*~* Yuichi's Plan *~*

"หมายความว่า.....พีจังจะช่วยกันยาบุให้ไอ้สองตัวนั่นได้คุยกันใช่มั้ย"
"มันก็ไม่ถึงกับขนาดนั้นหรอกนะ.....บางทีอาจจะกันยาบุไม่ได้.....ปัญหาสำคัญเลยล่ะ"
"แต่ยังไงก็ต้องทำให้ได้นะ.....เพื่อความสุขของคาเมะชั้นไม่สนหรอกว่ามันจะลำบากแค่ไหน"
"เรื่องนั้นชั้นรู้....แล้วถ้าสมมติ.....คาเมะเค้าเอาใครไปอีกคนล่ะ....จะทำไง"
"ไม่มีทางหรอกน่า.....ถ้ามีคนอื่นเข้ามาจีบมันต้องบอกชั้นทุกครั้ง......แต่นี่ไม่มีก็แสดงว่า....ยังไม่มีใครมาจีบมัน"
ยูอิจิดูท่าจะพูดอย่างมั่นใจ....อย่าลืมน้าาา.....เดี๋ยวจุนโนะจะมาปรากฏตัวให้เห็น
"ยูอิจิคุงแน่ใจขนาดนั้นเชียว....."
"ก็แหงล่ะ.....น้องชั้นนี่นา...."
"อย่าแน่ใจไปนะ....เมื่อกี๊ชั้นคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเห็นคนที่หน้าตาเหมือนคาเมะจังเดินมากับผู้ชายคนนึงด้วยล่ะ"
ยามะพีมองออกไปนอกร้าน.....จ้องมองคู่ๆนึงที่กำลังเดินคุยกัน.....ยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงหู
ยูอิจิมองตาม.....เห็นคู่รัก?คู่นั้นเหมือนกัน....เพ่งมองให้แน่ใจ.....
ทำไม.....มันเหมือนคาเมะจังวะ?
"นั่นใช่เหรอ....ไม่หรอกมั้ง......น้องชั้นมันจะมาอะไรแถวนี้....ไกลจากมหาลัยมันเป็นไมล์....ตาฝาดแล้วล่ะพีจัง"
"ฝาดบ้าอะไรล่ะ....ดูดีๆสิ....ผิวสวยๆหน้าตาน่ารักอย่างนั้น....มันก็มีคุณน้องสาวของยูจังคนเดียวแหละ"
ยูอิจิขยี้ตามองดีๆ.....ไม่ผิดหรอกยูอิจิ....นั่นน่ะน้องนาย....แต่อีกคนที่เดินมาด้วยมันเป็นใคร....ตัวสูงขนาดนั้น.....ไม่ใช่จินหรอกมั้ง
"รอชั้นอยู่ที่นี่นะ.....ชั้นจะไปจัดการมันก่อน"
"ยูจังจะทำอะไร.....อย่าไปอาละวาดนะอายเค้า"
"เออน่า.....ไม่ทำหรอก....เดี๋ยวมา...."
ทิ้งกระเป๋าทิ้งแฟนทิ้งเงินเอาไว้....เดินไปหาน้องสุดที่รักที่รักที่สุด.....ก้าวฉับๆไปที่ร้านขายดอกไม้ตรงข้าม.....
กำลังเลือกดอกไม้อยู่พอดี.....หัวเราะกันสนุกสนานเชียวนะ....
ถ้าจินเห็นจะขนาดไหน.....คิดดูก็แล้วกัน
"คาเมะ....!!!"
เสียงของยูอิจิทำเอามือน้อยๆที่ถือช่อดอกคาเนชั่น....เกือบจะหล่นลงพื้น....หันหน้าไปตามเสียงเรียก....พร้อมกับจุนโนะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
"พี่ยู"
"ก็ชั้นน่ะสิ......ชั้นรู้สาเหตุแล้ว.....ทำไมแกถึงแปลกๆกับไอ้จิน.....เพราะไอ้หมอนี่ใช่มั้ยคาเมะ"
"เอ่อ.....คุณพี่ครับ.....คือผม...."
