*~*Le CiEl*~* Special 2WO è YUICHI & YAMA-P # 1

oO>> Love Story Of YUICHI

Story By ®® ^^PaRaCeTaMoL^^

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ผมน่ะอยู่กับความว่างเปล่ามานานมากเท่าไหร่แล้ว....
ไม่เคยซักครั้งที่ความรักจะเดินเข้าหาผม
มีแต่ผมคอยที่จะเดินเข้าหามัน.....
อยากรู้จัง....จะมีซักคนมั้ยนะ....ที่จะหอบเอาความรักมาให้ผม
โดยไม่มีเงื่อนไข....ไม่มีข้อผูกมัดใดๆ
รับไอ้คนปัญญาอ่อนอย่างผมได้..จะมีมั้ยนะ....
ผมน่ะ....ยังรออยู่นะครับ?

"เฮ้ยยย....ตื่นเด้...ทำไมไม่ตื่นง่าาา....อย่าสลบสิโว้ยยย.....!!ตื่น!!"
ยูอิจินั่งเขย่าร่างนั้นที่ยังคงหลับตาลง....ไม่ขยับ....หน้าหมีโคอาล่าเริ่มชาซะแล้ว
คนสองคนอยู่ตรงป้ายรถเมล์....รถวิ่งพลุกพล่าน....ไม่มีใครมีน้ำใจมาดูซักคน
ส่วนคาเมะกับจินน่ะเหรอ....อย่าพูดถึงเลย....ไปจู๋จี๋กันถึงไหนแล้วก็ไม่รู้
ปล่อยชะตากรรมอันแสนเศร้าให้ยูอิจิดูแลแต่เพียงผู้เดียว
"จะนอนไปถึงไหนนะ....ไอ้เด็กบ้า....ลุกเด้"
ตะโกนใส่หูแต่ก็ไม่ตื่น....เห็นรอยเขียวช้ำตรงคาง....กับเลือดกำเดาที่ไหลลงมา....ทำเอาเสียว
สายตามองร่างนี้.....และสิ่งของที่อยู่รอบๆตัว
กีต้าร์ตัวหนึ่ง.....ดูมียี่ห้อ...ถูกทิ้งอยู่ข้างๆ
ไม่รู้สายพังไปรึยัง.....ก็เล่นล้มซะแรงขนาดนั้น....แถมเจ้าตัวยังทำท่าเหมือนจะรีบไปไหนอีกต่างหาก
รู้สึกผิดลึกๆนะ...
แล้วก็ยังมีเอกสารตั้งมากมาย...เหมือนกับจะใช้ในการสมัครเข้ามหาลัย.....สงสัยกำลังรีบเพราะเรื่องนั้นแน่ๆ
ตบหน้าคนๆนี้เบาๆ....หยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง.....เช็ดเลือดกำเดาที่ไหลลงมา
ทำไงก็ไม่ตื่นแฮะ?
"เอาวะ.....พาขึ้นรถก่อนดีกว่า....บ้าเอ๊ยยย...หมอยิ่งไม่ให้ทำอะไรกระเทือนแผลอยู่....ดันเจอเรื่องบ้าอะไรเนี่ยะชั้น.....เฮ้อ!!"
ค่อยๆพยุงร่างไร้สตินั้นไป....แผลที่ใกล้จะหายก็เริ่มปวดขึ้นมา.....แต่ก็ต้องแข็งใจเอาไว้.....
เก็บข้าวของที่ตกรอบๆไปด้วย......แต่พอเก็บของ.....กระเป๋าตังค์ของคนๆนี้ก็หล่นลงมา
ต้องก้มลงเก็บในบัดดล....
"บัตรนักเรียน....ทาดาโยชิไฮสคูลปี3.....เฮ้ย....รุ่นพี่คาเมะนี่หว่า...ยามาชิตะ โทโมฮิสะ.....หน้าหวานจังน้าา"
มัวชื่นชมนานก็ไม่ได้....ยูอิจิต้องรีบพยุงร่างนี้ไปที่รถ.....ถึงแล้ว....
จับตัวนั่งลงเบาๆ.....พาร่างนี้นอนได้....สบายใจ...แต่ตัวเอง.....กลับปวดแผลมากขึ้น????
แต่ต้องแข็งใจ...ขับรถไป
"จะพาไปไหนดีวะ.....ถ้ากลับบ้านตอนนี้โดนด่าแน่.....เอาวะกู.....มันต้องมีซักนาทีแหละที่เจ้านี่จะตื่นน่ะ"
จัดการสตาร์ตเครื่อง.....บึ่งไปที่ไหนซักที่....แต่ก็ยังไม่รู้จุดมุ่งหมาย.....
ยูอิจิเนี่ยะนะ.....นายเกิดมาเจอแต่เรื่องรึเปล่าเนี่ยะ?

