*~* Promise *~*

นิ้วก้อยของทั้งสองคน....ในที่สุดก็เกี่ยวกันเอาไว้....
คำสัญญาที่ดูน่าจะไร้สาระ.....แต่ในความเป็นจริง....มันไม่ไร้สาระเลย.....
แววตาของยาบุมันบอกอย่างชัดเจน......ว่าต้องการจินมากแค่ไหน...
เห็นแก่ตัวเกินไปนี่นา....คาเมะก็ต้องการเหมือนกันนะ....คาเมะมาก่อน.....ได้จินไปก่อน.....แต่ว่าทำไม.....
ต้องเสียจินก่อนด้วยล่ะ.....เสียให้กับเด็ก5ขวบ.....ที่จินเองก็ดูจะรักมากเหมือนกัน....
ความสำคัญในตัวของคาเมะ.....กำลังจะหมดลงเพราะตัวของคาเมะเอง.....ไม่ยุติธรรมเลย....
"พี่คาเมะเป็นคนดีจัง....สัญญาแล้วต้องทำให้ได้นะ"
ยาบุยิ้มจนตาปิด....นอนลงกับเบาะ...ห่มด้วยเสื้อโค้ทตัวหนานั้นอีกรอบ
หลับลงไปอีก....หน้าตาดูมีความสุขกว่าเก่า
คาเมะ.....ความสุขที่มีเพื่อจิน.....ไม่มีอีกแล้ว....??

* * *

ที่บ้าน.....
"ไอ้จิน.....โทรเข้าเครื่องคาเมะไม่ติดว่ะ....มันปิดเครื่อง...."
"งั้นชั้นจะออกไปหาข้างนอกแล้วกัน....แกก็คอยฟังโทรศัพท์เอานะยูอิจิ"
"แกจะออกไปไงล่ะ.....คาเมะมันเอารถไปนะเว่ย"
"นั่นสินะ.....แล้วนี่ชั้นจะตามยังไงล่ะ.....เล่นเอายาบุไปแบบนี้เป็นไรขึ้นมาก็แย่ดิ"
สองหนุ่มกำลังตามหากันให้ควั่ก.....สมาชิกในบ้านหายไป2....แถมไม่รู้ว่าไปไหนอีก.....
ระหว่างยาบุกับคาเมะ....อยากรู้ว่าจินห่วงใครมากกว่ากัน
"กลับมาแล้ว...."
เสียงประตูบ้านเปิด.....ยาบุวิ่งเข้ามาหาจิน.....กอดขาแน่น....จินนั่งลงข้างหน้า....ถามอย่างเป็นห่วง
"ยาบุไปไหนมา.....รู้มั้ยว่าคนเค้าตามหากันนะ"
จินจับตัวยาบุ.....รู้สึกถึงร่างที่อุ่นเอามากๆ.....แปลก....ทั้งๆที่อยู่ในอากาศหนาวแท้ๆ
"ไอ้เด็กผี.....แกหายไปไหนวะ....รู้มั้ยว่าทำให้คนเค้าวุ่นวายแค่ไหน"
"ผมว่าป๊ะป๋าผมวุ่นวายกว่าลุงอีก....ลุงไม่เคยห่วงผมหรอก.....ใช่ป่ะ"
"เฮ้ยย.....บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่าเรียกลุง.....สอนไม่รู้จักจำเลย....แล้วนี่น้องชั้นไปไหน.....ห๊าาาา!!!"
"นั่นสิยาบุ....พี่คาเมะหายไปไหนล่ะ"
จินถาม.....สายตาก็กวาดมองไปตรงประตูบ้าน....พูดไม่ทันขาดคำ.....ร่างๆนั้นก็เดินเข้ามาในบ้าน....ถือเสื้อโค้ดตามลงมาด้วย
"ผมไปเที่ยวกับพี่คาเมะมา......ไปเดินเล่นคับ....สนุกมากเลย....."
คาเมะมองหน้ายาบุที่ยิ้มระรื่น.....ร่าเริง...ใช่สิ....นายสนุก....สำหรับชั้นมันเรียกว่านรกด้วยซ้ำ
"เดินเล่นกลางอากาศหนาวเนี่ยะนะ...ไอ้จิน....วันหลังแกพาน้องแกไปเช็คสมองหน่อยเหอะ....คิดไงถึงได้ลากน้องชั้นไปวะ.....เผื่อเป็นไรขึ้นมาจะว่าไง"
ยูอิจิโทษจินจนได้.....จินมองหน้าคาเมะที่ยืนจ้องยาบุด้วยสายตาเย็นเฉียบ.....คงมากกว่าเดินเล่นแน่ๆ......
"คาเมะ....แกเป็นไงบ้าง"
ยูอิจิเดินเข้ามาหาน้อง.....เห็นหน้าตาที่ดูไม่ใช่คาเมะ....มันรู้สึกไม่ดี
"ชั้นไม่เป็นไรหรอกพี่ยู...."
