*~* Soul in paradise *~*
เหมือนวิญญาณ.จะหลุดออกจากร่าง
ในเวลานี้..ร่างของคาเมะ..แทบจะอ่อนแรง..ขยับไม่ไหว
เป็นไปได้ยังไง.ในเมื่อ..
"ไม่จริง.จินโกหก.ชั้นไม่เชื่อ"
เสียงสั่นแหบพร่าพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว.ทั้งๆที่เมื่อคืนก็ยังดีๆอยู่.แล้วทำไม
"จินล้อเล่นใช่มั้ย.จินจะหลอกชั้นเป็นเรื่องที่สี่งั้นเหรอ..อย่ามาทำทุเรศๆแบบนี้นะ"
"ชั้นไม่ได้พูดเล่น.คาเมะ..ชั้นพูดจริง..ยาบุ.ไปแล้ว.เค้าตายแล้ว"
"ไม่!!ยังไม่ตายยังไม่ตายซะหน่อย..ชั้นจะไปหายาบุ..จะไปดูให้เห็นกับตา!!"
พยายามผละออกจากร่างสูงที่โอบรัดแน่นแต่ไม่หลุด
จินทำไมไม่ปล่อยมือล่ะ..ตอนนี้สติเรามันหลุดลอยทั้งคู่แล้วใช่มั้ย..
ชั้นจะไป..แต่จินกลับรั้ง..ทำไมล่ะ..ชั้นไม่เชื่อหรอกว่ายาบุจะจากชั้นไปดื้อๆ..
ทั้งๆที่ชั้นยังไม่ได้บอกชื่อเพลงที่ร้องออกไปเลย..แล้วยาบุจะจากพวกเราไปได้ยังไง
"เดี๋ยวค่อยไป..คาเมะ..อย่าเพิ่งไป"
"ไม่!!ชั้นจะไปดูให้เห็นกับตาว่ายาบุไม่ได้ตายอย่างที่จินบอก!!"
"แต่เค้าไปแล้วนายได้ยินมั้ยว่ายาบุตายแล้ว!!!"
จินตะเบ็งเสียงสุดแรงที่มี..ใส่หน้าของร่างบางที่กำลังดิ้นทุรนทุรายจะหลุดจากอ้อมกอด..
ร่างกายอ่อนบางนั้นหยุดนิ่งแต่ทว่า.กลับสั่นจนรู้สึกได้อย่างชัดเจน
น้ำตา..ในครานี้มันไหลลงมาเพราะ..ความเสียใจ..
เสียใจที่รู้แล้วว่าชีวิตๆนีงได้ผ่อนลมหายใจ..หยุดนิ่งไปอย่างสงบ
"ไม่จริง.ยังไม่ตายซะหน่อยไม่ตายเค้ายังไม่ตาย.!!"
พูดพร่ำเพ้อด้วยเสียงสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของจิน
ความเสียใจแทบทุกอย่างตกอยู่ที่คาเมะ..เพราะว่า
นอกจากแม่ของยาบุแล้ว..คนที่ได้พบกับเด็กเป็นครั้งสุดท้าย..ก็คือ..คาเมะ
"คาเมะไม่ต้องร้องเมื่อกี๊ก็บอกไม่ให้ชั้นร้องนี่นา..แล้วตอนนี้.นายนายจะร้อง..ได้ยังไง"
กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น..จินทำเพียงแค่หลับตาสงบจิตสงบใจซักพัก
ต่างคนต่างนิ่งเงียบในอ้อมกอดของกันและกัน
คาเมะ..ยอมรับความจริงเถอะนะคนที่คุยด้วยเมื่อคืน.
บัดนี้เค้าได้จากไปแล้ว..จากไป..อย่างสงบ.ชั่วกาล
"เดี๋ยวนายไปนั่งอยู่โซฟานะ..ทำใจให้สบาย.ชั้นจะไม่ร้อง..นายก็ห้ามอ่อนแอ..เข้าใจมั้ย.."
จินบอกด้วยเสียงที่สั่น.ตัวเองก็ยังแทบจะกลั้นน้ำตาไม่ได้..แล้วคาเมะล่ะตอนนี้ทำนบน้ำตา..มันแตกจนบ่อพังทลายไปแล้ว
ร่างเล็กถูกย้ายมานั่งที่โซฟาทันที..ส่วนจิน..หันไปคว้าโทรศัพท์กดหาเบอร์ที่เกาหลี..
"ขอสายลุงคิมหน่อย"
พูดโทรศัพท์ไป..มองหน้าคาเมะอยู่ตลอด..ร่างบางนั้นทำอะไรไม่ได้นอกจากช็อก..กับเหตุการณ์ที่สุดแสนสะเทือนใจน้ำใสๆไหลพรั่งพรูลงมาจากดวงตานับล้านหยด..แต่ยังไง..น้ำตาที่ตัวเองเสียไปในตอนนี้..ก็เทียบไม่ได้กับชีวิต..ที่มีค่า..แต่เกิดมา..เพียงแค่รับรู้วันตายของตัวเองเท่านั้น..
"ครับเมื่อคืนนี้ครับคุณอาคุมิโกะโทรมาบอกครับจะรอนะครับ..หวัดดีครับ"
วางสายลงแทบจะทันที..บรรยากาศที่เงียบ.แต่แฝงไปด้วยเสียงร้องไห้ดังระงม..จินทำได้เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆไม่อยากจะร้องไห้อีกแล้วไม่อยากร้องไห้..ให้คาเมะไม่สบายใจ
"จิน..ไปหายาบุเถอะนะ..ชั้นอยากจะคุยกับยาบุ.ขอร้อง..!!"
"ไปสิคาเมะไม่ต้องร้องไห้นะคาเมะอย่าร้อง.เชื่อจินนะคนดี"
นั่งลงที่โซฟารั้งตัวร่างบางเข้ามากอดแน่นทะนุถนอม..มือใหญ่ลูบเบาๆที่กลุ่มผมสีน้ำตาลนั้น
จูบเบาๆเพื่อคลายความกลัว..ร้องให้พอใจเถอะนะคาเมะ
เมื่อเวลาที่ได้เห็นร่างของยาบุ..หลับตาอย่างสงบเมื่อนั้นอย่าร้องไห้..
