Story By :: ^^PaRaCeTaMoL^^

ShuJinKou :: Akanishi Jin & Kamenashi Kazuya [Drama]

Next part from Le CiEl 1st

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ค่ำคืนหนึ่ง...ในหน้าหนาว....
"พี่ยู.....พี่ยูมารึยัง"
เสียงเล็กๆจากร่างเล็กๆ.....ดังมาจากข้างบน.....
"ป้าฮะ...พี่ยูล่ะ...."
วิ่งมาหาป้าที่ครัว.....หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดเตรียมอาหารสำหรับค่ำคืนแห่งวันคริสมาสต์....หันมาหาหลานคนเล็ก
"ยังไม่กลับมาเลย...เห็นว่าไปหาต้นคริสมาสต์มาตั้งในบ้านไม่ใช่เหรอ....."
"นี่พี่ยูออกไปตั้งแต่บ่ายแล้วนะ....ทำไมยังไม่มาอีกล่ะ.....สงสัยแอบไปหารุ่นพี่อีกแน่เลย.....ห่างแฟนนิดนึงไม่ได้เชียวนะ"
"เค้าคงไม่อยากน้อยหน้าน้องเค้าล่ะมั้ง....โอเคเสร็จแล้ว.....คาเมะไปจัดโต๊ะเถอะ...เอาจานไป3ใบนะ"
"ทำไมจาน3ใบล่ะ"
"ก็ของคาเมะจัง....จินคุง...แล้วก็ยูจังน่ะสิลูก"
"อ้าว...ป้าล่ะ"
"ป้าไม่อยู่กับเราหรอกนะคริสมาสต์นี้....ป้ามีโปรแกรมทัวร์หน้าหนาวกับสมาคมเดือนนึง....เจอกันปีหน้านะจ๊ะคาเมะจัง"
ป้าถอดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้.....เดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตที่ไม่รู้ว่าเจ๊แกจัดตอนไหน
หลานคนสวยได้แต่ยืนมอง....งงกับสิ่งที่ผู้หญิงนักเที่ยวคนนี้ทำจริงๆ
"ป้า...ทิ้งกันติดต่อกันเป็นปีที่สี่แล้วนะ"
"อ้าวเหรอ...ขออีกปีนะจ๊ะ....."

"ปี๊นนนน.....ปี๊นนนนน"

"รถมาแล้ว....ป้าไปนะลูกคาเมะจัง....เดี๋ยวจะซื้อของมาฝากนะจ๊ะ.....แฮปปี้วันคริสมาสต์นะหลานๆ"
"เดี๋ยวสิป้า...ป้า!!!"
เรียกไม่ทันซะแล้ว....ป้าเดินออกนอกบ้านแล้วนี่....
หนักใจกับยอดนักเที่ยวคนนี้ตลอดเวลาสิน่า....
"ให้ตายเหอะ....ทิ้งกันจนได้นะป้า.....แล้วนี่ก็ต้องเหลือกันอยู่แค่3คนน่ะสิ"
มองไปที่ข้างบน....จินอยู่บนนั้น.....
กำลังเป็นไข้....นอนซมอยู่ในห้อง.....เมื่อวันก่อนทำงานกลางอากาศหนาวอยู่ที่อู่....ไม่ยอมหยุด....สภาพเลยโทรมจนดูไม่ได้
"ไปดูจินก่อนดีกว่า.....ไข้ขึ้นรึเปล่านะ.....เฮ้อ!!"
"กริ๊งงงง.....กริ๊งงงงง"
เดินมารับโทรศัพท์...เสียงนั้น....ไอ้พี่ตัวแสบ
*คาเมะ.....ไอ้น้องร้ากกกกกก*
"เจอตัวแล้วไอ้พี่บ้า.....แกอยู่ไหนห๊าาา....พี่ยู"
*อยู่กะแฟนเค้าอ่ะจิ....พีจัง*
"นี่ออกไปตั้งแต่บ่าย....ไปหาแฟนเหรอ....แล้วต้นคริสมาสต์ที่ชั้นสั่งได้รึยัง..."