"แล้วทำไมออกไปถึงไม่บอกพี่กับไอ้จินเลยวะ....เมื่อวานพวกแกก็นอนด้วยกันนี่....อย่านึกว่าชั้นไม่รู้นะเว่ย"
"ก็เห็นนอนหลับกันอยู่ชั้นก็ไม่กล้าปลุกน่ะสิ....ขอโทษด้วยละกัน"
"เออๆ.....ไม่มีอะไรมากก็แล้วไป.....แต่ถ้าคราวหน้าออกไปโดยไม่บอกพี่อีก.....อย่าหวังว่าจะได้ขับรถชั้นอีกนะ"
"ชั้นเข้าใจหรอกน่า....ไปเหอะ.....แกมีงานตอนเช้าไม่ใช่เหรอพี่ยู....."
"เออว่ะ.....งั้นชั้นขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ....ยาบุ....มานี่มา.....อาบน้ำแต่งตัวจะได้ไปสมัครเรียนกัน"
"ไม่เอา....ไม่ไปกับลุงหรอก....จะอยู่กับป๊ะป๋า"
กอดคอจินแน่น.....จินมองหน้ายูอิจิที่รู้สึกจะเสียเส้นเข้าไปทุกที.....รีบแก้ทางให้
"ยาบุไปแต่งตัวนะ....เดี๋ยวพี่จะพาไปเที่ยวด้วยวันนี้....."
"จริงนะ......งั้นป๊ะป๋าชวนพี่คาเมะไปด้วยสิ....."
คำพูดของยาบุที่คาเมะได้ยิน....มันทำเอาเจ็บไปถึงข้างใน.....พาชั้นไปเหรอ.....มันก็เท่ากับย่นเวลาตัดขาดจินกับชั้นมากขึ้นทุกทีน่ะสิ.....อยู่บนรถ....ไม่พูดไม่คุยไม่มองหน้า.....มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ
"แน่นอน.....พี่ชวนพี่คาเมะแล้วล่ะ....จริงมั้ยคาเมะ"
จินหันมองคาเมะที่ยืนสงบนิ่ง....ยิ้มให้บางๆ.....แต่คาเมะไม่รู้สึกอะไรเลย
"งั้นโอเค....ป๊ะป๋ารอผมอยู่ข้างล่างนะ.....เดี๋ยวผมมา...."
ละจากจิน....จะวิ่งขึ้นไปข้างบน....แต่ทว่า......
ร่างของเด็กน้อย....หันหลังกลับ....วิ่งมาหาคาเมะใหม่....
ชูนิ้วก้อยให้คาเมะ.....เตือนคำพูดเมื่อกี๊......ที่ทำให้คาเมะเงียบไปนาน
"อย่าลืมนะพี่คาเมะ"
"รู้แล้ว....พี่ไม่ลืมหรอก"
"ขอบคุณ"
หันหลังกลับ.....วิ่งนำหน้ายูอิจิไป.....คุณลุงวิ่งตามต้อยๆ.....รับหน้าที่เลี้ยงเด็กอีกแล้วยูอิจิเอ๊ยยย
"นายสัญญาอะไรกับยาบุเหรอ....คาเมะ"
จินเดินมาหาคาเมะ....สายตายังคงมองยาบุที่วิ่งขึ้นไป....ยิ้มตาม...คาเมะมองหน้าของจินที่ดูมีความสุข....ก็รู้แล้วว่า....
ถ้าขาดคาเมะไปซะคน.....จินคงไม่ตาย......
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก.....แค่บอกกับเค้าว่า.....คราวหน้าจะพาไปเดินเล่นอีก.....แค่นั้นแหละ"
"ออกไปไม่บอกชั้นเลยนะ.....ชั้นน่ะถึงจะนอนอยู่แต่ก็ยังมองประตูห้อง.....รอนายเข้ามาอยู่นะ"
มือทั้งสองข้างของจิน....ค่อยๆสัมผัสที่ใบหน้าของร่างบาง.....ตกใจกับผิวที่เย็นเฉียบเหมือนแช่ในอ่างน้ำแข็ง....เย็นมากซะจน...รู้สึกชา
"ทำไมผิวนายมันเย็นขนาดนี้ล่ะ....แสดงว่าออกไปข้างนอกไม่ได้ใส่เสื้อเลยใช่มั้ย...เสื้อกันหนาวก็มีจะเก็บไว้ดูเล่นรึไง....ทำอะไรบ้าๆทุกทีสิ"
"มันเรื่องของชั้น....นายไม่ต้องยุ่งหรอก"
ปัดมือจินออก....หน้าตาดูเครียดกว่าทุกที.....จินเริ่มฉุน....แย่งเสื้อโค้ดจากมือคาเมะ.....คลุมให้.....กอดทับอีกชั้นนึง....
