*~* Misunderstand *~*

*เอาอย่างนั้นเหรอ.....แน่ใจแล้วนะ.....ถ้าเด็กมันไม่ยอมล่ะ*
"เค้าต้องยอมสิครับ.....เพราะผมทนไม่ไหวแล้ว....ทำไงก็ได้ให้เด็กคนนี้ออกไปจากชีวิตของน้องผมซะที....ได้โปรดเถอะครับ"
คุณลุงถอนหายใจเฮือกใหญ่...นั่งอยู่ดีๆก็มีเรื่องมาให้ปวดหัวอีก
ถ้างั้นคงจะต้องทำตามที่ขอร้องไว้แล้วล่ะ....
*เอางั้นก็ได้....แต่มีข้อแม้นะ*
"ข้อแม้อะไรครับ....บอกมาได้เลยผมไม่เกี่ยง"
*ชั้นจะไปรับวูจิน....หลังจากเดือนนี้ไปแล้ว....จะได้มั้ย*
"ได้ครับ...ผมรอได้....ขออย่านานก็พอ"
*โอเค.....แล้วนี่ป้าของยูอิจิคุงไปไหนซะล่ะ...*
"ท่านไปเที่ยวกับสมาคมน่ะครับ.....คงจะกลับเอาอาทิตย์หน้า..."
*งั้นเหรอ.....โอเค.....ชั้นวางก่อนล่ะนะ...จะไปทำงานต่อแล้ว.....วางใจได้.....เดี๋ยวชั้นจะไปรับวูจินด้วยตัวของชั้นเอง.....ขอโทษที่ทำให้ครอบครัวยูอิจิคุงลำบากนะ*
"ครับผม.....ขอบคุณมากครับ....หวัดดีครับ"
วางสายโทรศัพท์.....ความหวังที่มีแสงสว่างเรืองๆกำลังรออยู่ที่ปลายทาง...คาเมะกำลังจะได้กลายเป็นคนเดิม....คนที่ยิ้มเก่งคนนั้นกำลังจะกลับมา....
รอยยิ้มที่พี่ชายคนนี้อยากจะเห็นที่สุด......
"อีกไม่นานแล้วสินะ....เด็กอย่างนาย....ชั้นไม่ให้อยู่ทำลายชีวิตชั้นหรอก....คอยดู"
..........................................
.....................
......
....
...............
......
..
ริมทะเล.....ที่ตรงนั้น.....
ร่างของคาเมะ.....ขยับเบาๆอยู่บนเบาะนุ่มๆของรถเต่าสีส้ม......
เปลือกตาที่ปิดมาร่วมสองชั่วโมงกว่าๆ.....ค่อยๆเปิดออก
สงสัย.....ว่าตัวเองมาอยู่ในที่นี่แบบนี้ได้ไง
ทั้งๆที่เมื่อไม่นาน...ก็ยังนั่งร้องไห้อยู่ที่ป้ายรถเมล์.....หลังจากนั้น....ก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
"ที่นี่......ที่ไหน..............??"
ลุกขึ้นมาช้าๆ...จับหัวที่ยังรู้สึกเบลอเอาไว้....พยายามสลัดให้ภาพมัวมันชัดเจนขึ้น....
มองออกไปนอกรถ....พบกับร่างของคนๆนึงที่ยืนอยู่......ใครกัน?
บุหรี่ในมือส่งควันสีขาวลอยไปตามลม.....คีบขึ้นมาสูบอย่างใจเย็น.....ควันสีขาวถูกส่งลอยออกมาจากจมูกและผ่านริมฝีปากหนานุ่มนั้นบางๆ
สงสัยว่านั่นใครกัน.....คล้ายๆกับจิน........
เดินลงมาจากรถ....พยุงตัว.....เกาะรถเอาไว้แน่น....กลัวจะล้มลงไปอีก....
ค่อยๆเดินมายืนข้างๆ....มองใบหน้าคนๆนั้นให้ชัด....เพียงแค่นั้น.....
ตกใจ...อึ้ง....เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน....จินจริงๆด้วย
"จะ....จิน.....นาย......"
จินค่อยๆหันมามอง.....โยนก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้น...ขยี้ด้วยเท้าข้างนึง
กลิ่นมันยังไม่จางเลย
"ตื่นแล้วเหรอ....หายดีรึยัง"
มือใหญ่เอื้อมไปจับใบหน้าขาวเนียนนั้น....แต่ทว่า....กลับเบี่ยงตัวหนีซะงั้น
"ใครให้นายทำแบบนี้.......จิน"
"ชั้นทำอะไร.....ชั้นยังไม่เห็นได้ทำอะไรเลย"
"ก็บุหรี่......นายสูบมันทำไม....ชั้นไม่ชอบนะ....ไม่ชอบให้นายสูบ....ตอนม.ปลายชั้นไม่เห็นนายสูบเลยนี่นา.....ใครสอน....ห๊าาาา!!!"
