเล่า..ตั้งแต่ที่เจอยาบุนอนอยู่ตรงฟุตบาทริมทาง.
อาการป่วยที่ทวีความรุนแรงขึ้น.ทั้งๆที่คาเมะไม่เคยรู้.
น้ำตาของจิน.ไหลลงมากี่ครั้งแล้วนะ..ตั้งแต่ประโยคแรก.จนเรื่องราวทั้งหมดใกล้จะจบ
มือเรา..ก็ทำได้แค่ซับน้ำตา..ช่วยอะไรไม่มากเจ็บใจตัวเองนัก.
"จินอย่าร้องไห้..ชั้นจะร้องตามแล้วรู้มั้ย..อย่าให้มันไหลสิ..เปียกแขนเสื้อหมดแล้ว"
จินยิ้มบางๆทั้งน้ำตา..ก้มลงมองร่างเล็กที่ซบอยู่ที่อก..จูบหน้าผากอย่างโหยหา..ตัวเองก็ป่วยยังมาห่วงคนอื่นเค้าอีก
"ชั้นทรมานนะ..ทั้งที่รู้ว่ายาบุเป็นมากขนาดนี้..แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้.."
"ช่างมันเถอะจิน..ไม่เป็นไรนะ..อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดไม่ใช่เหรอ.."
ปลอบใจร่างสูงที่ตัวเองกอดแน่น..ตัวเองก็น้ำตาไหลแต่จินดูจะมีมากกว่า..
เรื่องของยาบุ..ไม่ถือโทษอะไรจินอีกแล้ว..แม่ของยาบุ..มาหาถึงที่..นั่นก็บ่งบอกอยู่แล้วว่าจินทำตามสัญญา
เหลือบมองมือจินที่มีผ้าพันแผล..จริงๆเห็นมาตั้งนานแต่ไม่เคยถามเลย
"จิน..มือจิน???"
"เนี่ยะเหรอ..ก็เครียดเรื่องไอ้ตัวแสบนี่ไงล่ะ..ชกกำแพงจนมือพังเลยนะ"
"จินทำทำไม..บ้าไปแล้วเหรอ..จะเสียใจทำไม..กลัวชั้นหนีนายไปรึไง.นั่งอยู่ตรงนี้แล้วจะกังวลอะไรอีก"
ยกมือใหญ่ขึ้นมาจูบเบาๆ.สายตาที่มองลึกลงไป..เป็นห่วงร่างสูงที่ต้องดิ้นรนจนตัวเองแทบจะนั่งไม่ติดที่ดิ้นรนจนต้องทำร้ายตัวเองอย่างที่เห็น
"คาเมะ..อยากไปหายาบุอีกมั้ย"
ยกหัวขึ้นมาจากไหล่มองจินตาโต..
"ได้เหรอ.ยา.ยาบุ..เค้าจะฟื้นขึ้นมาหาชั้นเหรอ..ร่างกายที่เป็นแบบนั้น..ชั้นเข้าใกล้ได้เหรอ?"
"ทำไมจะไม่ได้..ไอ้ที่ชั้นผุดลุกผุดนั่งอยู่ทุกวัน..คงเยี่ยมไม่ได้เลยล่ะมั้ง"
"แต่ว่า..กลัวจะร้องไห้..ถ้าเกิด..เค้าจะหมดลมหายใจ.ต่อหน้าชั้น"
"ไม่ต้องกลัวหรอก..ขนาดชั้น..ที่เป็นพี่ของเค้า.ยังไม่กลัวแล้วคนที่เป็นแฟนของพี่เค้า..จะกลัวอะไร..จริงมั้ย"
"อื้ม.ถ้างั้นพรุ่งนี้..จินพาไปเยี่ยมหน่อยนะ..ได้รึเปล่า"
"ได้สิ..จินจะพาไปเยี่ยมนะ..แต่ตอนนี้ต้องพักผ่อนรู้รึเปล่า..เห็นบอกว่านอนบนตัวจินแล้วสบาย.งั้นวันนี้จะให้นอนทั้งวันเลย..โอเคมั้ย"
"อื้อ!!~"
ยิ้มจนปากจะฉีก..ความเข้าใจก็ทำให้คนน่ารักได้อีกระดับหนึ่ง
เหมือนกับที่เป็นอยู่ตอนนี้..ร่างทั้งสองขึ้นมาอยู่บนโซฟา..คาเมะ..นั่งลงบนตักของจิน.กอดคอแน่น.ซบหน้าตรงซอกคอของร่างสูงที่คอยให้ความอบอุ่น.
เพียงเวลาไม่นาน..ก็หลับ..ในท่าทางที่แสนน่ารักนั้น..
ไม่เครียดไม่กังวล..คาเมะพอจะเข้าใจว่าต่อแต่นี้.จะไม่ได้พบเจอ.ไม่ได้คุยกับยาบุ
แต่สำหรับจิน..ที่พูดปลอบใจร่างเล็กๆที่อยู่ในอ้อมกอดนั้น.คิดตรงข้ามกับที่พูดด้วยซ้ำ
ไม่อยากให้ยาบุจากไปถึงตอนนั้น.จินก็ไม่รู้จะทำใจได้มั้ย..
ป๊ะป๋าจินพี่จินสองคำนี้..อยากได้ยินไปนานๆ.
แต่มันคงจะได้ยินแค่วันสองวันข้างหน้า..วันที่ทุกสิ่งที่ทุกอย่างหมุนเวียนไปตามกรรม
วันที่ลมหายใจหลุดลอยไป.จนเหลือแต่ร่างไร้วิญญาณของใครบางคน..