คางสวยๆเกยอยู่ที่ไหล่กว้าง.....เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเรียงเส้นละเอียด.....ถูกริมฝีปากหนานุ่มจากคนที่รัก....ประทับลงไปเต็มๆ.....
รู้สึกถึงความอบอุ่นที่อยากได้มานาน.....หลับตารับกับสัมผัสนั้น....
แขนของร่างสูง....โอบรัดร่างบางแน่น....ตัวจินก็มีเพียงเสื้อยืดหนึ่งตัวกับกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดิม.....แต่ทำไมถึงได้รู้สึกอุ่นมากมายก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
อยากจะกอดตอบ.....แต่พอนึกถึงคำสัญญานั้น....มันทำให้สิ่งที่อยากจะทำ.....ต้องฝืนใจ
"ตัวอุ่นรึยัง.....ชั้นจะช่วยให้นายอุ่นกว่านี้นะ.....จูบหน่อยเป็นไง.....เผื่อจะดีขึ้น"
จินโน้มหน้าเข้าไปใกล้....คาเมะมองริมฝีปากคู่นั้นของจินที่กำลังจะประทับลง....อยากจะล่วงล้ำเข้าไปในนั้น....อยากจะเก็บความหวานซึ่งกันและกัน
แต่บอกแล้วว่าต้องฝืนใจ.....ในที่สุด....ก็ต้องผลักร่างของจินออก...คำสัญญานั้นมีอิทธิพลกับชีวิตมากมายเกินไป....ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย
"ขอโทษนะจิน.....วันนี้ชั้นไปกับนายไม่ได้.....พอดีชั้นมีเรียน....ไม่อยากขาด....นายไปกับยาบุ2คนเถอะ....ชั้นรีบ"
"นายเป็นอะไรไปคาเมะ.....นายดูแปลกไปนะ"
"แปลกเหรอ.....ไม่หรอก....นายคิดไปเองมากกว่า....ชั้นขึ้นไปแต่งตัวนะ....."
เดินจากจินไป....ตัวจินเองก็ได้แต่ยืนงง....
คาเมะเป็นอะไร.....ทำไมถึงได้ไม่ยอมอย่างคราวที่ผ่านมา....ทำไม?

* * *

หลายวัน.....ที่ดูจะไม่สดชื่น........
คาเมะแทบจะไม่คุยกับจินซักคำ....เงียบมาตลอด......
ตัวจินเองก็อึดอัดจนไม่รู้จะทำไง.....หน้าตาจินไม่บ่งบอกหรอกว่ารู้สึกแย่มากแค่ไหน.....แต่ดูจากแววตาที่มองคาเมะ...
ก็รู้.....ว่าอัดแน่นเก็บอารมณ์จนจะบ้าตายอยู่แล้ว.....
คงจะมีแค่คนเดียวที่ไม่รู้สึกรู้สมอะไรซักอย่าง......ก็เด็กที่ชื่อยาบุนี่ไง....เล่นมันได้ทั้งวัน.....ไม่รู้อะไรเลย
แล้ววันนึงวันนั้น....วันที่อารมณ์มันถึงเวลาปะทุ....ก็มาถึง.....ในตอนเย็น....
"ป๊ะป๋าคับ.....พรุ่งนี้ป๊ะป๋าไปรับผมอีกนะ.....เพื่อนๆบอกกันใหญ่เลยว่าป๊ะป๋าเท่ห์....คุณครูก็บอกว่าป๊ะป๋าหล่อมากๆ...."
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก.....ยาบุอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ....ขึ้นไปเปลี่ยนชุดดีกว่า......เดี๋ยวพี่รออยู่ข้างล่าง.....โอเคมั้ย"
"ก็ได้คับ....เดี๋ยวมานะ"
เด็กน้อยวิ่งขึ้นไปบนห้องของยูอิจิ.....ทันทีที่ตัวของยาบุพ้นเข้าห้อง....
คาเมะก็มา.....
"กลับมาแล้ว....."
เสียงที่พูดเหนื่อยๆ.....มันทำให้รู้สึกไม่ดีขึ้นไปทุกทีๆ....ปล่อยไว้ไม่ได้หรอก....ต้องพูดให้รู้เรื่อง
แต่จะทำได้ยังไง.....ในเมื่อคาเมะ....แค่เห็นหน้าจิน....ก็หลบสายตาซะแล้ว
"มาแล้วเหรอ.....วันนี้นายได้คุยกับใครบ้างมั้ยล่ะ"
"ก็คุยนี่.....ชั้นไม่ได้เป็นใบ้ซะหน่อย....จะได้ไม่คุยกับใครเลย"
"อ๋อ.....ถ้างั้นก็คงจะใบ้แต่กับชั้นล่ะมั้ง....ไม่คุยกันเป็นอาทิตย์เลยนี่นา.....ว่าไง.....หูหนวกด้วยรึเปล่า"
"ชั้นไม่มีอารมณ์จะแขวะเล่นกับนายหรอก....ขอตัวนะ....วันนี้ชั้นเพลียมากๆ.....ไม่อยากถ่อสังขารยืนคุยกับใครนานๆ"
"นายมีคนอื่นใช่มั้ยคาเมะ"
คำถามที่ส่งผ่านออกมาจากปากจิน.....ทำเอาร่างบางที่ยืนฟัง....อึ้งไปได้เหมือนกัน.....นึกแล้วว่าต้องคิดอย่างนี้....เรื่องมันแย่ลงแล้วนะ
"มีคนอื่นเหรอ....นายคิดว่าที่ชั้นไม่พูดกับนายเพราะชั้นมีคนอื่นงั้นสิ.....คิดมากน่าอาคานิชิ คิม ยองจิน.....คนอย่างชั้นมันจะไปมีใครได้...."