จุนโนะพยายามจะแก้ให้.....แต่ยูอิจิไม่ปล่อยช่องว่างเลยนี่สิ
"แกไม่ต้องพูดอะไรเลยไอ้โย่ง....แกบังอาจมากนะ.....คนเค้ามีแฟนมีเจ้าของอยู่แล้วแกยังกล้าแย่งเหรอ.....หน้าด้านเกินไปแล้วนะเว่ย"
"พี่ยู.....หยุดนะ....รุ่นพี่ไม่ใช่แบบที่พี่ยูเข้าใจนะ"
"จะไม่ใช่ได้ไงวะ....ดูดิ๊....คุยกันสนิทสนม.....จะไม่ให้คิดเหรอ.....ไอ้จินมันทำอะไรผิดวะคาเมะ....แกถึงทิ้งมัน.....มันน่าสงสารนะรู้บ้างรึเปล่า"
ยูอิจิวีนแตก....จังหวะเดียวกับที่ยามะพีเดินตามมาพอดี....เข้ากระชากแขนยูอิจิ....พยายามระงับอารมณ์แต่ยูอิจิไม่ฟังเลย
"พี่ยูไม่รู้อะไรพี่ยูอย่าพูดดีกว่า.....ชั้นน่ะก็ทรมานเหมือนกันแหละที่ต้องทำแบบนั้น.....แต่จะให้ทำไงล่ะในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนั้นแล้ว...."
"เรื่องอะไรคาเมะ....เรื่องมันเป็นยังไง.....แกไขมาซิ....เผื่อพี่จะเข้าใจไปกับแก....จะได้ไม่ต้องมายืนด่า....."
"ชั้นบอกใครไม่ได้ทั้งนั้น.....พี่ยูไม่ต้องรู้หรอก....."
"ถ้าพี่ไม่รู้พี่จะเข้าใจแกมั้ยไอ้เด็กบ้า....แกหัดเป็นคนไม่มีเหตุผลอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไร......พี่เคยสอนแกให้ทำแบบนี้เหรอ....ห๊าาา!!!"
"ยูจัง.....ใจเย็นๆนะ.....ค่อยๆพูด...."
ยามะพีปรามแล้วปรามอีก.....แต่ยูอิจิระเบิดออกมาแล้ว....ใครมันจะระงับอารมณ์ได้
สีหน้าของคาเมะก็เริ่มไม่ดีแล้ว....คนมองกันเต็มร้าน.....แถมเสียงด่าก็ดังออกไปข้างนอก...กลายเป็นว่า.....ได้ยินกันไปทั้งแถบ
"คุณพี่ยูครับ......"
"ใครพี่แกไอ้โย่ง....."
เจอยูอิจิตอกกลับ.....จุนโนะสุดหายใจเข้าลึกๆ....พูดใหม่
"โอเคครับ...นากามารุคุง.....ผมกับคาเมะจังไม่ใช่อย่างที่คิดกันนะครับ.....พวกเราแค่มาเดินดูของด้วยกันเฉยๆ.....ผมอยากได้ดอกไม้ไปจัดแจกันที่ร้านขายยาของผมก็เท่านั้นล่ะครับ......ไม่มีอะไรมากหรอก"
"แล้วทำไมต้องเอาน้องชั้นเข้าไปเกี่ยวด้วยวะ....แกก็ดูของแกไปคนเดียวเซ่.....!!!"
"พี่ยู......หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!"
คาเมะตวาดดังลั่นร้าน.....หยุดทุกเสียงที่เหมือนจะวางมวยกันอยู่รอมร่อ
"หัดเข้าใจคนอื่นเค้าบ้าง.....พี่ยูกับจินก็เป็นเหมือนกันหมดแหละ....เพราะอย่างนี้ไงชั้นถึงไม่อยากจะพูดด้วย"
"พี่ไม่เชื่อหรอกคาเมะ....ถ้าเป็นอย่างนั้นแกก็ต้องเงียบกับพี่ด้วยสิ.....นี่แกเงียบกับไอ้จินแค่คนเดียว.....ไม่พูดเลยซักอย่าง....มันอึดอัดนะเว่ย.....แกรู้มั้ยว่ามันนั่งกุมขมับกลุ้มใจเพราะแกอยู่คนเดียว....จนเดี๋ยวนี้มันจะกินยาพาราแทนข้าวอยู่แล้ว......"
ฟังยูอิจิที่พูดถึงสภาพของจิน....น่าสงสารที่สุด...ก็จินไม่รู้เรื่องอะไรเลย....คำสัญญาบ้าๆนั่นที่ยาบุบอกให้ทำ.....จินก็ไม่รู้.....แล้วนี่จะทำยังไง....ชั้นก็สงสารจินห่วงจินไม่ต่างไปจากใครๆหรอก...รู้บ้างรึเปล่า
"พี่น่ะเคยบอกให้ไอ้จินมันสังเกตพฤติกรรมของแกว่าน้อยใจไอ้จินมันมากแค่ไหน....แต่มาตอนนี้พี่รู้แล้วว่าไม่ต้องไปดูมันหรอก....แกก็มีความสุขดีนี่.....สุขบนทุกข์ของคนอื่นไง...."
"ไอ้พี่ยู.....แกไปให้พ้นเลย....ใครกันแน่ที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น.....พี่ยูไปถามเด็กคนนั้นดีกว่าว่ามีความสุขมากมั้ยที่ข่มชั้นได้สำเร็จน่ะ....???!!!"
