*~* Chance *~*

"กลับมาแล้ว.....ป๊ะป๋าอยู่ไหน..."
ร่างของเด็กน้อยวิ่งเข้ามาในบ้าน....ยามะพีเดินตามมา......ลางสังหรณ์ไม่ดีมันลอยมาทุกทีๆ
ยูอิจิที่กำลังหาน้ำกินในครัว.....เดินออกมา....พบยาบุที่วิ่งวุ่นอยู่คนเดียว
"มันตามหาอะไร....พีจัง"
"ก็ตามหาจินคุงน่ะสิ.....ชั้นน่ะ....ตอนที่ขับรถอยู่.....ยาบุถามถึงแต่จินคุงตลอดจนชั้นไม่รู้ว่าจะตอบยังไง"
"แล้วตกลงได้ตอบมันไปมั้ยล่ะ"
"ไม่อ่ะ....ชั้นพูดอะไรไม่ออก....."
"งั้นก็ดีแล้ว......ไม่พูดชั้นพูดเอง.....ยาบุ...ยาบุ!!!"
เรียกร่างเล็กๆนั้นที่กำลังวิ่งตามหา.....ยาบุ.....เดินมาหายูอิจิ...ตามเสียงเรียก
"ลุงมีอะไร"
"แกตามหาไอ้จินอยู่ใช่มั้ย"
"อื้อ!!"
"ขึ้นไปสิ....ไอ้จินมันอยู่ข้างบน"
"จริงนะ....ลุงนี่เป็นคนดีจัง"
พูดจบก็วิ่งขึ้นบันไดเข้าไปในห้อง...ยูอิจิเห็นก็ได้แต่ยิ้มเยาะ...
รอยยิ้มนั้น...ยามะพีก็เห็น.....แกล้งอะไรเด็กอีกล่ะ
"ยูจัง...จินคุงเค้าทำอะไรอยู่ข้างบน"
"กำลังนั่งเครียด....ปัดข้าวของกระจัดกระจายเพราะว่าสูญเสียสุดที่รักอย่างไอ้คาเมะไปหมาดๆไง"
"ห๊าาา....ว่าไงนะ....แล้วให้ยาบุขึ้นไปทำไม....ยูจังก็รู้อยู่ว่าเวลาจินคุงเค้าเครียดมันน่ากลัวแค่ไหน...เด็กก็ยังไม่เว้นเลย"
"ก็เพราะรู้ไงถึงให้มันขึ้นไป.....จะได้รู้ว่าไอ้จินมันไม่ได้ใจดีตลอดอย่างที่มันนึกหรอก"
ยูอิจิเดินถือแก้วน้ำมานั่งดูทีวีสบายใจ....ยามะพีได้แต่แหงนหน้ามองขึ้นไปข้างบน......
ได้เกิดสงครามกลางเมืองแน่ๆ