"มันก็ไม่แน่หรอก......ถ้าคิดจะนอกใจกันจริงๆ.....คำพูดแค่คำเดียวมันก็อาจจะเปลี่ยนแปลงเรื่องราวได้เหมือนกันนะ....นายว่ามั้ย"
"พูดอะไรของนาย.....ชั้นไม่เข้าใจหรอกนะ....พอทีเถอะชั้นเบื่อ"
เดินเฉียดไหล่ของจิน....อารมณ์ขึ้น....ตามกระชากแขนจนตัวคาเมะเซ.....
มือใหญ่กำข้อมือเล็กๆนั้นจนแน่น.....พยายามสะบัดแต่ก็ไม่หลุดเลย
"ชั้นเจ็บนะ....ปล่อย"
"แล้วคิดว่านายเจ็บคนเดียวเป็นรึไง.....ใครเจ็บยิ่งกว่านายไม่เคยรู้หรอก....ชั้นแค่อยากรู้เหตุผลว่าทำไมนายถึงได้ไม่พูดกับชั้น...ตั้งแต่วันที่นายออกไปข้างนอกกับยาบุวันนั้น.....นายก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน.....มันเพราะอะไรคาเมะ....เพราะยาบุใช่มั้ย....ยาบุเค้าพูดอะไรกับนายใช่มั้ย....ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆนายบอกชั้นสิ.....ชั้นจะได้โทรบอกลุง....ให้พายาบุไปอยู่เกาหลี.....นายจะได้กลับมาเป็นคนเดิมไง...ดีมั้ยล่ะ"
"หยุดพูดไปเลย....นายไม่ต้องไปว่าเด็กอีก.....เค้าไม่เกี่ยวอะไร....."
"ไม่เกี่ยวเหรอ......แล้วชั้นขอถามอะไรหน่อยนะ......วันนั้นนายพายาบุไปเดินเล่นที่ไหนมา"
"แถวร้านขายยาตรงสวนสาธารณะ....แล้วอยากรู้อะไรอีกมั้ย...."
"อยากสิ....แถวนั้นมันมีอะไรอีกนอกจากร้านขายยากับสวนสาธารณะ....."
จินเค้นคำพูดที่ดูมีความหมายกับชีวิต.....คาเมะ.....เห็นแววตาของจินแบบนั้น....ก็สงสารจนทำอะไรไม่ถูก....นี่มันเรียกว่าทำร้ายจินทางอ้อม.....จินไม่รู้เรื่องอะไรเลย.....แต่อยู่ๆไปทำแบบนั้น....มันเรียกว่าเลวสุดๆ.....เกลียดตัวเอง....เกลียดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
อยากจะพูดว่ารัก.....พูดว่าชั้นไม่เคยนอกใจ....ไม่เคยแย่ที่มีนาย....รู้สึกดีทุกครั้งที่มีนายอยู่ใกล้ๆ....มันทำไม่ได้......ชีวิตกำลังผูกพันอยู่กับคำสัญญาที่มันไม่มีทางหมดพันธะ....คำสัญญาไม่มีทางสิ้นสุดถ้ายาบุยังอยู่.....หมดหนทาง....ต้องพูดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจจินต่อไป...เพื่อเด็กคนเดียวแท้ๆ
"มีสิ...มันมีถังขยะอยู่ใบนึง....ที่สามารถทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างลงไปได้....ชั้นก็เลยทิ้งมันลงไปแล้ว...ทิ้งความสำคัญที่เคยมีกับนาย.....ทิ้งอารมณ์ความรู้สึก.....ทิ้งคำว่าความเป็นคาเมนาชิคนเดิมลงไปจนหมดสิ้น.....รอให้คนมาเก็บเอาไป....เอาไปทำลายให้มันแหลกสลาย.....ตอนนี้ชั้นเป็นคนใหม่แล้ว.....เพราะฉะนั้น.....ถึงนายจะทำอะไรชั้น....ชั้นก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วรู้ไว้ซะด้วย"
"ทำไมนายพูดแบบนี้.....นายทำเพื่ออะไร......ก่อนหน้าที่นายจะออกไปนายก็ยังเป็นคนเดิมไม่ใช่เหรอ....นายยังรักชั้น.....นายยังนอนกับชั้น....นายยังจูบชั้นยังกอดชั้น.....ยังยิ้มให้ชั้น.....แต่หลังจากนั้น.....มันไม่ใช่นาย....นายเป็นอะไรไปคาเมะ....บอกชั้นสิ.....ยาบุทำให้นายเป็นแบบนี้ใช่มั้ย"
"บอกแล้วไงว่ามันไม่เกี่ยวกับเด็ก!!!.....อย่าพูดบ้าๆแบบนี้อีกนะ....ชั้นไม่อยากได้ยิน....."