คำพูดที่คาเมะพลั้งปากออกมา.....มันทำเอาหลายๆคนอึ้ง.....ในที่สุดสิ่งที่คิดกันเอาไว้....ก็เป็นจริง
"คาเมะนายพูดออกมา......."
จุนโนะเตือนสติของร่างบางกลับคืน....คาเมะเอามือปิดปาก....หลุดไปแล้ว.....แย่แล้ว
"นั่นไง.....ยาบุ.....เด็กคนนั้น.....ในที่สุดที่ชั้นคิดมันก็ใช่....แกบอกพี่มานะคาเมะ.....มันทำอะไรแก....เดี๋ยวพี่จัดการให้"
"ไม่.....ไม่มีอะไรทั้งนั้น....."
"อย่าโกหกพี่....เมื่อกี๊แกบอกเองนี่นาว่ายาบุ......"
"ไม่.....ชั้นไม่รู้.....!!"
"บอกพี่มาเดี๋ยวนี้คาเมะ....!!"
"ชั้นไม่อยากพูดอะไร.....พี่ยูไม่เข้าใจพี่ยูไม่ต้องมายุ่งหรอก....เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่าจะมายุ่งเรื่องบ้าๆแบบนี้ดีกว่า....!!!"

"เพี๊ยะ!!!!"

ฝ่ามือของยูอิจิ.....ตบเข้าที่ใบหน้าขาวๆของร่างบางจนหน้าหัน.....ยามะพีกับจุนโนะยืนอึ้ง....คนอย่างยูอิจิทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ......
"ทำไมพี่ยูต้องตบชั้นด้วย.....พี่ยูไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ....พี่ยูบ้า...แกมันบ้าที่สุดเลย!!!"
วิ่งหนีออกไปนอกร้าน.....ยูอิจิจะวิ่งตาม.....แต่ว่า.....
"ยูจัง....ปล่อยเค้าก่อน....อย่าเพิ่งยุ่ง"
"แต่ว่ามัน....."
"ชั้นบอกให้ปล่อยคาเมะเค้าไปก่อนไง......เดี๋ยวเราค่อยพูดกันก็ได้.....เชื่อชั้นสิ"
หยุด.....สงบเอาไว้....ไม่ตาม.....ยืนมองน้องที่วิ่งออกไปไกลลิบ.....
"นากามารุคุงครับ"
"อะไร"
"ผมตามน้องพี่ไปนะครับ.....เผื่อหนีเตลิดเปิดเปิงจะได้ช่วยทัน"
"ฝันไปเถอะ....ชั้นจะกักตัวแกเค้นถามความจริงเอาให้ตายไปข้างนึงเลยคอยดู"
"นี่ยูจัง....หยุดพูด....!!!!"
ยามะพีสั่งจนแก้วเสียงแทบจะพัง.....หันมาหาจุนโนะ
"ตามไปเถอะ...พาเค้ากลับบ้านด้วยก็จะดีนะ....ให้เค้าได้พักผ่อนบ้าง...."
"ขอบคุณครับ...."
จุนโนะวิ่งตามไปในที่สุด...ยูอิจิห้ามไม่ได้.....ก็ยามะพีขวางคอเอาไว้อย่างนี้.....ใครมันจะไปห้ามได้ล่ะ
ตอนนี้ก็ได้แต่รอดู.....ว่าคาเมะจะเป็นยังไงแค่นั้น

* * *

4.28 pm. At home....
"กลับมาแล้วค้าบบบบ....!!!"
ยาบุวิ่งเข้ามาในบ้าน....นำหน้าจินที่เดินตามอยู่ใกล้ๆ....ทิ้งกระเป๋าที่โซฟา....วิ่งไปเปิดตู้เย็น
"ยาบุระวังนะ.....เดี๋ยวตู้เย็นหล่นทับหรอก....."
"คับพ้ม.....ป๊ะป๋า....อยากกินพุดดิ้งอันนี้จัง.....หยิบให้ผมหน่อย"
จินเดินเข้ามาในครัว....มองของภายในตู้เย็น...พุดดิ้งถ้วยเล็กๆวางอยู่โดดเดี่ยวตรงกลาง.....
พุดดิ้งรสสตรอเบอรี่....ของโปรดคาเมะ...ของชอบของคาเมะ....
"กินอย่างอื่นดีกว่านะยาบุ.....อันนี้ยาบุกินไม่ได้หรอก....ของพี่คาเมะเค้า"
"ป๊ะป๋ารู้ได้ไงว่าเป็นของพี่คาเมะ....."