"ใครจะสอน.....ก็ชั้นเป็นอย่างนี้ของชั้นตั้งแต่อยู่ที่เกาหลีแล้ว"
"ไม่จริง....ก็ที่อยู่ๆกันมาชั้นไม่เห็นนายเคยสูบให้เห็นเลย"
"ใครจะโง่สูบให้พวกนายเห็นในบ้าน....ทำอย่างนั้นก็โดนไอ้ยูไล่ตีกบาลน่ะสิ.....ชั้นน่ะแอบทุกทีไม่รู้เลยรึไง"
"จะยังไงก็ช่าง....ชั้นจะไม่ให้นายสูบอีกแล้ว....ซองบุหรี่อยู่ไหน....เอาออกมา...."
จินมองหน้าคาเมะที่เครียดจัด...คิ้วติดกันแน่น.....มองทั้งๆที่มือก็หยิบซองบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อแจ๊กเก็ตสีดำ
ส่งให้....เพียงแค่วางบนมือของคาเมะเท่านั้น
ร่างบางก็ขว้างทิ้งลงทะเลไปเลย............
"จำเอาไว้....ชั้นไม่ชอบ....อย่าให้ชั้นเห็น.....แล้วก็ห้ามซื้ออีก"
ความรู้สึกของจิน....จากใบหน้าที่ยังอึ้ง....ตอนนี้กลายเป็น....อมยิ้มนิดๆ
มือใหญ่ค่อยๆเอื้อมไป....ลูบเส้นผมสีน้ำตาลบางเบาอย่างรักใคร่....และอ่อนโยนกว่าใครๆ
"นายก็ยังห่วงชั้นไม่ใช่เหรอ.....นายยังรู้สึกดีกับชั้นอยู่....."
"หมายความว่าไง"
"ก็หมายความว่า....นายยังรักชั้น....."
พูดบ้าอะไร.....ชั้นไม่พูดด้วยแล้ว...."
พยายามจะเดินหนี....แต่จินกลับคว้าตัวเอาไว้...กอดแบบไม่ปล่อยไปไหน
ดิ้นนิดๆ....แต่ในที่สุดก็ยอมแต่โดยดี
ร่างสูงสวมกอดจากทางด้านหลัง....แก้มแนบแก้ม....รู้สึกถึงแผ่นหลังที่สัมผัสกับแผงอกของจิน
อบอุ่นจนอยากจะร้องไห้....อยากจะยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าที่อยู่ใกล้ๆ....อยู่ข้างๆ....ลมหายใจที่รินรดแก้มใส....รู้สึกถึงความรักที่มีอยู่จริง
"บอกชั้นหน่อยได้มั้ยคาเมะ.....ทำไมนายต้องทำท่าอย่างนั้นกับชั้น"
"ชั้น....ชั้น....ชั้นบอกไม่ได้...."
"ทำไม....ทำไมนายถึงบอกไม่ได้....ชั้นรู้นายไม่อยากทำแบบนั้น.....เราลองมาพูดกันดีๆนะ....ได้มั้ย?"
คำพูดของจินที่อยู่ข้างหู....มันกระตุ้นให้คำพูดที่เก็บไว้มานาน...ออกมามากขึ้นๆ.....แต่ยังไงก็ต้องเก็บมันเอาไว้....ถ้าพูดออกมา....ชีวิตของเด็กคนนั้นก็ต้องเสียไปอย่างสูญเปล่า
มันจะน่าเสียใจมากถ้าคนที่เริ่ม....เป็นคาเมะ
"จิน....."
เรียกด้วยเสียงแผ่วเบา....จินยังคงขานรับด้วยความรู้สึกดีๆ
"เรียกชั้นมีอะไรรึเปล่า....อยู่ใกล้นายขนาดนี้แล้ว....พูดเลยสิ"
"ระหว่างชั้นกับยาบุนายรักใครมากกว่ากัน"
คำพูดที่ไม่อยากจะพูด...แต่ก็ดันหลุดออกมาจนได้....จินนิ่งไปซักพัก.....คำถามที่ตอบยากที่สุดในชีวิต....ทำไมต้องออกมาจากปากของคาเมะด้วย
"นายตอบไม่ได้ใช่มั้ย"
"ไม่ใช่....ชั้น....ชั้นรัก..นาย.....เท่า......"
"อย่าบอกว่าเท่ากันสิ...ชั้นถามว่ารักใครมากกว่ากัน...นายตอบได้มั้ย....."
ถามอีก....จินก็ไม่พูดอีก.....แค่นั้นก็มั่นใจแล้ว...ว่าจิน....เลือกไม่ได้
"เห็นมั้ย...นายก็เลือกไม่ถูกอยู่ดี.....นายตอบไม่ได้.....ก็เหมือนกับชั้น....ที่บอกนายไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องหนีหน้านาย....ทำไมถึงไม่พูดกับนาย"
แกะมือของจิน...พาตัวเองเดินไปที่ข้างรถ....ไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว.......
"เพราะไอ้คนที่อยู่กับนายเมื่อกี๊นี้รึเปล่า...ที่ทำให้นายเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้....ใช่มั้ย"
"คนเมื่อกี๊.....นายหมายถึงรุ่นพี่น่ะเหรอ....รุ่นพี่จุนโนะ....อย่างนั้นใช่มั้ย"
"ใช่.....แน่นอน....สนิทกับเค้ามากสินะ.....รักเค้ามากสินะ....อยากอยู่กับเค้ามากสินะ!!!"
