*~* Nobody knows [HBD] *~*

อู่ซ่อมรถ.....
"ไอ้จิน....ไอ้จินเว่ย"
เสียงเรียกของเจ้าของอู่.....ดังขนาดที่ทุกคนในอู่หันมามอง....แต่ว่า...จิน
กลับไม่ได้ยินซะงั้น....
กำลังเหม่อ....กำลังคิดถึงคนบางคนที่อยู่ใกล้ๆ....แต่เหมือนไกลกันทุกที
"ไอ้บ้าจิน!!!!"
"คะ....ครับ"
"แกเป็นไรของแกวะ....เหม่ออยู่นั่นแหละ.....ชั้นเรียกจนหลอดเสียงชั้นมันจะพังแล้วนะเว่ย"
"ไทจิคุงมีอะไรให้ผมช่วย"
"ไอ้ช่วยน่ะมีแน่....เจ้าของรถคันนี้เค้ามารับรถแล้ว....ไปถึงไหนวะ.....เสร็จรึยัง"
"ยังครับ....."
"ว่าไงนะ...นี่ซ่อมมาตั้งแต่เมื่อวันก่อน.....จนถึงวันนี้ยังไม่ถึงไหนเลยเหรอ....แกเป็นไรวะจิน.....ปกติแกขยันกว่านี้นี่หว่า....แถมถ้าดีๆหน่อยงานก็เสร็จภายในวันเดียว....แล้วนี่อะไรวะ......นี่แกเอาวิญญาณมาจากบ้านด้วยรึเปล่า"
"ขอโทษครับ.....ผม......"
"เออๆ....เอาเหอะๆ....ไม่เป็นไร.....เดี๋ยวชั้นไปบอกขอโทษเค้าให้...."
จินได้แต่ยืนก้มหน้า...สีหน้าเครียดจัด....ไทจิเห็นแค่นั้น.....คงจะอยู่ทำงานต่อไม่ได้แล้ว
"ไอ้จิน......."
"ครับ"
"ถ้าไม่มีอารมณ์ทำงาน....แกกลับบ้านก่อนก็ได้นะ....ไว้อารมณ์เย็นๆค่อยกลับมา....หยุดงานไปซักอาทิตย์ก็ได้....ชั้นอนุญาต....รับรองไม่ตัดเงินเดือนแกแน่ๆ....."
"ถ้าอย่างนั้น....ขอตัวนะครับ"
"เออ.....รีบกลับมาเป็นคนเดิมนะเว่ย"
จินถอดถุงมือวางเอาไว้....เดินซึมไปที่อ่างล้างหน้า.....ไทจิมองตามก็ได้แต่ส่ายหัว
จินเป็นหนักขึ้นทุกวัน......
ตั้งแต่วันที่มีเรื่องกัน....หน้าของคาเมะก็แทบไม่ได้เจอ.....ผิดที่เรารึเปล่าที่พูดอย่างนั้นออกไป...
ก็เพราะเหตุผลของคาเมะไม่ใช่เหรอ....ที่ทำให้เรื่องมันเป็นอย่างนี้....
ล้างหน้าไป....มองนาฬิกาที่บอกเวลากับวันที่.....23 Feb 04
ตะหงิดๆกับวันที่นี้ชอบกล......

"Tululu....."

มือถือ....ขัดจังหวะของความคิด....รับซะ
"อาคานิชิครับ"
*ชั้นยูอิจินะ......แกเลิกงานตอนไหน....*
"เลิกแล้ว....กำลังจะกลับบ้าน.....ทำไม"
*พอดีเลย....ชั้นไปรับแกที่อู่นะ....มีเรื่องอยากคุยด้วยว่ะ.....*
"เรื่องคาเมะใช่มั้ย....ชั้นเองก็อยากคุยเหมือนกัน....วันนี้มันรู้สึกแปลกๆด้วย"
*เหมือนชั้นเลยว่ะ....เห็นวันที่แล้วมันตะหงิดๆ....รู้สึกแบบเดียวกันป่ะ.....*
"ประมาณนั้น....รีบๆมาล่ะ...แค่นี้นะเว่ย"
ถอนหายใจให้กับมือถือของตัวเองหลายต่อหลายครั้ง.....พูดถึงคาเมะ...ไม่ได้เจอหน้ามันหดหู่จริงๆ.....
บางทีก็อยากเจอหน้าจุนโนะอีกครั้ง....อยากถามไปเลย.....
ว่าแย่งคาเมะไปจากตัวเองจริงรึเปล่า?

