*~* Strange *~*

"ทำไมยาบุพูดกับพี่อย่างนั้นล่ะ....ไม่ดีนะรู้มั้ย"
"ก็มายุ่งกับของๆชั้นทำไมล่ะ....ออกไปให้พ้นเลยนะ...."
คาเมะยังคงนั่งจ้องหน้ายาบุอยู่อย่างนั้น....แปลกไปจริงๆ....มันเป็นเพราะอะไรกันแน่
3-4อาทิตย์มานี้....มันไม่ใช่นิสัยอย่างที่มาเหมือนตอนแรกเลยซักอย่าง
"ออกไปสิ....ถ้าไม่ออกร้องไห้จริงๆด้วย...."
"แต่ว่า....ยาบุ....ฟังพี่....."
ชั้นบอกให้ออกไปไง...ไม่งั้น....."
น้ำตาปริ่มที่ดวงตาทั้งสองข้าง....ไหลอาบแก้ม
แหกปากร้องเสียงดัง....คาเมะทำอะไรไม่ถูกแล้ว.....
ในตอนนั้น.....
"กลับมาแล้ว...."
จินกลับมาจากซื้อของ....คิดมาตลอดทางเลยว่าวันนี้.....
จะต้องแก้อาการลงแดงของตัวเองให้ได้.....จะทำชดเชย3-4อาทิตย์ที่ผ่านมาให้หนำใจ
แต่ทว่า......

"แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!"

เสียงร้องไห้ดังมาจากข้างบน....เสียงของยาบุ.....
จินตื่นจากความคิดนั้น...รีบวิ่งขึ้นไปดู....เพราะรู้สึกว่า....เสียงนั้นมันดูดังกว่าทุกที
"มีอะไรกัน.....เฮ้ยยย...ยาบุ"
จินรีบวิ่งเข้ามาดูยาบุที่นอนดิ้นพราดๆอยู่ที่พื้น....มองหน้าคาเมะที่นั่งจ้องยาบุอยู่ใกล้ๆที
"คาเมะเกิดอะไรขึ้น....ทำไมยาบุร้องไห้หน้าแดงอย่างนี้ล่ะ....."
"ก็ชั้น...ชั้นแค่....."
"ป๊ะป๋า....พี่เค้าจะเอาของๆผมไป....พี่เค้าจะขโมยของๆผม"
ร้องไห้อยู่ที่ไหล่ของจิน.....มาดนักแสดงเข้าสิง....คาเมะงงกับสิ่งที่ยาบุทำมากๆ....
ทำไมมันเป็นอย่างนี้ล่ะ.....
"ยาบุ....พี่เปล่านะ.....พี่ก็แค่ถามยาบุว่ายานี้มันคืออะไรก็เท่านั้น"
"ไม่รู้แหละ...ก็พี่หยิบของๆผมขึ้นมา....ก็แสดงว่าพี่อยากได้....พี่ต้องขโมย"
"พี่จะเอายาเด็กน้อยไปทำไมล่ะยาบุ....พี่ไม่ได้เป็นโรคอะไรซักหน่อย"
"ไม่ต้องมาพูดเลย.....ป๊ะป๋าจัดการให้ผมนะ"
ยังคงร้องไห้อยู่ที่ไหล่ของจิน....กระซิกๆ....ตัวจินเองก็ไม่รู้จะเชื่อใคร
มองคาเมะที่นั่งจ้อง.....รอฟังคำตัดสินของจิน
"ป๊ะป๋า.....เด็กอย่างผมโกหกไม่เป็นป๊ะป๋าก็รู้นี่คับ....."
ยาบุใส่มาดเด็กแสนซื่อต่อ....ทั้งๆที่อายุแค่5ขวบ.....แต่ทำได้ขนาดนี้.....มันยอดเด็กแล้ว
"โอเคๆ.....ชั้นยอมรับผิด....ชั้นไปก็ได้.....พี่ขโมยของๆยาบุเองแหละ.....พอใจรึยัง"
"คาเมะ..."
จินมองหน้าคาเมะที่ดูเหมือนจะหมดอารมณ์.....หยิบตะกร้าผ้าลุกหนีไปซะเฉยๆ.....