ตอนนี้ที่ข้างบน.....
"ป๊ะป๋า....นั่งทำอะไรอยู่คับ......"
เดินเข้ามาพบกับข้าวของที่กระจัดกระจาย....พร้อมกับเห็นจินที่นั่งกุมขมับตัวเอง....
"ทำไมข้าวของมันเลอะเทอะอย่างนี้ล่ะ.....ป๊ะป๋าทำอะไรอยู่คับ"
"ยาบุ....อย่าเพิ่งมายุ่งกับพี่...พี่อยากอยู่คนเดียว"
"อยู่คนเดียวไม่เห็นจะดีเลย....ผมอยู่ด้วยนะคับ"
"บอกว่าอย่ามายุ่งไง....ออกไป!!"
"ทำไมต้องขึ้นเสียงกับผมด้วยล่ะ....ทีพี่คาเมะไม่เห็นจะขึ้นเสียงแบบนี้มั่งเลย"
จินหันขวับ....สายตาดุดันแบบนั้น....ไม่สมควรจะมองมาที่เด็ก.....แต่ก็มอง
เดินตรงมา.....แรงจากมือใหญ่ๆนั้น....เขย่าร่างของเด็กจนตัวแทบจะล้มไปอยู่ที่พื้น
"เค้าหนีไปแล้ว....เค้าไปจากชีวิตชั้นแล้ว......สมใจนายรึยังยาบุ!!!"
"ไปไหน.....พี่คาเมะไปไหน"
"เค้าหนีไง.....นายรู้จักคำว่าหนีมั้ยยาบุ......นายอยากให้เค้าไปจากชีวิตชั้นไม่ใช่เหรอ....อยากให้ไปให้พ้นสายตานาย.....เค้าก็ไปแล้วไง.....พอใจรึยัง!!!"
ตะคอกใส่หน้ายาบุ.....เสียงนั้นมันทำให้เด็กน้อยตกใจ...
"ทำไมป๊ะป๋าต้องว่าผมด้วย...ก็ผมแค่เห็นว่าเค้าไม่เหมาะกับป๊ะป๋าแค่นั้น....ผมผิดเหรอ"
"ผิดสิ....ผิดที่นายเข้ามาทีหลัง....แต่กลับทำให้คนที่เค้ารักกันต้องเข้าใจผิดแล้วก็เจ็บอยู่แบบนี้ไง"
"ไม่จริง.....ผมไม่ผิด....."
"นายมันผิดยาบุ....ตอนนี้ชั้นก็บอกได้เลยว่าสิ่งที่ชั้นเสียไปมันเทียบไม่ได้กับการที่ชั้นจะต้องดูแลนายตลอดชีวิต.....คาเมะเค้าเป็นทุกสิ่งของชั้น.....นายมันแค่เด็กนายจะรู้อะไร...."
"รู้สิ.....รู้ว่าเค้าไม่คู่กะป๊ะป๋าไง"
"โธ่เว้ย.....ไอ้เด็กซาตาน....นายมันแค่เด็กนายไม่เคยเข้าใจอะไรหรอก...บอกให้รู้ไว้ว่าชั้นไม่เคยต้องการนายตั้งแต่แรก....ขนาดแม่นายยังไม่ต้องการ....แล้วชั้นล่ะ.....เป็นแค่พี่ต่างแม่กับนาย....ยังเกลียดขี้หน้านายเลย....รู้บ้างมั้ย!!!"
จินพูดแบบไม่คิด.....คำพูดนั้น......มันทำเอาน้ำตายาบุ.....ไหลลงมาไม่หยุด.....
คำพูดที่สะเทือนใจอย่างที่สุด.....มันผ่านหู.....กระทบลงไปที่หัวใจ....หัวใจที่อ่อนแรงของเด็ก
อาการมันกำเริบขึ้นมา...หายใจไม่ทัน....มือน้อยกำเสื้อกันหนาวด้านหน้าอกข้างซ้ายจนแน่น.....
จะให้จินรู้ว่ายาบุเป็นโรคหัวใจตอนนี้ไม่ได้
ร่างของยาบุ.....เดินถอยหลังไปที่หน้าประตูห้องน้ำ....ล็อกเอาไว้แน่น....ไม่ต้องการให้ใครมาเห็นสภาพของตัวเอง
หยิบยาที่เหลือน้อยเต็มที....ออกมาจากกระเป๋า....แกะเม็ดยานั้นออกมาอย่างยากลำบาก.....
กว่าจะกินได้.....เกือบจะตายจริงๆ..........
ลุกขึ้นเดินไม่ไหว...ขามันไม่ไป....ยาชุดนั้นถูกเก็บใส่กระเป๋าลับใต้กางเกงเอาไว้
หัวสมองหมุนวน....ไม่รู้เรื่องกับสิ่งใด....สุดท้าย.....
สลบลงไป....ในห้องน้ำนั้น
ด้านจิน.....นั่งพิงปลายเตียงด้วยอารมณ์ที่ไม่อยากจะเจอหน้าใคร....ลางสังหรณ์ไม่ดีมันอยู่ใกล้ๆ.....
ยาบุเข้าไปในห้องน้ำ.....ยังไม่ออกมาเลย
"ยาบุ....เข้าไปทำอะไร...ยาบุ!!!"
ไม่มีเสียงตอบรับ.....จินร้อนใจมากขึ้น....ลุกขึ้นยืน....ค่อยๆเดินไปที่หน้าประตูห้องน้ำ....

!!!ปังๆๆๆๆ!!!