* * *

9.31 pm.
"กริ๊งงงงงงงงงงกริ๊งงงงงงงงง"
"ฮะ.บ้านอาคานิชิฮะ"
เสียงใสๆรับ..ข้างนอกห้องมืดสนิท.ออกมาดื่มน้ำแค่นั้นก็จะกลับเข้าห้องนอนแต่เสียงโทรศัพท์ดัง
*เอ่ออาคุมิโกะนะจ๊ะ*
"อ้าวคุณอา..นี่คาเมะนะฮะ"
*จินคุงล่ะจ๊ะไปไหน*
"เค้าหลับไปแล้วน่ะฮะมีอะไรเหรอฮะ.ยาบุเป็นอะไร"
*เปล่าจ้ะเพียงแค่จะบอกว่ายาบุรู้สึกตัวแล้วนะตื่นขึ้นมาเรียกหาจินคุงกับคาเมะด้วย..*
ในตอนนั้น..คาเมะไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาบรรยายอีกมันดีใจดีใจจนพูดไม่ออก
"แล้ว..แล้วยาบุ..หลับรึยังฮะ.."
*ยังนะจ๊ะ.พอเข้าไปใกล้ๆก็รู้สึกตัว..หันมายิ้มให้ทุกทีพูดคุยเท่าที่ร่างกายไหวเท่านี้แหละจ่ะ*
"งั้นผมไปเยี่ยมตอนนี้ได้มั้ยฮะ"
ดีใจจนไม่อยากจะรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้า.อยากจะเห็นหน้าเด็กน้อยที่ตัวเองคิดถึงเร็วๆ..
ออกไปตอนนี้..จินคงไม่รู้..เพราะว่า..คงหลับไปนานมากแล้ว.หลับลึกซะด้วย
จินคงไม่ว่าอะไรหรอก..
"นะฮะคุณอาอยากจะคุยกับยาบุ"
*เอางั้นก็ได้..แต่ต้องรีบๆนะเพราะวันนี้คุณหมอใจดีให้เข้าดูอาการได้ถึง4ทุ่มครึ่ง..ที่ห้องไอซียูนะจ๊ะ*
"ฮะบอกยาบุรอนะฮะบอกเค้าว่าพี่คาเมะจะไปหาแค่นี้นะฮะ.ขอบคุณฮะ"
วางสายลงด้วยรอยยิ้มสดใส..แบบนี้.ก็แสดงว่าเป็นสัญญาณที่ดีน่ะสิ..
ต้องรีบจัดการตัวเอง..ย่องเข้าห้อง..เข้าห้องน้ำ..เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จภายใน10นาที
ออกมามองจินที่ยังนอนหลับสนิท..หยิบหมอนข้างมาไว้ข้างหน้าจิน.แค่วางเท่านั้นแขนใหญ่ๆก็กอดรัดแน่นแถมละเมอจูบอีก..ทำเอาคาเมะแอบขำเบาๆ..จินบ้า
"เดี๋ยวกลับมาให้กอดนะ..ฝันดีนะคุณจิน"
กระซิบเบาๆที่ข้างหู..ทาบริมฝีปากลงบนแก้มนิ่มเบาๆ..ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายข้างพาดบ่าเดินออกไปจากห้องเงียบๆ
ไปทราบข่าวดี..ที่ตัวเองกำลังจะได้เจอ..รอยยิ้มที่มีอยู่ตอนนี้..อย่าให้มันหุบลงเลย.
ตอนนี้ขอทรยศจิน..มอบความสุขให้กับเด็กน้อยที่นอนรออยู่ที่โรงพยาบาลหน่อยนะ..
รอยยิ้ม.ที่อาจจะไม่ใช่รอยยิ้มสุดท้าย..ก็ได้???