* * *

ขับรถมานานมากแล้ว.....จากเที่ยง.....กลายเป็นบ่าย....จากบ่าย....ก็เริ่มจะเย็น.....จอดรถเลียบถนน....มองหน้าหวังจะให้ตื่นขึ้นมาซักนิด
แต่ร่างบางนี้ก็ไม่มีทีท่าจะตื่นเลย.....เอ๊ะ!!รึว่าตาย?
"โอ๊ยยย....ชั้นขับรถจนจะสุดขอบญี่ปุ่นแล้วนะ....ทำไมนายยังไม่ตื่นวะ.....เฮ้ย!!!!"
ทนไม่ไหวซะแล้ว...ทำไงก็ไม่ตื่น....สายตาเหลือบไปเห็นขวดน้ำด้านหลัง....คิดอะไรบางอย่างได้
"ใช่สิ.....ลองเช็ดหน้าดิ.....เผื่อจะตื่น......เออว่ะ.....ทำไมชั้นไม่คิดตั้งนานวะ"
ทันใดก็จัดการเอาผ้าชุบน้ำ.....เช็ดลงบนใบหน้านั้นเบาๆ
ได้ผล.....ร่างนั้นเริ่มจะฟื้นขึ้นมาแล้ว
สะลึมสะลือ....ดวงตานั้นแทบจะเปิดไม่ออก
แต่ก็พยายามที่จะลืมมันขึ้น....
ยูอิจิชะโงกหน้าดู....ยิ้มให้.....
ส่วนตัวของคนที่ยูอิจิพามา.....ไม่รู้ว่าเป็นใคร....
ตกใจสิคับ?
"นะ...นาย....นายเป็นใคร.....แล้ว....แล้วชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ไง"
"อย่าเพิ่งตกใจนะ....คือชั้น...."
หน้าของยูอิจิเข้ามาใกล้ๆ....เจ้าตัวแทบจะยันติดกระจก
"นายอย่าเข้ามานะ....อย่าเข้ามา.....โอ๊ย!!!"
เจ็บที่คาง....หัวก็ปวด....อะไรกันนี่....ทรุดลงไปอีกแล้ว
"เฮ้ย...อยู่เฉยๆดิ...นายเจ็บแผลใช่มั้ยล่ะ....นั่งเฉยๆนะ"
มือยูอิจิ....จับลงที่ไหล่.....ร่างบางรีบปัดออก.....มือก่ายอากาศไปทั่ว
"อย่าเข้ามาใกล้ชั้นนะไอ้บ้า....ไอ้หื่น!!"
"เฮ้ย....นี่ชั้นช่วยนายนะ....ยามาชิตะ"
"นายรู้ชื่อชั้นได้ไง"
"ก็ชั้น....."
"อ๋อ....นายต้องเป็นพวกลักพาตัวคนไปขายเมืองนอกแน่ๆ....ถึงได้สืบประวัติมาขนาดนี้.....ไปให้พ้นเลยนะ....ชั้นสู้ขาดใจจริงๆด้วย....ลองดูสิ"
"นายฟังชั้นก่อนได้มั้ย....นี่ชั้นช่วยนายนะ"
ยูอิจิพยายามจะเข้าหา....แต่ทว่า....
ความกลัวความตกใจที่ยามาชิตะ โทโมฮิสะมีอยู่.....มันไม่รับรู้ใครต่อใครแล้ว...
ฝ่าเท้าที่ยังคงรอดพ้นจากทุกสิ่งทุกอย่าง....ถีบลงที่หน้าท้องยูอิจิอย่างแรง.....หน้าท้องที่เพิ่งจะหายจากการโดนแทงมา2อาทิตย์เต็มๆ
ตอนนี้คนที่ควรจะร้องเจ็บปวด....น่าจะเป็น??
"อ๊ากกกกกก!!!!"
"เป็นไงล่ะ....ชั้นบอกแล้วว่าอย่ามาใกล้ชั้น.....สมน้ำหน้า....ชาตินี้นายก็ทำอะไรชั้นไม่ได้หรอกจะบอกให้"
เอื้อมไปหยิบสิ่งของทั้งหมดของตัวเอง....รีบลงจากรถไปในทันที
ยูอิจิใช้กำลังที่มีอยู่....เปิดประตูตามลงมา
มองร่างนั้นที่วิ่งอย่างเซๆ....ก็คงจะยังไม่สร่างเมาหมัดเค้าแน่ๆ
เรียกชื่อเสียงดัง
"ยามาชิตะ....นายกลับมาก่อน....อยู่นี่มันอันตรายนะ.....โอ๊ย!!!"
กะจะไม่ฟังใคร....วิ่งตาแหกลูกเดียว