*ได้สิจ๊ะอีนู๋.....แต่ว่า....คงได้พรุ่งนี้อ่ะนะ....เพราะว่าเพิ่งโทรสั่งเมื่อกี๊เอง*
"ว่าไงนะ....ชั้นจะเอามาจัดวันนี้นะเจ้าบ้า.....แกรีบกลับมาให้ชั้นชำระความเลย...."
*คงกลับไม่ได้หรอก....วันนี้พี่จะฉลองคริสมาสต์อีฟกับพีจังฉองต่อฉอง...หุๆๆๆๆ.....โทรมาบอกแค่นี้นะ....ไปแหละ*
"อ้าว....พี่ยูๆๆ....โธ่เอ๊ยยย..."
วางหูทิ้งน้องสุดที่รักไปซะเลย....ถ้างั้นวันนี้....
ก็อยู่กะจินสองต่อสองเหมือนกันน่ะสิ?
"วันนี้มันอะไรกันนักหนานะ....คริสมาสต์บ้าอะไรไม่ฉลองมันแล้ว....เสียอารมณ์ที่สุดเลย..."
เดินหัวเสียขึ้นไปข้างบน.....ทำหน้าที่เป็นพยาบาลดูแลจินอย่างเดียวเลยคราวนี้
เปิดประตูเข้าไปที่ห้องยูอิจิ....พบจินที่นอนซม...อาการหนักเพราะพิษไข้.....
ห่วงจนลืมโกรธไปซะสนิท....
"จิน....กินอะไรหน่อยมั้ย....จะได้กินยานะ"
มือน้อยๆจับที่หน้าผากของร่างสูง....หยิบผ้าชุบน้ำ....บิดหมาดๆ....ประคบลงที่หน้าผากร้อนๆนั้นอีกครั้ง....
จับมือใหญ่ไว้จนแน่น.....สายตาเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
"ชั้นกินอะไรไม่ไหวหรอก....อยากจะนอน"
"ไม่ได้นะ....เดี๋ยวก็ไม่หายกันพอดี....กินหน่อยเถอะ....เดี๋ยวชั้นทำข้าวต้มมาให้"
"ไม่ต้อง....ชั้นไม่อยากกิน"
"อย่าดื้อได้มั้ย....นอนอยู่เฉยๆนี่แหละ...ชั้นไปทำให้แป๊บเดียวเอง.....ไม่อยากหายไวๆรึไง"
ลุกขึ้น...ไม่ฟังเสียงของจินเลยซักนิด.....ทันทีที่ลุกขึ้นมือใหญ่ของจินก็จับมือน้อยๆนั้นเอาไว้แน่น....รู้สึกได้ถึงคามร้อนจัดที่ส่งผ่านมือมา
"อยู่กับชั้น....ไม่ต้องไปทำอะไรแล้วนะ....ได้มั้ย"
"แต่นายยังไม่ได้กินข้าวนะ"
"ไม่กินหรอกข้าวน่ะ....ชั้นอยากกินนาย.....จะยอมติดไข้จากชั้นมั้ย....."
"บ้าดิ....ใครเค้าอยากจะติดเชื้อจากนายล่ะ"
"ก็นายไงล่ะคาเมะ.....เป็นกับชั้นเถอะนะ.....ชั้นอยากให้นายช่วยรักษาชั้น....ชั้นไม่ไหวแล้ว....ช่วยชั้นด้วย....ได้มั้ย"
ยิ้มให้กับลูกอ้อนของจิน.....ขนาดนอนซมยังมีอารมณ์อ้อนอีกนะ
เอาก็เอา....ยอมเค้าหน่อย...ลงทุนอ้อนซะขนาดนี้แล้วนี่
นั่งลงที่ข้างเตียง....ค่อยๆเปิดผ้าห่ม....นอนลงข้างๆจิน.....
ร่างสูงที่นอนมองอยู่....เอื้อมแขนอุ่นๆ....กอดรัดเอวบางนั้นเอาไว้แน่น....ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กัน....หน้าผากกับจมูกแตะกันโดยอัตโนมัติ
ขาดแต่ปากที่ยังไม่แตะกัน......