โรงพยาบาล 10.12 pm.
"คุณอาฮะ"
เสียงหวานๆดังมาแต่ไกล.ผู้หญิงที่นั่งรออยู่..หันไปมองด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
"มาแล้วเหรอจ๊ะ..แล้ว..จินคุงล่ะ"
"เค้าเค้ามาไม่ได้น่ะฮะเห็นบอกว่าเหนื่อยๆปราบผมจนเหนื่อย"
คาเมะแกล้งยิ้มเขินๆ.ทำให้ตายใจรายนั้นเชื่อสนิทเลย
"ถ้างั้นเข้าไปเถอะนะ..เดี๋ยวสี่ทุ่มครึ่งแล้วจะไม่ได้พูดอะไรกันพอดี.."
ยิ้มให้..พร้อมกับเดินนำหน้าร่างบางที่ลุ้นแทบเป็นแทบตาย.หลังจากวันที่เกิดเรื่อง..ก็ไม่ได้ฟังเสียงของยาบุอีกเลย
จนกระทั่งวันนี้..ที่คาเมะมีโอกาสได้พูดคุย..อีกครั้ง
เดินตามร่างของคุณอาเข้าไปในห้องไอซียูเล็กๆ..ห้องนี้อยู่แผนกของเด็กก็เลยดูเล็กไปถนัดตา..แสงไฟแค่เพียงสลัวๆ..ทำให้เห็นร่างของยาบุได้ไม่ชัดนัก..แต่ยังไงซะดวงตาของคาเมะก็ยังคงมองได้แจ่มชัดตลอดเวลา..
แสงแห่งความหวังมันส่องจนทางนั้น..กลายเป็นสีขาวไปหมด
"แป๊บนะ..อาเรียกให้"
ก้มลงกระซิบข้างหูของลูกชาย..รอยยิ้มของแม่..ถูกระบายอย่างเต็มที่เมื่อรู้ว่าลูกชาย..ลืมตาอย่างช้าๆ..กลอกตาไปมาให้รู้ว่ารับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่พูดออกมา.
"พี่คาเมะมาหายาบุจำได้มั้ยลูก."
ยาบุที่ลืมตาขึ้น.อย่างยากลำบากหันหน้ามามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังแม่..รอยยิ้มคลี่ออกอย่างช้าๆ..มือที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูก..เอื้อมหา..จนคาเมะต้องรีบเดินมารับไว้เพราะกลัวจะร่วงลงไปกับเตียง
คุณอาคุมิโกะ..หนีห่างออกจากตรงนั้น..มายืนอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง..มองทุกอากัปกิริยาที่ร่างบางนั่งคุยกับลูกของตน.มองสายตาคู่นั้นที่ลูกตัวเองมองไปยังคาเมะ..เป็นสายตาที่มีความสุขความสดใสที่คนมองยังต้องตกใจ..เหมือนกับยาบุจะกลับมาเป็นคนเดิมในไม่ช้านี้
"ยาบุพี่คาเมะมาหาแล้วนะคิดถึงพี่มั้ย"
ยาบุพยักหน้าช้าๆ..ใบหน้าเล็กๆถูกครอบครองด้วยหน้ากากอ๊อกซิเจนอันใหญ่อีกครั้ง..ดูน่าอึดอัด
"พี่คิดถึงยาบุทุกวันเลย..เรายังไม่ได้คุยกันเลยเนอะ..วันนี้ถ้ายังไม่หมดเวลายาบุห้ามหลับนะคับ"
พยักหน้าเข้าใจอย่างช้าๆอีกรอบ..คาเมะยิ้มจนหน้าบาน.รู้สึกดีที่ยาบุตอบสนองกับสิ่งที่ตนพูดทุกอย่าง
"มีอะไรอยากพูดกับพี่มั้ย.."
ลูบเส้นผมสีดำมันนั้นเบาๆความอ่อนโยนที่ทำให้เด็กน้อยน้ำตาแทบไหล..ส่งผ่านประโยคนึงประโยคแรกที่ส่งให้คาเมะคนนี้..