เมื่อเวลาที่ได้พูดคุยกับร่างไร้วิญญาณของยาบุอย่าส่งเสียงสะอื้นให้ได้ยิน..
เมื่อจะบอกคำพูดอะไร.ขอจงยิ้ม..หัวเราะ..แม้จะมีน้ำตา..ได้โปรดอย่าทำเป็นฝืน
เพราะยาบุ..ก็ต้องการ..อยากจะเห็นเรา.มีความสุข..ไม่ใช่เสียน้ำตาให้กับเค้า..
ต่อแต่นี้..ขอให้เศร้าโศกให้เพียงพอกับความต้องการ
และจำเอาไว้น้ำตาไม่ใช่ยา..ชุบชีวิตให้ฟื้นคืน
ในตอนนี้..ไหล่ของอาคานิชิ จิน.มีไว้เพื่อซับน้ำตา..จากดวงตาคู่สวยนี้ทุกๆนาที
ซบลงมา..ร้องให้พอใจ..ร้องให้น้ำตามันหมดไปกับความทุกข์ตรงนั้น.
ร่างกายที่วิญญาณสูญสลาย..ยังคงเฝ้ามองเสมอ..เพราะฉะนั้น..
คาเมะหลบสายตาคู่นี้..ที่เปื้อนน้ำตาซะ..เพราะยาบุกำลังเฝ้ามองอยู่
หลบที่ร่างกายของจินตรงนี้เกราะกำบังที่จะทำให้ร่างน้อยๆปลอดภัย..
อย่าห่วงเลย..ยาบุ..เค้าคงเห็นว่าคาเมะคนนี้มีความสุขแล้วเค้าถึงไป..
เค้าไปสบายแล้ว..อย่ากลัวอะไรอีกเลย
* * *
คนสองคนที่ใบหน้า..ไม่ต่างกับคนไร้ชีวิต.เดินจูงมือเข้ามาภายในสถานที่..ที่เรียกได้ว่า
รักษาผู้คน..ให้พ้นจากความตาย..
แต่ทำไม.กับเด็กตัวเล็กๆคนนึงถึงปล่อยให้เค้าจากไป..อย่างง่ายดายขนาดนี้เพราะอะไร?
"คุณอาครับ"
เสียงเรียกของจินที่แสนแผ่วเบา..แต่กับอีก4ชีวิตที่ยืนอยู่..ได้ยินมันอย่างชัดเจน
พร้อมหน้ากันทั้งนั้น..คุณป้านานาโกะ..ยูอิจิ..ยามะพี
และคนสำคัญของน้องชาย.คุณอาคุมิโกะ..
"จินคุง..ยาบุไปแล้ว..เค้าจากอาไปแล้ว"
ร้องไห้จนเสียงดังไปทั่วทุกที่ในโรงพยาบาล..ภาพในตอนนั้น.สะเทือนใจทุกคนโดยเฉพาะคาเมะ
เพราะเมื่อคืนนี้..มีเพียงสองคนเท่านั้น..ที่อยู่กับยาบุเป็นคืนสุดท้าย.
จินปล่อยมือจากคาเมะ..กอดปลอบใจแม่เลี้ยงที่ร้องไห้อย่างมากมาย..
"เมื่อคืนนี้..หลังจากที่คาเมะจังออกไปลมหายใจของยาบุ..ก็ค่อยๆอ่อนลงแล้วเสียงของเครื่องช่วยหายใจก็ดังดังจนอาต้องอุดหู..เรียกทั้งหมอพยาบาลจนแทบจะไม่มีแรง..ทุกคนช่วยกันยื้อชีวิตจนสุดความสามารถแต่ก็ทำไม่ได้."
คำพูดกลั่นน้ำตาได้ไม่ยากเย็นนัก..นึกภาพนั้นแล้ว..ใจหาย
"แล้ว..ยาบุก็ตาย..ก่อนไป..น้ำตาเค้าก็ไหล..แล้วเค้าก็ยิ้ม..เหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง.แต่ก็..ไม่พูด..แล้วก็จากไปซะเฉยๆ..อาแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว.."
เสียงร้องไห้ยังคงมีมาไม่หยุด..ร้องจนตัวโยน..จินแทบจะประคองไม่ไหว
น้ำตาคาเมะ..ไหลอย่างเงียบๆ..มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสลดใจ..
มองยามะพีที่น้ำตา..ก็ไหลออกมาไม่แพ้กัน.
มองตาพี่ชาย.ที่เดินเข้ามาหา..ยื่นมือมา..เช็ดน้ำตาให้กับตัวเอง
"คาเมะน้องพี่ไม่ต้องร้องไห้นะ.."
"พี่ยู!"
โผเข้ากอดพี่ชายร้องไห้แทบขาดใจในอ้อมกอดที่อบอุ่นไม่แพ้จิน
"ไอ้เต่าน้องพี่มันไม่ใช่คนร้องไห้เก่งซะหน่อย..อย่าเป็นคนขี้แยสิ"
กอดแน่นๆอีกครั้ง..สำหรับยูอิจิแล้วก็ทำใจเกือบไม่ได้..ที่ยาบุจากไปแบบนี้..
ไม่นึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน..จะเป็นสัญญาณครั้งสุดท้าย..ของคนใกล้ตาย
"คาเมะจัง"
เสียงของคุณป้าที่กำลังลูบหัวของหลานคนเล็กเบาๆยิ้มให้บางๆ
"เรากับจินคุง..เข้าไปหายาบุเถอะนะลูกเค้าอยากเจอเราทั้งสองคน..ให้เค้าหลับสบายซักครั้ง"
คำพูดเย็นๆ..ที่เริ่มจะสั่งน้ำตาเจ้ากรรมให้ไหลลงมาอีก..มองหน้าจิน
"คาเมะ..อย่าร้องไห้สิ..จินบอกแล้วไง"
จูงมือของคนร่างเล็ก..บีบเบาๆ..ให้เชื่อมั่นในตัวเอง..ในเมื่อร้องมามากพอแล้ว
เมื่ออยู่ต่อหน้ายาบุ..ห้ามร้องไห้อีกข้อตกลงระหว่างเรา..อย่าทำให้มันล่ม.ผ่อนคลายเข้าไว้..