"ยาบุ.....เปิดประตูให้พี่ที....ยาบุ....เปิดสิ"
เสียงของจิน....ผสมกับเสียงเคาะประตู....ดังลงถึงข้างล่าง....ยามะพีกับยูอิจิ....วิ่งขึ้นมาดูอย่างรีบร้อน
เห็นจินเคาะประตูยกใหญ่
"ไอ้จิน....มีอะไรกันวะ!"
"แกมาช่วยชั้นพังประตูหน่อยไอ้ยู.....ยาบุเข้าไปในนั้น.....นานแล้วไม่ยอมออกมา...."
"แล้วเข้าไปทำไมวะ...."
"ชั้นด่าเค้าแรงไปหน่อย....คงจะช็อค....ช่วยเร็วเข้า......!!"
"โอเค....พีจัง....เอาโทรศัพท์ชั้นไปนะ...ถ้าเห็นยาบุเป็นอะไรโทรตามหมอได้เลย"
"โอเค"
หยิบมือถือในกระเป๋าให้ยามะพี...ยูอิจิรวมกับจิน....ดันประตูจนสุดแรง
แต่ก็เปิดไม่ออก
"ไอ้จิน....แกตัวใหญ่กว่าชั้น...แกวิ่งไปไกลๆแล้วก็ชนประตู...เข้าใจนะ!!"
จินถอยหลังห่างออกจากประตูห้องน้ำ....ดวงตามุ่งตรงไปที่ประตูบานใหญ่....ที่ล็อกแน่นหนา
ตัวทั้งตัว....พุ่งตรงไปชนประตูห้องน้ำอย่างแรง สำเร็จ!...ประตูเปิดออกแล้ว
ยูอิจิกับจินพากันเข้าไปในห้องน้ำ....ภาพที่เห็น....
ยาบุนอนสลบอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ...จินทิ้งเข่าลงไปอย่างแรงช้อนตัวของเด็กน้อย...พยายามเขย่าร่างนั้น....แต่ดูจะไม่ได้สติเลย
"ยูจัง.....ยาบุล่ะ....ยา....บุ"
เสียงของยามะพีดังมาตามหลัง.....ทันทีที่สายตาเบิกกว้างมองไปยังตัวของยาบุ.....ตกใจจริงๆ
"ให้ชั้นโทรตามหมอมั้ยยูจัง"
"อย่าเพิ่งเลย...คงไม่มีอะไรร้ายแรง"
ยูอิจิแหวกทางให้จิน....สีหน้าของร่างสูงดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด
มีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ.....อยากจะไปตามหาคาเมะ.....แต่ว่า?
ตอนนี้จะต้องดูแลยาบุอีกแล้วเหรอ....?
"จินคุง...ยาบุเป็นอะไร"
เสียงของยามะพีดูเป็นห่วงอย่างหนัก...จินไม่ตอบ....ทุกคนกำลังดูอาการยาบุอยู่ใกล้ๆ....
แผงอกเล็กๆของเด็กน้อย....ขยับขึ้นลงรวดเร็ว...เหมือนกับต้องการอากาศหายใจที่มากกว่านี้
จินสงสัยกับอาการของยาบุ....แต่จะให้ถามตอนนี้ก็ไม่ได้....ยาบุแปลกไปมาก....ร่างกายที่ดูอ่อนแอตั้งแต่เริ่มแรกที่มา
แล้วก็สายตาที่ดูไม่ใช่เด็กธรรมดา.....มันมากกว่าเด็ก5ขวบ
"ไอ้จิน.....แกไปพูดอะไรสะเทือนใจเด็ก.....รึป่าว?"
ยูอิจิใส่คำถามที่ตรงกับใจ....จินตอบอย่างไม่ลังเล
"ชั้นก็แค่พูดในสิ่งที่เค้าน่าจะยอมรับได้มาตั้งนานแล้ว"
"เรื่องอะไร"
"เรื่องชั้นกับคาเมะ.....ชั้นอยากส่งยาบุไปอยู่กับลุง...เค้าน่าจะดูแลได้ดีกว่าชั้น....แล้วก็.....ชั้นขอพูดอย่างคนเห็นแก่ตัวเลยนะ"
ทุกคนรอฟัง.....สายตาของยูอิจิและยามะพีที่จินมองอยู่.....ดูมุ่งหวังในคำตอบสำคัญ
"ชั้นอยากเก็บเกี่ยวเวลาของชั้นกับคาเมะให้มากที่สุด.....เราห่างกันมานานมากแล้ว.....เราควรจะได้ใกล้กันซักที"
คำพูดของจินทำเอาจิตใจของยูอิจิ.....รู้สึกดีอยู่ลึกๆ.....แต่ว่าในใจอีกด้านนึงตอนนี้.....
กลับสงสารยาบุอย่างบอกไม่ถูก.....บางทีก็คิดว่า....
ส่งยาบุไปอยู่กับลุงคิม.....ถูกแล้วเหรอ?
"ยามาชิตะ.....ปรับฮีตเตอร์ในห้องให้หน่อยได้มั้ย.....แล้วก็ช่วยเอาผ้าชุบน้ำในห้องน้ำมาให้ที..."
"โอเค....แป๊บนะ"
ร่างบอบบางของยามะพีวิ่งไปที่ฮีตเตอ์ตัวนึงในห้อง.....ปรับให้อากาศอุ่นมากขึ้นกว่านี้....
เดินเข้าห้องน้ำ....กลับออกมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆ
จินรับมา.....พับเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าหนาๆ....เช็ดหน้าให้กับเด็กน้อย.....เพราะคิดว่าอาจจะไม่สบายมาก่อนก็ได้
แต่จริงๆมันไม่ใช่....
ตัวของยูอิจิช่วยห่มผ้าให้กับร่างของยาบุ....จากที่หายใจถี่แรง...ตอนนี้ก็ดูจะปกติดีแล้ว.....
"พวกนายออกไปก่อนเถอะ...ชั้นจะเฝ้ายาบุ...."
"โอเคไอ้จิน....มีอะไรเรียกชั้นนะ...."
"ไม่ต้องหรอกไอ้ยู....ตอนนี้ยังไม่ต้องการใคร....วันนี้ชั้นไปนอนห้องคาเมะได้มั้ย"
คำถามนั้น...เล่นเอายูอิจิกับยามะพี....มองหน้ากันด้วยความเป็นห่วง....จินเจ็บจนอยากจะบ้า....แล้วจินก็บ้าไปแล้ว....
"เอางั้นก็ได้....คืนนี้แกอยากทำอะไรก็ทำ....พรุ่งนี้ค่อยว่ากันว่าจะตามหาคาเมะยังไง"
จินพยักหน้าทั้งๆที่สายตาก็ยังมองที่หน้าของยาบุ.....หน้าตาที่ดูอ่อนแรง....อ่อนแรงจากโรคร้ายที่จินยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร
ใบหน้าของความสุขค่อยๆเลือนหายไป....เหมือนกับ...
ใครบางคนที่อยู่อีกทางด้านนึง......อยู่ในที่ๆจินไม่รู้อะไรเลย