"ป๊ะป๋า....ทำไมพี่เค้านิสัยแบบนั้นล่ะคับ....ผมไม่อยากเชื่อเลย"
"เอ่อคือ....ช่างเค้าเถอะนะ...."
กอดยาบุต่อ.....สายตาจินก็ยังคงมองไปที่คาเมะ.....ทำไมถึงได้มีท่าทีแบบนั้นกับยาบุ.....ทั้งๆที่ดูจะรักเด็กมากมาย....
เรื่องมันเกิดที่ใครกันแน่?

* * *

ตอนเย็น......
"กลับมาแล้ว....."
เสียงยูอิจิดังมาแต่ไกล.....เดินมาพร้อมกับใครบางคน
เห็นคาเมะที่นั่งหน้าเฉย.....พร้อมกับจินที่นั่งเล่นตัวต่อกับยาบุอยู่อีกด้าน....
เป็นไรกันป่าววะ?
"นี่ๆรู้มั้ยชั้นพาใครมาด้วยวันนี้"
ไม่มีแม้แต่เสียงตื่นเต้นยินดี....ยูอิจิสุดเซ็ง....เห็นแค่คาเมะหันหน้ามามองก็เท่านั้น
"นี่....พีจัง...แฟนชั้น...แฟนชั้น"
หน้าหวานๆโผล่ออกมาจากด้านหลังยูอิจิ.....ยิ้มอย่างเป็นมิตร....
"อะ....รุ่นพี่...."
"คาเมะ....เป็นไงบ้าง...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...."
ฮะ....รุ่นพี่นั่งก่อนสิ...."
ดูท่าว่าคาเมะจะมีอาการกระเตื้องขึ้นบ้าง....ส่วนจินทำเพียงแค่ยิ้มทักทายแค่นั้น....
แต่ว่ายาบุนี่สิ....มองตาไม่กะพริบเลย....ยามะพีดูหวานจนหยุดสายตาเด็กน้อยได้เลยนะเนี่ยะ
"ยูอิจิ....คุณป้าหายไปไหนล่ะ...."
ยามะพีถามด้วยรอยยิ้ม....ยิ่งกระทบสายตายาบุมากขึ้น
"ไปเที่ยวกับสมาคมไรเนี่ยะแหละ....เห็นเมื่อวานโทรมาบอกว่าจะเที่ยวต่อเกือบๆเดือนหน้าถึงจะกลับ....."
"โห...คุณป้าเที่ยวเก่งน่าดูเลยเนอะ....อย่างนี้คู่หวานๆบางคู่ในบ้านทำอะไรก็ทางสะดวกมากๆเลยใช่มั้ยล่า...."
คำพูดของยามะพี.....ทำเอาจินกับคาเมะถึงกับหน้าแดง......มองหน้ายิ้มๆ....
ยาบุเห็นสายตาแบบนั้น....อยากจะขัดขวาง....แต่ไม่รู้ทำไม....ยามะพีถึงได้น่าสนใจกว่า.....
"ป๊ะป๋า....นั่นใครคับ"
"แฟนของลุงยูอิจิ....ยาบุมีอะไรรึเปล่า"
"น่ารักดีคับ.....ผมเข้าไปคุยกับพี่เค้าได้มั้ย"
"ก็เอาสิ.....แต่ยาบุเก็บของเล่นก่อนนะ....."
"ป๊ะป๋าก็เก็บเองสิ.....ผมขี้เกียจนี่นา"
พูดจบก็เดินไปหายามะพีเลย....ไม่สนใจด้วยว่าจินจะมองตาแข็งขนาดไหน.....
คาเมะเห็น....ไปช่วยจินจะดีกว่ามั้ย?
"พี่ฮะ.....พี่ชื่ออะไรเหรอ"
ยาบุเดินเข้ามาใกล้ๆยามะพี....เกาะขาของร่างบางที่นั่งอยู่....มองด้วยสายตาไร้เดียงสา
"เด็กที่ไหนเหรอยูอิจิ.....น่ารักจัง"
หน้าตายาบุสะดุดตายามะพีสุดๆ....มือเรียวขยี้หัวเด็กเบาๆ
คาเมะเห็นแบบนั้น....ส่ายหัวเอือมๆ....ก่อนจะเดินหนีไปหา....จิน?