นึกแค่ว่า..ยาบุหลับตาไปเฉยๆ..ก็พอ
ร่างสองร่างเดินหายเข้าไปในห้องไอซียูที่บัดนี้.เสียงของเครื่องช่วยหายใจ..ปิดสนิท..เงียบเชียบ
พบแต่ร่างไร้วิญญาณ..ที่นอนแน่นิ่งบนเตียงสีขาว.ไม่มีอีกแล้ว..แผงอกเล็กๆที่ขยับขึ้นลง.
ไม่มีอีกแล้วกับเสียงพูด..และรอยยิ้ม..ที่มีให้.ทุกสิ่งทุกอย่าง.จบสิ้นแล้ว..อย่างยาวนาน
"คาเมะ.ไม่เอา..ห้ามร้อง"
จินหันมาส่ายหน้าให้..เพราะเห็นน้ำตาของร่างบางที่กำลังจะไหลคาเมะจำต้องเอามือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นเมื่อเห็นร่างของยาบุที่แน่นิ่ง..ไม่รับรู้ต่อสิ่งต่างๆที่ส่งผ่านมา
มองร่างของจิน..ที่นั่งลงข้างๆเตียงมือใหญ่ที่ได้ให้ความอบอุ่นกับคาเมะบัดนี้..มันทาบลงที่แก้มไร้สีเลือดของยาบุ..แบ่งปันให้กับผิวที่แสนเย็นเยียบ..อาการสั่นนั้น..คาเมะเห็นชัด..จินเองก็กลั้นความเสียใจจนแทบไม่ไหวเหมือนกัน
"ยาบุพี่จินนะ"
เอ่ยคำพูดนึงด้วยเสียงที่เบาจับใจ..จินเกือบจะพูดอะไรไม่ออก..มองร่างของน้องชายแล้วก็แทบทรุด
"เราขี้โกงมากเลยรู้มั้ย..ตื่นมาพูดกับพี่คาเมะ..แต่ทำไมถึงไม่พูดกับพี่ล่ะ"
คำพูดเหมือนตัดพ้อ..คาเมะไม่แย้งอะไร..ไม่พูดอะไรขึ้นมา..เพราะนั่นคือคำพูดสุดท้ายที่จินจะได้พูดกับยาบุ
"พี่จะไม่พูดอะไรมากกว่านี้หรอกนะเดี๋ยวเราจะรำคาญพี่ซะเปล่าๆเอาเป็นว่า."
จินเว้นช่วงคำพูดไว้เนิ่นนานเหมือนกลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้ว.สิ่งที่จะออกมาพร้อมกับคำพูดต้องเป็นน้ำตาแน่ๆ
มือเล็กๆของคาเมะเอื้อมไปแตะบ่าของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตัวเอง..ให้กำลังใจพูดเถอะนะจิน..มันเป็นสิ่งที่ถูกแล้ว..อดใจไว้อย่าร้องไห้เชียวนะ.อาคานิชิ คิม ยอง จิน
"ไปอยู่ข้างบน..เจอกับพ่อ.อย่าดื้ออย่าซน..เข้าใจมั้ย.เชื่อฟังคำสั่งพ่อ.แล้วก็ห้ามขี้แยเหมือนพี่คาเมะด้วยนะยาบุ"
จินห้ามน้ำตาไม่ไหวแล้ว..คำพูดของจินก็เหมือนล้อเล่น..แต่ทำไมนะ.ถึงเรียกน้ำตาของคาเมะได้มากมายขนาดนี้
"เป็นเด็กดี.อย่าทำตัวเหมือนตอนที่อยู่กับพี่อีก..เราพี่น้อง..ตอนนี้ตอนนี้มัน"
"จินพูดไม่ไหวก็ไม่ต้อง"
คาเมะห้ามเบาๆ..แต่จินยกมือขึ้นห้าม..ทั้งๆที่สายตาก็มองที่ดวงหน้าของยาบุอย่างเดียว
"ตอนนี้..เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วนะถ้าอยากเจอพี่..ยาบุต้องมาหา..เราจะเจอกันในฝัน..อย่าห่วงทางนี้อีก..พี่จะคอยดูยาบุอยู่ข้างล่าง..ตรงนี้..พร้อมกับพี่คาเมะ.."
คาเมะนั่งลงข้างๆ..จับมือของยาบุซ้อนกับมือใหญ่ของจินอีกที..มืออีกข้าง..คอยโอบไหล่กว้างนั้น..ซบลงไป..ซับน้ำตาที่เอ่อล้นมาพร้อมๆกัน
"พี่คาเมะบอกว่าพี่เป็นสายรุ้งของเค้า..พี่อยากจะให้ยาบุเป็นสายรุ้งอีกเส้นนึงกับพี่ไม่รู้ว่าเค้าจะยอมมั้ย..ว่าไงคาเมะจะยอมรึเปล่า?"
จินหันมาถาม.มองด้วยดวงตาที่แดงซ่าน..คาเมะคงทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้นอกจาก.
รับร่างของจินเข้ามากอดปลอบใจให้ไหล่เล็กๆกับร่างสูงได้พักผ่อนซักครั้ง..