"นายหยุดพูดได้มั้ยจิน...มันไม่ใช่อย่างนั้นเลยนะ....นายไม่รู้อะไรอย่าพูดเลยดีกว่า...."
"ชั้นไม่รู้แล้วชั้นพูดไม่ได้งั้นสิ.....อยู่เป็นไอ้โง่ให้นายหลอกได้ทุกวี่ทุกวัน.....เป็นหมาที่พอได้มานานๆหน่อยก็ขว้างทิ้ง.....อย่างนั้นใช่มั้ย!!!"
"ไม่ใช่....มันไม่ใช่อย่างนั้น!!!"
"แล้วมันเพราะอะไรล่ะ....ถามทีไรนายก็พูดอยู่คำเดียวว่าบอกไม่ได้....นายเป็นบ้าอะไร....สมองนายมันกระทบกระเทือนส่วนไหน....ถึงได้เลอะเลือนจนจำไม่ได้ว่าชั้นน่ะ.....เคยเป็นแฟนนาย....เคยเป็นคนที่นอนกับนาย.....เป็นคนที่นายอยากจะอยู่ด้วย....!!!"
"อย่าพูดคำว่าเคยได้มั้ย....นายไม่ใช่อย่างนั้นนะ...."
"ปากนายก็เอาแต่พูดนั่นแหละว่าไม่ใช่ๆ......แล้วพอชั้นถามว่าเป็นเพราะอะไรนายกลับบอกไม่ได้.....อะไรมันบังตา.....ไอ้รุ่นพี่คนนั้นมันบังคับนายรึไงถึงได้พูดอะไรไม่ได้เลย.....ห๊า!!!"
"ไม่.....ชั้นเพียงแต่ตกอยู่ในคำสัญญาบ้าบอนั่น....ก็เท่านั้น....!!"
พลั้งปากพูดออกมาเป็นครั้งที่สอง....จินรีบเดินเข้ามาหา.....จับตัวเขย่าจนร่างเล็กๆสั่นตามไปด้วย
"คำสัญญาอะไร.....นายบอกชั้นมา....บอกมาสิ!!"
"ไม่มี....ไม่มีทั้งนั้น"
"มันจะไม่มีได้ยังไง....ก็เมื่อกี๊นายพูดเองว่าคำสัญญา..นายสัญญากับใครไว้บอกชั้นสิ"
"ชั้นบอกว่าไม่มีไงล่ะ....ปล่อยนะชั้นเจ็บ!!!"
"นายพูดอะไรกับยาบุ...บอกชั้นมา...!!"
ในที่สุดก็โยงเข้าตัวต้นเรื่อง....จินกำลังจะรู้ความจริง....คาเมะอยากจะพูด....แต่ถ้าเรื่องมันแดง.....มีสิทธิจะกระทบถึงโรคหัวใจที่ยาบุเป็นอยู่ก็ได้.....
ต้องเก็บเงียบไปถึงเมื่อไรกัน
น้ำตา....จะไหลลงมาทำไมตอนนี้.......
"ขอโทษ......ชั้นบอกนายไม่ได้....ชั้นพูดอะไรไม่ได้.....เราแยกกันซักพักเถอะนะจิน.....ให้อะไรมันดีขึ้นกว่านี้เมื่อนั้นเราจะมาเจอกันใหม่....ดีมั้ย"
"ใครจะทำตามนาย.....นายคิดว่าชั้นยอมรับอะไรง่ายๆเหรอ......พูดคำเดียวชั้นจะเชื่อเหรอ....ฝันไปเถอะ...คนอย่างชั้นมันไม่ใช่อย่างที่นายคิดเสมอไป...รู้ไว้ซะ!!"
ทันใด....มือใหญ่.....คว้าข้อมือของร่างบาง.....เหวี่ยงตัวลงนั่งที่เบาะข้างหน้า...ปิดประตูใส่.....จนร่างบางตกใจกลัว
เดินมานั่งที่นั่งคนขับ.....ล็อกประตูทั้ง4ประตู.....
หันตัว.....หยิบกระเป๋าของคาเมะขึ้นมา....เปิดดูข้างใน
"จิน.....นายจะทำอะไร....นั่นกระเป๋าชั้นนะ...."
"เป็นแฟนกันจะเปิดกระเป๋าดูบ้างไม่ได้เลยรึไง....ไอ้รุ่นพี่ของนายมันบอกว่าของที่อยู่ในนี้มันทำให้นายเป็นลมลงไป....กินยาอะไรลงไปล่ะ....รึว่ายาเสน่ห์....กินเกินขนาดรึไงถึงได้ล้มลงไปซะขนาดนั้น"
คาเมะร้อนรน......กลัวจินจะเห็นบางอย่าง....ของที่อยู่ในนั้น....จินเห็นเมื่อไร....คาเมะโดนแน่ๆ....