"ก็มัน......เอาเถอะน่า.....กินอย่างอื่นเถอะ....อันนี้กินไม่ได้หรอก..เชื่อพี่นะ"
"ไม่เอา.....ผมจะกินอันนี้นี่นา.....ผมอยากกิน.....ป๊ะป๋าไม่เอาให้ผมเดี๋ยวผมเอาเองก็ได้"
ยาบุพยายามปีนขึ้น....จินจะห้ามยังไงดี....เห็นแล้วมันนึกถึงคาเมะ.....เวลาคาเมะกินพุดดิ้งสตรอเบอรี่แล้วต้องยิ้มทุกที
ก็แค่อยากเห็นรอยยิ้มนั้นอีกครั้งก็เท่านั้น
"แกนี่มันชอบแย่งของชาวบ้านจริงๆนะไอ้เด็กผี....."
เสียงยูอิจิดังเข้ามาในบ้าน......เดินมาพร้อมๆกับยามะพี.....ชะโงกหน้ามองยาบุทางด้านหลัง......
"อ๊ะ......พี่ยามะ.....!!!"
เสียงใสแจ๋วส่งมา.....รีบลงจากตู้เย็น.....วิ่งเข้ามากอดยามะพี.....
กอดแน่น.....ติดหนึบ....ยูอิจิเห็นแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้
"เป็นไงบ้างยาบุ.....สบายดีมั้ย...."
"ดีคับ....มีความสุขมากๆเลย....."
"สุขบนทุกข์ของคนอื่นน่ะสิ.....แกนี่แย่งของคนอื่นไม่พอยังตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรอีกนะ....."
"ลุงยูอิจิพูดอะไรอ่ะคับพี่ยามะ....ผมไม่รู้เรื่อง"
ทำหน้าใสซื่อต่อหน้ายามะพีต่อ.....ยูอิจิแค้นจนแทบจะจับตัวยาบุโยนลงพื้นซะด้วยซ้ำ
"ไม่มีอะไรหรอกนะ....ยาบุไปเล่นกับพี่ตรงบ่อปลาข้างนอกมั้ย...."
"ไปคับไป....."
"โอเค.....ถ้างั้นจินคุง....ชั้นขอพายาบุออกไปเล่นตรงนั้นหน่อยนะ"
"ครับ.....เชิญตามสบาย"
ทั้งคู่มองเด็กน้อยที่จูงมือยามะพีออกไปข้างนอก.....หันมาพูดกัน
"ไอ้จิน......คาเมะล่ะ....กลับมารึยัง"
"ชั้นเพิ่งมา.....คนซักคนชั้นยังไม่เห็นหัวเลย"
"สงสัยไอ้โย่งนั่นพาไปที่อื่นแน่ๆลเย....บอกแล้วว่าไม่ให้ตามไป.....เป็นไงล่ะ"
"ใครวะไอ้โย่ง....."
จินสงสัย.....มือที่สามรึไง?
"เดี๋ยวแกก็รู้เอง....ของๆคาเมะเค้า.....เพิ่งเจอเมื่อกี๊.....ทะเลาะกันแทบตาย"
"พวกแกทะเลาะอะไร"
"บอกแล้วไงเดี๋ยวแกก็รู้....ชั้นไม่อยากพูดเว่ย....ขึ้นไปอาบน้ำดีกว่า....ถ้าคาเมะมาแล้วขึ้นไปตามชั้นด้วยล่ะ"
ยูอิจิเดินขึ้นบันได....แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นขั้นที่สาม.....
เสียงโทรศัพท์ของจิน....ดังขึ้น....รู้สึกถึงเรื่องร้ายที่ตามมา.....หยุดรอฟัง
"อาคานิชิครับ"
*ขอโทษครับ....ใช่อาคานิชิ จินรึเปล่า*
"ครับ.....ผมเอง.....นั่นใคร....ไม่ใช่คาเมะหนิ"
จินเริ่มเครียด....เบอร์ที่โทรมามันเบอร์คาเมะ....แต่เสียงนี่สิ.....มันไม่ใช่
*ผมเป็นรุ่นพี่เค้าชื่อจุนโนะ....คุณช่วยมารับตัวเค้ากลับได้มั้ย.....*
"เค้าเป็นอะไร"
*คาเมะเค้าเป็นลมหมดสติไปเลยครับ.....ผมตามเค้ามาที่ป้ายรถเมล์ตรงสถานีรถไฟ....นั่งอยู่ดีๆเค้าก็ล้มลงไปเลย....*
"ว่าไงนะ....!!"
เสียงของจินดังจนคนทั้งบ้านตกใจ....ยามะพีรู้สึกกังวลจนมือนั้นบีบมือของยาบุเอาไว้แน่น...
"พี่ยามะ...ผมเจ็บ...."
"อะ....ขอ....ขอโทษนะยาบุ.....ยูจัง....คาเมะจังเป็นอะไร"
หันไปถามกับยูอิจิ......แต่รายนั้นก็ยังอึ้งอยู่เหมือนกัน
"ชั้นไม่รู้......คาเมะ....คาเมะมันเป็นอะไร....ไอ้จิน...ว่าไงวะ?"