"ลูกต่างแม่ของไอ้จินมัน.....เมียใหม่พ่อมันเอามาทิ้งไว้.....น่ารำคาญชะมัด"
สายตาอำมหิตของยูอิจิจ้องมองตัวเด็ก....โดนยามะพีหยิกแก้มสีแดงๆนั้นจนยื่น.....หัวเราะชอบใจ
หมั่นไส้โว้ย!!!
"แม่เราไปไหนล่ะยาบุ....ทำไมมาทิ้งไว้ที่นี่...."
"ผมไม่รู้คับ...แม่ทิ้งผมไปแล้ว....."
"แม่ไม่ทิ้งเราหรอก....เชื่อพี่ยามะสิ"
รอยยิ้มของยามะพีทำเอาจิตใจเด็กน้อยล่องลอย....สงสัยคงจะได้โดนแย่งเป็นรายที่2ซะล่ะมั้ง.....ระวังล่ะยูอิจิ

อีกด้านนึง....
"จิน....ช่างยาบุเค้าเถอะ.....นายไปนั่งซะ....เดี๋ยวชั้นเก็บเอง"
คาเมะบอกจินที่ยังคงนั่งมองยาบุตาเขียว...จินละจากสายตาเหี้ยมๆนั้น.....มองหน้าที่จินคิดว่าหวานยิ่งกว่า
"แต่นายไม่ได้ทำนายจะเก็บทำไมล่ะคาเมะ"
"ชั้นจะช่วยนายไง....ชั้นเป็นคนดูแลบ้านนี้..เพราะฉะนั้นหน้าที่เก็บบ้านก็เป็นของชั้น....นายไม่ต้องยุ่งดีกว่า..."
มองคาเมะที่นั่งเก็บของด้วยอาการที่สุดแสนจะเย็นชา....ยังไงถ้าไม่พูดให้เข้าใจก็คงจะไม่รู้เรื่องแน่ๆ
"คาเมะ....เดี๋ยวนี้เราไม่มี....."
จินยังไม่ทันพูดคำต่อไปคาเมะก็แซงขึ้นมา.....
"เซ็กส์น่ะเหรอ....อย่างนั้นใช่มั้ย"
"ก็รู้นี่นา.....ชั้นน่ะ....แค่อยากนอนกอดนายอย่างที่เคยทำบ่อยๆก็แค่นั้น....แต่นายแปลกไปนะ.....ไม่ให้ชั้นเข้าใกล้เลย"
"ชั้นก็ไม่ได้รังเกียจนายหรอกนะจิน....ชั้นก็คิดแบบนายแหละ.....แต่ว่า....."
มือของคาเมะเอื้อมไปลูบแก้มของจิน.....หน้าตายังคงเฉยชาเหมือนเดิม....ทำไมเดี๋ยวนี้รอยยิ้มคาเมะหายากจังเลย
"ตอนนี้เรามีเด็กอย่างยาบุอยู่ในบ้าน....เราทำอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว....เห็นมั้ยล่ะว่ามันมีเรื่องมากแค่ไหน....ตอนที่ยาบุมาแรกๆเราทำแบบนี้เด็กมันยังมองจนตาแทบจะหลุด....ชั้นก็แค่ไม่อยากปลูกฝังสิ่งไม่ดีให้กับเด็กก็เท่านั้น....ชั้นพูดถูกมั้ยล่ะจิน"
มือยังเก็บของเล่นที่กระจัดกระจายอยู่....เก็บใส่ตะกร้าจนเสร็จ....จินยังคงมองอยู่.....แน่ล่ะว่าไม่เข้าใจ.....ถ้าไม่ทำให้เด็กเห็นมันก็ทำได้.....แต่นี่คาเมะไม่เล่นด้วยเลย.....ทำไมนะ?
"ติ๊ดๆๆๆๆ"
เสียงมือถือคาเมะดัง.....ขัดจังหวะการพูดคุยของคู่รักทั้งสอง.....
ยาบุ....ได้ยินเสียงนั้น....มองมาจากที่นั่งโซฟา....เห็นคุณป๊ะป๋ามองคาเมะด้วยสายตาอยากขนาดนั้น....