แล้วมันก็เป็นจริง....มือของจินหยิบกระปุกยาออกมา....ไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร.....แต่พอดูที่ฉลาก.....กระปุกยาอันนั้นแทบจะขว้างทิ้งลงพื้น
"นี่มันยานอนหลับนี่....นายกินมันมากมายขนาดนี้เลยเหรอคาเมะ.....ที่หน้านายซีดๆลงไปเพราะไอ้ยาพวกนี้ใช่มั้ย...."
"ขอโทษ....ชั้น....แค่เครียดนิดหน่อย"
"นิดหน่อยบ้าอะไร...นี่มันเกือบจะหมดกระปุกแล้วนะ....จะหลับให้มันตายไปเลยรึไง...."
"นายจะมายุ่งอะไรกับชั้นล่ะ....เห็นรึยังว่าชั้นเป็นยังไง....บอกให้แยกกันซักพักนายเคยเชื่อชั้นบ้างมั้ย"
"ไม่เชื่อเว่ย......ชั้นไม่มีทางเชื่อคนอย่างนายหรอกรู้ไว้ซะด้วย.....ไม่มีใครแยกไปไหนทั้งนั้น.....วันนี้นายต้องอยู่กับชั้น!!"
จบประโยค....จินหยิบบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมา.....
คาเมะแทบช็อก..ก็สิ่งนั้น.....มันเป็นกุญแจมือ....ที่ไม่รู้ว่าจินเอามาจากไหน.....ตั้งแต่เมื่อไร
ก็ตอนที่คาเมะหลับ....จินก็แวะซื้อ....เอามาใช้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ
ที่แน่ๆตอนนี้.....กุญแจมือ....มันล็อกเข้าที่ข้อมือเล็กๆข้างขวานั้นแล้ว.....แน่นหนา....แถมตอนนี้ยังไม่รู้ว่าลูกกุญแจที่ใช้ไขมันอยู่ไหน
กุญแจอีกด้าน....ก็ยึดอยู่ที่ข้อมือของจิน.....สรุปคือตอนนี้.....
จินกับคาเมะตัวติดกันสมใจ.....
ถ้ากลับบ้านไปแล้วยาบุเห็นจะเป็นยังไง.....เค้าไม่โดนมากกว่านี้เหรอ?
"นายทำบ้าอะไร......ชั้นไม่ชอบ....แก้ล็อกเดี๋ยวนี้นะ....."
"กุญแจมันหาย....ดีซะอีก.....นายจะได้มาอยู่กับชั้น......บอกแล้วว่าชั้นไม่มีทางแยกกับนาย....แล้วก็ไม่ให้นายไปหาไอ้รุ่นพี่บ้าบอนั่นอีกแล้ว....จำเอาไว้"
ไม่นะจิน.....ปล่อยชั้นเถอะชั้นเจ็บ....."
จินไม่ฟังเสียง....ติดเครื่องรถ....ขับออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว....
ข้อมือของร่างบางแดงแจ๋....เพราะรอยที่ล็อกจนแน่น....
จินไม่ยอม......พูดยังไงก็ไม่ยอม.....จะทำไงดี....ยาบุแย่แน่ๆ.....
นายเคยห่วงตัวเองบ้างมั้ยนะคาเมะ?

* * *

ที่บ้าน.....
"ปล่อยเถอะจิน.....มันเจ็บ"
ไม่พูดอะไรออกมาซักคำ.....จินทำเพียงแค่เปิดประตู....ลากตัวคาเมะลงมาอย่างทุลักทุเล.....มือเล็กโดนกระชากด้วยมือใหญ่ของจิน.....กำแน่นจนรู้สึกเจ็บ...จินเดินเข้าบ้าน...เดินเร็วจนร่างที่ตามอยู่แทบจะล้มอยู่แล้ว
"แกร๊ก!!"
เสียงประตูเปิด.....ยูอิจิกับยามะพีที่นั่งรออยู่ที่โซฟา....หันมามองเป็นตาเดียว......ยูอิจิเห็นคาเมะที่โดนจินกระชากแค่นั้น....โกรธจนแทบจะคลั่งตาย
ใบหน้าของคาเมะ...ขาวซีดเพราะอ่อนแรงจากอาการเป็นลม...ยังไม่หายดีก็ยังโดนจินลากมาอีก
"ทำไมคาเมะมันเป็นแบบนี้วะไอ้จิน!!"
"อย่าเพิ่งยุ่งได้มั้ยวะ....แล้วชั้นขอบอกในที่นี้เอาไว้เลย....หลังจากนี้ใครห้ามขึ้นไปรบกวนชั้นข้างบน....บนห้องนั้น!!!"
"ไหนแกบอกว่าจะไปรับมันแล้วปรับความเข้าใจกับมันไง.....แล้วนี่มันปรับประเภทไหนวะ"
"ชั้นบอกว่าไม่ต้องยุ่งไง.....รู้เรื่องมั้ยไอ้ยู!!!"
"พี่ยู....ช่วยชั้นด้วย.....!!"