* * *

3.20 pm.
รถเต่าคันสีส้ม....จอดเทียบท่าอยู่หน้าอู่
ร่างของจินเดินมาที่รถอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก....
เหมือนๆกับยูอิจิ...รายนั้นดูจะซึมเหมือนกัน.....ปกติได้เล่นหัวกับน้องบ่อยๆ.....แต่ตั้งแต่วันนั้น....มันทำให้ตัวเองเป็นคนละคน
อึดอัดน่าดู.....แถมสงสารคาเมะด้วย
"ไปเลยนะไอ้จิน"
"เออ"
รถเต่าสีส้มมุ่งหน้าไป....จินมองมือของยูอิจิที่กำลังบังคับพวงมาลัยรถ....แหวนวงนั้น.....แหวนเลอเซียล
มันเปลี่ยนสี...แสดงว่าต้องมีเหตุการณ์อะไรซักอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ
"ยูอิจิ....แกใส่แหวนมาด้วยเหรอ"
"อ๋อ....เนี่ยะเหรอ.....เออดิ....ไม่รู้ทำไมถึงได้ใส่นะเว่ย...ผ่านมาตั้งแต่วันที่คาเมะมันเข้ามหาลัยได้....ชั้นก็ไม่ใส่อีกเลย....พอมาถึงวันนี้มันนึกอยากใส่ก็เลยใส่มา"
พูดถึงชื่อคาเมะ....มันทำให้บรรยากาศดูเงียบงัน....ไม่สดใสเลย
"จิน......แกยังเชื่ออยู่มั้ย...ว่าคาเมะเค้าไปมีคนอื่น"
"ไม่รู้ดิ.....ชั้นก็ไม่แน่ใจ....วันนั้นใช้อารมณ์มากไปก็เลย....ตัดขาดไปซะดื้อๆ"
"ชั้นด้วย....เป็นพี่มันแท้ๆ....ไม่ได้เข้าใจน้องตัวเองเลย....."
"ความจริงชั้นอยากจะถามไอ้รุ่นพี่ของคาเมะเค้า.....ว่าแย่งไปจริงๆรึเปล่า.....ถ้าแย่งชั้นจะได้ตัดจริงๆจังๆ.....ไม่ต้องมานั่งโง่แบบนี้"
"ชั้นว่าไปถามไอ้โย่งนั่นก็ดีเหมือนกัน.....คุยให้รู้เรื่อง....จะได้ไม่มีข้อติดขัดใจกันอีก...."
นั่งถอนหายใจกันทั้งคู่....ดวงตาคมของจิน.....เลื่อนมองไปที่ปฏิทินอันเล็กๆ.....ที่ติดอยู่ที่กระจกมองหลังในรถ....
ทำไมจะต้องมองเห็นตัวเลข23เดือน2ทุกที....ตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว
"ยูอิจิ....วันนี้วันที่23ใช่มั้ย...."
"เออ.....23กุมภา....ทำไมวะ"
"ชั้นรู้สึกแปลกๆกับวันนี้ว่ะ....แกเป็นอย่างชั้นมั้ย....."
"ก็นิดหน่อย....มันรู้สึกเหมือนเป็นวันสำคัญซักอย่าง....แต่ไม่รู้ว่า........เฮ่ย!!!"
ยูอิจิเบรกรถจนล้อเสียดกับถนนเสียงดัง....นึกได้แล้วว่าวันอะไร
"แกเป็นไรวะยูอิจิ.....เกือบตายแล้วนะเว่ย"
"ชั้นนึกได้แล้วไอ้จิน.....วันนี้วันอะไร......."
"อะไร....."
"วันนี้วันเกิดคาเมะ.....ใช่แล้ววันเกิดคาเมะ......ตายห่ะแล้วมั้ยล่ะไอ้ยูเอ๊ยยย.....คาเมะน้องมึงน้อยใจตายแล้วว.....โธ่เว้ย!!!"
จินได้ยินอย่างนั้น.....ถึงกับอึ้ง.....เงียบไปนานสองนาน....มีเพียงยูอิจิที่เอาแต่พูดอยู่คนเดียว
"แล้ววันนี้มันจะฉลองกับใครวะ.....ไปคืนดีกับมันมันไม่ฟังแน่ๆ.....ไอ้พี่เวรเอ๊ยยยยย.....แกเป็นพี่มันได้ไงวะไอ้ยู!!"
ยูอิจินั่งโทษตัวเองอยู่นั่น.....จินยังคงทำได้แค่นั่งเงียบ....นึกอยากจะถามอะไรใครบางคน...
คนๆนั้น.......
"ยูอิจิ.....พาชั้นไปมหาลัยคาเมะหน่อย....."
"ไปทำไมวะ"
"ไปหาไอ้รุ่นพี่คนนั้น.....ชั้นต้องถามให้รู้เรื่อง.....ถ้ามันไม่ใช่.....วันนี้ชั้นจะขอโทษเค้าเอง.....จะไม่โกรธเค้าอีกแล้ว...."
"แล้วแกจะไปหาที่ไหน.....มหาลัยกว้างขนาดนั้น....หาเจอก็ยอดคนแล้ว"
"เออน่า.....มันต้องมีซักคนดิที่รู้จักไอ้รุ่นพี่คนนั้น......ไปเถอะน่าไอ้ยู....."
"เอาก็เอาวะ...."
ยูอิจิเลี้ยวรถกลับ.....ขับด้วยควาามเร็วที่ตัวเองยังไม่เคยได้เจอ.....ถ้าเข้าใจกันวันนี้
วันเกิดคาเมะ....จะไม่เงียบเหงาแน่ๆ