ปฏิกิริยาหวงพี่ชายก็เริ่มขึ้น....
"โอเคฮะ.....รุ่นพี่....เจอกันฮะ"
คาเมะพูดโทรศัพท์จนจบ....จินก็ยังไม่เลิกมอง....มองจนแทบจะกินคาเมะตรงนั้น...
ยาบุ....ขัดจังหวะอีกแล้ว....
"ป๊ะป๋า....มานั่งนี่สิฮะ....มาคุยกับพี่ๆเค้าดีกว่า"
ไม่สนใจ....จินยังคงนั่งมอง....ไม่ขยับเลย
"ป๊ะป๋าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.....ผมบอกให้มานั่งนี่ไง....เร็วๆสิ!!!"
ยาบุเริ่มเสียงดังหนักขึ้น.....แต่จินก็ยังไม่เลิก....คาเมะรู้สึกถึงสายตาอำมหิตของยาบุ....เซ็งสุดๆ
"จิน....ลูกนายเรียกน่ะ.....ไปสิ"
"งั้นนายก็ไปกับชั้นสิคาเมะ"
"ไม่....ชั้นมีงานบ้านอีกเยอะต้องทำ.....นายก็นั่งคุยกับรุ่นพี่แล้วก็พี่ยูไปก่อนก็ได้.....ชั้นไม่ขอกวนหรอก.....อย่าขัดใจคุณยาบุเลยดีกว่า.....นะ"
"ทำไมพูดอย่างนั้น.....ชั้นไม่ชอบนะคาเมะ.....บอกให้มาก็มาสิ...ทำตัวดื้อเป็นเด็กไปได้"
จินคว้าข้อมือของคาเมะเดินมาด้วยกัน....มานั่งที่โซฟาตัวยาว....พอนั่งได้....ก็โอบไหล่เล็กๆนั่นซะเลย....คาเมะดิ้นพอเป็นพิธี....แล้วก็นิ่ง
ยาบุ....ไม่พอใจอีกเหมือนเคย.....ต้องจัดการอะไรซักอย่าง
"พี่ยามะ...ผมไปนั่งกับป๊ะป๋านะฮะ....."
"เอาสิ....พี่ก็ไม่ได้กักตัวเราไว้นี่นา...."
"ใช่ๆๆๆ.....แฟนชั้นไม่ได้กักตัวแกไว้ซะหน่อยไอ้เด็กผี.....ไปอยู่กะป๊ะป๋าแกโน่นไป๊....ชั้นจะคุยกะแฟนชั้นบ้าง"
ยามะพีมองยูอิจิตาเขียว....หมีหงอให้ปลาทองจนได้.....โฮะๆๆๆ
ยาบุลงจากตักยามะพี....มานั่งกับจิน....แต่ขอโทษเถอะ.....
ไอ้เด็กผี....ดันขึ้นไปนั่งแทรกระหว่างจินกับคาเมะ.....แทรกๆๆๆจนคาเมะต้องขยับจนสุดปลายโซฟา.....มือของจินจำต้องปล่อยจากไหล่เล็กๆนั้น
มีคนนึงที่จับสังเกตหน้าตาของคาเมะในตอนนั้นได้....นั่นคือ.....พี่ชาย....ยูอิจิ
"คาเมะ.....แกเป็นไรป่าววะ....ไม่สบายรึเปล่า.....หน้าตาทำไมดูเครียดๆอย่างนั้นล่ะ"
"นั่นสิ.....คาเมะจัง....กินยาหน่อยมั้ย...เป็นไขึรึเปล่า"
ยามะพีกับยูอิจิ....ถามสลับกันไปมาจนน่าปวดหัว.....จินก็สังเกตหน้าตาของคาเมะ.....ดูเครียดจริงๆ
แต่ทางด้านยาบุสิ......กลับสนุกที่สามารถทำให้คาเมะ.....เงียบไม่กล้าทำอะไรตัวเองได้....
ในหัวของเด็กตัวแค่นี้.....คิดอยู่อย่างเดียวว่า....จินเป็นป๊ะป๋าของเค้า....ไม่ใช่แฟนของคาเมะ....