"รัรัก..พี่..คาเมะ~~"
ก้มลงฟังเสียงที่แผ่วเบานั้น..ความสุขนี้ทำเอาคาเมะแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
"รักพี่เหรอ..เบาๆไว้น้าายาบุอย่าให้พี่จินได้ยินล่ะ..เรารู้กันสองคนนะ"
ก้มลงฟังต่อ..เพราะรู้สึกว่ายาบุต้องพูดอะไรอีกแน่ๆ
"เจ็..บมั้..ย"
"เจ็บเหรอ..เจ็บอะไร.พี่ไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย"
โกหกออกไปคำโต.ทั้งๆที่ตอนนี้ก็ยังปวดแผลที่หลังอยู่นิดๆ
"พี่น่ะเป็นคนพายาบุมาโรงบาลเองนะไม่ได้เป็นอะไรเลย.แข็งแรงออก"
"พี่คาเมะ.เห็..นพะ..พ่อ.."
แค่ประโยคที่ยาบุบอกออกมาก็ทำเอาคาเมะแทบจะตกเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น..
เห็นพ่อพ่อของยาบุ..ทำไมล่ะ.ทำไมต้องเห็น
"ไม่ใช่หรอก..ไม่ใช่พ่อยาบุหรอกคับคุณหมอมาหายาบุมากกว่า"
"จริง..จริ..งพ่อมา.พูด..กับผม"
ทั้งคาเมะ..ทั้งแม่ได้ยินเหมือนๆกัน..คำพูดที่ยาบุ..อยากจะบอกให้ทุกคนรู้.
คำนั้น.
"พ่อ..บอกว่าไป..อยู่.ด้วย.กัน..นะ"
"ไม่จริงหรอกยาบุนั่นไม่ใช่พ่อยาบุ..อย่าไปเชื่อนะ"
คาเมะส่ายหัวร้อนรนแทบจะทันทีเมื่อยาบุพูดจบประโยคคุณอาที่ยืนอยู่มุมห้องทั้งตกใจทั้งช็อก.มาแล้วพูดประโยคนั้น..เพื่ออะไรถ้าไม่ใช่..??
"พ่อยิ้.มให้ด้วย.จับ..หั..วผม..มือพ่อ.เย็น..มาก."
"ไม่เอาแล้ว..ยาบุไม่พูด..นอนเถอะนะ..อย่าไปนึกถึงอีกเข้าใจมั้ย"
"แต่..พพ่อ"
"ไม่ต้องแล้วไง..จะพูดขึ้นมาทำไมล่ะ..โธ่เอ๊ยยย"
น้ำตาหยดใสๆหยดลงบนหน้าของเด็ก.ยาบุเองก็ร้องไห้เหมือนกัน..ดูจะขวัญเสียเพราะคาเมะดุไปมาก..
"พี่.คาเมะ..ทำไมต้องดุด้วย."
"ขอโทษ..พี่ขอโทษ..ยาบุอย่าพูดเรื่องนั้นอีกนะ.ไม่งั้นพี่จะดุมากกว่านี้อีก..เข้าใจมั้ย"
มองหน้ายาบุน้ำตามันไหลลงจนหยุดไม่อยู่..ถ้าไม่พูดพี่ก็คงไม่ดุหรอก.รู้บ้างรึเปล่า..ว่าเกลียดเรื่องการลาจากแค่ไหน..
"นอนนะคนดีตื่นมาเราก็จะเจอกันอีก..แค่ยาบุหลับตานิดเดียวเท่านั้นพอลืมตาขึ้น..ก็จะเจอพี่.อยู่ตรงหน้า.ตรงที่ๆยาบุอยากจะเห็นถึงตอนนั้นพี่จะเล่นกับยาบุทุกวัน..จะพาไปเที่ยว..จูงมือพาไปโรงเรียน..ไปสวนสนุกอย่างที่อยากจะไป..ทุกอย่างที่ยาบุอยากจะทำ..พี่จะทำให้หมดเลย..ดีมั้ย"
เด็กน้อยส่งผ่านรอยยิ้มที่ดูมีความหวังมาให้กับร่างบาง..มือน้อยๆข้างนึงกุมมือของคาเมนาชิคนนี้เอาไว้แน่นหนา

