*~* Heart disease *~*

"คาเมะ...เป็นไรรึเปล่า"
เรียกสติของร่างบางที่นั่งนิ่ง.....ตกใจกับเสียงเรียกที่มีหลายต่อหลายครั้ง
"ว่าไงนะ.....รุ่นพี่พูดอะไรเมื่อกี๊"
"นายเป็นไร.....ชั้นเรียกนายตั้งหลายครั้งแล้วนะคาเมะ....คิดอะไรอยู่"
"เปล่าซะหน่อย....รุ่นพี่เรียกชั้นมาช่วยงานใช่มั้ย.....แล้วงานอะไรล่ะ....ชั้นจะได้ทำให้"
"ก็ไม่ใช่งานอะไรหรอก.....เห็นคราวที่แล้วนายเบี้ยวสอบออรอลเทสต์....ก็เลยอยากจะติวให้...."
"งั้นเหรอ.....ขอบคุณมากๆนะรุ่นพี่.....งั้นก็ไปติวกันเหอะ....นะๆๆๆ"
ฉุดมือจุนโนะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของร้าน....จุนโนะเรียกเด็กหลังร้านให้มาช่วยดูร้านต่อแทบไม่ทัน....
กลับไปบ้านคราวนี้....คาเมะคิดเอาไว้แล้วล่ะ.....ว่าจะสานสัมพันธ์กับยาบุยังไง?
แล้วก็จะทำกับจินยังไง....ไม่รู้ว่ามันจะเป็นวิธีโง่ๆรึเปล่านะ?

* * *

บ้านนากามารุ....4ทุ่ม
จินนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โซฟา....ดูทีวีไม่รู้เรื่อง.....
ยาบุหลับไปนานแล้ว....กล่อมตั้งนานกว่าจะหลับ.....ตอนนี้ก็ให้ยูอิจิดูแลอยู่....คงจะหลับไปพร้อมๆกันแล้วมั้ง....
เหลือเพียงเค้าคนเดียว...ที่ยังคงนั่งมองนาฬิกา....มองแล้วมองเล่า....คาเมะก็ยังไม่มา....
"ถ้ามีแผลกลับมาชั้นจะเอานายหนักแน่....จะตรวจดูทุกซอกทุกมุมเลยคอยดู"
"บรืนนนนนน........."
เสียงรถที่เลี้ยวเข้าบ้าน....เป็นสิ่งที่บอกว่าจินจะต้องทำอย่างที่พูด...
หันหน้ามองประตู.....ฟังเสียงฝีเท้าที่เดินมาเปิดประตูช้าๆ.....
"แกร๊ก!"
"กลับมาแล้วฮะ"
เสียงพูดเบาๆ....ก็คงคิดสินะว่าไม่มีใครอยู่....คงนอนกันหมดแล้ว....แต่ที่ไหนได้
"คาเมะ!!"
สะดุ้งกับเสียงเรียกที่อยู่ทางด้านโซฟา....ทำหน้าเฉยชาใส่บ้าง
"นายยังไม่นอนอีกเหรอจิน....ลงมาดูทีวีช่องเกาหลีวันละคำรึไง..."
"ชั้นไม่ขำด้วยนะคาเมะ"
"ชั้นก็ไม่ได้อยากขำกับนายซะหน่อย.....จะนั่งตรงนี้ก็เชิญนะ.....ชั้นง่วงจะไปนอน"
"นายได้แผลมาบ้างรึเปล่า....."
".............???"
"ชั้นถามไม่ได้ยินรึไง"
".........???"
"คาเมะ!!!"
"มันเรื่องของชั้นนายจะมายุ่งอะไรล่ะ....ไปดูแลลูกชายนายเถอะ.....เค้าต้องการคนใกล้ชิดนะตอนนี้"
คาเมะพูดด้วยความรู้สึกที่จริงใจ....แต่จินกลับคิดว่านั่นคือการประชด
"นายไม่ชอบยาบุใช่มั้ยคาเมะ....ชั้นดูมาหลายครั้งแล้ว.....เวลาพูดถึงยาบุ....ดูนายไม่พอใจ"
"มีเหตุผลอะไรที่ชั้นจะไม่พอใจ.....นั่นเด็กนะ...ชั้นทำอย่างนั้นกับเค้าไม่ได้นายก็รู้...พอแค่นี้ถอะ....ชั้นง่วงอยากนอน....ราตรีสวัสดิ์นะ"
"พรุ่งนี้ชั้นจะพายาบุไปโรงเรียนอนุบาล.....จะพาไปเข้าโรงเรียน....ยามาชิตะเค้าแนะนำมา"
พูดในขณะที่คาเมะกำลังจะเดินขึ้นบันได....ใบหน้าเรียวเล็กนั้นหันมา.....ยิ้มให้บางๆ
"งั้นเหรอ......ก็ดีนี่.....บอกชั้นนี่จะให้ไปด้วยใช่มั้ย"
"ก็น่าจะรู้นี่นา....."
"งั้นคิดดูก่อนนะ....พรุ่งนี้จะให้คำตอบ"
จินมองคาเมะที่เดินขึ้นบันได...สำรวจดูร่างกายภายนอก....ไม่มีแผลเลยซักแผล.....กำลังจะไม่สนใจอะไรแล้ว......แต่ว่า.....