แล้วทำไมยาบุถึงได้คิดแบบนั้นล่ะ...ทั้งๆที่ตอนแรกก็ดูจะเข้ากันได้ดีแท้ๆ.....อาจจะเป็นเพราะ....
ฉากรักที่บาดตาเด็กน้อยเมื่อตอนนั้นก็ได้?.....เลยทำให้คิดว่า....จินรักคาเมะมากกว่า.....
"ชั้นไม่เป็นไรหรอก....รุ่นพี่....วันนี้จะอยู่กินข้าวที่นี่รึเปล่า"
ถามยามะพี.....เปลี่ยนเรื่องได้เก่งจริงๆคาเมะจัง
"ก็คงจะต้องขอรบกวนหน่อยนะ....อยากจะเล่นกับยาบุด้วย.....นายว่าไงล่ะยูอิจิ"
ส่งยิ้มหวานให้ยูอิจิอีกรอบ.....ยิ้มให้ขนาดนี้....ไม่ยอมก็บ้าแล้ววว.....
"เอางั้นก็ดีนะคับ....พี่ยามะไปตรงบ่อปลาคาร์พข้างนอกกันเถอะ.....ป๊ะป๋าด้วยนะ....ไปนะๆ"
ฉุดมือของจินพร้อมกับยามะพีไปด้วยกัน.....ดึงมือทั้งสองคนให้ลุกตาม....ยามะพีไปแน่.....แต่จินนี่สิ....
ยังมองแต่คาเมะ.....ทำยังกะมองปุ๊บแล้วคาเมะจะวิ่งตามปั๊บงั้นแหละ
"แหม....ไอ้เด็กผี.....แกฉุดมือแฟนชั้นแล้วอีกข้างมันก็ต้องเป็นชั้นน่ะสิ....ทำไมกลายเป็นไอ้จินล่ะ"
"อ้าว....ก็ลุงยูอิจิไม่ชอบเล่นกับผมแล้วผมจะพาลุงไปทำไมล่ะ"
โดนเด็กตอกกลับซะหน้าหงาย....ยามะพียืนขำท้องแข็ง....ยูอิจินั่งแบบว่าเซ็งไปเลย
ส่วนตัวคาเมะ....ยังคงนั่งเฉย....แต่สายตามองไปยัง.....กุญแจรถที่อยู่บนโต๊ะ.....
เวลารู้สึกเครียดมากๆ.....คงจะรู้สินะ....ว่าคาเมะจะทำอะไร.....(ใครอ่านสเปแล้วจะรู้ว่าคาเมะชอบทำอะไรเวลาเครียด?)
มือเล็กๆหยิบกุญแจรถเต่าของพี่ชายไปอย่างไม่มีใครตั้งตัวทัน....วิ่งหนีไปต่อหน้า....
"คาเมะ.....ห้ามไปนะ!!!"
ยูอิจิคว้าข้อมือน้อง.....แต่ก็ยังโดนสบัดออกจนตัวแทบจะตกจากโซฟา....ยามะพีเองก็ทำอะไรไม่ถูก.....เห็นคนในบ้านวุ่นวายวิ่งไล่คาเมะกัน
มือยังคงจับมือของยาบุอยู่.....ส่วนจินแกะมือน้อยๆนั้นออก....วิ่งไปกั้นทางคาเมะทางด้านประตูบ้าน.....มือใหญ่จับลูกบิดประตูเอาไว้....
"นายจะไปไหน....."
"ถอยออกไปเลย.....มันเรื่องของชั้น......"
"อย่าทำตัวให้มันดูไร้สาระเป็นเด็กได้มั้ยคาเมะ.....ชั้นเหนื่อยนะ....อารมณ์นายชั้นไม่อยากจะตามแล้ว....เป็นเหมือนเดิมเถอะชั้นขอร้อง"
"ชั้นก็เป็นอย่างที่ชั้นเป็นนั่นแหละ....นายไม่ต้องมายุ่งเลย.....ไปไกลๆ!!"
ตวาดใส่หน้าจิน.....จินเก็บไว้ไม่ไหวแล้ว.....