ยูอิจิรีบเดินเข้ามาใกล้ๆ...รอฟังคำพูดต่อไปที่จินได้รับมา
*ผมจะพาเค้ากลับบ้าน....แต่ผมไม่รู้ว่าบ้านเค้าอยู่ที่ไหน....ยังไงมารับด้วยนะครับ....ตอนนี้เค้านอนอยู่ในรถผม....*
"แล้วทำไมนายไม่พาเค้าส่งโรงบาลวะ....รึไม่ก็หาหมอแถวนั้นก็ได้...."
*ผมำอย่างนั้นไม่ได้.....ก่อนเป็นลมคาเมะเค้าบอกว่าถ้าเป็นอะไรไปอย่าพาเค้าไปโรงบาล....เค้าไม่อยากทำตัวยุ่งยาก....แล้วก็อย่าบอกให้ใครมารับ.....แต่ว่าผมทำไม่ได้.....ผมเลยต้องเรียกใครซักคนที่บ้านนี้มา*
"แล้วทำไมต้องเป็นชั้น......."
จุนโนะ....หยุดกับประโยคที่จินได้พูดออกมา.....ถ้าบอกไป.....จินจะทำเสียงยังไง....ก็ตอนนี้กำลังมีเรื่องกับคาเมะ...ซึ่งจุนโนะเองก็รู้ดีทุกอย่าง.....
ฝ่ายจินก็หยุดรอฟังคำตอบจากจุนโนะ.....ที่คาเมะอาจจะฝากไว้บ้างก็ได้....รึไม่ก็อาจจะเป็นความคิดของจุนโนะเอง.....คำพูดนั้น.......
*ก็เพราะผมคิดว่า.....คุณอาจจะเป็นคนสำคัญและคนแรก.....ที่เค้าอยากจะเห็นหน้ามากที่สุด....เค้ารักคุณมากนะอาคานิชิคุง...รีบๆนะครับ.....ถ้ามาคนเดียวได้ผมว่าจะยิ่งดีใหญ่เลย.....*
"กริ๊ก!"
โทรศัพท์ตัดสาย.....จินยังคงอึ้งกับคำพูดของจุนโนะ....คำพูดที่จินรู้สึกว่า....สะเทือนใจมากมาย.....
ที่คาเมะเป็นลม.....หมดสติ....ใครเลยจะรู้....ว่ามันมาจากยานอนหลับที่กินเข้าไปทุกวัน...??.....แม้แต่จินกับยูอิจิก็ยังไม่รู้เลย.....
"ไอ้จิน....คาเมะเป็นอะไร....แกบอกชั้นสิ....."
ยูอิจิเข้ามากระชากเสื้อ....ต้องการคำตอบที่แน่นอน....
"คาเมะเป็นลม....ดูเหมือนว่าจะช็อก....ล้มอยู่ที่ป้ายรถเมล์ข้างสถานีรถไฟ"
"ห๊าาาา....!!!"
เสียงยามะพี....ดูเหมือนกับตกใจเอามากๆ....เรื่องราวที่ได้ฟังจากยูอิจิ....ดูเหมือนจะแก้ปัญหาได้.....แต่พอมาถึงตอนนี้....
มันยากเกินแก้....ลางสังหรณ์มันไม่แน่นอนอย่างที่คิดซะแล้ว......
"ชั้นจะออกไป.....จะไปรับเค้ากลับมา...."
"ไอ้จิน.....ชั้นไปด้วย...."
"ชั้นขอไปคนเดียวเถอะยูอิจิ.....แกอยู่นี่ดีกว่า....เผื่อว่าจะปรับความเข้าใจกับเค้าได้บ้าง"
"แต่ว่า.....นั่นน้องชั้นนะเว่ย"
"ชั้นรู้.....แต่นั่นก็แฟนชั้นนะเหมือนกัน....ถ้าแกไปด้วย....คาเมะคงไม่ได้พูดกับชั้นแน่ๆ.....ขอร้อง....อย่าตามชั้นไปเลย"
"ถ้างั้น.....ก็พามันกลับมาให้ได้นะ"
จินพยักหน้า....ก่อนจะหันมามองที่ยาบุ....จ้องหน้าของจิน....เหมือนกับจะพูดอะไรซักอย่าง.....
มือน้อยๆ....แกะออกจากยามะพี....วิ่งเข้ามากอดขาเอาไว้จนแน่น.....
"ป๊ะป๋าอย่าไปนะ.....ป๊ะป๋า.....อยู่กับผม...."