ในมือน้อยนั้นน่ะสิ.....มีผ้าเช็ดหน้าใครไม่รู้....สีน้ำเงินฟ้าลายหมากรุก....ดูก็รู้ว่าผ้าเช็ดหน้าผู้ชาย
"คาเมะ......หยุดก่อน"
"มีอะไรอีกจิน.....ชั้นง่วงนะ.....ไว้คุยกันพรุ่งนี้เถอะ"
"ในมือนาย....ผ้าเช็ดหน้าใคร"
มองตาของจินที่หวังจะเอาคำตอบให้ได้อย่างนั้น.....ก็ชักกลัว...รู้ๆกันอยู่ว่าถ้ามีผู้ชายคนอื่นมาเกาะแกะ.....จะเป็นยังไง.....
ไอ้ผู้ชายคนนั้นโดนต่อยจนหน้าหงาย.....แถมตัวคาเมะเองยังโดนหนักอีก....ขนาดขังไม่ให้ออกไปนอกบ้านตั้งสามวันก็มีมาแล้ว
"ไม่ต้องสนใจหรอก.....ชั้นเก็บตกได้น่ะ....ไปนอนนะ"
ทำท่ามีพิรุธ.....แถมวิ่งหนีขึ้นห้องไปต่อหน้าอย่างนั้น....ต้องมีอะไรแน่ๆ
ร่างสูงรีบวิ่งตามขึ้นไป......ตามร่างเล็กที่วิ่งเข้าห้อง....จะล็อกประตู
แต่จินเร็วกว่า.....ดันประตูจนตัวคาเมะแทบจะดันไม่ไหว
"มันไม่มีอะไรหรอกน่าจิน.....มันก็แค่ของที่รุ่นพี่ให้มาน่ะ.....ไม่มีอะไรจริงๆ"
"แล้วไปรับของมันมาทำไม.....ห๊าา.....บอกชั้นซิ....."
"ก็ชั้นแค่เหนื่อยๆ.....เหงื่อมันไหลเค้าก็เลยให้ผ้ามาซับเหงื่อแค่นั้น"
แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ....แต่คำแก้ตัวนั้นน่ะ.....มันทำเอาจินคิดไปไกลแล้ว
"ทำจนเหนื่อยขนาดนั้นเลยสินะ.....แค่ชั้นห่วงยาบุมากไปแค่นี้นายถึงกับออกไปหาของกินอื่นถึงนอกบ้านเลยเหรอ.....ถ้าวันนี้พูดกันไม่รู้เรื่องชั้นจะไม่ให้นอนเลยคอยดู"
จินดันเอาๆจนประตูแทบจะหล่นทับตัวอยู่แล้ว.....ระหว่างที่ประตูแง้มนั้น....
ขาเรียวๆ....ค่อยๆสอดมาตามช่องประตู.....รวบรวมกำลังทั้งหมด.....
ถีบลงที่ท้องของจิน....ร่างนั้นล้มอยู่หน้าห้อง....เสียงล้มดังตึง.....
"ไปตายที่ไหนก็ไปเลย.....ไอ้หมูย่างเกาหลี!!"
"ปัง!!!"
ปิดประตูใส่หน้า....จินจับท้อง.....เจ็บอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน.....
แต่ว่าอดีตนักเลงหัวไม้อย่างจิน....ของแค่นี้จิ๊บจ๊อย....
ก็ได้....ในเมื่อนายเล่นกับชั้นแบบนี้.....ชั้นก็จะวางแผนจัดการกับนายล่ะคาเมะ.....
ไปตั้งหลักก่อน....เดี๋ยวเราค่อยว่ากัน.....???


เที่ยงคืน...เกือบๆตี1
"แช่น้ำอุ่นๆแล้วค่อยยังชั่วหน่อย"
ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำ......เช็ดหัวที่เปียกชุ่ม.....อยู่ภายใต้ชุดนอนสีชมพูหวานแหวว.....
เสื้อเชิ้ตตัวยาวใหญ่ที่เหมือนกับตัวสีขาวของจินเมื่อวันนั้น.....ผิดกันก็แค่คนละสีก็เท่านั้น.....
ถึงแม้ว่าใกล้จะหมดหน้าหนาวแล้ว.....แต่อากาศก็ยังเย็นจับขั้วอยู่....อาศัยฮีตเตอร์เต็มบ้านเต็มเมืองให้ร่างกายอบอุ่นก็พอ
มองไปที่ประตู......จะตี1แล้ว.....จินคงกลับเข้าห้องนอนไปแล้วแหละ....แล้วที่สำคัญตอนนี้
ท้องก็เริ่มหิวแล้ว....ข้าวเย็นยังไม่ได้กินเลย (ไปบ้านจุนโนะตั้งนานมันไม่ให้แกกินอะไรเลยเรอะเมะ?)
"ลงไปหาอะไรกินดีกว่า......ไอ้พี่ยูทำอะไรเผื่อบ้างรึเปล่านะ.....หิวจัง"
เดินเช็ดหัวไปเปิดประตูห้อง....ในหัวตอนนั้น.....อยู่ๆก็คิดขึ้นมา.....
จินจะเป็นไงบ้าง.....โดนถีบซะขนาดนั้น....คงจะนอนจุกอยู่ที่ห้องล่ะมั้งป่านนี้
"ขอโทษแล้วกันนะจินนะ....ชั้นบอกนายไม่ได้จริงๆ....ก็ไม่อยากทำให้ไม่สบายใจนี่นา"
ร่างเล็กๆเดินลงมาที่ครัว....ชงโกโก้ร้อนๆแค่ถ้วยเดียว....
ถือมาพร้อมๆกับน้ำเปล่าแก้วนึง....เดินขึ้นห้องต่อ.....มองซ้ายมองขวา....ไม่เห็นจิน....ก็คงจะเข้านอนแล้วแน่ๆ....