* * *

มหาลัยxxx
"วันนี้ขอให้นักศึกษาทุกคน....กลับไปทบทวนมาให้ดีๆ....อย่าลืมว่าพรุ่งนี้มีสอบออรอลเทสต์ภาษาอังกฤษ.....โอเค.....ขอบคุณทุกคนนะ"
"ขอบคุณครับอาจารย์"
นักศึกษาภายในห้องเรียนเดินออกไปข้างนอกกันเกือบหมด....เลิกเรียนแล้ว....ยังคงเหลือจุนโนะที่นั่งกดมือถืออยู่ในห้องนั้น
โทรหาคาเมะ....ตั้งแต่วันที่คาเมะเป็นลมวันนั้น.....ไม่เคยได้เจอหน้ากันอีกเลย....แถมโทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้ด้วย....เจ้าตัวปิดมือถือตลอด
แต่ว่าวันนี้...คงจะเป็นโชคของจุนโนะซะมาก
*คาเมะฮะ*
"คา...คาเมะเหรอ.....นี่จุนโนะนะ"
*รุ่นพี่เหรอ.....มีอะไร*
"ชั้นจะถามนายว่าไปไหนมา.....ทำไมติดต่อไม่ได้เลย....หน้าก็ไม่ได้เจอ....นี่มันจะปิดเทอมแล้วเรื่องสอบนายยังไม่กระเตื้องไปถึงไหน....ระวังจะเจอรีไทร์นะคาเมะ"
*ไม่ได้ไปไหนหรอก.....ชั้นก็ยังอยู่เฉยๆ....ให้คนโกรธเล่น.....ให้เด็กฉลาดคนนึงข่มคนโง่อย่างชั้นทุกวันเท่านั้นแหละ*
"คาเมะ....มันเกิดอะไรขึ้น....ตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ....มันร้ายแรงขนาดไหน....ถึงทำให้นายไม่ยอมมาเรียนเลย...."
*ก็ไม่มีอะไรมากหรอก.....แค่เค้าคิดว่ารุ่นพี่เป็นคนที่จะแย่งชั้นไป....เค้าก็เลยเลิกกับชั้น....แค่นั้น*
ความรู้สึกของคาเมะ.....ตอนนั้น.....จุนโนะเข้าใจดี....เพราะรู้เรื่องหมดทุกอย่าง.....ตัวเองก็รู้สึกผิดด้วยเหมือนกัน
"ชั้นทำให้ชีวิตนายเป็นอย่างนี้รึเปล่า"
*ไม่หรอก.....มันผิดที่ชั้นมากกว่า.....ที่ดันไม่พูดกับเค้า...ไปต่อรองสัญญากับเด็กคนนึงทั้งๆที่ไม่ควรจะทำ....แต่ก็ต้องทำ....เพราะไอ้โรคหัวใจที่มันจะทำให้เด็กคนนึงตายวันตายพรุ่ง*
"แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ชั้นเข้ามารู้เรื่อง.....ก็เลยไปกันใหญ่.....ขอโทษนะคาเมะ....."
*ไม่เป็นไรหรอก.....ชั้นมันไม่มีค่าจริงๆนั่นแหละ....ใครๆถึงไม่เชื่อชั้น....แม้กระทั่งคนที่รักมากที่สุด....น่าขำนะรุ่นพี่....ขนาดวันเกิดของชั้นวันนี้....ชั้นยังต้องนั่งฉลองคนเดียวเลย*
"วันนี้วันเกิดนายเหรอ.....ไปฉลองกับชั้นมั้ย....ยังมีชั้นอีกคนนี่นา....."
"อย่าลำบากเลยนะ....ชั้นน่ะจะไม่อยู่ฉลองที่โตเกียวหรอก....ชั้นจะไปอยู่ที่อื่น.....ที่ๆจะไม่เจอพวกเค้า"
*นายกำลังหนีใช่มั้ยคาเมะ....*