"ชั้นไม่เชื่อ.....บอกไว้เลยคาเมะ....ชั้นจะทำให้นายกลับมาเป็นเหมือนเดิม....นายจะต้องเป็นคนเดิมที่ชั้นเคยรู้จัก....ความรู้สึกของชั้นมันเปลี่ยนไปในทางที่ดีเพราะนาย.....แต่ความรู้สึกของนาย.....ทำไมมันเปลี่ยนไปในทางที่เลวลง....เพราะอะไร....เพราะชั้นเหรอ....เพราะชั้นใช่มั้ย.....บอกสิ!!"
"ไม่......หยุดพูดเดี๋ยวนี้.....!!!"
คาเมะปิดหูตัวเองแน่น.....ไม่อยากได้ยินคำพูดเสียดแทงจิตใจแบบนั้น....จินไม่มีทางรู้หรอกว่าคาเมะกำลังทำสิ่งที่ตรงข้ามกับจิตใจ.....น้ำตามันไหลลงมา...ไหลจนหยุดไม่อยู่....ข้าวของที่ถือมา.....ก็พลอยตกกระจายไปตามๆกัน.....จินมองร่างนั้นที่นั่งกับพื้น.....ยังคงไม่เข้าใจในร่างบางที่ร้องไห้เหมือนคนบ้า....เอื้อมมืออยากจะช่วยพยุงให้ลุกขึ้นมา....แต่ทว่า.....
"เอามือนายออกไป.....อย่ายุ่งกับชั้น!!!"
จินทำอะไรไม่ได้.....ยังคงยืนมองร่างบางที่นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น......ร้องไห้เพราะตัวเองฝืนใจมากเกินไป.....ฝืนจนเจ็บปวดไปหมด.....
"กลับมาแล้ว......"
เสียงนึงดังเข้ามาในบ้าน.....ยูอิจิ....พี่ชาย....เดินเข้ามา....พบกับสภาพของน้องตัวเอง.....จะเรียกว่าโวยวายก็คงไม่ผิด
"นี่มันอะไรวะ.....ทำไมน้องชั้นถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้...ข้าวของก็หกกระจายไปหมด....ไอ้จิน....แกทำอะไรน้องชั้น.....!!!"
ลงไปนั่งข้างน้อง....ช่วงพยุงตัวขึ้นมา....ทันทีที่ลุกได้ก็กอดยูอิจิแน่น.....ร้องไห้อยู่ที่ไหล่ของพี่ชาย....
"พี่ยูช่วยด้วย....พาชั้นออกไปจากที่นี่ที...."
"ใจเย็นๆนะคาเมะ....พี่อยู่นี่แล้วนะ.....มีเรื่องอะไรบอกพี่สิ.....อย่าเก็บเงียบไว้คนเดียว..."
"ชั้นไม่อยากอยู่ตรงนี้.....ไม่อยากเจอคนๆนี้อีกแล้ว....พี่ยูพาชั้นขึ้นห้องที....ขอร้องล่ะ"
"เอางั้นก็ได้.....ใจเย็นนะเว่ยคาเมะ.....อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวหรอก.....ไม่มีใครทำอะไรแกได้...เชื่อพี่นะ"
โอบไหล่น้องเดินไปด้วยกัน.....เดินขึ้นบันได....ไม่หันกลับมามองจินอีกเลย....
มีเพียงยูอิจิที่หันหน้ามามองจิน.....สายตาแข็งกร้าว.....ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่คาเมะเป็นอย่างนี้.....
แต่ในเมื่อน้ำตาน้องแท้ๆของตัวเองไหลออกมา....ไอ้คนที่ทำให้คาเมะต้องร้องไห้....มันก็ต้องไม่ใช่คนดีแน่ๆ
"ไอ้จิน.......แกรอชั้นอยู่ข้างล่าง....ชั้นจะลงมาถามแก.....อย่าไปไหนนะเว่ย"
จินไม่ตอบ.....ยังคงมองร่างของคาเมะที่โดนยูอิจิพยุงขึ้นไป....เข้าห้องไปแล้ว....
ร่างของจินเดินมาที่โซฟา...ทิ้งตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน.....นึกถึงภาพเมื่อกี๊......ภาพที่คาเมะร้องไห้......ไม่เข้าใจว่าร้องไห้เพราะเรื่องอะไรกันแน่......