เท้าคู่นั้นพาตัวเองเดินเข้าห้องมา...แต่ยังไม่ทันที่จะพ้นประตูห้อง....ก็เห็นร่างๆนึงนั่งอยู่ที่พื้นข้างเตียง....
ถ้วยโกโก้กับแก้วน้ำเปล่าแทบจะตกลงพื้น
ก็จิน...เล่นมานั่งอยู่เงียบๆ.....เป็นใครก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา
"ในที่สุดชั้นก็เข้ามาจนได้"
จินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ.....เย็นยิ่งกว่าอากาศที่พัดผ่านอยู่ตอนนี้....ชักหนาวๆซะแล้วสิ
ร่างเล็กๆรีบเอาถ้วยโกโก้กับน้ำเปล่าวางลงที่โต๊ะข้างเตียง....ค่อยๆนั่งลงข้างๆจิน.....สายตาของร่างสูงค่อยๆหันมองแฟนตัวเองช้าๆ
"ชั้นขอโทษนะจิน....ผ้าเช็ดหน้านั่นน่ะ...มันของรุ่นพี่....ชั้นไม่มีอะไรกับเค้าหรอก....นายก็รู้นี่ชั้นมีนายแค่คนเดียวนะ....."
"ไอ้ที่หายไปนานๆ....นายไปอยู่กับรุ่นพี่คนนั้นใช่มั้ย"
"ก็ใช่.....แต่ชั้นแค่ไปช่วยเค้าทำงานของคณะ....ไม่ได้จะทำอะไรมากกว่านั้นเลย....จริงๆนะ.....นายเชื่อชั้นนะจิน"
"จะให้เชื่อง่ายๆได้ไง....ก็นายเล่นวิ่งหนีออกไปแบบนั้น.....ทำไมตอนออกไปไม่บอกกันดีๆล่ะ.....เล่นคว้ากุญแจจนทำให้คนอื่นเค้าวิ่งไล่รอบบ้านขนาดนั้น.....จะไม่ให้ชั้นตกใจเหรอ"
"ก็บอกแล้วไงว่าขอโทษ....ชั้นก็แค่เครียดนิดหน่อย....."
"เครียดเรื่องยาบุใช่มั้ย"
คำถามของจินทำเอาคาเมะนิ่งไปนาน......นั่งก้มหน้าจนไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าตาความรู้สึกของคาเมะเป็นยังไง...
"เด็กคนนั้นทำอะไรให้นายไม่สบายใจรึเปล่า....."
"เปล่านะ....เค้าน่ารักดีออก....ชั้นกับเค้าก็เข้ากันได้ดี....ถึงจะโดนแกล้งบ้างนิดๆแต่ชั้นก็รู้ว่านั่นนิสัยเด็ก.....ชั้นไม่ถือหรอก....ช่างมันเถอะนะ"
"แล้วทำไมก่อนออกจากบ้านนายถึงดูเครียดๆ....."
"ก็แค่คิดว่า.....ห่างกับนายบ่อยไป....ก็เลยเครียดแค่นั้นแหละ....ชั้นฝืนใจนะที่จะต้องห่างกับนายทุกวันๆ....ชั้นน่ะเข้าใจ....ยาบุต้องการนายมากกว่าชั้น.....ชั้นรู้ความรู้สึกของเด็ก.....บอกแล้วไงว่าชั้นไม่ถือ....."
"นายนี่มันบ้าจริงๆ....."
ส่ายหัวให้กับคาเมะที่นั่งก้มหน้าอยู่....ลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง....เอ่ยปากเรียกร่างเล็กๆ
"ขึ้นมานั่งนี่สิ......เร็วเข้า"
ลุกตามคำสั่ง.....นั่งอยู่ห่างจินเป็นโยด....จินคว้าตัวคาเมะให้ขึ้นมานั่งบนตัก.....โอบเอวของร่างบางจนแน่น.....มือข้างนึงปัดเส้นผมที่ปรกหน้าทัดหูให้.....มองด้วยสายตาที่ล้วงลึกไปถึงข้างใน.....คาเมะมองดวงตานั้น.....แขนเรียวโอบรอบคอของจิน.....ความรู้สึกที่ตามมา.....เหมือนกับน้ำตามันจะไหลริน
"ที่ชั้นถีบนายไปเมื่อกี๊ขอโทษด้วยนะ.....เจ็บมากมั้ย....จุกรึเปล่า..."
"ก็เจ็บนิดหน่อยช่างมันเถอะ.....แลกกับความรู้สึกนายมันไม่หนักหนาอะไรหรอก....."
"ที่ชั้นว่านายเป็นหมูย่างเกาหลีน่ะขอโทษอีกเหมือนกันนะ.....ชั้นไม่ได้ตั้งใจ"
"ช่างมันเถอะน่า....หิวใช่มั้ย.....กินก่อนสิ......แล้วเราค่อยพูดกันนะ..."
จินหยิบถ้วยโกโก้ร้อนๆป้อนให้.....กินได้นิดเดียวก็ต้องวาง.....เพราะตอนนี้....แค่เห็นหน้าจินก็รู้สึกอิ่มไปถึงไหนๆแล้ว
"กินนิดเดียวก็เลอะแล้ว....นายนี่มันใช่นักศึกษาปี2จริงๆรึเปล่านะ.....ทำไมถึงได้เด็กแบบนี้"
นิ้วเรียวยาว.....ค่อยๆเช็ดโกโก้ที่เลอะอยู่ริมปาก....เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยนิดเดียว....แต่จินกลับทำเหมือนกับตั้งใจขนาดนั้น....รู้สึกเห็นคุณค่ามากขึ้น.....ในที่สุดน้ำตาก็ไหล....