แต่ว่าเสียงที่เรียกมันฟังดูแปลก....มันทำให้ต้องหันกลับไปมองทุกครั้ง....และภาพๆนั้น...
ยูอิจิที่นอนกุมท้องตัวเอง....ล้มอยู่ข้างๆรถ....ดูทุรนทุราย
สิ่งที่ยามะพีคิดได้ตอนนั้น.....คงจะต้องช่วยคนๆนี้ให้พ้นอันตรายก่อน...
วิ่งเข้าไปหา....ในวินาทีนั้น
"นายเป็นอะไรอ่ะ...."
"ชั้น...ชั้นเจ็บแผล"
"อย่ามาอำชั้นนะ"
"อำบ้าอะไรล่ะ.....แผลขนาดนี้ให้ชั้นอำเหรอ....อำให้นายจ่ายค่าทำขวัญฟรีๆงั้นสิ"
มือนั้นเปิดออก.....ถึงกับคุมสติไม่อยู่
เลือดไหลซิบๆที่ท้อง.....เหมือนกับจะไม่หยุด
"นะ...นาย...นายเป็นอะไร.....ทำไมมีเลือด....."
"ไม่ต้องถามมาก....พาชั้นขึ้นรถเถอะ....ชั้น....ชั้นอยากกลับบ้าน"
"แล้วชั้นจะรู้ได้ไงว่าบ้านนายอยู่ไหน.....โกดังอะไร....บ่อนพนันแบบไหน.....ชั้นจะรู้เหรอ"
"โธ่เว้ย.....ชั้นบอกว่าชั้นไม่ใช่....โอ๊ย!!.....พาไปเด้....เร็วๆ"
"โอเคๆ.....ไปบ้านนะ...."
เก็บข้าวของๆตัวเองไว้หลังรถเหมือนเดิม...รีบพยุงร่างของยูอิจิขึ้นมานั่ง....ปรับเบาะให้เอนลงพอดีตัว
หลังจากนั้น.....
"นี่.....บอกมาสิบ้านนายอยู่ไหน...."
"............"
"ชั้นถามน่ะได้ยินมั้ย"
"..........."
หันขวับไปที่ยูอิจิ.....สลบแทนที่ยามะพีไปแล้ว....ตกลงใครช่วยใครกันแน่.....นายรึว่าชั้น?
"หลับไปได้ไงห๊าาา....แล้วชั้นจะรู้มั้ยว่าบ้านนายอยู่ไหน....ให้ตายเหอะ...."
มองหาทางที่จะแก้ปัญหา.....ในที่สุด
มือถือที่อยู่หน้ารถก็ดังขึ้น.....ยามะพีรีบรับ...เสียงๆนั้น.....
*ไอ้พี่ยู.....แกอยู่ไหน....ชั้นนึกว่าแกกลับมาแล้วซะอีก....รีบกลับเลยนะเดี๋ยวแผลเปิดขึ้นมาจะยุ่ง*
"เอ่อ.....โทษนะ.....คือว่า...."
*นั่นใครน่ะ*
"ชั้นเป็น....เป็น....เพื่อนเค้า...."
*งั้นเหรอฮะ....พี่ฮะ...ขอสายพี่ยูหน่อยสิ*
"คือนายเป็นน้องเค้าใช่มั้ย....ชั้นจะบอกว่า.....เค้าเป็นอะไรไม่รู้....เลือดซิบๆอยู่ที่หน้าท้อง...นอนสลบอยู่ในรถเนี่ยะ"
*ว่าไงนะ.....แล้วนี่พี่กับพี่ยูอยู่ไหน*
"อยู่ในรถนี่แหละ....ชั้นไม่รู้ว่าบ้านเค้าอยู่ไหน....เค้าจะให้ชั้นพากลับบ้าน....พอชั้นจะถามทางเค้าก็สลบไปซะแล้ว.....ทำไงดีล่ะ"
*ตายล่ะสิ....เอางี้...พี่ฟังผมนะ*
คาเมะบอกทางกลับบ้านให้ยามะพีฟัง....ยามะพีตั้งใจฟังเต็มที่.....พอจะรู้ทางอยู่บ้าง.....
"โอเคๆ...พอจะไปได้อยู่.....งั้นแค่นี้นะ...ชั้นจะพาเค้ากลับบ้านแล้ว"
*มาให้ถูกนะฮะ....ขอบคุณมากๆ*
วางหูไปซะแล้ว.....ตอนนี้ชะตากรรมอันเลวร้ายก็ตกอยู่ที่ยามะพี.....ผู้ที่ตอนแรกจะต้องเป็นผู้โชคร้าย
แต่ตอนนี้กลายเป็นยูอิจิซะงั้น
"ชั้นจะทำไงกะชีวิตชั้นดีเนี่ยะ....อย่าเป็นอะไรนะ....ไอ้หมีเสี่ยว"