ร้องเพราะจินคาดคั้นมากเกินไป.....รึว่าร้องกับการที่ต้องฝืนใจทำบางอย่าง.....
แล้วคาเมะจะฝืนใจทำอะไร.....เหมือนกับโดนใครบังคับแบบนั้น....มันน่าคิดนะ.....???


ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
"ไอ้จิน...."
ยูอิจิเดินมาทางด้านหลังโซฟา....เดินมานั่งข้างๆจิน.....เปิดทีวีพิงหลังสบายอยู่ตรงนั้น....ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....
แต่ว่า.....ใช่ที่ไหนล่ะ
"คาเมะเป็นไงบ้าง"
"มันหลับไปแล้ว.....กินยานอนหลับไป2-3เม็ด....ขนาดหลับน้ำตามันยังไม่หยุดไหลเลย"
ฟังคำพูดที่ยูอิจิพูดออกมา......จินนั่งนิ่ง.....ทำอะไรไม่ได้เลย
"ชั้นถามจริงๆนะไอ้จิน....แกไปทำอะไรคาเมะมัน...."
"ทำสิ.....ทำให้เค้าร้องไห้ไง"
"ชั้นรู้....แต่ว่าไอ้ที่มันร้องไห้น่ะเพราะอะไรกันแน่.....บอกชั้นหน่อยดิ"
"ชั้นก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเค้าถึงร้องไห้"
"เฮ่ยไอ้จิน.....ตอบวกไปวนมา.....ชั้นไม่อยากมีเรื่องกับแกนะเว่ย...ชั้นถามคาเมะมันแล้วมันไม่ยอมบอก...."
"คาเมะไม่ยอมบอกแล้วชั้นจะบอกได้ไง.....ในเมื่อชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"โอเค.....ในเมื่อแกไม่รู้.....งั้นชั้นจะบอกให้มั้ยว่าเพราะอะไร"
จินหันหน้ามามองยูอิจิ.....สายตาของยูอิจิมองจ้องไปที่ภาพของโทรทัศน์.....พูดออกมาด้วน้ำเสียงเรียบๆ
"เพราะว่าน้องแกไง....เพราะยาบุ.....มันถึงทำให้ชีวิตของพวกแกเป็นอย่างนี้.....ชั้นสังเกตนะเว่ย.....คาเมะมันเป็นอย่างนี้มานานเท่าไรแกเคยสังเกตบ้างมั้ยล่ะ"
"ชั้นก็คิด...แบบแก"
"นั่นไง.....แม้แต่แกก็ยังคิดแบบนั้น.....เวลาที่ยาบุคุยกับแกเล่นกับแก....คาเมะมันไม่มีทางเข้าใกล้ได้เลย....เหมือนโดนยาบุกั้นกลางไว้ตลอดเวลา....."
"น่าจะอย่างนั้น....ตอนที่ชั้นไปนอนห้องคาเมะเมื่อวันนั้น.....คาเมะก็พูดความทุกข์ของตัวเอง....มีแต่
เรื่องของยาบุ....นี่คาเมะ....เกลียดยาบุใช่มั้ย"
"ทำไมแกคิดอย่างนั้นไอ้จิน.....แกไม่คิดบ้างเหรอว่ายาบุน้องแกมันเกลียดน้องชั้นก่อน"
จินหยุดคิด.....ยาบุอายุแค่5ขวบมีปัญญาคิดแบบนั้นเหรอ....ยาบุไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก.....เด็กขนาดนั้นจะไปคิดจองเวรจองกรรมอะไรมากมาย
แต่จะรู้อะไรมั้ย...นายประมาทเกินไปแล้วนะจิน?
"จิน....แกยังไม่รู้อะไรมากหรอก....บางทีหัดหยุดทำงานแล้วมานั่งดูพฤติกรรมของ2คนนี้หน่อยก็จะดีนะ.....ชั้นเป็นพี่มัน.....ชั้นรู้ดีที่สุดถึงมันจะไม่บอกก็เถอะ...ไอ้งานที่อู่หยุดซักวันมันคงไม่ทำให้เงินเดือนแกลดหรอกมั้ง.....ว่างั้นมั้ยวะ"
ยูอิจิ....เดินหนีออกไปจากตรงนั้น.....ออกไปจากบ้าน....ปล่อยให้จินนั่งคิดอะไรบางอย่างไปเรื่อยๆ
แต่ในระหว่างที่คิด.....จะรู้มั้ยว่านายโดนสายตาคู่นึงจ้องมองอยู่....ที่บันได.....
ร่างของเด็กน้อย.....ได้ยินทุกคำพูดที่พูดกัน...
ลุงยูอิจิ....ปากเสียปากปีจอ.....พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด......
ผมต้องการป๊ะป๋าคนเดียว.....ผมอยากให้ป๊ะป๋าอยู่กับผม...