มือที่มีความอบอุ่นและเชื่อมั่น..ว่าสามารถทำให้ชีวิตนี้..อยู่ได้อย่างมีความหมาย.
มือที่มีความรักมากมาย..ความรักที่แสนบริสุทธิ์กอบกุมสัมผัสอ่อนโยน..ที่มือนึงส่งผ่านถึงมือนึงได้อย่างจริงใจ
มือที่ประคับประคองชีวิตเล็กๆ..ให้อยู่อย่างมีความสุข..ตราบเท่าที่พระเจ้าจะเมตตา.ประทานเวลาที่มีค่าให้..
เพื่อต่อลมหายใจ..ที่นับวัน.มันจะหมดไปทุกวินาที

ชั้นจะจับมือเธอเอาไว้..ให้เธอได้รู้สึก..ว่าเราไม่เคยห่างกัน..

แม้ในความฝัน..ให้เธอรู้ว่ามีชั้น..ที่อยู่ตรงนี้เพื่อรอวันที่เธอ.

.กลับมา..

หลับตาซะนะคนดี..เพื่อว่าพรุ่งนี้..จะได้เจอโลกที่สดใสกว่าวันวาน.
ดวงตาน้อยๆจงปิดสนิท..เพื่อจะได้คลายความเจ็บปวด..ที่ไม่สามารถจะรักษาได้..
ใช้หัวใจ..เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าความรู้สึก..เชื่อมต่อความรัก..ดังโยงใยที่ทำให้เราเข้าหากัน
ต่อไปนี้จะไม่มีอีกแล้ว..กับคำว่าทรมาน
ต่อไปนี้..จะไม่มีอีกแล้ว..กับคำว่าเจ็บปวด.
ต่อไปนี้..จะไม่มีอีกแล้ว..กับคำว่า"รอ"เพื่อที่ตัวเอง..จะได้หลุดพ้นจากเรื่องเลวร้ายที่ถาโถมใจ
ยาบุ โคตะ..หลับตาเถอะนะน้องชายที่แสนดี.

"~~tsuki no michi dokomademo
tsuite kuruna gaikage
.yutsumo tsurete ikuyo ashitani
.Lalalalala~~"

"~~hoshinomichi no onbude
..kimini sasayaku melodii
hontouno aijyouwo motometewa nee ikenaino.~~"

"~~.bokutachi wa soumichi ga kenoyouni
jibunnosugao sagashitendayou..~~"

"~~horamisekake no nakaja
waraenaikimi no yokogao

.kokonitodokuhikariyori .
.bokutachi ga kagayakubasho ..
..sotto mune ni dakishimete tsuki no michiwo arukou ~~"