"นายร้องไห้ทำไม....คาเมะ.....เฮ้ย.....ร้องใหญ่เลย....เป็นอะไรไป"
"ชั้นคิดถึงนายมากที่สุดเลย.....จิน....คิดถึงมากๆ....นายไม่เคยอยู่ใกล้ๆมันรู้สึกไม่ดี......ชั้นเหมือนไม่มีใครซักคน.....นายสนใจชั้นบ้างนะ....สนใจชั้นมากกว่านี้นะ....ได้ยินมั้ยจิน"
"ทำไมชั้นจะไม่สนใจนาย....นายมากกว่าที่ไม่สนใจชั้น...เด็กโง่เอ๊ยยย.....พูดอะไรไร้สาระ....ใครหน้าไหนไม่คิดถึงนายมันก็โง่ยิ่งกว่าแล้ว"
หน้าของร่างบางซุกอยู่กับไหล่กว้าง....ร้องไห้สะอึกสะอื้น....มือน้อยๆกำเสื้อตัวใหญ่ของจินจนแน่น....ไม่อยากปล่อย.....เพราะรักมาก....ถึงแม้ว่าคืนนี้จะมีคืนเดียวที่ได้อยู่ด้วยกันก็ยอม
"ไม่เป็นไรหรอกนะ.....ชั้นน่ะ....ไม่หายไปไหนหรอก....ชั้นรู้ว่าที่ชั้นสนใจยาบุมากกว่ามันทำให้นายกดดันจนถึงกับเครียด...ชั้นขอโทษนะชั้นไม่ทิ้งนายหรอกคาเมะ...."
"ขอบคุณ.....ขอบคุณมากๆนะ....ขอบคุณจริงๆ"
มือใหญ่ลูบที่แผ่นหลังของร่างเล็กๆนี้เบาๆ....กอดแน่น....ซักพัก....ก็พาตัวของคาเมะนอนราบลงกับเตียง....เช็ดน้ำตาที่ยังคงจางอยู่บนใบหน้า....ห่มผ้าผืนหนา.....ความจริงอยากจะมองร่างกายที่แท้จริงภายใต้ชุดนอนสีชมพูหวาน....แต่ในเมื่อคาเมะกำลังร้องไห้อยู่แบบนี้....ใครทำโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของฝ่ายตรงข้ามก็ใจดำเกินไปแล้ว
"นอนนะ....คืนนี้ชั้นจะอยู่กับนาย....ไม่หนีไปไหนหรอก....."
"ขอบคุณนะจิน....แค่คืนนี้ชั้นก็รู้สึกดีมากแล้ว....พรุ่งนี้เราก็ต้องเป็นเหมือนกับที่ทุกวันมันผ่านมา.....ชั้นไม่เสียใจแล้ว......แล้วก็ไม่เสียใจอีกเป็นครั้งที่สอง....ยังไงซะคืนนี้นายก็อยู่กับชั้น....ชั้นได้ส่วนนึงมาจากยาบุแล้วใช่มั้ยจิน"
คำพูดที่ดูน่าสงสารแบบนั้น....มันทำให้จินรู้สึกผิด....ผิดที่ว่าในเวลาที่ผ่านเลยไป.....เค้าไม่เคยแคร์ความรู้สึกของคาเมะ.....ไม่เคยสนใจ....ไม่เคยเข้าใจ.....จนทำให้คนที่ตัวเองรักเครียดหนักจนถึงกับเสียน้ำตาขนาดนี้
ร่างสูงค่อยๆขยับร่างเข้าไปใต้ผ้าห่ม...ทันทีที่ร่างจินแตะกับร่างของคาเมะ.....สัญญาณของความรักมันก็บอกให้รู้ว่า.....ต้องการกันและกัน
นอนลงที่แขนของจิน.....กอดรัดร่างสูงนี้ไม่รอบ.....แต่ก็พยายามที่จะกอด.....กอดให้แน่นจนจินแทบจะขยับตัวไม่ได้......เพราะไม่อยากให้จากไปไหนอีก.....ไม่ยอมเด็ดขาด
จินเองก็กอดตอบ....กอดแน่นเหมือนๆกัน.....ตัวคาเมะเล็กจนแขนที่จินโอบรัดร่างนี้.....เหลือเนื้อที่อีกเยอะแยะ
คาเมะมองหน้าของจินใกล้ๆ.....น้ำตาซึมนิดๆ....จินจูบหน้าผากมนนั้นเบาๆ....ดันหัวให้ซบลงกับไหล่กว้าง....รู้สึกถึงร่างเล็กๆที่สั่นเพราะร้องไห้มากไป
"คิดถึงนายมากๆเลย....นายอย่าไปไหนอีกนะจิน.....รักนายมากที่สุดเลยรู้มั้ย....."
"ชั้นรู้แล้ว.....บอกแล้วไงว่าคืนนี้จะอยู่กับนาย....นอนกอดให้หายหนาวเลยนะ....ดีมั้ย....หลับตาเถอะ.....ยังไงพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมานายก็ยังเห็นหน้าชั้น...ชั้นจะแถมให้อีกครึ่งวันเลยดีมั้ย"
คาเมะยิ้มให้บางๆ......ดีใจกับคำพูดที่มันอาจจะเป็นไปไม่ได้....แต่ก็ยอมทำตามคำสั่ง.....หลับตาลงเบาๆ....
จินจูบหน้าผาก....เลื่อนลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากบางสีสวย....ประกบแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียว....ก่อนจะหลับลงไปเหมือนกัน.....