ที่ๆนึงที่จินเข้าไม่ถึง....พยายามจะทำลายประตูกับกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างคนสองคน.....
แต่เพราะความไม่เชื่อใจไม่ใช่เหรอ....ที่ทำให้จินกับคาเมะต้องห่างกันแบบนี้.....ห่างไกลกันเหลือเกิน

"คาเมะจัง......นั่งคิดอะไรอยู่จ๊ะ"
คุณป้าเข้ามานั่งใกล้ๆหลานคนเล็ก....ที่กำลังนั่งเอียงอยู่ริมบ่อตักน้ำในสวนญี่ปุ่นดั้งเดิม....มองเงาของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำด้านล่าง
ทำไมดูไม่ใช่คนเดิม....ตัวตนที่แท้จริงของเราหายไปไหน
"เปล่าฮะ....แค่นั่งเล่น....ดูน้ำข้างล่าง.....มันไม่มีสิทธิ์ขึ้นมาเองได้เลยใช่มั้ยฮะป้า"
"น้ำในบ่อมันจะขึ้นมาเองได้ไงล่ะลูก....มันก็ต้องมีคนตักมันขึ้นมาสิ...ถูกมั้ย"
"ถ้างั้นตัวผมก็คงจะเหมือนกับน้ำในบ่อล่ะมั้ง...ที่จะต้องรอให้คนที่ต้องการมาพาตัวไป...."
"กำลังพูดถึงจินคุงอยู่ใช่มั้ยเรา"
คาเมะไม่ตอบ....ได้แต่ส่งยิ้มที่เจ็บช้ำใจให้....ตั้งแต่มาถึงที่นี่.....คาเมะก็เก็บตัวเงียบ....ไม่สุงสิงกับใครซักคน
มือนุ่มๆของหญิงวัยกลางคน....ช่วยลูบใบหน้าที่ดูไม่สดชื่นให้กับหลาน....รู้สึกเหมือนมีความหมองหม่นประทับอยู่
แต่ใครจะรู้เลยว่าสิ่งนั้นมันอยู่ในจิตใจที่บอบบางเต็มที
"เล่าให้ป้าฟังซิ.....เรื่องราวมันเป็นไง...."
คาเมะยิ้มให้....ใจเองก็หวังจะได้ยินประโยคนี้มานาน.....จะได้ระบาย....ให้สบายใจไปนิดนึง
ริมฝีปากบางเบา...เอื้อนเอ่ยคำพูดที่แสนเศร้า....พอพูดถึงยาบุ....คุณป้าก็ขมวดคิ้วสงสัย
"เด็กคนนั้น....อยู่ในบ้านเราเหรอ....ทำไมป้าไม่รู้"
"ก็ป้าไปเที่ยว.....กำลังสนุก...ไม่มีใครอยากกวนนี่ฮะ"
"ทำไมทำตัวแย่ๆกันขนาดนี้....เห็นป้าไม่มีความหมายรึไง"
"ขอโทษฮะ....."
คาเมะก้มหน้านิ่ง.....สำนึกผิด.....ลืมไปว่าหลานกำลังมีเรื่องกลุ้มใจ....ช่วยปลอบใจด้วยมือที่วางบนเส้นผมสีน้ำตาลบางเบา....ลูบหัวอย่างอ่อนโยน
"เล่าให้ป้าฟังต่อเถอะนะคาเมะจัง"
เล่าเรื่องราวนั้นต่อไป....พอมาถึงจุดนึงที่โดนเด็ก5ขวบข่ม...มันรู้สึกเจ็บใจลึกๆ....เล่ายาวไปถึงวันล่าสุด....ที่ได้ตัดขาดกับจิน....เพียงเพราะรุ่นพี่เพียงคนเดียว...ซึ่งเค้าก็ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลย....แค่มาช่วยก็โดนหางเลขซะแล้ว
รวมถึงเรื่องที่ยาบุเป็นโรคหัวใจ....ตรงนี้ล่ะที่ทำให้ป้าตกใจสุดๆ
"เป็นโรคหัวใจเหรอ....เด็ก5ขวบเป็นโรคอย่างนั้น....ถ้าดูแลไม่ดีอาจจะอยู่ได้ไม่นานนะ....จินคุงรู้รึยัง"
"ไม่รู้ฮะ....ยาบุเค้าไม่ให้บอก.....เค้าไม่อยากไปอยู่กับลุงเค้า.....เพราะว่าแม่ก็หนีไปแล้ว"
"ไม่ได้แล้ว....ป้าต้องกลับโตเกียวเดี๋ยวนี้เลย.....ป้าต้องไปบอกจินคุงให้รู้เรื่อง"
"ป้าอย่าไป!!"
คาเมะฉุดมือของคุณป้าเอาไว้....สีหน้าแสดงความวิงวอนออกมา....รวมทั้งดวงตาที่ดูอ่อนล้าก็สื่ออารมณ์เจ็บปวดได้อย่างดี
"ทำไมล่ะ....ป้าจะต้องไปพูดกับเด็กคนนั้นด้วย....ตัวแค่นี้ก็บังอาจทำอะไรแย่ๆแล้ว.....เพียงเพราะไม่อยากให้ใครมายุ่งกับพี่ชายตัวเอง....แค่นี้น่ะเหรอ.....ป้าให้หลานป้าคนนี้เสียน้ำตาอีกครั้งไม่ได้หรอกนะ..."
"ไม่เอา.....ป้าอย่าไป....ขอร้องล่ะ...ถ้าป้าไปจะกระโดดบ่อน้ำลงไปจริงๆด้วย"
ไม่พูดอย่างเดียว....ร่างเล็กๆทำท่าจะปีนขอบบ่อจริงๆ....
"โอเคๆ....คาเมะจัง....ป้าไม่พูดก็ได้...."
"แน่นะ....ป้าสัญญานะ...."
"จ้าๆๆๆ....ป้าสัญญา....สัญญาจริงๆ"
ปากบอกไปงั้น....แต่มืออีกข้างที่อยู่ด้านหลัง.....นิ้วไขว้กันอย่างสวยงาม....โทษนะคาเมะจัง....ป้าห่วงหรอกป้าถึงต้องทำแบบนี้
คาเมะเริ่มสงบลง....นั่งเงียบอีกเหมือนเคย.....แต่ว่าเงียบอยู่ไม่นาน.....
เสียงเด็กรับใช้ภายในบ้าน....ตะโกนเสียงแจ๋วมาเลย
"คุณหนูคาเมะอยู่ไหนคะ...คุณหนูคาเมะ!!"
"อยู่นี่จ้ะ.....มาโกโตะ.....มีอะไรกับคาเมะจังล่ะ"
คุณป้าถามแทน....มาโกโตะสาวใช้ในบ้านหอบแฮ่กๆ....ยืนอยู่ข้างหน้า
"คุณย่าเรียกหาคุณหนูคาเมะน่ะค่ะ.....เห็นบอกว่าจะพาไปขัดผิว....ท่านบอกว่าไม่เจอกันนานคุณหนูผิวเสียไปเยอะเลย.....แล้วก็จะพอกสมุนไพรทั้งตัวด้วย...."
"ห๊าาา!!.....นี่คุณแม่เอาจริงเหรอเนี่ยะ...."
คุณป้าพูดปนหัวเราะไปด้วย.....คาเมะเปลี่ยนสีหน้าจากเศร้าสร้อย.....กลายเป็นงงอย่างจัด
"แต่ว่าคาเมะเป็นผู้ชายนะพี่มาโกโตะ....."
คาเมะค้านใหญ่.....ลืมไปแล้วรึไงว่าเมื่อตอนมา.....ตัวเองก็ตกลงกับคุณย่าว่าจะยอมให้แต่งตัวเป็นผู้หญิง
"ทราบค่ะ.....แต่ว่าหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาแบบนี้.....ไม่มีใครเชื่อแน่ว่าเป็นผู้ชาย....มาเถอะค่ะ....ไปช้าเดี๋ยวคุณย่าท่านอารมณ์เสียขึ้นมาพี่มาโกโตะจะแย่นะ"
ลากแขนของคาเมะเดินไปด้วยกัน....คาเมะทำสายตาขอร้อง....อยากให้ป้าช่วย.....แต่ว่า....
"โชคดีนะจ๊ะคาเมะ"
คาเมะทำหน้าหมดหวังแบบสุดๆ....ยอมให้สาวใช้ลากตัวไปด้วยกัน....ทันที่ที่พ้นสายตาไปแล้ว....
หน้าตาคุณป้าก็ดูขึงขัง....ยังไงก็ต้องจัดการกับเจ้าหลานสองตัวนั่นแล้วก็......
อยากไปดูหน้าเด็กที่ชื่อยาบุด้วย....