"ไม่ได้หนีหรอก.....ชั้นไม่ได้หนีเลย...."
*งั้นก็บอกคนที่บ้านไว้แล้วใช่มั้ย.....นายนี่มันจริงๆนะ.....เอางี้....พรุ่งนี้มามหาลัยรึเปล่า.....ถ้ามีชั้นจะเอาบิ๊กเซอร์ไพรส์ไว้รอนาย.....จะได้หายซึมเศร้าบ้าง...*
"คงงั้นมั้ง......ไม่เจอก็คือไม่มา..."
*แต่ก็ต้องมานะ.....สัญญากันนะ*
ได้ยินคำว่าสัญญา...น้ำตามันจะไหล.....เกลียดคำนี้จริงๆ....ไม่ต้องการจะได้ยินอีก
"ชั้นไม่มีอะไรพูดแล้ว....แค่นี้นะ....รถไฟจะออกแล้ว...."
*โอเค....ไม่มาก็ไม่มา....สรุปคือไม่สัญญา.....ไม่เป็นไรๆ...ไว้แฮปย้อนหลังก็ได้.....โชคดีนะคาเมะ*
สายตัด.....จุนโนะนั่งถอนหายใจ.....แต่ก็พอยิ้มออก....อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าคาเมะไม่เป็นอะไรมาก
หยิบกระเป๋า....ย้ายตัวออกไปข้างนอก.....เดินอารมณ์ดี....ยิ้มจนแก้มแทบจะแตก
อีกทางด้านนึง
"ไอ้จิน....เห็นมั้ย"
"ยังเลย....แกล่ะไอ้ยู"
"ชั้นก็ยังไม่เห็นนะ.....มันเรียนเสร็จยังวะ...รอจนเบื่อแล้วนะเว่ย...."
ทันทีที่บ่นจบ.....ร่างสูงๆโย่งๆของจุนโนะ....ก็โผล่มาให้เห็น....หน้ามหาลัย
เดินปะปนมากับผู้คน....เด่นตระหง่าน....ตาหมีแวววาว....มองเห็นก่อนใคร
"ไอ้จินเว่ย.....นั่นๆๆๆๆๆ"
จินมองตามที่ยูอิจิชี้.....ยังไม่ทันจะพูดบอกอะไร....จินก็่มุ่งหน้าไปก่อนแล้ว....
ยูอิจิตามแทบไม่ทัน
"จุนโนะ...."
เสียงจินเรียกมาทางด้านหลัง....ทำให้ร่างที่เดินอยู่ต้องหยุดลง....หันมาก็พบกับคู่กรณี
"อ้าว....คุณนั่นเอง....แฟนคาเมะ"
"ใช่...นายก็รู้นี่......ชั้นถามจริงเถอะ....นายชอบแฟนชั้นใช่มั้ย"
"ใช่....ผมชอบคาเมะ....แล้วทำไม"
จินฉุนสุดๆ....แต่ก็เก็บอารมณ์ไว้....ยูอิจิที่มองดูอยู่ก็ลุ้นแทบตาย
"แต่อย่าห่วงเลยนะ...อาคานิชิคุง.....ผมน่ะ....ชอบคาเมะก็จริง....แต่คาเมะเค้าไม่ได้ชอบผมหรอก...ไม่มีคำว่ารักอยู่ในหัวเค้าเลยซะด้วยซ้ำ"
"ไม่รักนาย......แล้วทำไมจะต้องระบายเรื่องราวภายในบ้านให้คนอย่างนายรู้ด้วย"
"เออๆ.....นั่นสิๆ....แกบอกมาดิ๊ไอ้โย่ง"
ยูอิจิช่วยเสริม....จุนโนะเลยตอบประโยคที่ทำเอาอึ้งกันไปทั้งคู่
"ก็เพราะว่าตอนนั้นเค้าไม่มีใครไงครับ....มีเพียงผมที่สนิทกับเค้ามากที่สุด....เค้าพูดกับใครไม่ได้.....เค้าเลยต้องเอามาพูดกับผม....เรื่องของเด็กคนนั้นก็เหมือนกัน....แปลกนะทำไมเค้าถึงไม่พูดกับพวกคุณ....ไม่ทราบว่าในที่นี้มีใครสนใจรึเข้าใจเค้าบ้างมั้ยครับผมอยากรู้"