น้ำตาในคืนนนี้ของคาเมะ.....ขอให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่เค้าจะเห็นเถอะนะ?

* * *

ตอนเช้า.......
คนแรกที่ตื่นขึ้นมา......ในเช้าที่สดใส.....ลืมตารับแสงแดดที่ส่องเข้ามา
คาเมะใช้ไหล่จิน...ขยี้ตาปรับแสงรับแสงแดด....ยังรู้สึกถึงแขนใหญ่ๆที่โอบร่างบางเอาไว้แน่น
มองหน้าของจินที่หลับอยู่....เอานิ้วจิ้มแก้ม.....หัวเราะเบาๆ
"เช้าแล้วนะจิน...."
กระซิบที่ข้างหู....ทำไงก็ไม่ตื่น....ทำเพียงส่งคำพูดที่ทำให้รู้ว่าคนโดนปลุกยังง่วงเต็มที่
"ยังไม่อยากตื่นเลย....ขออีกหน่อยไม่ได้เหรอ"
คาเมะขยับตัวขึ้นมา....นอนทับอยู่บนอกจิน....ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นปกติ....รู้สึกดี
"จิน....หนาวมั้ย"
"ก็นิดหน่อย....ทนอีกนิดเดียวก็จะหมดหน้าหนาวแล้ว....ชั้นไม่แข็งตายหรอกน่า"
"อยากอุ่นกว่านี้มั้ยล่ะ...."
"ก็อยากสิ...นายจะทำไม"
"ชั้นจะช่วยให้อุ่นกว่านี้ไงล่ะ....จินชูแขนขึ้นหน่อย"
จินทำหน้าตางงนิดๆแต่ก็ยอมทำตาม....ชูแขนขึ้นสูง....แล้วร่างบางก็ถลกเสื้อยืดของจินขึ้น.....ถอดเสื้อตัวนั้นออกจากร่างที่นอนมองหน้าอยู่
"นายทำอะไรคาเมะ....มันหนาวนะ....ไหนจะทำให้ชั้นอุ่นไง"
คาเมะไม่ตอบ....กลับลุกขึ้นนั่งข้างๆ.....มือน้อยๆปลดกระดุมเสื้อของตัวเองตั้งแต่เม็ดแรกจนถึงเม็ดสุดท้าย...และแล้วเสื้อเชิ้ตตัวยาวตัวนั้น.....ก็ถูกคาเมะถอดออก...ทิ้งกองเอาไว้ข้างๆเตียง....จินนอนมองร่างเปลือยเปล่าที่เป็นสีขาวอมชมพู....สวยหมดทุกส่วน
"ทีนี้จินรู้รึยัง.....ว่าทำไงจะหายหนาว"
"รู้ตั้งแต่นายแกะกระดุมเม็ดแรกแล้ว.....กำลังอยากกินอยู่พอดี....คราวนี้มาถึงที่เลยนะ"
คาเมะยิ้มเขินๆ....ก่อนจะโถมตัวเข้าหา.....กอดร่างสูงที่อยู่ภายใต้.....เนื้อแนบเนื้อ....ชิดใกล้จนเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกัน
มือใหญ่ของจินลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของร่างบาง....จูบเนิ่นนานที่ริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก....รสชาติโกโก้ที่ดื่มไปเมื่อคืนยังหวานไม่จางหาย....แลกลิ้นกันไปมาจนตอนนี้
ร่างของคาเมะถูกจินทับเอาไว้....ตอนไหนก็ไม่รู้....จินละจากจูบ....มองหน้าและสายตาของคาเมะที่ยั่วยวนจิตใจจนแทบจะอดใจไม่ไหว....
"อยากจูบตรงไหนอีกมั้ยจิน"
"แล้วนายจะให้ชั้นจูบตรงไหนล่ะ...ชั้นได้ทุกส่วน"
"งั้นที่ๆชั้นจะอนุญาตก็...."
คาเมะชี้ไปที่ปากตัวเอง....ใบหู....ไล้นิ้วไปที่คอ....ไหล่.....หน้าอก.....หน้าท้อง....แล้วก็ลากขึ้นมาที่ปากใหม่.....
"ตรงนั้นไม่อนุญาตรึไงครับ"
จินมองไปที่ส่วนนั้น....คาเมะยิ้มขำๆ
"ไว้มีเวลาเหมาะแล้วจะให้ทำอะไรกับมันก็ได้.....นะจ๊ะคุณจิน"
หยิกแก้มจินเบาๆ....ก่อนที่จะโดนจูบตามคำสั่ง....ตั้งแต่ปาก.....จนถึง......หน้าท้องขาวเนียน....ปลายลิ้นเลียจนอารมณ์เร่าร้อนไปทั่ว
มองหน้าคาเมะที่กำลังหลงอยู่ในสัมผัสแสนหวาน.....ยิ้มบางๆก่อนจะจูบลงที่ซอกคอใหม่อีกรอบ
"พอแล้ว.....ลุกเถอะจิน"
คาเมะดันไหล่ออก.....จินกำลังเคลิ้ม....ดันมาดักอารมณ์ซะนี่
"เดี๋ยวต้องพายาบุไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ......ไปเช้าๆดีกว่านะ.....เดี๋ยวชั้นไปด้วยก็ได้"
"ไปเอาสายๆก็ได้......ทำไมต้องไปเช้าๆ"
"เถอะน่า....ยาบุอาจจะตื่นแล้วนะตอนนี้.....ถ้าไม่เห็นจินเดี๋ยวเค้าอาละวาดขึ้นมา.....อาการมันจะ..."