"จิน....หน้านายแดงจัง.....ตัวก็ร้อนมากด้วย.....กินยาหน่อยเถอะนะ"
"ก็นายไงยาของชั้น....กินนายก็หายแล้วไม่ใช่เหรอ"
กอดแน่นมากขึ้น....ตัวของคาเมะถูกจินรัดแน่นเข้าหา....ชิดกันจนแนบแน่น.....งานนี้ติดไข้แน่ๆ
ใบหน้าใกล้กันกว่าเก่า....จนกระทั่ง...ริมฝีปากสองคู่....สัมผัสซึ่งกันและกัน.....
มือข้างนึงของจิน....จับท้ายทอยของคาเมะ....กดประทับจูบให้ลึกแนบแน่นกว่าเก่า....ปลายลิ้นสอดเข้าไปจนถึงจุดของอารมณ์...
คนป่วยเป็นไข้...ที่ตัวร้อนจี๋...ตอนนี้เหมือนกับไม่ได้ป่วยอะไรเลยซักอย่าง
จากที่นอนข้างๆกัน....ตอนนี้กลายเป็นว่า....ร่างของคาเมะ....ทาบทับอยู่บนตัวของจิน
ยังไม่ละจากจูบที่เร่าร้อน...
มือน้อยๆแกะกระดุมชุดนอนของจินออก.....สัมผัสขึ้นลงอยู่ที่อกกว้าง....
ส่วนมือของจิน....เลิกเสื้อสีฟ้าใส.....ถอดออกเบาๆช้าๆ...
ผิวขาวๆ...ทำให้คนที่เป็นไข้....ตัวร้อนมากขึ้น....
ทนไม่ไหวกับร่างของคาเมะ....ทั้งๆที่อยู่เฉยๆ....แต่ความรู้สึกกลับบอกว่า...ยั่วสายตาจนอยากจะกินเข้าไปทั้งตัว
เลื่อนริมฝีปากหนานุ่ม...จูบลงที่ไหล่เนียนของคาเมะไม่ยั้ง....
จูบลงที่หน้าอกขาวๆของร่างเล็ก.....อารมณ์พลุ่งพล่าน
"อาาาา....จิน...จิน........"
พูดไม่ไหว....หลับตานิ่ง.....ปล่อยให้จินทำไปจนพอใจ
ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งคู่ทำ......แต่มันครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้
ถือโอกาสที่ไม่มีใครอยู่บ้าน....เผด็จศึกทุกครั้ง.....นี่ถ้าคาเมะเป็นผู้หญิง.....คงท้องไป4-5คนแล้วมั้ง?
ร่างของจินทาบทับคาเมะอีกต่อนึง....ซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอขาว....รอยแดงปรากฏอยู่ทั่วตัว....ประทับตราที่แสดงความเป็นเจ้าของเรียบร้อย
"คาเมะ....ชั้นมีของขวัญคริสมาสต์ให้นายด้วย"
"จริงเหรอ...สงสัยจะเป็นเชื้อหวัดนายล่ะมั้ง....ใช่มั้ยล่ะ"
"ไม่ใช่....ขอมือข้างนึงสิ....แล้วนายจะรู้เอง"
จินมองหน้ายิ้มๆ.....คาเมะยอมให้จับมือแต่โดยดี....คงไม่รู้หรอกว่าจินจะทำอะไร
มือน้อยๆนั้นถูกจับลงมาที่ใต้เข็มขัด....ล้วงลึกเข้าไปใต้กางเกงชุดนอนของจิน....
สัมผัสกับอะไรบางอย่าง....นั่นมัน....มัน...........
น้องจินนี่นา!!
"เฮ้ย.....นายทำอะไรน่ะจิน....นายจะบ้าเหรอ....ปล่อยมือชั้นนะ"
"ชั้นอยากหายไข้....มันต้องจับให้หมดทุกส่วนสิ...."
"แต่มัน.....มันไม่ใช่แบบนี้....บ้ารึไง....นายต้องเป็นไข้จนเพ้อไปแล้วแน่ๆ..."