"นายหมายความว่าไง"
จินถามต่อ.....แต่จุนโนะก็กลับเปลี่ยนเรื่องไปซะงั้น....
"เค้าน่ะมีคำสัญญากับเด็กคนนั้น.....แต่ผมบอกพวกคุณไม่ได้หรอกนะ...เพราะคาเมะเค้ากำชับเอาไว้....ผมเข้าใจเค้าผมเลยไม่พูด....ให้พวกคุณได้รู้เองดีกว่า...แล้วถ้าถึงวันนั้นผมจะช่วยชี้แจงเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังเอง....นะครับ....ผมขอตัว"
จุนโนะหันหลังเดินไป.....ทั้งคู่ก็ยังยืนซึมอยู่อย่างนั้น....
แต่ยังไม่ทันจะเดินห่างไปซักเท่าไร....ก็เดินกลับมาเหมือนเดิม...แถมยังถามประโยคที่จินกับยูอิจิ....ตกใจ.....ไม่ก็สะเทือนใจ
"โทษนะครับ....วันนี้วันเกิดเค้าพวกคุณรู้แล้วใช่มั้ย"
"รู้....ชั้นกับไอ้จินเป็นใครทำไมจะไม่รู้"
ยูอิจถือโอกาสเอาฐานะพี่ชายมาอวด....จุนโนะยิ้มนิดๆก่อนจะพูดประโยคต่อไป
"งั้นก็ดีครับ.....ถ้างั้นผมฝากอวยพรวันเกิดเค้า.....ขอให้เค้ามีความสุข....มีคนเข้าใจเค้ามากๆ....อ้อ....แล้วก็อย่าลืมตอนที่ตามไปฉลองกับเค้า.....ปรับความเข้าใจกับเค้าซะนะครับ"
"ตามไป.....นายพูดอะไร"
จินชักงง....ตามไปฉลอง....คาเมะไปไหน
"อ้าว....คาเมะบอกพวกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปอยู่ที่อื่น....เมื่อกี๊ผมก็เพิ่งโทรหาเค้า....เค้าบอกว่าจะไปที่อื่นที่ไม่ใช่บ้าน....แถมบอกว่าบอกพวกคุณไว้แล้ว.....ยังบอกอีกนะครับว่าปีนี้ต้องฉลองวันเกิดตัวเองคนเดียว....นี่มันร้ายแรงขนาดนี้เชียวเหรอ....ดูแลหัวใจเค้าหน่อยนะ....ตามไปฉลองวันเกิดกับเค้าเถอะครับ.....ไหนๆก็รู้แล้ว"
"รู้บ้าอะไรล่ะ....โธ่เว้ยยย!!!"
จินระเบิดอารมณ์....ยูอิจิจับไหล่.....ใจเย็นไว้ไอ้น้องเขย
"ไอ้โย่ง.....แกรู้มั้ยว่าเค้าไปไหน"
"ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะครับนากามารุคุง.....ผมรู้แค่ว่าเค้าอยู่สถานีรถไฟ....แถมรถออกแล้วด้วย.....อ้าว....นี่ตกลงเค้าไม่ได้บอกเหรอ....งั้นเค้าก็หนีน่ะสิ"
"ก็ใช่ไงวะ....แล้วทำไมแกไม่รีบพูด....ไอ้ยู.....ขอกุญแจ....!!!"
ยูอิจิส่งกุญแจรถมือสั่น....วิ่งตามจินที่เดินไปขึ้นรถ....ไม่พูดลาจุนโนะซักคำ....
มองตามรถเต่าสีส้มที่แล่นผ่านหน้า.....ร้อนใจเท่าๆกับจินเหมือนกัน.....
คาเมะหนีไป...ในที่สุดก็หนีไป....แล้วอยู่ที่ไหนก็ไม่ได้บอก......
"คาเมะ....นายทำอะไรบ้าๆอีกแล้ว"