เสียงเรียกร้องจากคาเมะ....มันทำเอาพี่ชายคนนี้แทบจะบ้าตาย....ตั้งแต่เล็กจนโต....ไม่เคยทำอะไรรุนแรงกับผิวสวยๆของน้องเลย....แม้แต่คนอื่นก็แตะไม่ได้....
แต่พอจินเข้ามา.....คาเมะดูช้ำไปเยอะ
ยูอิจิมองเห็นน้ำใสๆเอ่ออยู่ที่ดวงตาคู่สวยของคาเมะ......รู้ว่ากลัวจินมากแค่ไหน....แต่ไอ้อารมณ์แบบนี้....เป็นใครก็คงจะห้ามจินไม่ได้
"จินคุง...ปล่อยคาเมะเค้าเถอะ....ไปล็อกเค้าอย่างนั้นมันน่าสงสารนะ"
ยามะพีช่วยเสริม....แต่ก็โดนจินพูดประโยคที่น่าสงสารยิ่งกว่า.....
"แล้วชั้นล่ะยามาชิตะ.....ชั้นโดนเค้าทิ้งให้อยู่คนเดียวมานานมากเท่าไหร่แล้ว....ชั้นเจ็บกว่าไอ้การถูกล็อกนี่มากขนาดไหนมีใครเข้าใจชั้นบ้างมั้ย.....ชั้นมันไม่น่าสงสารรึไง....ใครก็ได้ตอบแทนคาเมะเค้าหน่อย....ถึงชั้นถามเค้าเค้าก็ไม่มีทางที่จะพูดคำว่าสงสารออกมาหรอก!!"
"เรื่องนั้นชั้นรู้นะจินคุง....แต่นายปล่อยเค้าเถอะ.....เอากุญแจไปล็อกมือเค้าอย่างนั้น....มันเจ็บน่าดูเลยนะ....ถ้าไม่เห็นใจเค้านายก็เห็นใจยูจังหน่อยเถอะ....เค้าห่วงน้องเค้ามากขนาดไหนรักมากขนาดไหนนายก็รู้นี่นา"
จบคำพูดที่ยามะพีพูด....เสียงร้องไห้จากคาเมะกลบความเงียบ.....จินมองดูหน้าของยูอิจิที่จ้องจนตาแข็ง....แทบจะฆ่าจินตายตรงนั้น.....
"ชั้นขอโทษยูอิจิ....เสร็จจากนี้แกจะฆ่าชั้นก็ได้....."
พูดจบ.....ลากคาเมะขึ้นไปต่อ....คาเมะพยายามรั้งตัวไม่เดินตามแต่ก็สู้แรงจินไม่ได้....ข้อมือแดงไปหมด....แต่ก็ยังน้อยกว่าจิน....เพราะรายนั้นทั้งกระชากทั้งดึง....จนข้อมือเลือดซิบไปแล้ว.....
ยูอิจิ....พยายามจะตามไปห้ามอีกครั้ง.....แต่.....รั้งจินไว้ไม่ได้....
เปิดประตู.....ห้องของคาเมะ.....ลากเข้าไปในนั้น....แต่ยังไม่ทันที่จะเดินพ้นประตู....ก็ได้ยินเสียงๆนึงดังมาจากห้องตรงข้าม......
"พี่คาเมะ!!!"
ยาบุ....ตื่นขึ้นมา.....พบกับภาพที่ไม่ต้องการจะเห็น.....
เรื่องที่คาเมะคิดไว้....มันเป็นจริง.....คาดว่าต่อแต่นี้.....ทุกคนจะได้ยินความจริงที่ทำให้คาเมะเปลี่ยนไป....ทำให้จินเจ็บมากมาย....
ยูอิจิกับยามะพียืนอยู่คู่กันที่หัวบันได...สักขีพยาน....มีพร้อมแล้ว.....
"ยาบุ.....คือพี่........."
"พี่คาเมะไม่ต้องพูดอะไรเลย.....พี่คาเมะผิดสัญญา....พี่คาเมะไม่รักษาสัญญา....."
จินงงกับคนสองคนที่ยืนเถียงกัน....เถียงในสิ่งที่เค้าไม่รู้เรื่อง
"พี่ทำแล้วนะ....แต่ป๊ะป๋าของยาบุเค้า........"
"พี่ไม่ต้องมาโทษป๊ะป๋าผม......ผมไม่ฟังพี่แล้ว...."
"แต่ว่ายาบุ....พี่อธิบายได้นะ...."
"ผมบอกว่าผมไม่ฟังไง......บอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามยุ่งกะป๊ะป๋าผมอีก!!"
เพียงแค่ประโยคเดียวที่เด็กน้อยได้พูดออกมา.....
สิ่งที่จินไม่เชื่อตลอดมามันก็ใช่....ในที่สุดสิ่งที่ยูอิจิสงสัยและเคยพูด....มันก็เป็นจริงทุกอย่าง
ยาบุ.....เป็นคนสั่งคาเมะ...แต่ทำไมเพียงแค่นี้คาเมะต้องเชื่อแล้วถึงกับสัญญาด้วยล่ะ....