"เพ้อเพราะนายไง....อยู่เฉยๆเถอะน่า....อยู่กับชั้นแล้ว.....นายไม่รอดหรอก"
ปากสีชมพูใส.....ถูกปิดลงโดยริมฝีปากของอีกฝ่าย.....เป็นครั้งที่สอง....แรงขัดขืนเล็กๆมันทำให้จินต้องทำมากขึ้น
มือน้อยๆข้างนั้น.....ยังคงสัมผัสที่ตรงนั้นของจินอยู่....ถอนมือออกไม่ได้....
สัมผัสมากเข้าจนเคลิ้ม........ภายใต้ผ้าห่มหนา......
อารมณ์พาให้คนทั้งคู่....ตกอยู่ภายใต้ห้วงแห่งความสุขอย่างห้ามไม่ได้
มีอะไรกันภายใต้ผ้าห่มหนา...ภายใต้อากาศหนาวๆแบบนี้....คงจะเรียกว่าเป็นสวรรค์อีกขั้นนึงก็คงได้
เพียงแค่ไม่กี่นาที....เสื้อผ้าแทบทุกชิ้น......ถูกทิ้งลงมากองอยู่ข้างเตียง.....
แฮปปี้คริสมาสต์นะ.....พรุ่งนี้.....หวังว่าคงจะเจอเรื่องดีๆ....นะ???

อีกทางด้านนึง...ในค่ำคืนนั้น.....
"นี่นะ....บ้านป๊ะป๋าอยู่ที่นี่นะลูก....เข้าไปหาเลย....."
ผู้หญิงสาวสวยคนนึง....จูงมือลูกชายวัยกำลังน่ารัก....อายุ4-5ขวบ...ยืนอยู่ข้างหน้าบ้าน......
*นากามารุ*
"ป๊ะป๋าอยู่ในนี้แน่ๆนะ....แม่ไม่โกหกผมนะ...."
"แน่สิจ๊ะ.....ยาบุเป็นเด็กดีนะลูก....แม่ไปธุระแป๊บเดียวเดี๋ยวแม่จะมารับนะ....อยู่กับป๊ะป๋าไปก่อนนะลูกนะ"
หญิงสาวยื่นกระเป๋าเสื้อผ้าใบน้อยให้ลูกชาย....ดันตัวลูกให้เข้าไปในบ้าน....หลังจากนั้น...
เธอก็เดินหายไปในความมืด...
"ทำไมต้องพามาหาป๊ะป๋าจินที่นี่ด้วยอ่ะ.....แม่นะแม่"
เด็กตัวเล็กๆกระโดดกดออดหน้าบ้าน....แต่ไม่มีใครเปิดรับเลยซักคน....
ลองหมุนลูกบิด....อ้าว.....เปิดได้ด้วยแฮะ
และแล้วก็หายตัวเข้าไปในบ้าน......
ฝ่ายทางแม่บังเกิดเกล้า....เดินกลับมาดูอีกทีนึง....
"เฮ้อ....จินคุง....อาฝากเลี้ยงยาบุด้วยนะ.....ไว้อาสร้างเนื้อสร้างตัวได้มากกว่านี้อาจะมารับไป....ดูแลเค้าแทนพ่อของจินคุงด้วยล่ะ...."
มองบ้านหลังนั้น....แล้วก็เดินหายไปจริงๆ.....
ปล่อยชะตากรรมให้กับเด็กตัวเล็กๆที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย.....
กำลังมองไปทั่วบ้าน....ดวงตาคู่เล็กๆ....สอดส่ายหาคนที่อยู่ภายใน.....ไปไหนกันหมด?
"ป๊ะป๋า....ป๊ะป๋าอยู่ไหน!!!"
ยาบุ.....เรียกหา....แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ....
วิ่งหาในครัวเอย....ห้องรับแขกเอย....ไม่เจอเลยซักคนเดียว
มันก็เหลืออยู่ที่เดียวแหละน่า......
"ป๊ะป๋าอยู่ข้างบนแน่ๆ.....จะซ่อนหากันใช่มั้ย....ได้เลย....."