* * *

ถึงบ้าน.....ที่เงียบเหมือนป่าช้า....
จินวิ่งเข้ามา...มองซ้ายมองขวา...มองหาคาเมะทั่วบ้าน.....
ส่วนยูอิจิ.....ช่วยหาข้างบน....วิ่งขึ้นไปดูบนห้อง.....
"คาเมะ.....อยู่ไหน.....คาเมะ!!"
เสียงจินตะโกนซะดัง.....รองเท้าคาเมะหายไป....ไม่เห็นตั้งแต่แรก....ไม่หรอก...อย่าเพิ่งหนีไปเลย....ชั้นรู้แล้วนะ....ชั้นเข้าใจแล้ว
"ยูอิจิ....แกเห็นมั้ย....!!!"
"ไอ้จิน....แกขึ้นมาที่นี่ด่วนเลย.....เร็วๆเข้า!!"
จินวิ่งขึ้นบันไดไปข้างบน....ตรงไปยังห้องคาเมะ....ทันทีที่เปิดประตู.....
ก็พบกับยูอิจิที่ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าที่เปิดออก......
เสื้อผ้าทุกชิ้น.....หายไปเกือบครึ่งตู้.....มองไปรอบห้อง
สิ่งของทุกสิ่งทุกอย่าง....เรียบร้อยหมด...มีเพียงแค่บนโต๊ะหนังสือ.....รูปภาพใบนึง....ถูกวางคว่ำเอาไว้...บนสมุดบันทึกที่ยังเปิดอยู่
จินเดินเข้าไปดูช้าๆ....คำที่คาเมะเขียน....สะเทือนใจอย่างที่สุด
*จบลงแล้ว....ชีวิตชั้น....ที่มีเพื่อเค้า*
คำนั้น....กับภาพตอนเด็กของจินที่คาเมะได้เก็บไว้....มันมาอยู่ด้วยกัน.....สรุปรวมคือ........
เข้าใจว่าจิน....ตัดขาดคาเมะ.....ไปซะแล้ว
"โง่......ที่สุด"
"แกว่าอะไรนะจิน...."
"ชั้นมันโง่ที่สุด.....โธ่เว้ยยยยย!!"
มือใหญ่จับไดอารี่เล่มนั้นพร้อมกับรูป....ขว้างทิ้งไปที่ผนังห้อง....ร่างของจินทิ้งตัวลงนั่งอยู่กับพื้น....ความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัย
สนใจยาบุ...มากกว่าคาเมะ.....ไม่รู้เลยว่าได้ทำร้ายหัวใจคนๆนั้นไปมากมายเท่าไร.....

"กริ๊งงงงงงงงงง.....กริ๊งงงงงงงงงงง"

"ไอ้จิน...โทรศัพท์ดัง....ชั้นลงไปรับนะเว่ย....."
ไม่มีเสียงตอบรับจากสิ่งมีชีวิตที่ชื่อจิน....ยูอิจิก็ต้องลงไปอยู่ดี....
ในเหตุการณ์แบบนี้....ก็มีเรื่องมาอีกแล้ว
*หวัดดี...ชั้นลุงคิมนะ*
"อ้อ...ครับๆ...."
*เรื่องยาบุที่จะต้องไปรับมาอยู่เกาหลีน่ะ....ชั้นขอเลื่อนแล้วกัน*
"ว่าไงนะครับ.....ไหนบอกว่าจะไม่นานไง.....นี่เลื่อนไปอีกก็แย่สิครับ"
*ไม่ใช่ๆ......ฟังก่อนสิ.....ชั้นบอกว่าจะไปรับสิ้นเดือนใช่มั้ย.....แต่ตอนนี้ชั้นจะเลื่อนให้มันเร็วกว่านั้น.....วันมะรืนนี้เลยนะ.....โอเคมั้ย*
ความหวังของยูอิจิกลับมาอีกครั้ง....รีบตอบตกลงทั้งๆที่ไม่ถามความเห็นจากใครเลย
"ครับๆๆ.....ผมจะให้ยาบุเตรียมตัวรอนะครับ...ขอบคุณมากครับคุณลุง...."
สิ่งที่ยูอิจิต้องการใกล้เข้ามาทุกที
ยาบุ.....ตัวซวยของบ้าน....กำลังจะหายไปจากบ้านนี้....
อีกสองวัน....อีกสองวันเท่านั้น.....
คาเมะ....จะไม่ทรมานอีกแล้ว??