* * *

ห้องคาเมะ.....ที่มีแต่คำว่าว่างเปล่าวนเวียนอยู่เต็มห้อง...
จินซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน.....นั่งเงียบอยู่คนเดียว.....
รู้สึกหวั่นไหวในใจ....เสียของรักไป.....ของที่ไม่รู้ว่าตอนนี้หนีไปอยู่ที่ไหน
โทรเข้ามือถือติดต่อกันเป็นนาน.....แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงที่บอกว่า....เลขหมายนี้ไม่สามารถติดต่อได้
บนโต๊ะทำงาน.....หยิบของต่างๆที่เกี่ยวกับคาเมะขึ้นมาดู
ติดใจกับไดอารี่เล่มนึง....ที่จินได้ขว้างทิ้งมาแล้ว....
ไม่รู้ว่าจินจะเปิดอ่านดีมั้ย....บางทีอาจจะมีเรื่องที่จินอาจจะยังไม่รู้ก็ได้
มือใหญ่เอื้อมไปเปิดสมุดเล่มนั้น......ไม่รู้ทำไมต้องเปิดไปที่หน้ากลาง...ทั้งๆที่ควรจะเปิดที่หน้าแรก
แต่หน้าแรกนั่นแหละ....ที่มีอะไรบางอย่างบอกเอาไว้
"โรคหัวใจในวัยเด็ก........"
งงกับประโยคที่คาเมะได้เขียนขึ้น...มันน่าจะเขียนเรื่องอื่นแต่ทำไมถึงเขียนเรื่องนี้...
ยังไม่ทันจะอ่านบรรทัดต่อไป....ยูอิจิก็เคาะประตูเรียกซะแล้ว
"ก๊อกๆๆๆ!!"
จินละจากไดอารี่เล่มนั้น...เดินมาเปิดประตู...ได้ยินเสียงยูอิจิที่ดูเข้มขึ้น...เป็นอะไรรึเปล่า
"ออกไปข้างนอกกับชั้นหน่อยไอ้จิน...."
"ไปไหน"
"ไปหาซื้อของขวัญให้คาเมะ.....ถ้าแกอยากไถ่โทษ....แกก็ไปกับชั้น....ไม่ต้องห่วงยาบุ....ชั้นฝากพีจังดูแลแล้ว...ไปเถอะ..."
ยูอิจิเดินนำหน้าไปแล้ว...จินไม่มีอารมณ์จะออกไปไหนทั้งนั้น....ถึงซื้อไป...ถ้าไม่เจอคาเมะมันก็หมดความหมายอยู่ดี
แต่ไม่รู้ทำไม.....มันเหมือนมีความหวังว่าจะเจอในไม่ช้า
สุดท้ายก็ต้องเดินตามไป.....อยู่ดี