แน่นอน.....จินยังไม่รู้ว่าคำสัญญานั้น....มันขึ้นอยู่กับโรคหัวใจของยาบุด้วย
"พี่ทำแล้วไง....แต่ว่า....แต่ว่า........."
"ไม่ต้องมาแต่กับผม....ผมไม่อยากฟังพี่แล้ว....พี่เชื่อไม่ได้.....ผู้ใหญ่อย่างพี่เชื่อไม่ได้เลย!!!"
"พวกแก.....หยุดเดี๋ยวนี้!!"
ยูอิจิปราบทุกเสียงให้เงียบลง.....โกรธยาบุที่สุดของชีวิต
"ตกลงว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับน้องชั้น...เป็นฝีมือแกใช่มั้ยไอ้เด็กเวร.....แล้วแกอีกล่ะคาเมะ.....ทำไมแกถึงเชื่อเด็กง่ายขนาดนี้วะ....นี่แกโง่กว่าเด็กตั้งแต่เมื่อไร"
"ชั้นมีเหตุผลที่จะต้องทำตามเค้านะพี่ยู"
"เหตุผลอะไรคาเมะ....."
จินแทรกขึ้นมาระหว่างการสนทนาของพี่น้อง.....อยากฟังเหตุผลที่คาเมะต้องทำแบบนั้น.....
เหตุผลมันคือยาบุอยากอยู่ใกล้จิน....ไม่ต้องการให้จินรักใครมากกว่า....อยากให้จินดูแลยาบุที่เป็นโรคหัวใจ...โรคที่จินไม่รู้ว่ายาบุเป็น
แต่ว่าบอกไม่ได้.....ปากมันติดกาวเอาไว้.....ถ้าบอกไปจินได้ส่งยาบุไปอยู่กับญาติผู้ใหญ่ซักคนแน่ๆ...และแน่นอนว่าญาติคนนั้นก็มีลุงคิมอยู่ด้วย....ซึ่งสิ่งนั้นรู้อยู่ว่ายาบุไม่ต้องการ....ถ้าขัดใจรึว่าสะเทือนใจขึ้นมา....โรคหัวใจ.....มีสิทธิ์ที่จะออกอาการให้ทุกคนได้เห็น....เมื่อนั้น.....คนที่จะโดนมองมากที่สุดจะเป็นคาเมะ....มองว่าทำไมถึงไม่บอกเรื่องโรคของยาบุให้รู้
และสำหรับเรื่องย้าย....ใครเลยจะรู้...ว่ายูอิจิจะทำให้สิ่งที่คาเมะคาดไว้.....เป็นจริงภายในไม่กี่วันนี้แล้ว
"เพราะไอ้ผู้ชายคนที่เพิ่งจากมารึเปล่า....ที่เป็นเหตุผลของนาย"
"ไม่ใช่ซะหน่อย.....จินอย่าพูดแบบนี้สิ...."
"เหตุผลที่นายทำกับชั้นแบบนี้.....มันคือรุ่นพี่ของนายคนนั้นเหรอ.....บอกชั้นมาสิคาเมะ.....ชั้นรับฟังได้"
"เค้าไม่เกี่ยวเลยนะจิน....ชั้นมีเหตุผลอื่น.....แต่ชั้นบอกไม่ได้"
"เหตุผลอื่นของนายคืออะไร......ที่นายยอมทำตามยาบุง่ายๆอย่างนี้....เพราะว่ามีคนอื่นนอกจากชั้นมากกว่า...."
"ชั้นมีเหตุผลที่ดีกว่า....ไม่ใช่รุ่นพี่จุนโนะอย่างที่นายเข้าใจหรอกนะ.....ฟังชั้นก่อนสิ....ก็ยาบุเค้า........"
"พี่คาเมะ!!!"
เสียงของยาบุกำชับหนักแน่น....พร้อมด้วยสายตาที่อาฆาตหนัก....คาเมะพูดมากไม่ได้.....ห่วงชีวิตคนอื่นไม่เข้าเรื่อง
จินเย็นลงแล้ว....แต่ไอ้ความเย็นนั้น.....มันทำให้คาเมะรู้สึกกลัว....สั่นไปทั้งตัว...
"ยูอิจิ.....ชั้นขอโทษที่ทำกับน้องแกแบบนี้.....ทำอะไรแย่ๆ.....ทำไปโดยที่ไม่รู้ว่าเค้ารู้สึกเบื่อชั้นมากแค่ไหน....."