* * *

เกียวโต....บ้านคุณย่านากามารุ
เท้าคู่นึงพาร่างเล็กๆเดินเข้ามาในบ้านแบบญี่ปุ่นแท้ๆ...พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า.....
ใบหน้าดูอ่อนแรงไปมาก.....อ่อนแรงกับเรื่องที่พบเจอ....ได้พักซักหน่อยก็คงดี
แต่ยังไม่ทันจะก้าวเข้าบ้าน...เสียงๆนึงทำลายความรู้สึกเศร้า....กลบด้วยอาการตกใจอย่างจัง
"ปัง!!!"
ร่างบางเงยหน้าขึ้น....พบกับเด็กในบ้านที่เปิดกรวยสายรุ้งต้อนรับ.....ยืนรับอยู่ข้างหน้า....เห็นคุณย่ากับคุณป้านั่งอยู่ตรงชานที่ยื่นออกมา....
รอยยิ้มที่ดูทีไรก็สบายใจ
"มาแล้วเหรอคาเมะจัง....คิดถึงป้ามั้ยลูก"
คุณป้าเดินเข้ามาหา....จูงมือหลานคนเล็กมา....เข้ามานั่งใกล้ๆคุณย่า
"จำคุณย่าได้มั้ยเรา....ไม่ได้มาหาตั้งหลายปีแล้วนี่....ใช่มั้ย"
"ฮะ.....ก็มาทีไรคุณย่าชอบจับแต่งเป็นผู้หญิงอยู่เรื่อย"
มองหน้าคุณย่าที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่....มองใบหน้าที่น่ารักเหมือนกับตุ๊กตา.....ผิวขาวเหมือนเจ้าหญิงในนิยาย....ริมฝีปากเรียวบางรับกับใบหน้าสีชมพูใส
มืออุ่นๆของคุณย่า....ลูบหัวหลานคนนี้....คิดถึง
"มาแล้วนะ....ย่าคิดถึงเราจัง....ยอมมาที่นี่งั้นก็แสดงว่ายอมให้ย่าจับแต่งเป็นผู้หญิงอีกรอบแล้วใช่มั้ย....."
"คุณย่าอยากทำผมก็จะยอมอีกครั้งก็ได้ฮะ"
"ฮะๆๆๆๆ.....อย่าเรียกตัวเองว่าผมสิ.....จะให้ย่าจับแต่งเป็นผู้หญิงต้องเรียกแทนตัวเองว่าคาเมะนะ"
"ก็ได้ฮะ....คาเมะจะทำตามคุณย่าให้หมดเลย...."
"ดีจัง.....ทำไมพี่เราไม่สวยอย่างเรานะ....เจ้าหมียูนี่ดูห่ามๆเป็นผู้ชายเหลือเกิน....จับแต่งยังไงก็ดูเหมือนกะเทยสู้งาน....ทุเรศจริงๆ.....เอ้อๆๆๆ....แล้วไอ้เจ้าที่เป็นเกาหลีที่อยู่บ้านเราเป็นไงบ้าง.....แฟนเราเหรอคาเมะ.....เค้าดีมั้ย"
คำถามของคุณย่า....ทำเอาน้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว...พอพูดทีไรจะต้องนึกถึงประโยคที่จินพูดเหมือนกับบอกเลิก....
นั่งปาดน้ำตาใหญ่เลย
"คุณแม่คะ.....พูดเรื่องอื่นดีกว่านะคะ"
"โอเคจ้า...นานาโกะ...แม่ขอโทษนะ.....คาเมะจัง...ย่าจะบอกอะไรนะ"
มือของคุณย่าเช็ดน้ำตาให้.....รอยยิ้มที่เป็นเหมือนสิ่งที่ช่วยปลอบใจ....สบายใจขึ้นบ้าง
"อยู่ที่นี่กับย่า.....จะไม่มีใครกล้ามาทำร้ายเราเลย....นะ"
"แน่นะฮะคุณย่า"
"เชื่อย่าสิ....คาเมะจังคิดถูกแล้วนะที่มาที่นี่....ถ้าตอนนี้ยังไม่ได้เจอคนที่เราอยากเจอ....ก็มาหาย่าก่อน....ย่าอยู่กับเรา....ไม่ทิ้งเราหรอกนะ....เชื่อสิ"
"คุณย่า....."
โผเข้ากอดคุณย่า...น้ำตาไหลไม่หยุด....เหมือนเด็กที่จากคุณย่าไปนานแล้วกลับมา...ร่างเล็กๆของคุณย่ากอดหลานคนนี้แน่น
คนที่มองดูอยู่.....ก็พากันยิ้มตามไปด้วย.....
ในหัวของคุณป้านานาโกะตอนนี้...คิดอยู่อย่างเดียว
ต้องจัดการใอ้เจ้าหลานสองคนนั้นให้รู้เรื่อง.....จินกับยูอิจิ...
ทำอะไรคาเมะอีกล่ะสิ....ไม่ไหวเลย....