"แกซื้ออะไรได้มั้ยไอ้จิน....."
ยูอิจินั่งไขว่ห้างดื่มกาแฟเงียบๆอยู่ในร้านกาแฟ.....ยูอิจิถุงใหญ่มโหฬาร......ส่วนจิน......
ถุงเล็กกะจิ๊ดนึงยังกะถุงท๊อฟฟี่.....
"อะไรของแกวะน่ะ...ถุงเล็กจัง"
"อะไรมันก็เรื่องของชั้น....แกไม่ต้องยุ่งหรอกยูอิจิ.....แล้วของแกล่ะ"
"แกไม่บอกชั้นก็ไม่บอก....ไอ้จิน....ถามอะไรหน่อยสิ.....เกี่ยวกับยาบุ"
"เออ.....ถามมาดิ"
ตอนแรกจินดูจะไม่สนใจ....แต่พอคำถามนั้นผ่านพ้นปากห้อยๆของยูอิจิ.....จินถึงกับต้องหยุดคิด
"ถ้าหากว่าวันสองวันนี้ยาบุโดนลุงคิมมารับไปอยุ่เกาหลี.....แกจะว่าไงวะ"
"ชั้น....จะให้ยาบุไป.....ไม่ใช่ว่าอยู่แล้วชีวิตชั้นดูวุ่นวาย....แต่เป็นเพราะ....ลางสังหรณ์จากไอ้อาการที่ยาบุเป็นเมื่อซักพัก...มันทำให้ชั้นมั่นใจว่าชั้นคงเลี้ยงยาบุไว้ไม่ได้อีกแล้ว"
"งั้นเหรอ...อืมมม....ก็ถามเฉยๆอ่ะนะ.....ไม่มีอะไรหรอก"
ยูอิจินั่งจิบกาแฟต่อ....ดูมีความหวังอย่างเห็นได้ชัด.....ถ้าเป็นจริงจินก็ไม่ขัดแน่ๆ...
ส่วนจิน....มองมือถือที่อยู่ข้างถ้วยคาปูชิโน่.....ตัดสินใจกดเบอร์ที่อยู่ปลายสาย....ไม่รู้ว่าจะติดมั้ย.....แต่ทว่า......???
*คาเมนาชิฮะ*
จินเหมือนกับได้เห็นโลกนี้สว่างขึ้นมา50เปอร์เซ็นต์.....พยายามรวบรวมคำพูดให้ได้มากที่สุด
"ชั้นจินนะ......"
*จ....จิน...*
คาเมะเอามือปิดหูโทรศัพท์....มองไปด้านหลัง.....คุณย่ากำลังเร่งสาวใช้ให้ผสมน้ำกับดอกไม้อีกหลากหลายชนิด.....พร้อมกับผสมสมุนไพรอีกหลายอย่าง.....แถมยังเห็นคุณป้ายกชุดยูกาตะสีชมพูสำหรับผู้หญิงมาให้....เล่นเอากลุ้มหนักกว่าเก่า
เดินหนีมาอีกทางด้านนึง.....นั่งลงที่ชานเรือน....ค่อยๆเปิดมือออก....เอ่ยคำพูดที่ดูสั่นไหว
*นาย.....โทรมาทำไม*
"นายหนีไปทำไม......."
พูดเพียงประโยคนั้น....จินเดินหนียูอิจิออกมา....ยูอิจิเองก็ไม่รู้ด้วยว่าคนที่จินคุยเป็นคาเมะ......
"ตอบชั้นสิคาเมะ....นายหนีออกมาทำไม"
*นั่นเสียงของอาคานิชิจินจริงๆเหรอ.....ชั้นคงไม่ได้หูฝาดสินะ....เสียงที่ชั้นไม่เคยได้ยินมาเป็นอาทิตย์ๆแล้ว*
"คาเมะอย่าเปลี่ยนเรื่อง....ชั้นต้องการคำตอบ....รู้มั้ยชั้นตามหานาย.....โทรหานายแต่นายก็ปิดเครื่อง...ชั้นจะถามครั้งสุดท้าย.....นายหนีไปทำไม"
น้ำตาใสๆ.....เอ่อล้นท่วมดวงตาคู่สวย.....มือน้อยๆข้างนึงจับที่เสื้อคลุมสีขาว.....ตรงหน้าอกข้างซ้าย.....ไม่ใช่ว่ากลัวเสื้อคลุมจะหลุด....แต่เป็นเพราะมันเจ็บปวดภายในใจก็เท่านั้น
*ชั้นจะตอบให้นายก็ได้....ชั้นไม่ได้หนีนาย....แต่เพราะชั้นคิดว่าในเมื่ออยู่ที่นั่น.....ทุกคนก็ทำเหมือนกับชั้นไม่มีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนั้นอยู่แล้ว.....เพราะฉะนั้นถ้าชั้นก้าวเดินออกจากบ้าน.....ทุกคนก็คงจะไม่ใส่ใจกับชีวิตที่มัน.......*
"พูดอะไรบ้าๆ.....โง่ๆอย่างนี้ไงถึงได้โดนเด็กมันข่ม!!!"
เพียงประโยคนั้นของจิน....ทำเอาน้ำใสๆ...ไหลรินรดลงมาข้างแก้มใส.....เก็บเสียงสะอื้นไม่ให้จินได้รู้ถึงความอ่อนแอ.....แต่ว่า....เสียงพูดมันบอกได้ชัดเจน....คำพูดประชดกระแทกกระทั้นใส่โสตประสาทของจิน.....ยืนฟังอย่างใจเย็น
*ความสำคัญของชั้นคงจะมีแค่รุ่นพี่จุนโนะล่ะมั้งที่เห็น.....เค้าดีออกนี่นา....จิน....ความจริงนายไม่ต้องมาพูดแบบนี้หรอก.....นายตัดขาดจากชั้นแล้วไม่ใช่เหรอ.......*
"คาเมะ....นายไม่ต้องมาพูดประชดชั้น....ชั้นรู้แล้วนะเรื่องจุนโนะ....ชั้นเข้าใจ....นายกลับมาเถอะ"
*ชั้นจะกลับไปก็ต่อเมื่อ....มีคนในบ้านเข้าใจชั้น.....เข้าใจคำสัญญาระหว่างชั้นกับยาบุเท่านั้น.....ชั้นถึงจะกลับไปเหยียบอีกครั้ง*
"แล้วไอ้เหตุผลอะไรของนายที่ทำให้ต้องสัญญาแบบนั้นล่ะ....นายบอกชั้นมาสิ"
*ชั้นอยากให้นายเข้าใจเอง....เข้าใจในสิ่งที่ชั้นเข้าใจ*
"ก็แล้วถ้าไม่บอกชั้น.....ชั้นจะรู้อะไรกับนายมั้ยคาเมะ.....เกมส์ของนายพอๆซะบ้างเถอะ....มันทำให้คนอื่นเค้าปั่นป่วนแค่ไหนไม่รู้หรอก.....เล่นสนุกไปวันๆ!!"
คำตวาดของจินฟังดูแล้วแย่.....จินเปลี่ยนจากคนเย็นชา....ให้กลายเป็นความร้อนที่สุมรวมอยู่ในกาย....เพราะว่าคาเมะแท้ๆ
*นายว่าชั้นเล่นสนุกงั้นเหรอ....ในเมื่อความสุขของนายมันข่มสายตาของชั้นอยู่ทุกวัน....แล้วถ้าชั้นจะออกมาหาความสุขที่จะช่วยบำบัดจิตใจชั้นบ้าง....มันผิดตรงไหนล่ะอาคานิชิ จิน.....สุดท้ายนายก็ไม่เคยเข้าใจใครหรอก.....พวกนายทุกคนมันบ้า....ทำไมนายต้องทำเป็นไม่สนใจชั้นด้วย....ทำไม!!*
"คาเมะ.....คาเมะ......โธ่เว้ยยยยยย!!!"
คาเมะตัดสายลงไปทันที.....ทิ้งอารมณ์โมโหไว้ให้จินตั้งหลายอย่าง....เดินฉุนขาดเข้ามาในร้าน.....เดินกระแทกกระทั้นจนคนทั้งร้านหันมามอง......
"ไอ้จิน.....แกเป็นไรของแกวะ...."
ยูอิจิวางถ้วยกาแฟ...จ้องจินตาเป็นประกาย
"อย่าเสือก!!"
สะอึกกับคำๆเดียว....นั่งเฉยต่อ.....น่ากลัวกว่าเดิมเยอะ....ผิดกับคนอีกด้านนึง