"ไม่ได้หรอก....พี่ต้องไปรับพี่คาเมะกลับนะ....พี่คาเมะกำลังแย่....ยาบุเป็นเด็กดีอยู่กับพี่ยามะเค้านะ"
"ไม่เอา...ถ้าป๊ะป๋าไป.....ผมก็จะไปด้วย"
"เฮ้ย....ไอ้เด็กบ้า....น้องชั้นมันก็ต้องการคนดูแลเหมือนกันนะเว่ย.....เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเห็นแก่ตัวรึไงวะ....."
ยูอิจิโมโห...ก็เพราะแน่ใจขึ้นมานิดๆว่ายาบุนี่แหละ....ตัวทำลายชีวิตชัดๆ
"ไม่เอา....ป๊ะป๋าไม่ไปนะ...ให้ลุงยูอิจิไปรับก็ได้นี่นา....ไหนป๊ะป๋าบอกจะพาผมไปเล่นเบสบอลไง....ป๊ะป๋าจะผิดสัญญาเหรอ"
"พี่ไม่ได้ผิดสัญญานะ...แต่พี่คาเมะเค้า......."
"ป๊ะป๋าใจร้ายที่สุดเลย....ป๊ะป๋าผิดสัญญา....ผมเกลียดคนอย่างป๊ะป๋าที่สุดในโลก!!!"
ยาบุวิ่งหนีขึ้นห้อง....จินจะตามก็ไม่ได้....เพราะต้องไปหาคาเมะ....ตัวเองก็ปล่อยคนสำคัญคนนั้นไปไม่ได้เหมือนกัน....
ตัดสินใจ....พูดออกไป......
"ยามาชิตะ....ผมฝากดูยาบุด้วยนะ...."
"อื้ม.....นายรีบไปเถอะ...เดี๋ยวทางนี้ชั้นจัดการเอง...."
"ฝากน้องชั้นด้วยนะไอ้จิน......."
ยูอิจิทิ้งท้าย....ก่อนที่จินจะวิ่งออกไป...และขับรถออกไปในที่สุด....
เหลือเพียงยูอิจิกับยามะพีที่ยืนเป็นกังวลอยู่ด้วยกัน....
"น่าสงสารคาเมะจังจังเลยนะ.....คงจะเครียดกับเรื่องของยาบุเอามากๆ"
ยามะพีพูด....ยูอิจิก็ได้แต่ยืนเฉย.....เพราะยังช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่
"ความจริงคาเมะจังเค้าไม่น่าเครียดขนาดนี้นี่นา....ถ้าเป็นอย่างนี้มันก็ต้องมีเรื่องร้ายแรงกว่านั้น.....แต่ว่าเรื่องอะไรล่ะ"
"จะเรื่องอะไรก็ช่าง.....แต่ถ้าน้องชั้นเป็นแบบนี้....ชั้นไม่ยอมแน่ๆ....เป็นเด็กชั้นก็ฆ่าได้ไม่เว้นเหมือนกัน"
"ยูจังใจเย็นๆสิ.....คิดให้ดีก่อนนะ"
"ชั้นบอกไว้เลยนะพีจัง...ไอ้เด็กเนี่ยะมันอยู่กับชั้นไม่ได้หรอก....ชั้นจะโทรหาลุงไอ้จิน....ให้มารับไอ้เด็กบ้านี่ไปดูแล....รู้ไว้ซะว่าชีวิตน้องชั้นไม่ใช่ของเล่นของมัน!!!"
ยูอิจิฉุนขาด....เดินหนีออกไปข้างนอก......สงบจิตสงบใจ
ตอนนี้ตัวกลางอย่างยามะพี.....ก็ได้แต่ถอนหายใจ.....ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

* * *

ที่จอดรถข้างป้ายรถเมล์.......
จุนโนะนั่งมองคาเมะที่นอนหลับ.....ไม่รู้สึกตัวอะไรซักอย่าง
ในบางครั้ง....ก็รู้สึกถึงน้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลลงมาจากตา....แต่พอหันมาอีกทีก็ไม่เห็น.....
คิดไปเองทุกที.......
"ก๊อกๆๆๆ"
เสียงเคาะกระจกรถเตือนให้รู้ว่า.....คนที่โทรตาม...มาถึงแล้ว
หันหลังไป.....พบกับผู้ชายร่างสูง.....หน้าตาออกลูกครึ่ง.....อยู่ข้างๆรถ....ลงไปทักทาย
"โทษครับ....คุณ........"
"ผมอาคานิชิ จิน"
"คุณนั่นเอง.....แฟนคุณนอนอยู่ในรถ.....เชิญครับ....."
จุนโนะเดินนำหน้าไปยังประตูรถอีกด้าน....
เปิดประตูให้.....ปล่อยจินให้อุ้มร่างเล็กๆนั้นขึ้นมา......