"เพราะจัง..เพลง.อะไรคับ.."
รอยยิ้มผ่านริมฝีปากบาง.คลี่ออกนิดๆขอโทษนะพี่ร้องไห้ซะแล้วล่ะ
"ไม่บอกหรอกยาบุต้องหลับก่อนนะ..แล้วพรุ่งนี้พี่จะบอกแล้วกัน.นะคับ"
หน้าตาเด็กตัวเล็กๆที่ดูจะผิดหวังแต่ก็พยักหน้ารับคำ..คำสัญญาที่ผูกมัดจะจดจำเอาไว้และจะถามออกไป
เมื่อดวงตาคู่นี้..มีแรงที่จะลืมขึ้นเพื่อรับคำตอบ..ที่ไม่ได้สำคัญแต่ว่ามัน..
มีค่าทางจิตใจ..
ริมฝีปากบาง.ยังคงร้องเพลงเดิมๆซ้ำๆ..ไม่เปลี่ยน.
เพื่อให้ร่างของเด็กน้อย..ได้หลับตาลงอย่างเป็นสุข..
"บอกพี่จิน..หน่อย..ได้มั้ย.."
"จะฝากบอกอะไรพี่จินเหรอ"
คาเมะเอียงหูข้างปากน้อยๆอีกครั้ง..คำพูดที่ฟังแล้ว..อยากจะร้องไห้
"รักพี่จิน..ที่สุด.ใน..โลก..เลย"
"พี่จะบอกให้นะ..มีอะไรอีกมั้ย."
"บอ..ก.ว่า..มาเยี่ยม..ผม..บ่อยๆอย่าทิ้งผมผมจะรอ.."
"เข้าใจแล้ว..พี่จะบอกทุกอย่างเลย..ไม่มีทางทิ้งยาบุหรอกนะ"
ถึงประโยคนี้น้ำตาของคาเมะ.ไหลลงมาอีกครั้ง.หยุดไม่อยู่..คราบน้ำตา..รอยเก่า..ยังไม่จางหาย.ก็มีเพิ่มมาใหม่
"เราจะ.เป็น..พี่น้อง..กันตลอดไป"
"โอเค..ยาบุนอนนะ..หลับตาเถอะ..พรุ่งนี้..พี่จะมาหา..มาพร้อมกับทุกๆคนเลย..จะมาหายาบุแค่คนเดียว..เชื่อพี่นะคนดี"
ไม่พูดอะไรออกมาอีก..ทว่า..กลับหลับตาลง..อย่างผ่อนคลาย
เสียงของเครื่องช่วยหายใจ.ที่ดังปกติ..กับสิ่งที่เห็น..ลมหายใจที่กลายเป็นไอขาวๆ..เมื่อกระทบกับหน้ากากอ๊อกซิเจนอย่างสม่ำเสมอ..เบาใจ..ไม่เป็นไรหรอก..ใช่มั้ย..พี่เชื่ออย่างนั้นนะ..
"หลับฝันดี..ยาบุคุง"
จูบหน้าผากที่น่าทะนุถนอมเบาๆ.ค่อยๆวางมือเล็กๆนั้นกับเตียงสีขาวสะอาดแนบกาย..
หันมาหาคุณแม่ที่น้ำตาไหล..ตาแดงก่ำเพราะร้องไห้ดีใจกับความสุขของลูก
ทั้งๆที่ภาพนั้นเหมือนจะเป็นครั้งสุดท้าย.แต่ใจ..ดวงนี้..ที่เชื่อมั่นว่าลูกชาย..จะมีความสุขในวันข้างหน้าได้อย่างแน่นอน..
"ขอโทษค่ะหมดเวลาเยี่ยมแล้วให้คุณแม่เฝ้าไข้เท่านั้นก็พอนะคะ"
เสียงพยาบาลที่เข้าเวรในตอนดึก.เปิดประตูเข้ามา..บอกด้วยเสียงใสๆเบาๆ
"ฮะ.ถ้างั้น..ผมกลับแล้วนะฮะคุณอา..เดี๋ยวจินตื่นมาไม่เจอจะงอนผมอีก"
"จ้ะ..พรุ่งนี้อย่าลืมที่ให้สัญญากับยาบุไว้นะ"
"ฮะ..ไม่ลืมแน่นอน..ขอบคุณนะฮะที่ให้พบยาบุ..ราตรีสวัสดิ์ฮะ"
โค้งนิดๆ..ก่อนจะหยิบกระเป๋า..มองที่ร่างของเด็กเล็กอีกครั้ง..ยิ้มอย่างมีความหวังอย่างมีความสุข
พรุ่งนี้เจอกันนะ..ยาบุโคตะ.