มือใหญ่กระชากแขนคาเมะ.....เลือดขึ้นหน้า....ลากร่างเล็กๆที่อ่อนไหวไปตามแรงของจิน
พยายามขัดขืน.....แต่ทำไม่ได้.....ระหว่างนั้น....
สายตาคาเมะปะทะเข้ากับสายตาของเด็กที่ชื่อยาบุ......
ดูแข็งกร้าวจนน่ากลัว....เกลียดจนเข้าไส้....เห็นคาเมะเกาะแกะกับจินแล้วมันน่าหมั่นไส้ที่สุด....
ป๊ะป๋าของชั้น....คาเมะไม่สมควรจะได้ไปหรอก....
ปากน้อยๆ....พูดออกมาเบาๆ.....คาเมะก็พอจะจับความได้......คำนั้น.....
*ไปให้พ้น....ป๊ะป๋าเป็นของชั้นคนเดียว*
"ได้.....เค้าเป็นของนาย...เอาไปเลยยาบุ"
เพียงคำนั้น...คาเมะใช้แรงที่มีทั้งหมด....สะบัดแขนออกจากจิน....วิ่งหนีออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
จินวิ่งตามไปที่รถ......แต่คาเมะเร็วกว่า....สตาร์ตเครื่อง.....หนีออกไปจนได้.....
รีบวิ่งกลับเข้ามาในบ้าน.....สั่งยูอิจิเสียงดัง
"ยูอิจิ....ชั้นจะตามเค้าไป...ขอกุญแจรถของยามาชิตะหน่อยสิ"
"ไม่ได้อยู่กับชั้นเว่ย....."
"แล้วอยู่ไหนล่ะ....อยู่กับนายรึเปล่ายามาชิตะ....."
"ไม่นะ....วันนี้ชั้นไม่ได้เอารถมาเอง....ยูอิจิเค้าไปรับชั้นมาต่างหาก...."
"โธ่เว้ยยยยย.....แล้วนี่ชั้นจะไปตามยังไง.....เกิดขับรถชนชาวบ้านชาวช่องเค้าจะว่าไงวะ.....คอยดูเถอะ...มีแผลกลับมาชั้นจะทำโทษให้หนักเลย!!!"
จินโมโหหนักเข้าซะแล้ว....ยูอิจิเองก็ช่วยอะไรไม่ได้.....เป็นห่วงน้องก็ห่วง...แต่ว่า....มันช่วยไม่ได้จริงๆ
ต่างคนต่างเครียดกันยกใหญ่...เว้นแต่เด็กที่ยังคงจับมือของยามะพี
ยิ้มหน้าระรื่นจนออกนอกหน้า.....ยังสนุกตามประสาเด็กเหมือนเคย
ไม่มีใครคิดอะไร.....ทางสะดวกของเด็กแท้ๆ
คาเมะต้องมาตายทั้งเป็นเพราะเด็ก5ขวบ...มันไม่แฟร์เลยนะ

* * *

ณ ร้านขายยา....
"ขอบคุณคร้าบบบ....."
จุนโนะบอกลาลูกค้ารายล่าสุดที่เพิ่งออกไป......พอพ้นร้าน...ก็ล้มตัวลงนอนข้างหน้าทีวี....หยิบเกมส์เพลย์ขึ้นมาเล่น....
ไม่ได้เรึยนมาด้านนี้.....แต่ต้องมาดูแลร้านขายยา...เพราะพ่อแท้ๆเล้ยยย
"กรุ๊งงงกริ๊งงง....."
เสียงกะดิ่งหน้าร้านดัง.....สัญญาณของลูกค้ารายต่อไปเข้ามาแล้ว.....ยังไม่ทันจะกดเดินเล้ยยย.....ต้องหยุดเกมส์ทำหน้าที่เภสัชจำเป็นตามเดิม
"หวัดดีค้าบบ....รับยาอะไรก็ได้.....แต่ยาใจไม่มีนะค้าบบบบ"
"รุ่นพี่..."