ใบหน้าขาวใส.....ซบลงกับแผงอกอุ่นๆ.....จุนโนะยืนมอง....ความหวังเหือดหายไปทุกทีๆ....
"ขอบคุณนะ.....ที่ช่วยดูแลเค้า...."
"ไม่เป็นไรครับ....ผมเต็มใจจะดูแลเค้า....."
จินมองแววตาของจุนโนะที่เอาแต่มองคาเมะอย่างเดียว....อารมณ์หึงมันเข้ามาอีกแล้ว
"มองอะไร....."
"เปล่าครับ.....เพียงแต่กำลังคิดว่า.....คาเมะเค้าน่าสงสาร....คุณน่ะควรจะแคร์จิตใจเค้ามากกว่านี้นะ.....ผมว่าจิตใจมันสั่งให้ร่างกายของเค้าแย่ลงไปทุกที"
"นายหมายความว่าไง...."
"ก็ไม่ได้หมายความว่าไงหรอกครับ.....ก็แค่เห็นใจเค้า....เรื่องราวทุกอย่างในบ้านน่ะ...ผมรู้หมด.....อยู่ที่บ้านเค้าคงไม่มีใครสินะครับ...ถึงได้มาระบายกับผม.....บางทีอาจจะมี....แต่ว่าคงพูดกับใครไม่ได้มากกว่า"
"นายพูดอะไรของนาย...."
"ไม่รู้สิ.....ผมก็พูดวิเคราะห์ตามที่ผมได้ยินมาจากปากของคาเมะ.....อีกอย่างนะ....กลับบ้านไปคุณก็ช่วยเปิดกระเป๋าของเค้าหน่อยว่ามีอะไรที่มันทำให้เค้าเป็นอย่างนี้....บอกได้คำเดียวถ้าคุณเห็น.....คุณจะรู้สึกแย่กว่าครั้งไหนๆที่คุณเคยเจอ.....ไปนะครับ"
จุนโนะเปิดประตูนั่งรถ....ขับออกไปต่อหน้าจิน.....ขับออกไปทั้งๆที่ทิ้งปริศนาให้จินสงสัย......
ผู้ชายคนนี้....มันทำให้คาเมะรู้สึกว่า....แผงอกที่ตัวเองซบ.....มันหมดความอบอุ่นรึไง
แต่คงจะสงสัยมากไปก็ไม่ได้.....อุ้มร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอด......ขึ้นรถ
ปรับเบาะให้พอดีกับร่างที่หลับไหล....มองเห็นใบหน้าที่เหนื่อยอ่อนได้อย่างชัดเจน.....
ใบหน้านั้นขาวซีด.....ปากก็ซีดจาง....เหมือนกับรอให้ริมฝีปากของฝ่ายตรงข้ามเติมสีชมพูหวานให้.....
รอคอยที่จะปรับความเข้าใจ.....รอมานาน.....ในที่สุดก็ได้โอกาส....คาเมะ...นายก็อยากจะคุยกับชั้นใช่มั้ย.....
"ชั้นจะพานายไปในที่ๆเราจะเข้าใจกัน.....นะ.....คาเมะ"
กระซิบที่ข้างหูเบาๆ.....จูบลงที่หน้าผากมน.....ก่อนจะขับรถออกไป......
จะไปในที่ๆเราจะเข้าใจกันได้.....แน่ใจว่าคงจะเป็นอย่างนั้น??

* * *

"พีจัง....ยาบุหลับรึยัง"
ยูอิจิเดินเข้ามาในห้อง.....เห็นยามะพีที่นั่งอยู่ข้างเตียง....มองยาบุที่หลับสนิท.....น้ำตายังไม่จางหาย
ร้องไห้ซะลั่นบ้าน.....กว่าจะกล่อมให้หลับได้.....แทบตาย
"หลับแล้วล่ะ...เหนื่อยเหมือนกันนะเลี้ยงเด็กเนี่ยะ....."
"นั่นสินะ.....เหนื่อยมากชั้นก็ไม่อยากเลี้ยงมันหรอก....."
"ยูจัง....หยุดพูดเลยนะ....เดี๋ยวยาบุตื่นขึ้นมาได้ยินก็แย่น่ะสิ"
"ได้ยินก็ดี....มันจะได้รู้ว่าไม่มีใครต้องการไอ้เด็กโรคจิตอย่างมัน"
"แล้วยูจังรู้ได้ไงว่าเด็กเค้าโรคจิต"
"ไม่รู้.....ลางสังหรณ์มันบอกนี่นา"
ยามะพีส่ายหัวเบื่อหน่าย....ยูอิจิดูเหมือนจะไม่ชอบหน้ายาบุหนักขึ้นทุกวัน.....