ปิดปากเกือบไม่ทัน....เกือบจะหลุดปากไปแล้วมั้ยล่ะว่ายาบุเป็นโรค???
"อาการอะไร.....นายพูดอะไรคาเมะ"
"ก็อาการหวงป๊ะป๋าเข้าไส้มันจะกำเริบน่ะสิ....ไปเถอะ....เดี๋ยวชั้นลงไปก่อนนะ....นายจะนอนต่อชั้นก็ไม่ว่าหรอก.....ป่านนี้พี่ยูคงรู้แล้วแหละว่านายอยู่ที่ไหน"
คาเมะโน้มตัวข้ามจิน.....เก็บชุดนอนที่วางกองเอาไว้อยู่ที่พื้นขึ้นมาใส่....
ใส่เสร็จ......ร่างเล็กๆขยับร่างข้ามตัวจินลงจากเตียง.....ยังไม่ทันจะเดิน....จินก็จับมือเอาไว้ซะอย่างนั้น
"ชั้นบอกว่าชั้นจะแถมให้ครึ่งวัน....ไม่เอารึไง"
"เอาไว้วันหลังนะ....วันนี้ต้องงดแล้วล่ะ.....รีบลุกนะจิน"
ก้มลงหอมแก้มของจินที่นอนอยู่บนเตียง....โดนจูบตอบกลับอีกที.....ก่อนจะออกจากห้อง....จินมองตามร่างนั้น.....เสียดายนิดๆ
"ถ้าไม่ตื่นยาบุได้โรคหัวใจกำเริบกันพอดีน่ะสิ....ชั้นยังไม่อยากฆ่าเด็กนะจิน"
ปิดประตูห้อง....กำลังจะเดินไปที่บันได...แต่ทว่า......
"ป๊ะป๋าอยู่ในนั้นใช่มั้ย"
"ยาบุ....."
ยาบุยืนหน้าเฉยชาอยู่ใกล้ๆกับประตูห้องยูอิจิ....คาเมะรีบเดินเข้ามาหา......นั่งลงข้างหน้า.....
"ยาบุตื่นนานแล้วเหรอ"
"นานพอที่จะรู้ว่าใครนอนตรงไหนก็แล้วกัน.....รอยแดงเต็มเลยนะ.....พี่คาเมะหวานขนาดที่ป๊ะป๋าจะต้องกินทุกวันเลยเหรอ.....ผมอยากรู้"
"มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอก....ยาบุอย่าพูดแบบนั้นสิ"
"ช่างเถอะ...ผมจะไปหาป๊ะป๋า"
เด็กน้อยเดินผ่านหน้าคาเมะไปอย่างไม่สนใจ....คาเมะนึกถึงยานั้น.....เรียกยาบุเอาไว้
"ยาบุหยุดก่อน...."
"มีอะไร......ผมไม่อยากคุยกะพี่หรอก....บอกแล้วไงว่าไม่ชอบ"
"ก็ช่างสิ.....ตอนนี้พี่แค่อยากรู้เท่านั้นว่า.....ยาเมื่อวานของยาบุมันเป็นยาอะไร....."
"พี่คาเมะจะรู้ไปทำไม"
"พี่ไม่ต้องรู้ไปทำไมหรอก...พี่แค่อยากถามให้แน่ใจเท่านั้น.....ว่ายานั่นน่ะ.....มันเป็นยาแก้โรคหัวใจรึเปล่า...."
ยาบุดูเหมือนจะตกใจนิดๆ....ก้มหน้าเหมือนกับหนีความจริง
"ยาบุเป็นโรคหัวใจใช่มั้ย....แล้วทำไมไม่บอกพี่.....ทำไมไม่บอกป๊ะป๋าล่ะ....ยาของยาบุใกล้หมดแล้วนี่นา....ถ้าเผื่อว่ามันหมดขึ้นมาจริงๆ....แล้วโรคของยาบุมันกำเริบอีก....คราวนี้ใครจะช่วยยาบุได้.....ยาบุจะปิดคนอื่นไปทำไม"
"แล้วพี่มายุ่งอะไรกับผมล่ะ.....นี่มันเรื่องของผมนะ......พี่เป็นคนอื่นพี่ไม่ต้องมายุ่งหรอก!!!"
วิ่งหนีลงบันได....คาเมะวิ่งตามไป.....แต่แล้ว....
ที่พื้นบันได......ร่างของเด็กน้อย....ล้มลง.....หายใจหอบอยู่ที่พื้น....มือจับอยู่ที่อกข้างซ้ายของตัวเองไว้แน่น....
สิ่งที่พูดไป....มันเป็นจริงจนได้
"ยาบุ....!!!"
น้ำตาของยาบุไหลลงมาไม่หยุด.....เจ็บปวดมากขนาดนั้น....น่าสงสารจริงๆ
"ยาบุอยู่นั่นก่อนนะ....เดี๋ยวพี่เอายามาให้"
คาเมะรีบวิ่งเข้าไปในห้องยูอิจิ.....ย่องเบาๆ....หายาที่เตียงของจิน....แต่ว่าหาไม่เจอ.....
ตั้งแต่เมื่อวาน....ยาบุคงจะเอาไปซ่อนแน่ๆ.....หาเท่าไรก็หาไม่เจอซักที.....ใต้เตียงก็ไม่มี.....ในกระเป๋ายาบุก็ไม่มี...
ให้ตายเหอะ....แล้วจะทำไงดี?
คาเมะรีบวิ่งลงมาข้างล่าง.....อุ้มร่างของยาบุขึ้นมา....วิ่งไปหยิบกุญแจรถกับเสื้อโค้ดตัวยาว.....