"เฮ่ยย.....คาเมะ"
มองรุ่นน้องที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์....ร้องไห้มาเลย....เป็นไรไปวะ
"ชั้นทนไม่ไหวแล้วรุ่นพี่.....รุ่นพี่ช่วยชั้นด้วย"
"เดี๋ยวๆๆ...ค่อยๆพูดนะคาเมะ.....นี่ชั้นเรียกนายมาช่วยงานนะไม่ได้เรียกมาร้องไห้ต่อหน้า"
"ขอโทษ.....แต่ชั้นเก็บไว้ไม่ไหว....ชั้นพยายามแล้ว....มันอึดอัดที่สุด..รุ่นพี่เข้าใจชั้นมั้ย"
จุนโนะรีบเดินออกมาจากเคาน์เตอร์.....จูงมือเล็กๆของรุ่นน้องเดินมานั่งที่โซฟาใกล้ๆ...
นั่งลงได้.....ร้องไห้โฮออกมาอีกแล้ว
"เฮ่ยยย....อย่าว้ากขนาดนั้นสิ....นายเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ"
"รุ่นพี่ไม่เป็นชั้นรุ่นพี่ไม่รู้หรอกว่ามันขนาดไหน"
แล้วไอ้ขนาดนั้นที่นายว่า.....มันคืออะไรล่ะ.....ไม่เล่าให้ฟังชั้นก็ไม่รู้ซักทีหรอก"
"เล่าให้รุ่นพี่ฟังได้เหรอ...ชั้นเล่าได้ใช่มั้ย"
"เออ.....ไหนว่าชั้นสนิทกับนายที่สุดไง....ถ้าไม่เล่าก็ถือว่าไม่สนิทอ่ะดิ...ระบายออกมาเถอะน่า"
คาเมะหยุดเช็ดน้ำตาซักครู่.....แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหล.....
จุนโนะหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าให้......รับมาซับน้ำตาบางๆ
"ชั้นน่ะ...ทนอยู่กับเด็กคนนั้นมานานแล้วนะ....1เดือนเต็มๆ...เค้าแปลกขึ้นทุกวันๆ....จนชั้น............."
คาเมะเล่ารายละเอียดทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้จุนโนะฟัง....สิ่งที่เล่าทั้งหมดมีแต่เรื่องของเด็กน้อยที่ชื่อยาบุ....ตั้งแต่เรื่องที่ยาบุคอยกีดกันต่างๆนาๆ...คอยแกล้งคาเมะ....
คอยยุให้จินโกรธคาเมะทั้งๆที่ไม่รู้สาเหตุ.....ขัดขวางไม่ให้ไปไหนมาไหนด้วยกันสองต่อสอง.....ที่สำคัญ....คำพูดที่ร้ายจนไม่นึกว่าจะเป็นคำพูดของเด็กอายุ5ขวบ.....
"ชั้นทำดีกับเค้ามาตลอด....แต่แปลกนะทำไมเค้าถึงได้ไม่เข้าใจสิ่งดีๆที่ชั้นทำ....กลับกีดกันชั้นกับจินจนเราแทบจะไม่เป็นตัวของตัวเองเลย"
"ใจเย็นๆนะ....คา....คาเมะ"
จุนโนะเหมือนโดนของแข็งทุบลงที่ใจอย่างรุนแรง......เพิ่งมารู้ความจริงวันนี้ว่าคาเมะมีแฟนแล้วชื่อจิน....แถมยังอยู่ด้วยกันอีกแน่ะ....อกหักเดลิเวอรี่จนได้....
นัตสึมิหมายเลข2ของนาย.....เค้ามีเจ้าของแล้วนะจุนโนะ.....
"จิตใจเด็กมันก็อย่างนี้แหละ.....บางทีเค้าอาจจะหวงแฟนนายมากไป.....ก็เลยพยายามขัดขวาง.....ก็ได้มั้ง"
แต่นี่มันมากเกินเด็กนะรุ่นพี่.....ชั้นอยู่ไม่สุขหรอกแบบนี้น่ะ....ชั้นไม่เข้าใจเลย....ว่าทำไมเค้าถึงได้หวงจินขนาดนั้น....."
"แล้วจินของนายเค้าไปหน้าเหมือนญาติส่วนไหนของเด็กบ้างล่ะ.....บอกซิ"
คำๆนั้น.....ทำเอาคาเมะนิ่งไปนาน.....นั่นน่ะสิ....หน้าเหมือน....??