* * *

โรงเรียนอนุบาล.....
"ยาบุคุง....วันนี้ใครมารับจ๊ะ....."
คุณครูอนุบาลสาวเดินมาทัก...ยาบุที่กำลังมองชะเง้อคอดูรถเต่าสีส้ม.....
แต่ก็ไม่มี....นี่นักเรียนจะหมดโรงเรียนอยู่แล้วนะ
"ปีะป๋าคับ.....บอกจะมารับแต่ยังไม่มาเลย....."
"งั้นเหรอจ๊ะ...ครูนั่งด้วยได้มั้ย"
"ไดัคับคุณครู"
คุณครูนั่งลงข้างๆ....มองดูยาบุที่นั่งเท้าคาง....คอยอย่างใจจดใจจ่อ
"ครูถามอะไรยาบุคุงหน่อยได้มั้ยจ๊ะ"
"ได้คับคุณครู"
"เมื่อตอนเที่ยงครูเห็นยาบุคุงหยิบแผงยา.....แกะยากิน....ยาอะไรเหรอ.....บอกครูได้มั้ย"
ยาบุเงยหน้าขึ้น....มองหน้าคุณครู....ทำไงดีล่ะ
"ไม่มีอะไรคับ...แค่วิตามินซีธรรมดา...."
"เหรอ....ครูดูหน่อยได้มั้ย..."
"ไม่ได้หรอกคับ.....มันเป็นความลับ....ผมสัญญากับคุณแม่ว่าจะไม่ให้ใครดูเด็ดขาด....."
"งั้นเหรอจ๊ะ....ครูไม่ดูก็ได้....แต่...เอ....แล้วยาบุเป็นอะไรน้าถึงได้กินยาด้วย...บอกครูได้นะ.....เผื่อครูจะช่วยให้ยาบุหายไวๆไง"
"มันหายได้ด้วยเหรอคับ"
คำพูดหลอกเด็ก5ขวบได้จริงๆ....คุณครูเริ่มต่อ....จริงๆไม่ได้อยากจะรู้อะไรหรอก....แต่เพราะเห็นเด็กนั่งคนเดียวเลยมาชวนคุยก็เท่านั้น...
"หายได้สิจ๊ะ...โรคทุกโรคถ้ามียารักษาก็หายได้"
"แล้วถ้าเป็นโรคหัวใจล่ะคับคุณครู"
"โรค....โรคหัวใจเหรอจ๊ะ"
อึ้งกับคำพูดของยาบุ....อย่าบอกนะว่าเด็กตัวแค่นี้เป็นโรคหัวใจ
"ใช่คับ.....ผมเป็นอยู่....ผมไม่เคยบอกใครเลย....ป๊ะป๋าผมก็ยังไม่รู้....คุณครูรู้คนแรกเลยนะ"
"จริงเหรอจ๊ะ....ครูดีใจจังเลย.....แล้วยาบุทำไมไม่บอกป๊ะป๋าล่ะ"
"ก็เดี๋ยวป๊ะป๋าส่งผมกลับไปอยู่กับแม่ไม่ก็คุณลุง....ผมไม่อยากไปแล้ว....แล้วก็ไม่อยากให้ป๊ะป๋าไปยุ่งกับใครด้วย"
คิดถึงหน้าคาเมะขึ้นมา....มันรู้สึกชื่นใจบอกไม่ถูก....เด็ก5ขวบ...ชื่นใจที่ได้แกล้งคาเมะสำเร็จ....
"คุณครูอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ....สัญญานะคับครู"
ชูนิ้วก้อยให้...คุณครูเกี่ยวก้อยด้วย...แต่ไม่รู้ว่าด้านหลังคุณครู
มีนิ้วไขว้กันอยู่รึเปล่า???
"ยาบุ..........!!!"
เสียงที่เรียกมาจากประตูโรงเรียน....หยุดบทสนทนาระหว่างคนทั้งคู่.....
ยามะพี....เดินกึ่งวิ่งมาที่ตัวของยาบุ...ยืนหอบอยู่ข้างหน้า
"ขอโทษนะยาบุ....พี่มารับช้า...ขอโทษคุณครูด้วยนะฮะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ....ยาบุคุง......ได้กลับบ้านแล้วนะ"
"คับ....แต่ว่า.....ทำไมเป็นพี่ยามะ...ป๊ะป๋าไปไหนล่ะ"
"วันนี้ป๊ะป๋าไม่ว่างนะ...ลุงยูอิจิบอกให้พี่มารับแทน....ป๊ะป๋ารออยู่ที่บ้านแล้วล่ะ.....ไปกับพี่นะ"
"ก็ได้คับ....คุณครู....ไปนะคับ"
"บ๊ายบายจ้ะยาบุคุง....เจอกันพรุ่งนี้นะ"
โบกมือน้อยๆให้คุณครู.....ยามะพีช่วยถือกระเป๋า...จูงมือเด็กน้อยไปขึ้นรถ....
พ้นสายตาไปได้ไม่นาน....สีหน้าของคุณครูก็เปลี่ยน....จากยิ้มกลายเป็นกังวลมากมาย
ยาบุเป็นโรคหัวใจ....ไม่บอกใครก็แย่สิ...
ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว....???

* * *