"ทำไมจะไม่ยอมล่ะ..สายรุ้งของชั้น..มันมีสองเส้นมาตั้งนานแล้วนะ..มันพาดผ่านใจชั้นอยู่ตลอดเวลา.ชั้นเปิดใจให้รู้หลายครั้งแต่จินเองต่างหากที่ยังไม่เห็น..คนรักสองคนของชั้น..มีแค่จินกับยาบุเท่านั้นนะ"
จินกอดร่างคาเมะเอาไว้แน่นหนาทั้งๆที่สั่งไม่ให้ร่างเล็กในอ้อมกอดร้องไห้แต่ตัวเองกลับทำซะเองกลั้นไม่อยู่แล้ว..ขอโทษนะยาบุ..มันทนไม่ไหว..พี่ทนกลั้นน้ำตาทั้งๆที่เห็นน้องชายจากไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้
ร่างทั้งสองผละออกจากกัน..มือเล็กๆของคาเมะยกขึ้น..เช็ดน้ำตาให้กับร่างสูงมือใหญ่นั้นทำหน้าที่เช่นเดียวกัน..คาเมะพยายามอดกลั้นเอาไว้..ก่อนที่จะหันตัวไปกอดที่ร่างไร้วิญญาณของยาบุ..ร้องเพลงที่ทั้งสองสัญญาไว้ด้วยกัน..ชื่อเพลง..ที่ยาบุยังไม่รู้..คาเมะกำลังจะบอกอยู่ในนาทีนี้
ริมฝีปากบางสีชมพูใส.ค่อยๆร้องเพลงนั้นออกมาห้องเงียบและวังเวง..กลบด้วยเสียงเพลงที่ทำให้จินหยุดมองภาพนั้น
ความอ่อนหวานของคาเมะที่มีน้ำตาใสๆผสมอยู่..ทำให้จินรู้ว่าคนนี้คือคนที่จินจะไม่มีวันทิ้ง..
เหมือนๆกับที่จินไม่เคยทิ้งยาบุ..จนกระทั่งหมดลมหายใจ.
ถนนสายดวงจันทร์เส้นนั้นที่ทอดผ่านรอเด็กน้อยตัวเล็กๆ.กำลังส่องประกายอยู่ที่ปลายทาง
ไปเถอะนะยาบุแสงที่ส่องสว่าง..คอยรับอยู่ตรงนั้นแสงแห่งความสุขในอีกภพ..ที่กำลังจะไปถึง
เมื่อเจอกับสิ่งที่อยู่ภายหลังของแสงนั้น..พี่เชื่อ..ว่ามันจะมีสิ่งที่ดีๆให้น้องพี่คนนี้..ได้ใช้ชีวิตอย่างไม่เบื่อ.
แล้วซักวัน.พี่..จะตามไป..และเราจะอยู่ด้วยกัน..ในวันที่ทุกอย่างกำหนดเอาไว้
พี่จะจำน้องชายคนนี้ไปอีกนานแสนนาน..ยาบุ โคตะ..
* * *
หลังจากวันนั้นไม่นาน.ณ สุสานแบบคริสต์
โลงแบบหรูหราสีดำภายในมีที่รองหนานุ่ม..อยู่ข้างใต้ร่างของเด็กน้อยที่หลับตาสนิท..
ไม่มีแม้ลมหายใจ..แต่สายลมภายนอกนี่ไง..ที่ทำให้รู้สึก..ว่ายาบุยังอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา
ทุกคนยืนล้อมรอบหลุมศพนั้น..พร้อมทำพิธีเมื่อบาทหลวงเริ่ม..
จินที่อยู่ภายใต้ชุดสูทสีดำสนิท..กับคาเมะที่อยู่ในชุดแบบเดียวกัน..แต่ตัวเล็กกว่า..
ยืนจับมือซึ่งกันและกัน..มองไปยังร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจ.และใบหน้าที่ขาดสีเลือด.
วันนี้..ไม่มีแล้วน้ำตา..ไม่ทำให้ร่างน้อยๆที่กำลังจะไปสบาย..มีห่วง
อีกด้านนึง..คุณป้า ลุงคิม และแม่แท้ๆยังคงเศร้าโศกเสียใจ
น้ำตา..ไหลลงมาตลอดตั้งแต่วันนั้น..
"คุมิโกะอย่าร้องอีกเลย..ยาบุ.ไปสบายแล้วน่าจะทำใจได้แล้วนะ"
ลุงคิมปลอบ..แต่คนเป็นแม่ไม่เสียใจคงไม่ใช่..
"ชั้นทำใจไม่ค่อยได้หรอกค่ะ..ตลอดมาชั้นไม่เคยดูแลเค้า.ชั้นมันแย่.."
"อย่าโทษตัวเองเลยค่ะคุณคุมิโกะ.มันเป็นกรรมของเด็ก..ปล่อยวางเถอะนะคะ"
คุณป้าช่วยพูดอีกแรง..ในบรรยากาศแห่งความเศร้าโศกนั้น..คาเมะรู้สึกถึงเสียงเรียกที่อยู่ใกล้ๆแว่วผ่านมาตามสายลม
~พี่คาเมะ.~
"พี่ยูกับรุ่นพี่.ได้ยินเสียงอะไรมั้ย"
คาเมะสะกิดพี่ชายที่อยู่ใกล้ๆกับยามะพีทั้งสองส่ายหน้าเหมือนกันหมด
"ไม่เห็นได้ยินเลย..คาเมะจังหูฝาดไปรึเปล่า"
ยามะพีถามเสียงเบาๆ..เพราะกำลังอยู่ในพิธี
"คงหูฝาดแน่ๆ..คาเมะจัง..ยาบุเค้าไม่มาหรอกนะถ้าเผื่อว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆก็คิดซะว่า..เค้ามาบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน"
ยามะพีบอกอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม..คาเมะเงยหน้ามองพี่ชาย..ก็เป็นแบบเดียวกัน.คงจะจริงอย่างที่พูด..
ยาบุบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ
ก่อนที่ฝาโลงที่มีไม้กางเขนประดับจะปิดลงจินที่ยืนถือบางสิ่งไว้ข้างหลังหันมามองคาเมะ..พร้อมทั้งยิ้มให้กัน
"จิน..ยาบุรออยู่..ให้เค้าเลยนะ"
"อืมให้พร้อมกันนะคาเมะ"
ยิ้มให้กันอีกครั้งก่อนที่จะก้าวเข้ามาที่โลงสีดำสนิทที่บรรจุร่างไร้วิญญาณของหนูน้อยเอาไว้นั่งลงอย่างช้าๆ..