"ใช่แล้ว.....พ่อของเค้าไง.....จินกับยาบุเค้าเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันแต่ต่างแม่....แล้วแถมยาบุยังเคยบอกว่า.....จินหน้าเหมือนพ่อเค้ามากๆเค้าก็เลยเรียกจินว่าป๊ะป๋า"
"นั่นแหละ.....ก็เพราะสาเหตุนี้ไง....นายน่ะคิดมากไปแล้ว....ชั้นว่านายไม่เข้าใจเด็กมันเองมากกว่า...."
มือเรียวลูบหัวคาเมะเบาๆ....มองคาเมะที่นั่งเช็ดน้ำตา......แถมสั่งน้ำมูกใส่ผ้าซะยกใหญ่....น่ารักจริงๆ
"ขอโทษนะรุ่นพี่ที่เอาเรื่องไร้สาระมาพูดให้ฟัง.....แล้วผ้าเช็ดหน้านี่ก็ด้วย....เดี๋ยวชั้นไปซักมาให้นะ"
"จะเอาไปเลยก็ได้.....พอดีว่าชั้นไม่ชอบเอาคืนซะด้วยสิ"
ยิ้มให้ร่างบางที่นั่งมองตาแป๋ว.....มือเรียวยังคงลูบหัวเบาๆอยู่.....บางทีรอยยิ้มของจุนโนะก็ทำให้สบายใจขึ้นบ้าง
"ทางุจิคุง......มีของมาส่งครับ"
เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลมาที่ร้าน.....จุนโนะต้องเดินออกมารับแขก.....ส่วนคาเมะก็นั่งอยู่ที่โซฟาเช็ดน้ำตาอยู่
"มีอะไรครับ"
"นี่ยาที่พ่อทางุจิคุงสั่งไว้นะ....มียาแก้โรคหัวใจสำหรับเด็ก....แล้วก็แอสไพรินกับพวกพาราพวกนี้.....แค่นี้แหละ"
"ขอบคุณครับ"
เซ็นต์ในใบรับรอง.....รับกล่องยาสามสี่กล่องเข้ามา.....วางลงตรงหน้าโต๊ะรับแขก
"ยาอะไรฮะรุ่นพี่....."
"ก็ยาที่จะต้องขายในร้านนี่แหละ.....แปลกนะ....พ่อสั่งยาเด็กแบบนี้มาด้วย....มันน่าจะใช้ได้แต่ในโรงบาลนี่นา"
คาเมะนั่งมองยาที่จุนโนะค่อยๆแกะล่องออกมา....ทันใด.....สายตาคู่นั้นก็พบกับ.....แผงยาชุดนึง
มันเป็นวิตามินซี....แบบเดียวกับของยาบุเป๊ะ....แถมบนแผงยายังเขียนว่าใช้อมใต้ลิ้นเหมือนกันด้วย....
หยิบขึ้นมาดู....ไม่ผิดแน่ๆ....
"รุ่นพี่.....นี่ยาแก้โรคอะไร"
"อ๋อ.....ยานี้ก็สำหรับเด็กอ่ะนะ....มันเป็นวิตามินซี.....ให้เด็กอมใต้ลิ้น...ถ้ายาธรรมดามันอมไม่ได้หรอก....ขม"
"เรื่องนั้นชั้นรู้.....แต่อยากรู้ว่ามันแก้โรคอะไร"
"แก้โรคหัวใจสำหรับเด็ก.....น้อยคนที่จะเป็น.....ยาแบบนี้ขายไม่ค่อยดีหรอก....เพราะไม่ค่อยมีใครมาซื้อ...พ่อชั้นนี่แปลกจริงๆ.....เอามาทำไมกันนะ"
จบคำพูดที่จุนโนะเอ่ยออกมา....คาเมะใจหายอย่างไม่รู้ตัว
นี่ยาบุ....เป็นโรคนั้นเหรอ...ใช่เหรอ....
งั้นไอ้ที่แย่งแผงยาคามือเค้า.....ก็คงจะไม่อยากให้ใครรู้สินะ.....แล้วจินล่ะ....จินจะรู้รึยัง.....
"ยาบุ.....เป็นโรคหัวใจงั้นเหรอ......????"

* * *