"คาเมะจัง....น้ำพร้อมแล้วนะ....มาแช่เถอะลูก"
คุณป้าเดินมาหาทางด้านหลัง....นั่งลงข้างๆ.....ตกใจกับใบหน้าของหลานคนสวย
น้ำตาหลั่งรินลงมาไม่หยุดหย่อน....มือน้อยๆพยายามปาดออกให้หมดจดจากใบหน้า....แต่มันทำไม่ได้
"คาเมะจังเป็นอะไรลูก.....ร้องไห้ใหญ่เลย...."
"ป้าช่วยด้วย...น้ำตามันไม่หยุดไหล.....มันไม่หยุด"
"ปล่อยมันเถอะนะคาเมะจัง...มากอดป้าก็ได้.....เผื่อจะได้สบายใจ...ดีมั้ย"
ทันใดร่างน้อยๆก็โผเข้าหาคุณป้าผู้ใจดี......สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอด....ร้องไห้เหมือนเด็กน้อย.....
"เมื่อกี๊คุยโทรศัพท์กับใคร....ป้าเห็นนะ.....จินคุงใช่มั้ย"
ไม่ตอบ....ทำเพียงพยักหน้าก็เข้าใจ
"ถ้าร้ายแรงมากป้าจะจัดการให้มันเรียบร้อยไปเลย....ป้าไม่ชอบใจนะแบบนี้...."
"ป้าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น....ขอร้อง!!"
ร้องไห้ต่อ....ตัวสั่นระริกเพราะอากาศที่หนาวเย็นพร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังตามมาอีกที....
คุณป้ากอดปลอบ...แน่ล่ะ....พรุ่งนี้ชั้นจะต้องกลับบ้านแน่ๆ