* * *

6.08 am.
"คาเมะ..คาเมะ.."
เสียงนุ่มๆปลุกขึ้นในตอนเช้ามืดร่างบางงัวเงีย..ขัดใจนิดๆที่โดนปลุก..แต่ว่าจำได้ว่าจะไปไหน..
เลยไม่ถืออะไร
"เช้าแล้วเหรอจิน..ยังง่วงอยู่เลย..แถมเหมือนไข้ขึ้นยังไงไม่รู้"
จับหน้าผากตัวเอง.ตัวรุมๆแฮะจินก็ชักจะสงสัย..เลยวางหน้าผากตัวเองทาบกับหน้าผากของร่างบางอีกที..นั่นสิ..มีไข้แน่ๆเลย
"ปวดแผลนิดๆด้วยนะจิน..ไม่รู้เพราะไอ้แผลที่หลังรึเปล่าไข้เลยขึ้น.."
"ออกไปไหนมาล่ะสิไอ้ตัวดี"
จินดักทาง.มือที่โอบเอวบางรัดแน่นเข้าหาตัวเอง..กอดให้ความอบอุ่น..ไม่ใช่กอดเพราะโกรธซักนิด
"จินรู้เหรอ."
"ทำไมจะไม่รู้.ตอนที่นายจูบหน้าผากชั้นแล้วบอกว่าเดี๋ยวกลับมาให้กอดนะ.นั่นน่ะ.หายไปไหน..ชั้นไม่ได้หลับนะรู้มั้ย"
คาเมะยิ้มแหยๆ..หัวยุ่งๆ..ยิ่งทำให้ร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนดูเหมือนเด็กเข้าไปทุกวัน
"ถ้าบอกจินจะไม่โกรธใช่มั้ย"
"ไม่หรอกบอกมาเถอะ.."
"ไปหายาบุมา"
"คาเมะ!!!"
จินชักจะเสียเส้นกับไอ้อาการชอบหนีชอบขัดคำสั่งของคาเมะเต็มทน..รู้ว่าร่างกายยังไม่ดีพอแล้วยังดันทุรังออกไปอีก.ไงล่ะกลับมาไข้ก็ขึ้นไอ้ตัวแสบแสบจนซีม่าโลชั่นยังแพ้ฤทธิ์เลยคิดดู
"งั้นวันนี้ไม่ต้องไปไหนแล้ว..นอนพักเลย..โทษฐานที่หนีออกไปโดยไม่บอกอะไรกัน"
"อะไรง่ะ..ไม่เอานะ..ไหนบอกจะไม่โกรธไง..ชั้นสัญญากับยาบุไว้..เมื่อวานคุยกับยาบุแล้วด้วย"
"นายจะบ้าเหรอ.ยาบุจะตื่นมาคุยด้วยได้ไง..ก็เค้าไม่รู้สึกตัว"
"ยังไม่รู้ใช่มั้ยล่ะจิน.เมื่อตอนสามทุ่ม..คุณอาโทรมาบอกข่าวดี..ชั้นดีใจก็เลยรีบไปก่อนยาบุอาการดีขึ้นมากเลยนะรู้มั้ย..วันนี้ชั้นก็บอกกับเค้าไว้แล้วว่าจะไปหาพร้อมกับจิน..ไปกันเถอะนะ..อย่าให้ยาบุรอสินะฮับ"
ซบหน้าลงที่ไหล่กว้าง..นิ้วเรียวเล็กเขี่ยรอยแยกของเสื้อที่ห่อหุ้มแผ่นอกเอาไว้นิดๆ.หน้าตาอ้อนๆแบบนั้น..ใจแข็งได้ซะเมื่อไรก็เลยพยักหน้ารับคำใช้แผนนี้ทำให้ใจจินละลายทุกครั้งสิน่า.
"น่ารักจังเลย..คุณชายจิน..ถ้างั้นไปอาบน้ำก่อนนะ"
"ไหวเหรอคาเมะ..เป็นไข้นี่นา."
"งั้นจินก็มาช่วยอาบสิ..ชั้นพูดจริงนะ."
กะพริบตายั่วๆให้ที..เชิญชวนจริงๆ.อย่าไปทำอย่างนี้กับใครเชียวนะถ้ารู้จะจับกดตอนนั้นเลยคอยดู
ร่างสูงกระโดดลงจากเตียง..พาดผ้าเช็ดตัวผืนยาวไปหา..อุ้มร่างบางเอาไว้ในอกหัวเราะคิกคักกันสองคน
"ทำไมวันนี้จินตื่นเช้าจัง."
"ไม่รู้สิ..แปลกๆเหมือนกัน..อยู่ๆก็เป็นตื่นขึ้นมาชำระความกับไอ้ตัวเล็กนี่ล่ะมั้ง.."
"บ้าน่ะสิคิกๆๆ"

"กริ๊งงงงงงงงงงง..กริ๊งงงงงงงงงงง"