"อะ....ไอ้จิน.....ช่าง...ช่างมันเถอะ"
คาเมะมองหน้าพี่ชายที่ดูจะผิดหวังในตัวน้องคนนี้มากมาย....คาเมะกลายเป็นคนที่ผิดเต็มๆไปแล้ว....ผิดโดยไม่รู้ตัว
สมใจยาบุแล้วทีนี้.....ตอนแรกนึกว่ายาบุจะแย่.....แต่กลับไปกลับมา....ทำไมถึงได้เข้าตัวคาเมะได้
"อยู่กันมานานมากแล้ว....ชั้นว่านายคงจะเบื่อเอามากๆ.....ขอโทษนะคาเมะ.....ชั้นมันไม่อ่อนโยนเหมือนใคร....ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ....นิสัยก้าวร้าว....ชอบตีชอบต่อย.....ไม่เคยนึกถึงใจนายว่านายเองก็ไม่ชอบพฤติกรรมห่ามๆของชั้น"
"ไม่จริงนะ.....จิน....รอชั้นได้มั้ย.....ถึงเวลาแล้วชั้นจะบอกเหตุผลที่สมควรบอกให้นายฟัง.....ตอนนี้นายอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ....ชั้นกับรุ่นพี่ก็แค่คนรู้จัก......เท่านั้นเอง"
"แต่ก็สนิทกันมาก....จนเอาเรื่องในบ้านไปพูดกับเค้า....ระบายทุกสิ่งทุกอย่างให้เค้าฟัง.....อย่าพูดอีกเลยคาเมะ....ชั้นรู้หมดแล้ว....รุ่นพี่ของนายบอกชั้นเรื่องที่นายเอาเรื่องของเราไประบายให้ฟัง.....เค้าก็ดูจะรักนายมากเหมือนกันนะ....ชั้นพร้อมแล้วล่ะ.....พร้อมที่จะไม่มีนาย"
น้ำตาไหลลงมาจนหยุดไม่อยู่....ยูอิจิกับยามะพี....มองแล้วก็เซื่องซึมไปเหมือนกัน....โดยเฉพาะยูอิจิ.....ที่ดูจะไม่เชื่อใจในตัวของน้องคนนี้อีกต่อไปแล้ว
ยาบุมองดู....ไม่แสดงอาการอะไรออกมา....เงียบ.....คงจะกำลังคิดว่า.....
ชั้นจะชนะในไม่ช้า......
จินหยิบลูกกุญแจที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา....คาเมะมองดูสิ่งที่จินจะทำด้วยน้ำตา....ลูกกุญแจทำหน้าที่ไขกุญแจมือนั้นอย่างช้าๆ......
"แกร๊ก!"
เสียงของกุญแจมือที่ปลดพันธนาการ.....เป็นสัญญาณที่จะทำให้คนสองคนที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา......ต้องตัดขาดลง.....เหลือเพียงแต่ความทรงจำที่เคยมี....ความสัมพันธ์....มันหายไปกับเสียงของกุญแจที่คลายออกนั้นไปแล้ว
จินจับข้อมือเล็กๆ...ปล่อยลงอย่างเป็นอิสระ....คาเมะเหมือนโดนตรึงเอาไว้ด้วยเชือก....จะก้าวขา...จะขยับทำอะไรก็ไม่ได้เลย
ใบหน้าของจิน....เฉยชา...แต่สายตา.....มันมีคำว่าเจ็บปวดอยู่เต็มไปหมด
"มีความสุขกับเค้าคนนั้นให้มากๆนะ....ผู้ชายคนนั้น......เค้าบอกว่านายรักชั้นมาก.....แต่มาถึงตอนนี้ชั้นก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เค้าพูด....มันเป็นเพียงแค่สิ่งที่เค้าฝืนใจ....รึไม่นายก็อาจจะฝืนใจซะเอง...ขอโทษที่ตลอดเวลา....ชั้นทำให้นายรู้สึกเหมือนตกอยู่ในนรก....นายอยากแยกกับชั้น....ชั้นก็จะทำให้......นานเท่าไรก็ได้...."
คาเมะพูดอะไรไม่ออก......จินเดินผ่านหน้าไปหายาบุ....กลับมามองที่คาเมะอีกครั้ง....พร้อมกับประโยคที่รู้สึกแย่อย่างสุดๆ
"ต่อไปนี้....ชีวิตนายเป็นของนาย....ไม่ใช่ของชั้น.....แต่จำไว้นะ......ว่าชีวิตชั้น.....จะอยู่เพื่อนาย"
จูงมือของยาบุเดินลงไปข้างล่าง.....แหวกร่างสองร่างที่ยังคงยืนอึ้งอยู่........
คาเมะมองหน้าของยูอิจิไล่มาที่ยามะพี....สายตาของยูอิจิดูจะไม่ไว้ใจคาเมะอีกแล้ว
"พี่ยู....."
"พอเถอะคาเมะ.....พี่เข้าใจแกแล้ว....ความสุขของแก....พี่จะไม่ยุ่งแล้วล่ะ....."
เดินตามจินลงไปอีกคน.....หน้าตาของพี่ชายที่ดูผิดหวัง.....มันสั่งน้ำตาของคาเมะอีกแล้ว.....
ยามะพีเดินเข้ามาหา.....จับไหล่เล็กๆของคาเมะ.....รู้สึกถึงร่างที่สั่นเพราะร้องไห้.....
ตัวของยามะพี.....เข้าใจในสิ่งที่คาเมะเป็นอยู่.....เป็นคนเดียวที่รู้สึกว่า....เหตุผลของคาเมะ....ไม่ใช่แบบนั้น....ไม่ใช่แบบที่จินเข้าใจ....
การที่จะรับรองคำสัญญาของเด็กตัวเล็กๆง่ายๆ.....มันเป็นไปไม่ได้แน่ๆ.....