ถึงลุงจะทำให้ป๊ะป๋าไปหาพี่คาเมะยังไง....มันก็ไม่มีทางหรอก.....
ผมจะขัดขวาง.....ให้แหลกกันไปข้างนึงเลยคอยดู

* * *

วันต่อมาที่....Music Gen. company........
"นากามารุคุง....โทรศัพท์ค่ะ"
พีอาร์สาวสวยเข้ามาหาถึงในห้องอัด......ยื่นโทรศัพท์ให้
"ขอบคุณครับ....."
รับมา....เสียงที่ได้ยิน...หวานบาดหูหมีจริงๆ
*หวัดดียูจัง....ชั้นเองนะยามะพี*
"อ๊ะ....พีจัง....วันนี้ทำไมโทรมาได้อ่า....."
*ก็ไม่มีอะไรหรอก....แค่ผ่านมาแถวนี้...เลยอยากจะแวะเข้าไปหา.....เข้าไปได้ใช่มั้ย*
"เข้ามาได้ๆ.....ถ้าบอกว่าเป็นแฟนของนากามารุยูอิจิ....ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์คนเก่งและหน้าตาดีมากๆ.....เค้าก็ปูพรมให้เข้าแล้ว"
*แหวะ.....หลงตัวเอง....โอเคๆ....เดี๋ยวชั้นเข้าไปหานะ....ว่าจะเอาโปรแกรมเที่ยวน้ำพุร้อนไปให้ดูด้วย*
"น้ำพุร้อนเหรอ.....อยากไปจัง....รีบๆมานะชั้นจะรอ"
*โอเค.....แค่นี้แล้วกันนะ.....เจอกัน*
วางสายลง....ยูอิจิได้แต่นั่งยิ้มหน้าบานอยู่คนเดียว....โปรดิวเซอร์.....ศิลปิน....ซาวน์เอ็นจิเนียร์...มองกันตาไม่กะพริบ...
ไอ้ยูนี่ท่าจะบ้าแฟนหนักเอาการ?
"ทุกคน.....ผมขอออกไปข้างนอกนะ....งานเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ"
"เออ.....อยากไปก็ไปดิ....ไม่อยากขัดขวางไอ้คนติดแฟนหรอกเว่ย"
"แหมๆๆๆ....อย่าอิจฉาสิคร้าบ.....ไปนะ....แล้วจะซื้อหนมมาฝาก"
ยูอิจิเดินยิ้มออกไปข้างนอก.....หลายๆคนอิจฉาเป็นแถว
"เซกิ....แกออกไปดูมันหน่อยดิ๊....หน้าตาดีขนาดไหนกันเชียว"
ได้เลยคร้าบ.....คุณโปรดิวเซอร์หญ่าย"
ซาวน์เอ็นจิเนียร์ตัวสอดแนมเดินออกไป....พร้อมๆกับหัวหน้า....ต่างฝ่ายต่างเรียกคนแถวนั้นให้ออกไปดูพร้อมๆกัน.....จนตอนนี้กลายเป็นสิบกว่าชีวิตได้แล้วมั้ง.....ที่ตามยูอิจิไปอย่างเงียบๆ
"พีจังๆ.....อยู่นี่!!"
"อ้าว.....มารอชั้นเหรอ.....ชั้นนึกว่าจะต้องเป็นฝ่ายรอยูจังซะอีก"
สองคนคุยกันสนิทสนม....หน้าหวานๆของยามะพี.....ปากสีชมพูใส.....รับกับใบหน้าเรียว....รอยยิ้มที่ดูดีจนละสายตาไม่ได้
สมควรแล้ว.....ที่จะมีคนอิจฉา....ยูอิจิ
"ไปกันเถอะ.....ไปร้านกาแฟแถวนี้กัน....."
จูงมือเดินไปพร้อมๆกัน.....จู๋จี๋กันจนออกนอกหน้า.....ระวังเถอะไอ้หมีโคอาล่า.....
ไฟจะไหม้บริษัทนี้เข้าซักวัน.......


ร้านกาแฟ..........