นำสิ่งของอย่างนึงที่เก็บเอาไว้ตั้งนานออกมาจากข้างหลัง..วางลงบนตัวของยาบุเบาๆ..
"พี่ให้นะยาบุ.."
มือของจินวางทาบลงบนกล่องสีกล่องใหญ่ที่อยู่บนร่างกาย
กล่องสีกล่องนี้..ซื้อเอาไว้นานแล้ว..เก็บเอาไว้เพื่อต้อนรับการกลับมาของน้องชายที่รัก..
แต่ในเวลานี้คงทำได้เพียงส่งไปกับดวงวิญญาณน้อยๆที่ล่องลอยในสรวงสวรรค์
"เดี๋ยวพี่คาเมะกับพี่จิน..จะตามไปดูผลงานของจิตรกรตัวน้อยคนนี้นะคับถ้าวันไหนยาบุมาหาพวกพี่..พี่จะคอยมองที่บนท้องฟ้าในฤดูฝน..จะดูสายรุ้งที่ทอดผ่านฟากฟ้าทุกวันๆ"
คาเมะพูดเบาๆหันมามองจินเป็นครั้งคราว..ซึ่งจินก็รู้ว่าประโยคต่อไปมันคืออะไร
"สายรุ้งทั้งสองเส้นต้องทอดผ่านท้องฟ้าที่ชื่อคาเมนาชิ คาซึยะคนนี้เท่านั้นนะ..จำไว้ล่ะ"
ยิ้มให้กับร่างน้อยๆนั้นอีกครั้ง..ก่อนจะพากันลุกขึ้นเดินถอยออกมา..มองร่างของยาบุอีกครั้งก่อนที่.
ฝาโลงสีดำสนิท..จะปิดครอบจนมองไม่เห็นร่างข้างในอีกต่อไป
นอนหลับให้สบายเถอะนะยาบุ..กล่องสีที่พี่เอามาให้ในอีกภพจงเก็บมันไว้ข้างกาย.
เมื่อพี่จินกับพี่คาเมะตามไป..ยาบุจะได้ระบายสี..หนทางที่งดงาม..ไว้รอพวกพี่
วาดบ้านหลังน้อย..สวนสวยๆ..ในแดนแห่งความฝัน..และเมื่อนั้น.
เราจะไปเที่ยวด้วยกันอย่างที่ใจอยากจะทำ.ตลอดกาล
..
..
..
..
..
.
1 ปี.ผ่านไป..
"คาเมะ..ขอกาแฟหน่อย!"
เสียงของร่างสูงที่ดังมาจากระเบียงใหญ่ร้องเรียกหาของกินแต่เช้า..
คาเมะที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ.ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยก็ต้องมาชงกาแฟให้สุดที่รักอีก
"คาเมะได้รึยัง!!"
"จ้าๆๆๆได้แล้วๆ..ใจร้อนจริงๆเลย!"
ร่างเล็กๆรีบวิ่งไปชงกาแฟให้แก้วเดิมที่ยังวางเคียงกัน..แก้วสีชมพูที่หูเป็นเถาวัลย์ไม่นึกว่าจะยังใช้ได้นานขนาดนี้.ชงกาแฟไปก็ยิ้มไป
เดินถือถ้วยกาแฟไปให้จิน..ระหว่างที่เดินผ่านห้องนอนเข้าไป..พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับรูปภาพที่แขวนเอาไว้บนผนังอัดกรอบอย่างดี.
ภาพของเด็กผู้ชายถือดอกไม้สีขาวสี่แฉกข้างล่างเขียนว่า*พี่คาเมะของผม..ขอโทษนะคับ*
รูปภาพของเด็กชายคนนึง..ที่ชื่อว่า..ยาบุ โคตะ..
ย้อนนึกถึงสมัยที่เด็กคนนี้ทำกับตัวเองไว้อย่างสุดแสบ..จนกระทั่งวันที่สงบศึกดีกัน
รอยยิ้มก็เผยออกมาอย่างไม่รู้ตัว..ถ้ายาบุยังอยู่แถวนี้..รู้ไว้เลยนะ..ว่าพี่ยังเก็บรูปที่ดูสวยที่สุดในโลกนี้อยู่
ยาบุน้องพี่จะเป็นยังไงบ้างป่านนี้จะป่วนใครต่อใครบนสวรรค์ไปบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้?
"ชั้นว่าแล้วเชียว..ตกหนักแต่เช้าเลย"
จินรีบเดินเข้ามาในห้อง.คาเมะเห็นที่ตัวของจิน.มีรอยของน้ำฝนเป็นจุดๆอยู่ประปราย
ฝนตกเหรอเนี่ยะ..ตกหนักแต่เช้าอย่างที่จินบอกจริงๆด้วย..
"คาเมะ..อาบน้ำแล้วเหรอ"
"อื้อ..ก็ยังแต่งตัวไม่เสร็จจินก็เรียกใช้งานแล้วนี่นา"
"ก็มันหน้าที่ของคาเมะนี่นา..ใช่มั้ยล่ะ..รับมอร์นิ่งคิสยังครับ"
จินเดินเข้ามาใกล้ๆ..คว้าเอวคาเมะเข้ามาหาตัวเบาๆ..โน้มใบหน้าคมนั้นทาบริมฝีปากหนานุ่มของตัวเองกับกลีบปากชมพูสวยใสเบาๆ.และเพิ่มแรงย้ำหนักมากขึ้น..เป็นจูบอรุณสวัสดิ์ที่หวานจนแทบจะไม่อยากถอยห่างเลย
"วันนี้ตัวหอมจัง..อาบน้ำใหม่ๆนี่หอมขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ยะ"
"ไม่ต้องมาปากหวานเลย..เอ้านี่กาแฟของคุณจินเจ้าค่ะร้อนนะระวังล่ะ"
รับแก้วกาแฟสีชมพูแหววมาจากมือเล็กๆ..แถมหอมแก้มเป็นรางวัลตบท้ายอีกเช้านี้คุ้มชะมัด
"จินเดี๋ยวนี้เปลี่ยนมาชอบสีชมพูแล้วเหรอ..เห็นใส่เสื้อสีนี้แทบทุกวัน"
คาเมะสงสัย..ทำเอาจินแทบจะพ่นกาแฟออกมาพรวดใหญ่..เขินว่ะ.มาถามอะไรเอาตอนนี้..