"ชั้นยังเข้าใจนะ...คาเมะจังยังเหลือชั้นอีกคน....อย่าร้องไห้อีกเลย....ฟ้าใสมันยังเผยความสดใสหลังเมฆหมอกได้....แล้วคาเมะจังล่ะ....สวยยิ่งกว่าท้องฟ้า....ทำไมจะเอาชนะอุปสรรคที่มีอยู่ไม่ได้...."
"แต่ชั้นไม่รู้จะทำไงแล้ว....ไม่มีใครเข้าใจชั้นอีกแล้ว"
"ก็ชั้นนี่ไง....ชั้นก็เข้าใจนะ...."
"รุ่นพี่ก็เป็นเหมือนกับพี่ยูแล้วก็จิน.....ชั้นรู้ดี....อย่าปลอบใจชั้นอีกเลย....ชั้นขออยู่คนเดียวนะรุ่นพี่.....ชั้นไม่ไหวแล้ว"
"ก็ได้....แต่คาเมะจังอย่าคิดทำร้ายตัวเองนะ....ชั้นเชื่อว่าจินคุงยังรักคาเมะจังอยู่....เชื่อมั่นในความรู้สึกตัวเอง.....นะคาเมะ"
เท้าสองข้างพาร่างเล็กๆเดินเข้าห้องไป....ยามะพีมองประตูบานนั้นที่ปิดลง.....เหมือนกับปิดตายไม่เห็นความสดใสภายใน.....
เข้าใจแค่คนเดียว....มันก็ไม่ดีขึ้น....มันไม่มีความสุขยิ่งกว่าเก่า..........
ถ้าจะขาดกับจิน......ก็ต้องยอมรับสภาพใช่มั้ย?

* * *

4-5 วันต่อมา.......
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้....จินกับคาเมะ........
ไม่ได้เจอกันเลย....ถึงแม้จะอยู่บ้านเดียวกัน......
จินไปสนใจแต่ยาบุ.....อะไรๆก็ยาบุ.....คาเมะเองก็ได้แต่เงียบ....เงียบจนอึดอัด.....
ไม่อยากพึ่งยา....แต่พอจะหันหน้ามาคุยกับพี่ชาย...พี่ชายก็ทำเป็นไม่สนใจซะงั้น.......
ร้องไห้ทุกวัน....จนเวลาที่ผ่านมานี้....น้ำตามันไม่มีให้ไหลอีกแล้ว......
คนเดียวที่นึกถึงได้ตอนนั้น.....ก็คงจะเป็น....คุณป้าของบ้านนากามารุ.....
คิดถึงป้าจัง.....ไปอยู่ที่ไหนนะ...ไม่ติดต่อมาบ้างเลย...
แต่ทว่า....วันนั้น.....วันที่ไม่มีใครอยู่บ้าน
"กริ๊งงงงงง....กริ๊งงงงงงง"
เสียงโทรศัพท์.....ปลุกความเงียบให้มีชีวิตชีวาขึ้นมานิดๆ....แต่นั่นมันก็แค่บรรยากาศ....
"บ้านนากามารุฮะ...."
*นี่ป้านะคาเมะ.....*
"ป้า....ป้าจริงๆด้วย....อยู่ที่ไหนทำไมถึงไม่กลับมาบ้านซักที"
*ก็ป้าจะกลับอยู่นี่ไง.....พรุ่งนี้ป้าก็จะไปหาให้หลานๆหายคิดถึงแล้วนะ*
"ป้าอยู่ที่ไหนตอนนี้"
*ป้าอยู่บ้านคุณย่าที่เกียวโต....พอดีว่าเที่ยวเสร็จแล้วรถผ่านเกียวโตก็เลยขออยู่เที่ยวเป็นเพื่อนคุณย่าซักสองอาทิตย์น่ะลูก.....คาเมะจังมีอะไรเหรอ*
"ป้าอย่าเพิ่งกลับมาบ้านนะ.....เดี๋ยวผมจะไปหา....ไม่อยากอยู่บ้านนี้อีกแล้ว...อยากไปไกลๆเลย.....ป้าอยู่ที่นั่นรอผมนะ"
*ทำไมล่ะลูก....ที่นั่นมีปัญหาอะไรกัน....คาเมะจังบอกป้าสิ.....หนีปัญหามันไม่ดีนะ*
"ไม่เอา.....จะไปอยู่เกียวโต.....ป้ารอด้วยนะ.....อย่าเพิ่งกลับมา....จะไปหาเดี๋ยวนี้ล่ะ....ไว้ไปถึงแล้วจะเล่าให้ฟังให้หมดเลย....นะฮะ"
*คาเมะจัง.....เดี๋ยวสิลูก...คาเมะ*
ตัดสายไปแล้ว.....คุณป้าได้แต่สงสัยหนัก......
มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น......ถึงกับหนีแบบนี้....ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ.....
ที่สำคัญ.....คุณป้าไม่รู้.....ว่ามีเด็กที่ชื่อยาบุมาอยู่ในบ้านร่วมเดือนกว่า....
ถ้ารู้ขึ้นมาจะเป็นยังไง?

* * *