"นี่นะ....เป็นโรงแรมที่มีบ่อน้ำพุร้อน.....ดีๆทั้งนั้นเลย....ชั้นเอาโบชัวร์มาให้ดูด้วยล่ะ"
ยามะพีหยิบโบชัวร์หลายๆแผ่นขึ้นมากองไว้บนโต๊ะ.....เลือกดู....ยูอิจิที่นั่งจิบกาแฟก็ได้แต่มองแล้วก็ยิ้ม
น่ารักจริงจริ๊งง.....แฟนฉัน
"เอามาเลือกเยอะแยะทำไม....ไปกับชั้นแค่สองคน.....ไม่ต้องเรื่องมากหรอกน่า"
"ใครจะไปกับนายสองคน.....ฝันเกินไปรึเปล่ายูจัง"
คำพูดนั้น.....เล่นเอายูอิจิ.....จ๋อยคับจ๋อยลูกเดียว
"แล้วจะพาใครไป.....ชั้นก็นึกว่านายจะไปกับชั้นสองคน"
"บ้าน่ะสิ......ชั้นน่ะจะพาจินคุง คาเมะจังแล้วก็ยาบุไปด้วย.....ไปหลายๆคนสนุกดีออก"
"มันไม่สนุกขนาดนั้นหรอก......ตอนนี้มันดูจะแย่ลงกว่าเก่าซะด้วยซ้ำ"
ยูอิจิวางถ้วยกาแฟ....หน้าตาดูกลุ้มกับเรื่องบางอย่าง
"มีอะไรพูดกับชั้นได้นะ.....มันแย่มากเลยเหรอ"
"มันยิ่งกว่าแย่ซะอีก...ตอนนี้ไอ้จินกับคาเมะ.....เหมือนตัดขาดซึ่งกันและกันเลยล่ะ"
"ว่าไงนะ....ทำไมล่ะ....ก็เค้ารักกันมากเลยไม่ใช่เหรอ"
"ใช่....รักกันมาก.....แต่เพราะเด็กคนนั้น....ความรักของพวกมันเลยไปไม่ถึงไหน"
"หมายความว่าไง.....นี่ยูจังจะบอกว่า.....ที่เค้าสองคนแย่ลงเพราะว่าเด็กที่ชื่อยาบุน่ะเหรอ.....อคติเกินไปแล้วนะ.....เด็กไร้เดียงสาอย่างนั้น....จะไปทำอะไรได้"
"ก็นายไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับชั้นนายก็ไม่รู้น่ะสิ....ชั้นดูพฤติกรรมไอ้เจ้ายาบุมานาน......ชั้นรู้ดีว่ามันไม่ต้องการให้คาเมะเข้าใกล้ไอ้จิน....."
"ยาบุทำแบบนั้นได้ไง....เค้าเป็นเด็กนะ....."
"ทำได้แล้วกัน.....ถ้าคิดจะหวงใครขึ้นมา.....จะขัดขวางใครมันก็ทำได้ไม่ยกเว้นว่าจะเป็นเด็กหรอก...."
"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ....คาเมะจังก็แย่น่ะสิ....แล้วเค้าเป็นไงบ้างตอนนี้"
"จะเป็นไงล่ะ.....เมื่อวานก็ร้องไห้....ชั้นเข้าบ้านมาตกใจเลย.....ทะเลาะกับไอ้จิน......ถามก็ไม่ยอมตอบว่าเพราะอะไร....แต่ว่าดูเหมือนมันทรมานเพราะฝืนใจทำอะไรบางอย่างอย่างนั้นล่ะ"
"แย่เลยนะแบบนี้.....แล้วจินคุงเค้าไม่สนใจอะไรบ้างเลยเหรอ....อย่างเช่น....คอยมองคอยถาม.....อะไรแบบนี้"
"คนอย่างไอ้จิน.....มันเป็นพวกภายนอกดูไม่สนใจ....แต่ภายในอยากจะถามแทบจะอึดอัดตาย.....ชั้นก็บอกให้มันสังเกตพฤติกรรมไอ้สองคนนั้น.....ไม่รู้ว่ามันจะทำรึเปล่า....อยากจะให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหมือนกันนะ...ถ้าเป็นอย่างนั้นได้.....พวกมันอยากจะทำอะไรกันต่อหน้าชั้น.....ชั้นก็จะไม่ว่าแล้วล่ะ"
ยามะพีมองหน้ายูอิจิที่กลุ้มแทบตาย....เอื้อมมือจับมือของยูอิจิเอาไว้.....ปลอบใจใกล้ๆ
"ไม่เป็นไรนะ.....มันอาจจะมีทางก็ได้นี่นา.....เอางี้.....เราก็ชวนพวกเค้าสองคนไปเที่ยวน้ำพุร้อนด้วยกันสิ....ถึงจะพายาบุไปด้วย.....แต่ชั้นว่ามันต้องมีทางให้พวกเค้าอยู่ด้วยกัน.....ปรับความเข้าใจกันสองคนนะ....เชื่อชั้นสิ"
"จะทำได้เหรอ....ยาบุติดไอ้จินแน่นขนาดนั้น.....แยกกันไม่ได้หรอก"
"นี่....ยูอิจิคุงอย่าลืมสิ.....ยังมียามาชิตะคนนี้อยู่นะ....ลืมไปแล้วรึไงว่ายาบุติดใครเป็นอันดับสอง"
มองหน้าของยามะพี.....รอยยิ้มคลี่ออกมาอย่างมีความหวัง....นั่นสิ....ยาบุมันติดยามะพีแน่นเหมือนกัน......ถ้าอย่างนั้น.....ไปเที่ยวคราวนี้ก็.............
ใช่แล้ว!!!!.........

* * *