คำสัญญาเมื่อวันนั้นตัวเองยังจำได้ดี..ตอนที่คาเมะยังไม่ฟื้น.จินเสียใจแทบบ้า..ก็เลยเผลอสัญญาอะไรแบบนั้นออกมา..จนกระทั่งวันนี้คาเมะก็ยังคงไม่รู้.เอาวะ..ชอบก็ชอบ..ให้เมียดีใจเล่น..
"เห็นตอนค่ำๆก็ใส่ชุดนอนที่ซื้อมาให้จนมันจะขาดอยู่แล้ว..รองเท้าใส่ในบ้านก็เก่ายิ่งกว่าของชั้นอีกแชมพูสีชมพูที่เก็บเอาไว้ตั้งหลายขวดก็หมดกับผมของจิน.แล้วก็หมวกแก๊ปสีชมพูนั่นออกบ้านก็ใส่แทบทุกครั้งจินเป็นอะไรไปป่าว"
คาเมะเอียงหัวถามด้วยสายตาแป๋วแหวว..จินจ้องหน้ากลับ..แต่พูดไม่ออก..แล้วหน้าก็เริ่มแดง..
"ต้องมีอะไรแน่เลย..จินบอกมานะ..เร็วๆสิ"
โดนภรรยาเค้นคอ..พูดไม่ได้จริงๆ..มันเขิน..ยังจำคำนั้นได้ดีอยู่เลย *ชั้นจะใช้ของสีชมพูของนายทุกอย่างอย่างไม่นึกอายเลย* โหไอ้ที่นึกนั่นกูเหรอ..แล้วก็ต้องทำตามจนชินไปซะแล้ว..
"ช่างมันเหอะน่าแล้ว..คาเมะดูอะไรอยู่เหรอ..เมื่อกี๊ตอนเดินเข้ามาเห็นจ้องเอาๆ"
คาเมะหยุดถาม..ตอบที่จินถามครั้งล่าสุด..ลืมไอ้ของเก่าอย่างง่ายดาย..รอดไปนะจินนะ
"ก็กำลังยืนดูรูปของยาบุอยู่คิดถึงจังเลยเนอะจิน..ไม่รู้อยู่กับพ่อเค้าจะซนกว่าตอนอยู่ที่นี่รึเปล่านะ..สวรรค์วุ่นวายน่าดู"
จินโอบกอดคาเมะจากทางด้านหลัง..มองรูปนั้นไปด้วยกัน
ในหน้าฝนแบบนี้..ฝนตกหนักแบบนี้..คาเมะที่กำลังมองรูปภาพ.กลับนึกอะไรได้อย่าง..
"จินเดี๋ยวฝนหยุดเราไปหายาบุกันนะ"
"ไปหาตอนเช้านี่เลยเหรอ..ไว้สายๆค่อยไปดีกว่ามั้ง.ดูท่าวันนี้คงจะไม่มีแดดหรอก"
"ไม่เอา..ไปตอนเช้านี่แหละ..ฝนหยุดน่ะ..มันเกิดอะไรขึ้นจินจำได้ใช่มั้ย"
จินนึกอยู่ตั้งนานแล้วในที่สุดก็นึกออก
"สายรุ้ง.ใช่มั้ย"
"ถูกต้องนะค้าบบบบบบจินจำได้แล้วเพราะฉะนั้น.ไปเถอะนะฝนใกล้หยุดแล้ว.งั้นก็ไปตอนนี้แหละพอไปถึงนะก็ทันพอดีจะได้ดูสายรุ้งไปพร้อมๆกับยาบุไงล่ะ."
"อืมม..ถ้างั้นรอแป๊บไปอาบน้ำก่อน..นะ"
"รีบๆล่ะเดี๋ยวไม่ทัน.."
จ้าาาเดลิเวอรี่เลยล่ะ..แป๊บนะเต่าน้อย"
หอมแก้มคาเมะไปฟอดใหญ่ๆ..ก่อนจะวิ่งตัวปลิวเข้าห้องน้ำ.คาเมะมองตามก็หลุดขำออกมาเบาๆ
รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้..แววของนักเลงโตเงียบขรึม..จะหายไปหมดเลยนะ..
ดูขี้เล่นยังไงพิกล..
ยาบุดูพี่เราสิเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ
* * *
ณ สุสานแบบคริสต์หลังม่านฝนเจือจาง
ครอบคลุมด้วยแสงแดดอ่อนๆบรรยากาศที่สงบ.ราวกับอยู่ในสรวงสวรรค์..
คนคู่นึงที่เดินมาด้วยกันยิ้มสดใส.หัวเราะร่าเริงความสุขที่น่าอิจฉา..อยู่กับคู่นี้..อยู่ในตัวของคู่นี้
เดินจูงมือกันเข้ามา.ในมือของร่างบางถือช่อดอกคาเนชั่น.สีขาวบริสุทธิ์ไว้.
เท้าสองคู่พากันมาหยุดอยู่ที่หลุมศพนึง.ที่แท่นหินถูกล้อมรอบไปด้วยต้นหญ้าเขียวขจีและดอกไม้หลากสี..
ร่างบางวางช่อดอกไม้ที่ถือมานั้น..ไว้เหนือหลุมศพนั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้า..ไปพร้อมกับจิน
"วันนี้พี่มาหายาบุด้วยน้าาเอาดอกไม้มาให้ด้วยล่ะ.ยาบุต้องมาหาพี่นะรู้มั้ย"
คาเมะบอกด้วยรอยยิ้ม.หันไปมองหน้าจินที่สบตาตัวเองอยู่เหมือนกัน.
"ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว.ยาบุ..มาหาพี่หน่อยเร็วถ้าไม่รีบพี่จะกลับบ้านแล้วนะ"
จินพูดบ้างทันทีที่พูดจบสายลมอ่อนๆ..ก็พัดผ่านร่างสองร่างที่นั่งอยู่
ผมสีน้ำตาลอ่อนของคาเมะ..พลิ้วไหวเบาๆตามแรงลม..เหมือนกับจิน
สัญญาณนี้..ทั้งสองคนรู้.ว่าเป็นยาบุ
"กล่องสีที่พี่ให้ไปยาบุใช้หมดเมื่อไรบอกนะคับ..เดี๋ยวพี่คาเมะจะส่งอีเอ็มเอสไปให้แบบด่วนพิเศษเลย."
จินมองคาเมะที่พูดประโยคนั้นออกมา..นึกขำในใจ..ใครมันจะส่งอีเอ็มเอสไปสวรรค์ได้บ้างล่ะ.เด็กโง่เอ๊ยย
"แดดอ่อนๆสบายจังเลยวันนี้นอนเป็นเพื่อนยาบุดีกว่า."
ว่าแล้วร่างบางก็นอนลงข้างๆแท่นหินบนหญ้าสีเขียวสบายตานั้น..ตะแคงตัวเอื้อมมือสัมผัสแท่นหินที่อยู่ข้างกาย.
หลับตาลงช้าๆ..ในเวลานี้..ได้อยู่กับคนที่รักถึงสองคน..มีความสุขจนแทบจะล้นใจ
"นอนด้วยได้มั้ยคาเมะ."
"ก็เอาสิยังจะมาถามอีก..ตัวเองมาด้วยกันก็บ่อย.ทำก็บ่อย..ยังจะมาถามมากมายทำไมกัน.."
"กลัวนายจะไม่อนุญาตนี่นา.."
"งั้นจินก็ขอยาบุสิ.เค้าจะอนุญาตมั้ยน้าาา"
พูดเล่นๆแต่จินดันทำจริงๆ..นั่งลงข้างหน้าหลุมศพอีกครั้ง..กระซิบบอกเบาๆ..
"พี่ขอนอนข้างพี่คาเมะนะยาบุ..ถ้าเผื่อว่าอนุญาต..ปรากฏตัวให้เห็นหน่อยเร็ว"
"เฮ้ยยจินจะบ้าเหรอ"
ตกใจกับที่จินขอ..ขอพิเรนอะไรอย่างนั้น..ทุกทีที่ให้ยาบุมาหาก็เป็นในฝัน..แต่นี่จะมาให้เห็นตัวเป็นๆมันไม่เคย.
ขอเตรียมใจก่อนสิตาบ้านี่!!
ลมพัดแรงกว่าเดิมนิดๆเล่นเอาคาเมะขนลุกไปทั้งตัวมองซ้ายมองขวาไปรอบๆสุสาน
ขออะไรแบบนี้เล่า..แล้วถ้าเจอกันจริงๆ.จะพูดอะไรเป็นประโยคแรกนะ
"ดูท่ายาบุจะอนุญาตแล้วน้าาา..ขอนอนหน่อยแล้วกัน"
ว่าแล้วจินก็ล้มตัวลงนอนข้างๆคาเมะที่หลับตาแน่นนอนขดอยู่บนพื้นหญ้า..จินแอบขำ..สงสัยนึกว่ายาบุจะมาหาจริงๆล่ะสิ.กลัวผีไม่เข้าเรื่องเลยไอ้เต่าเอ๊ยยย!
มือใหญ่พลิกร่างคาเมะให้กลิ้งเข้าหาอกตัวเอง..มองคนน่ารักในอ้อมกอด..จูบหน้าผากเบาๆ
"อ๊ะ..คาเมะยาบุมาหาแล้ว"
"มะ..มาแล้วเหรอ.ยา..ยาบุเป็นไงอ่ะจิน"
เสียงดูลนลานพิกล.ตอนนี้มือสองข้างปิดตาไว้หมดแล้วจินส่ายหัวยิ้มๆแล้วเอามือตัวเองแกะออก
"ไม่เอา..จิน..บอกก่อนสิอย่าเพิ่งแกะนะ"
"มันไม่มีอะไรหรอกน่าคาเมะ"
"งั้นจินก็บอกสิว่ายาบุมาแบบไหนอ่ะชั้นจะได้ค่อยๆเปิดแล้วมองไง"
"โอเคๆ.ยาบุมาแบบเส้นสวยๆเจ็ดสีไงเปิดตาดูได้แล้วเร็ว."
เส้นสวยๆเจ็ดสี..อะไรฟระ?คาเมะชักงงแต่ก็ค่อยๆเปิดตาออก..มองจินที่อยู่ข้างๆสายตาของร่างสูง..จับจ้องไปบนท้องฟ้ากว้างสีฟ้าใสด้านบน..ยิ้มบางๆที่ทำให้คนมองรู้สึกสบายใจ
"มองไปข้างบนสิคาเมะยาบุอยู่ตรงนั้นไง"
จินชี้ขึ้นไป..ดวงตาของร่างบางมองตาม
จริงๆด้วย..ยาบุมาแล้ว..สายรุ้งเส้นสวยกำลังพาดผ่านท้องฟ้าอยู่ข้างบน..