* * *

ที่บ้าน.....จินกับยูอิจิยังไม่กลับ...
เหลือเพียงยามะพีแล้วก็ยาบุที่ตื่นมาแล้ว....นั่งดูทีวี......เงียบเหงาใจ
เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นภายใต้ความเงียบเหงานั้น

"กริ๊งงงงงงงงง.....กริ๊งงงงงงงงงง"

เดินไปรับมัน...เสียงที่พูดมาฟังไม่คุ้นหูเลย
*สวัสดีค่ะ....ดิชั้นเป็นครูอยุ่ที่โรงเรียนของยาบุคุงนะคะ....อยากคุยกับผู้ปกครองของยาบุนิดหน่อยค่ะ.....ได้มั้ยคะ*
"ขอโทษฮะ...ตอนนี้เค้าไม่อยู่.....ฝากยามาชิตะคนนี้ไว้ได้นะฮะ"
*อืม....ถ้างั้นขอฝากด้วยละกันนะคะ...มีเรื่องเกี่ยวกับยาบุคุงน่ะค่ะ....ถ้ารู้แล้วขอความกรุณาอย่าเพิ่งไปพูดกับคุณพ่อของเด็กนะคะ....ความจริงเค้าสั่งห้ามบอกใครแต่ดิชั้นทนไม่ไหวค่ะ...สงสารเด็ก*
คุณพ่อในความหมายของคุณครูก็คงจะเป็นจินสินะ....ยามะพีรู้สึกถึงจิตใจที่มันสั่นไหว....เหมือนกับจะมีเรื่องราวร้ายๆเกิดขึ้นอีก
"ได้ฮะ...ผมจะไม่บอกใคร"
*ถ้างั้นดิชั้นก็เบาใจค่ะ....คือว่า...ยาบุคุงเค้าเป็นโรคหัวใจ....ไม่ทราบว่าคุณทราบรึยังคะ*
"ว่าไงนะฮะ.....โรค-หัว-ใจ"
เหมือนกับโดนพายุซัดจนตัวแทบจะล้มยามะพีมองไปที่ยาบุ.....เด็กตัวแค่นี้น่ะเหรอ....ไม่จริงหรอก
โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรกันนะ....ถึงได้ลงโทษเด็กที่ลืมตาดูโลกได้เพียงแค่5ปีเท่านั้น
*ใช่ค่ะ....พอดีดิชั้นบังเอิญไปเจอแผงยาชุดนึงของเค้า...ก็เลยลองถามเค้าดู.....มันเป็นยาแก้โรคหัวใจนะคะ...คุณไม่ทราบบ้างเลยเหรอคะ*
"ไม่ฮะ...แล้วคุณครูทราบมั้ยฮะ....ว่าทำไมเค้าไม่อยากให้บอกใคร"
*ดิชั้นก็เคยถามเด็กนะคะ....เค้าบอกว่าไม่อยากไปอยู่กับลุงเค้า....เพราะถ้าเค้าไปคุณพ่อของเค้าก็ต้องไปยุ่งกับคนอื่น....เห็นเค้าบอกอย่างนี้ล่ะค่ะ*
"อย่างนี้นี่เอง......เข้าใจแล้วฮะ.....ขอบคุณคุณครูมากนะฮะที่โทรมาบอก"
*ไม่เป็นไรค่ะ....อย่าเพิ่งพูดกับใครนะคะ......ยังไงก็ดูแลสุขภาพเค้าด้วย....ดิชั้นต้องไปแล้ว....แค่นี้นะคะ*
วางโทรศัพท์....เสียงที่ได้ยินเมื่อซักครู่....ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องจริง......
แต่ว่าสิ่งที่รับรู้มา....มันสะเทือนใจอย่างถึงที่สุด....แล้วเหตุผลที่คาเมะต้องทำตัวออกห่างจากจิน.....ก็คงจะเป็น.....

คำนี้แหละที่ยามะพีไขปัญหาให้กับบ้านหลังนี้ได้....แก้ไขเรื่องราวจิตใจของคนๆนึงที่ตอนนี้ยังคงหนีไปไกลแสนไกล
ยาบุ....เพราะอย่างนี้ใช่มั้ย....คาเมะถึงเข้าใกล้จินไม่ได้?

* * *