วิ่งขึ้นไปบนชั้นสอง....ห้องตรงกลาง....ล็อค....ห้องฝั่งขวา...ก็ล็อค....
เหลือแต่ห้องฝั่งซ้าย....ไม่นะ....อย่าเข้าเลยนู๋....ในนั้นมันอันตราย...
ระวังเจอฝูงแมมมอทจะหาว่าไม่เตือนนะ.........
เด็กตัวเล็กๆเอื้อมมือหมุนลูกบิด.....เปิดเข้าไปภายใน.....
ตาของเด็กตัวเล็กๆ....พบกับภาพที่น่าแปลกใจ
เสื้อผ้ากองเต็มไปหมด.....บนเตียง.....ผ้าห่มก็โป่งๆ....ใหญ่ๆผิดปกติ.....ใช่แล้ว....
คนที่รอคอย...ในที่สุดก็พบแล้ว.....เย้ๆ
พยายามปีนขึ้นไปบนเตียง....คลานเข้าไปนั่งตรงขาของจิน.....ร่างสูงที่กำลังหลับสบาย.....กอดก่ายคนที่อยู่ในอ้อมกอด...รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ทับขาเค้า.....
"คาเมะ....หนักจัง....ขานายทำไมหนักขนาดนี้ล่ะ"
พูดทั้งๆที่ตาก็หลับอยู่.....คาเมะก็ได้ยินเสียงจิน.....ตอบคำถามทั้งๆที่ยังงัวเงีย
"ไม่ใช่ขาชั้นซะหน่อย.....นายโดนผีอำมากกว่า....
"ผีชื่อคาเมะน่ะสิ.....ขอดูหน่อยนะว่ามันเป็นผีจริงๆรึเปล่า....."
เปิดตามองไปใต้ผ้าห่ม....แต่ทว่า.....ผ้าห่มกลับเปิดไม่ออก....
มองมาเหนือผ้าห่ม....เห็นเพียง....เห็นเพียง.....
"เฮ้ย....เด็ก.....เด็กที่ไหน...."
จินลุกพรวด....พลอยทำให้คาเมะตื่นไปด้วย.....และทันทีที่เห็น....
ร้องยิ่งกว่าจินอีก
"นี่มันผีนี่นา...จิน.....ผีเด็ก...ช่วยด้วย.....!!!"
หลบอยู่ข้างหลัง....ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าเพราะความกลัว....จินมองเด็กที่ทำตาแป๋วอยู่ข้างหน้า....นั่งทับขา....ยิ้มหน้าบานเชียว
"นี่...นี่มัน.....ยาบุนี่นา..."
จินมองแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง.....ยาบุ....ลูกของเมียใหม่พ่อที่อยู่สิงคโปร์นี่นา...
แล้วไหงอยู่ๆมานั่งทับขาตัวเองได้
"เย้....ป๊ะป๋าจำผมได้แล้ว....ดีใจที่สุดเลย...."
กระโดดกอดคอจินที่นั่งเอ๋อรับประทาน...แต่คนที่ดูจะอึ้งที่สุด....กลับเป็นคาเมะ
รายนั้นดูจะช็อคไปเลย
"จิน....ป๊ะป๋า....นี่มันอะไรกันห๊าาา....บอกมาเดี๋ยวนี้นะ....นายไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไร....บอกชั้นมา"
จินกลืนน้ำลายลงคอ.....ฤทธิ์ของคาเมะใครๆก็รู้ว่าร้ายแค่ไหน....
แต่ว่า.....ฤทธิ์ไอ้ตัวเล็กที่กะลังกอดคอคุณพ่อจำเป็น....จะร้ายกว่ามั้ย....
ยังไม่รู้....รู้แต่ว่า....จินต้องแก้ปัญหา.....
คาเมะเอานายตายแน่จิน....ที่สำคัญที่สุด...
ถ้ายูอิจิรู้เรื่อง...นายตายแน่ๆ..........
ซวยอะไรขนาดนี้....อาคานิชิ จิน......

* * *