"ใครโทรมานะ..แต่เช้าขนาดนี้.."
จินส่ายหัวเบื่อๆ.มองร่างที่นิ่งอยู่ในอก.จ้องกลับตาแป๋วแหวว..
"งั้นจินไปรับก่อน..เดี๋ยวคาเมะจะเปิดห้องน้ำรอนะเจ้าคะ"
"แน่ใจนะงั้นจะรีบรับแล้วรีบมาเลยห้ามเบี้ยวล่ะ"
"จ้า..จะนั่งในอ่างรอเลยล่ะ"
จินก้มลงกัดปลายจมูกล้อเล่นเบาๆ..แล้วก็ปล่อยร่างบางให้เข้าไปในห้องน้ำเอง..
ส่วนตัวเองก็ออกมารับโทรศัพท์..
"หวัดดีครับ..อาคานิชิพูดครับ"
*จินคุงนี่อาเองนะ..!!!*
เสียงของคุณอาที่ดูร้อนใจกับเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น..
มีอะไรกัน..ทำไมถึงดูตกอกตกใจขนาดนั้น..
เกิดอะไรขึ้นกับยาบุ???
"คุณอาใจเย็นๆแล้วค่อยๆบอกผมมันเกิดอะไรขึ้น..ยาบุเป็นอะไรใช่มั้ย..คุณอา!!"
จินแทบจะทำอะไรไม่ถูก..มือใหญ่กำโทรศัพท์เอาไว้แน่น.
ได้ยินแต่เสียงของแม่เลี้ยงตัวเองที่เอาแต่ร้องไห้..ความเครียดถาโถมเข้ามานับสิบ
ยาบุเป็นอะไรก็บอกออกมาสิ!!!ร้องไห้อยู่ได้!!!
*ยาบุ.ยาบุเค้า..เค้า????*
เพียงแค่ฟังประโยคหลังจากนั้น.
แค่ฟังประโยคหลังจากนั้น.
จากนั้น
จาก.นั้น..

"โครม!!!"
"ห๊ะ..เสียงอะไร..??"
คาเมะที่อยู่ในห้องน้ำรู้สึกว่าแก้วเสียงภายในหูกระทบกับเสียงแปลกๆเข้าอย่างจัง..
เสียงมาจากข้างนอก.เสียงอะไร?
"จิน..จิน..!~"
หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่.มัดพอลวกๆ.รีบวิ่งออกจากห้องน้ำเพราะรู้สึกใจหาย.ทำไมล่ะ.ใจหายเหรอน่าจะตกใจ.น่าจะแปลกใจ..แต่ทำไมถึงได้ใจหายล่ะ..มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
"จิน..ทำไม???!!!"
แทบจะทรุดตามไปกับภาพนั้น.จินล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น.ตอนที่ล้มคงจะถอยหลังโดนโต๊ะตัวเล็กๆที่อยู่ข้างหลังแต่ว่า.ไอ้อาการแบบที่ว่า..มันเป็นอาการของคนที่ช็อกเท่านั้น.แล้วจินช็อกอะไร..จินเป็นอะไร!
"อย่าร้องไห้..จินอย่าทำแบบนี้.เป็นอะไรบอกชั้นสิ..จิน!!"
คาเมะตะโกนเรียกอยู่ข้างหน้า..สายตาจินดูเลื่อนลอย.มือยังกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นน้ำตาไหลลงมามากกว่าที่คาเมะเคยเห็นจนน่าตกใจ..แกะโทรศัพท์บ้านที่อยู่ในมือใหญ่เอาขึ้นมาฟังเสียงไม่มีสัญญาณแล้วเสียงขาดหายไปแล้ว
"จินตั้งสติ..แล้วมองหน้าชั้นพูดกับชั้น..จินจิน!!"
"คาเมะ..คาเมะไม่อยู่แล้ว.ไปแล้ว..!!!"
จินรั้งตัวคาเมะเข้ามากอดจนสุดแรง..รัดแน่นจนร่างบางหายใจแทบไม่ออก..ร่างใหญ่ๆที่สั่นจนน่าใจหาย.ทำไม.ใครไม่อยู่..ใครไปไหน.บอกชั้นมาสิ
"เค้าไปแล้ว..คาเมะ..ไปแล้ว..!"
"ใครล่ะจิน.ใครไปไหน..?!!"
"ยาบุ..ยาบุจากไปแล้ว.เค้า..ไปแล้ว"

* * *