ตอนนี้คนเดียวที่จะช่วยได้.....ก็ต้องเป็น.....จุนโนะเท่านั้น
"ยาบุอดทนไว้นะ.....เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอนะ"
"ไม่เอา.....ผมไม่อยากไปหาหมอ.....ผมเกลียดโรงบาล"
"ที่นี่ไม่ใช่โรงบาลนะ....เป็นร้านขายยา...ยาบุไปยาบุจะไม่กลัวนะ....เชื่อพี่"
พาร่างน้อยๆขึ้นรถ.....คาเมะร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก.....แค่สตาร์ตรถก็แทบจะทำไม่ได้.....
แต่สุดท้าย....ก็ออกรถ....ขับออกไปสำเร็จ.....
ยาบุอย่าเป็นอะไรนะ.....ถ้าเป็นไรขึ้นมา.....คาเมะนี่แหละที่จะต้องผิดเต็มๆ

* * *

ร้านขายยา....
"รุ่นพี่.....รุ่นพี่จุนโนะ.....ช่วยด้วย!!"
จุนโนะที่กำลังจะออกไปมหาลัย....รีบมาตามเสียงเรียก.....โชคดีที่มาจังหวะเหมาะพอดี
"คาเมะ.....มีอะไร"
"รุ่นพี่ช่วยเด็กคนนี้ด้วย.....โรคหัวใจเค้ากำเริบ....."
จุนโนะรีบอุ้มร่างยาบุไว้....พามานอนที่โซฟาใกล้ๆ.....
"คาเมะ.....นายบอกให้เค้าแข็งใจเอาไว้นะ....เดี๋ยวชั้นไปหายาเมื่อวานก่อน.....อย่าให้เค้าหลับล่ะ...."
"ฮะรุ่นพี่"
จุนโนะรีบวิ่งเข้าไปที่แผนกของยา.....หา2-3ชั้น.....กว่าจะเจอ.....
คาเมะอยากจะไปหาเอง.....เพราะนี่มันนานแล้วนะ....
"รุ่นพี่ได้รึยัง....ยาบุไม่ไหวแล้ว.....!!!"
น้ำตาแทบจะไหล....กลัวยาบุจะเป็นไรขึ้นมา....ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ.....คาเมะจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอจินล่ะ
"มาแล้วๆ.....ดีนะที่ยังเก็บในที่ๆหาเจอ......"
ในมือของจุนโนะเป็นแผงวิตามินซี....แบบเดียวกับของยาบุ.....
แกะออก...รีบเอาเม็ดยาใส่ปากยาบุ....
"ไม่.....ไม่เอา......ไม่อยากกิน....ไม่กิน"
"ยาบุต้องกินนะ.....ถ้ายาบุไม่กิน.....เดี๋ยวป๊ะป๋าไม่รักยาบุนะ....."
"เกลียดยา....ไม่เอา"
"ยาบุฟังพี่นะ.....ถ้ายาบุกิน.....พี่จะให้ป๊ะป๋าคืนยาบุไปเลย....พี่จะไม่ยุ่งกะป๊ะป๋าของยาบุอีก....พี่จะทำตามที่พี่พูดถ้ายาบุสัญญาว่ายาบุจะกินยานี้เป็นประจำ"
"พี่แน่ใจนะ"
"แน่สิ.....ยาบุจะให้พี่ทำอะไรพี่ทำหมดเลย....นะ.....กินยาเถอะนะ"
ยาบุหยุดขัดขืน....กินยานั้นอย่างว่าง่าย....ซักพัก....อาการก็ทุเลาลง....นอนหลับลงที่โซฟาอย่างเหนื่อยๆ
จุนโนะได้ยินข้อตกลงระหว่างคนทั้งคู่.....ไม่เข้าใจคาเมะ.....ทำไมพูดอย่างนั้น
"คาเมะ.....เข้าไปข้างในกับชั้นหน่อย"
"รุ่นพี่มีอะไรรึเปล่า....รีบหน่อยนะ...ชั้นต้องกลับแล้ว.....ออกมาไม่ได้บอกที่บ้านไว้ด้วยสิ"
"ไม่นานหรอกน่า....แป๊บเดียว.....ตามมาเถอะ"
เดินตามเข้าไปที่ห้องเก็บยา....จุนโนะพูดทันที
"ทำไมนายพูดอย่างนั้น....แฟนนาย....เค้าจะคิดยังไงล่ะคาเมะ"
"ก็ช่างเค้าสิ...ชั้นไม่ห่วงหรอก....ถ้าเค้ารู้สาเหตุเค้าต้องเข้าใจ"
"แล้ววันไหนล่ะที่เค้าจะรู้.....นายคิดจะบอกเค้าเหรอ....ว่าเด็กคนนี้เป็นโรคหัวใจ"
คาเมะหยุดคิด.....นั่นสิ.....ถ้าบอกจิน...จินก็ต้องพาแม่มารับตัวยาบุกลับ.....แต่ถ้าหาแม่ไม่เจอ.....ลุงเค้าอาจจะต้องมารับตัวไป....แล้วสิ่งนั้นก็เป็นสิ่งที่ยาบุไม่ต้องการ.....เพราะตอนนี้ยาบุอยากจะอยู่กับจิน....ยาบุติดจิน....ยาบุไม่ยอมห่างกับจินแน่ๆ....
"เรื่องนั้นอย่าเพิ่งคิดเลย....รุ่นพี่....ชั้นขอพายาบุกลับบ้านก่อนนะ.....ขอบคุณที่ช่วยนะรุ่นพี่...."