ถ้ายาบุทำร้ายคาเมะจริงๆ....ก็แย่ที่สุดในชีวิตเลยน่ะสิ
"เดี๋ยวชั้นลงไปข้างล่างนะ.....พีจังอยู่ข้างบนนี่ก็ได้...เดี๋ยวชั้นจะโทรไปหาเพื่อนเรื่องงานซักหน่อย...."
"โอเค....เดี๋ยวชั้นอยู่ข้างบนนะ.....ไม่ต้องเป็นห่วงยาบุหรอก"
"ไอ้เด็กนี่ชั้นไม่ห่วงมันหรอก....ห่วงนายยังจะดีซะกว่า"
พูดจบก็เดินออกไป.....ทันทีที่ละสายตาจากแฟนสุดที่รัก
จากที่บอกว่าจะโทรหาเพื่อน....กลายเป็น............
"ฮัลโหล....เอ่อ....ขอสายคุณลุงคิมครับ"
*ไม่ทราบว่าใครจะพูดด้วยครับ....*
"ยูอิจิ นากามารุจากญี่ปุ่น.....บอกท่านว่าผมต้องการคุยด้วยด่วนเลย"
*ซักครู่ครับ*
เด็กรับใช้ยื่นโทรศัพท์ให้กับคุณลุงร่างอ้วนฉุ....ที่กำลังนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่นอกชาน....สงสัยกับเสียงที่ผ่านมาจากทางญี่ปุ่น
"หวัดดีครับ...คุณลุงคิมรึเปล่า"
*ใช่ๆๆๆๆ....นั่นใคร....ยูอิจิคุงหลานนากามารุซังใช่มั้ย*
"ใช่ครับ.....ผมมีเรื่องอยากจะให้คุณลุงช่วยผมหน่อย"
*มีอะไร.....ไอ้จินมันไปทำเรื่องอะไรไว้อีกล่ะ....*
"ไม่ใช่ไอ้จินครับ....แต่เป็นหลานคุณลุงอีกคนมากกว่า"
*หลานชั้น....ใครกัน*
คุณลุงหยุดจิบกาแฟ....วางหนังสือพิมพ์....หน้าเครียด
"ก็ยาบุไงครับ....หลานอายุ5ขวบของคุณลุง"
*ยาบุเหรอ....ใครกันชั้นไม่เห็นรู้จัก*
"คุณลุงไม่รู้จักได้ไงครับ.....อย่าบอกนะว่ายาบุไม่ใช่หลานคุณลุง....คนที่เป็นลูกของเมียใหม่พ่อไอ้จินไงครับ....คือผมหมายถึงน้องชายต่างแม่ของไอ้จินที่อยู่สิงคโปร์น่ะครับ"
*อ๋อ....จำได้แล้วๆ.....วูจิน....คิมวูจิน....อ้าว.....เค้าอยู่กับเธอเหรอ......เป็นไปได้ยังไง*
ความลับที่ยูอิจิรู้อีกอย่าง....ก็คือชื่อของยาบุ....ชื่อคล้ายพี่มันจริงๆ.....วูจิน.....ยองจิน....ครอบครัวนี้มันตระกูลจินจริงๆ
"คืองี้ครับ....ผมจะเล่าให้ฟัง....ก็แม่ของเค้า............"
ยูอิจิเล่าตั้งแต่ที่ยาบุมา...จนกระทั่งวันล่าสุดที่ยาบุอยู่....เล่าด้วยความรู้สึกที่มันเหลืออดจริงๆ
คุณลุงนั่งฟัง....เข้าใจในทันที....เหมือนกับรู้นิสัยของยาบุยังไงยังงั้น
*ชั้นรู้....ชั้นเข้าใจ....ก็จินมันหน้าเหมือนพ่อมัน.....แล้ววูจินก็รักพ่อมันมาก.....ไม่แปลกหรอกที่วูจินมันจะหวงไอ้จินไปด้วย*
"แต่นี่มันแรงไปนะครับ....น้องผมมันแย่มากแล้ว.....มันแย่ลงไปทุกที...ผมทนไม่ได้ที่เห็นน้องผมเป็นอย่างนี้.....คุณลุงเข้าใจผมมั้ยครับ"
*ชั้นเข้าใจ...แล้วจะให้ชั้นทำยังไงล่ะ.....ไอ้จินกับนู๋คนนั้นถึงจะมีความสุข.....*
ยูอิจิได้ยินคำพูดที่เปิดช่องทาง....โอกาสที่จะพูดมาถึงแล้ว........
คำพูดนั้น....จะเป็นคำพูดที่อาจจะทำให้หลายๆชีวิตมีความสุขบ้างก็ได้.......พูดออกมาเลย....ยูอิจิ
"ผมอยากให้.....คุณลุงคิม.......มารับเด็กคนนี้ไปดูแลที่เกาหลี......คุณลุงจะว่าไงครับ"

* * *