บนท้องฟ้า..เหมือนมีเทพตัวน้อยๆที่ชื่อยาบุ..วิ่งเล่นอยู่
"สวยจัง..le ciel..เหมือนสีที่แหวนพี่ยูเลย"
"ไม่ใช่..l'arc en ciel ต่างหากล่ะที่แปลว่าสายรุ้ง.le cielมันแปลว่าท้องฟ้านะรู้มั้ย"
"อ้าวแล้วทำไมตอนนั้นถึงได้ใช้คำว่าเลอเซียล"
"ก็คงจะเป็นตัวแทนล่ะมั้งก็ท้องฟ้า.มันพูดแทนทุกๆอย่างไม่ใช่เหรอเห็นท้องฟ้าก็ต้องเห็นสายรุ้งใกล้ๆ..เหมือนชั้นกับนายไงกอดหน่อยนะคาเมะ"
พลิกตัวเข้าหาร่างบาง.ดันร่างน้อยๆให้เข้ามาชิดตัวเองมากขึ้นท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ.ที่แสนสบาย
"จินน่ะ..มาทำอะไรที่นี่ล่ะ..อายคนอื่นที่เค้านอนอยู่ข้างหลังยาบุบ้างสิ"
ใช่ๆๆอายคนอื่นหน่อย.แต่ว่า.จะอายทำไม..ก็ข้างหลังยาบุมันมีแต่หลุมศพไม่ใช่คนหรอก..เหอๆๆ
"จะอายไปทำไมกันล่ะครับก็จินกำลังทำแบบข้างบนไงไหนบอกว่าจินเป็นสายรุ้งแล้วคาเมะเป็นท้องฟ้า.นี่สายรุ้งก็กำลังโอบล้อมท้องฟ้าอยู่นะ.ทีนี้รู้รึยัง"
จินพูดออกมาแบบไม่รู้ไม่ชี้..กลับหลับตาลงอย่างสบายใจ..ตัวคาเมะนี่ก็ไม่คิดจะขัดขืนหรอก.จินเป็นแบบนี้ก็น่ารักดีออก..เป็นตลอดไปก็ยิ่งดี
"รักจินจัง"
"มาพูดต่อหน้าเด็กได้ไงไม่ดีนะ.จินก็รักคาเมะเหมือนกันครับ"
"แหม..ตัวเองก็พูดต่อหน้าเด็กเหมิอนกันแหละ..ทำเป็นมาว่าเค้า.."
ตีแก้มจินเบาๆ.เสียงหัวเราะใสๆ..ชอบที่สุด..รักที่สุดเลยนะรู้มั้ย?
ร่างบางย้ายตัวขึ้นมาอยู่บนตัวจิน..บังสายรุ้งที่เพิ่งนอนมองด้วยกันจ้องตาจินลึกลงไปข้างใน
ยิ้มสดใสให้เอ่ยประโยคนึงที่ตัวเอง..แทบจะไม่ค่อยได้พูดเลย
"จิน..ขอจูบหน่อยได้มั้ย"
"อะไร..อยู่ๆมาขอ..ถ้าจะจูบ..ขอจินก่อนแล้วกัน"
"อ๊ายย.จิน!!"
ร่างเล็กโดนพลิกกลับไปอยู่ในท่าเดิมและตามด้วยจูบร้อนๆจากร่างสูง..
จูบที่ถึงแม้จะร้อนแต่ก็มีความอ่อนโยนอยู่ภายใน
ชีวิตเรา..ยังคงจะดำเนินต่อไปช้าๆแต่ทว่ากลับมั่นคง
เรื่องที่แสนเลวร้ายได้จบสิ้นลงแล้วและมันก็ได้พิสูจน์ว่า..เรามีรักแท้มากแค่ไหน
พวกเราจะก้าวต่อไปเรื่อยๆ..จะสร้างสีสันให้กับชีวิต..
ดังเช่นท้องฟ้าที่มีสีสันอย่างสายรุ้งเส้นสวย..พาดผ่านอยู่เคียงข้าง.
ถึงจะจางบ้างชัดบ้างแต่นั่นก็เป็นส่วนเติมเต็มให้ชีวิตอยู่ได้ด้วยความสุข
จิน.....รู้อะไรมั้ย.....
จินทำให้ชีวิตชั้นได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลยนะ....
ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมาจินให้ความสุขที่มีค่ากับชั้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย..
รู้รึเปล่ามีครั้งนึงชั้นเคยเปิดดูเรื่องราวของบ้านเกิดจิน..นั่นก็คือเกาหลี..
ชั้นอยากไปจังเลย.ชั้นอยากจะรู้ว่าเป็นยังไงนะประเทศนี้ถึงได้มีคนที่ดีไปถึงจิตใจมากมายขนาดนี้
ถ้าชั้นบอกว่าชั้นอยากจะไปจินจะพาชั้นไปมั้ยน้าาา..
แต่ก็เอาเถอะ..ถึงจะไปหรือไม่ไปยังไงจินก็จะอยู่กับชั้น..ตลอดเวลา.
ชั้นรู้จินไม่ทิ้งชั้น..เหมือนกับที่ท้องฟ้าไม่เคยทิ้งสายรุ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว
แม้วันนี้เราจะมีความสุข..แต่ในวันข้างหน้าเรายังไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง.
ชั้นหวังที่จะให้จินช่วยชั้นประคับประคอง..ความรัก..ของเราสอง..ให้อยู่อย่างยาวนาน..
ผู้ชายตัวใหญ่ๆอย่างจิน.จะดูแลคนตัวเล็กๆอย่างชั้นได้ดีมากแค่ไหนกันนะ
ไม่มีใครจะตอบคำถามนี้ได้.นอกจากเราเท่านั้น.จริงมั้ย..
ชั้นน่ะยืนอยู่ที่ปลายสายรุ้งอีกด้านนึง..จินก็ยืนอยู่อีกด้านนึง
เราจะเป็นสายรุ้งที่แปลกประหลาดที่สุดในโลกเพราะ
จินกับชั้น..ทำให้ปลายสายรุ้งมาบรรจบกันสายรุ้งรูปวงกลม..ใครจะเคยเห็นบ้างน้าา.อยากรู้จังเลย
รักจินมากนะและชั้นก็มั่นใจว่าจินก็รักชั้นมากเช่นกัน..
เอ้อๆ!!มีอย่างนึงที่ชั้นยังสงสัยอยู่เลย..
"ทำไมจินถึงได้ใส่เสื้อสีชมพูทุกวันเลยล่ะ..ยังไม่ตอบเลยนะ..พิงค์กี้แมนของชั้น?"
* * *
Le CiEl..from
L == L'arc
E == En
And Ciel^๐^.
แล้วเจอกันที่ปลายฟ้านะ.ที่รัก
========The End========