คาเมะเดินออกไปต่อหน้า.....ใจก็ยังคงคิดอยู่......คิดว่าถ้าไม่บอกจิน....แล้วอยู่ๆไปทำท่าทีเฉยชาใส่.....จินต้องไม่เข้าใจ.....แล้วก็ไม่พอใจแน่ๆ.....
ไม่อยากทะเลาะกับจินอีกแล้ว....แต่จะทำไงดี.....ในเมื่อพูดกับยาบุไปแบบนั้นแล้วนี่นา
ร่างบางเดินไปอุ้มยาบุที่กำลังหลับ......เดินมาหาจุนโนะที่ทำหน้าเป็นห่วงคาเมะซะมากมาย
"ไปนะรุ่นพี่...แล้วเจอกันที่มหาลัยนะ"
"อืม....โชคดีล่ะ...เจอกัน"
เดินอุ้มยาบุผ่านหน้าไป.....จุนโนะได้แต่ส่ายหัวกับสิ่งที่คาเมะกำลังจะทำต่อไป....
ถ้าเผื่อว่ามีอะไรร้ายๆขึ้นมาจริงๆ....ไม่มีใครเข้าใจนาย....มาหาพี่ได้นะ....
นัตสึมิหมายเลข2.....(จุนโนะโหมดเพ้อถึงแฟนเก่ามาอีกแร้ว.....เฮ้อ!!)


ระหว่างทางกลับ.....ที่ใกล้จะถึงบ้าน...บนถนนสายนึง
ยาบุ...ตื่นขึ้นมา.....นอนบนเบาะรถยนต์ข้างคนขับ.....ภายใต้เสื้อโค้ทตัวหนา
มองหน้าคาเมะที่ตั้งใจขับรถกลับบ้าน....เด็กน้อยนึกอยากจะทวงถามสัญญาในตอนนั้น
"พี่คาเมะ...."
"อ้าว....ตื่นแล้วเหรอ.....เป็นไงบ้างล่ะยาบุ....หายเจ็บรึยัง....."
"หายแล้ว.....ผมถามอะไรพี่หน่อยได้มั้ย...."
"เอาสิ....."
"พี่คนที่ตัวสูงๆเมื่อกี๊นี้เค้าเป็นใครเหรอ...."
"เพื่อนพี่เอง....เค้าใจดีน่ารักด้วย....ยาบุถามทำไม.....ชอบเหรอ....ถ้าชอบเดี๋ยวพี่พาไปหาบ่อยๆก็ได้นะ"
"เค้าก็ดูเหมาะกับพี่คาเมะดีนะ....เหมาะกว่าป๊ะป๋าจินเยอะเลย"
คำพูดที่ทำให้ตกใจจนเท้าแทบจะเหยียบเบรคเต็มแรง....หยุดรถข้างทาง.....มองหน้าคาเมะที่นอนมองตาแป๋ว....เหมือนกับอยากจะพูดให้รู้เรื่องไปเลย
"ยาบุพูดอะไร....อย่าเอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวสิ"
"ทำไมล่ะ....ผมว่าเหมาะสมกันดีออก.....ไปหาพี่เค้าดีกว่านะ....อย่ามายุ่งกับป๊ะป๋าผมเลย"
"เค้าไม่เกี่ยวนะ.....พี่เลิกกับป๊ะป๋าจินของยาบุไม่ได้หรอก"
"พี่จะผิดสัญญากับผมเหรอ.....พี่บอกว่าพี่จะไม่ยุ่งกับป๊ะป๋า....พี่จะให้ป๊ะป๋าคืนผม.....แลกกับที่ผมจะกินยาบ่อยๆ.....พี่จำไม่ได้รึไง"
คาเมะใจเสีย......ยาบุจำได้....ยาบุไม่ลืม....แล้วเค้าจะทำไงต่อไป
"แล้วผมขอให้พี่สัญญากับผมอีกอย่างได้มั้ย"
คาเมะไม่ตอบ.....ยาบุเลยถือโอกาสพูดคำนั้น.....
"พี่อย่าบอกป๊ะป๋านะ....เรื่องที่ผมเป็นโรคหัวใจ....ผมไม่อยากไปไหน.....อยากอยู่กับป๊ะป๋า....แม่ไม่รักผมแล้ว....ไม่มีใครรักผมนอกจากป๊ะป๋าจินเลย.......พี่ต้องช่วยนะ....ถ้าพี่ไม่ช่วยผมจะบอกป๊ะป๋าว่าพี่นอกใจแล้วไปหาคนอื่น.....ถ้าเป็นอย่างนี้พี่น่าจะรู้นี่นาว่าเป็นไง.....สัญญาต้องเป็นสัญญานะพี่คาเมะ"
ยาบุชูนิ้วก้อย......ต้องการการสัญญาที่แท้จริงจากร่างบางที่มองหน้าอยู่.....คาเมะ....ถ้านายเกี่ยวก้อยกับยาบุ....มันก็จะเป็นการตัดขาดกับจินทางอ้อมเลยนะ.....นายอย่าทำนะคาเมะ.....
"ผมไม่อยากให้ใครขัดใจพี่ก็รู้นี่นา....ถ้าผมเจ็บอีก......พี่จะลำบากนะพี่คาเมะ.....เร็วสิ....สัญญากับผมสิ"
ทำอะไรไม่ได้นอกจากนี้แล้วใช่มั้ย.....ชั้นต้องสัญญาใช่มั้ย.....ถ้างั้น.....

"ได้สิ......พี่สัญญา....."

* * *