* * *

ยามะพีขับรถเต่าโกโรโกโสมาเรื่อยๆ......จำทางได้บ้าง....จำทางไม่ได้บ้าง.....
แต่ก็ดูเหมือนจะมาถูก.....ก็เห็นร่างเล็กๆยืนอยู่หน้าบ้าน....
คาเมะบอกว่าจะรอ....ก็รู้เลย....มีอยู่คนเดียว....ตอนนั้นก็ทุ่มกว่าได้แล้วมั้ง?
จอดรถที่หน้าบ้าน...ชะโงกหน้าถาม
"ขอโทษนะ.....นี่พี่นายรึเปล่า"
คาเมะหันหน้ามา....รีบวิ่งมาดู....และแล้ว
"ใช่ฮะ....ตายล่ะ....เลือดนี่นา....."
เปิดประตูรถ....พยุงร่างพี่ชายออกมา....เลือดยังคงไหลอยู่.....จนเป็นพื้นกว้าง
ยามะพีช่วยหิ้วปีกอีกข้างหนึ่ง.....พากันเข้าบ้าน....
เข้ามาข้างใน....พร้อมหน้ากันทุกคน
รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นภายใน....สัมผัสได้ง่ายๆ....ดีจังเลยนะบ้านนี้....แค่เหยียบย่างเข้ามาก็มีความสุขแล้ว
"ตายแล้วยูจัง...."
ป้าเดินเข้ามาดูหลานชาย.....เป็นห่วงเอามากๆ
"จินคุง....พาพี่เค้าขึ้นไปหน่อยสิลูก....เดี๋ยวป้าจะไปตามหมอนะ....เลือดซิบอย่างนี้ดูแลเองไม่ได้แน่ๆ"
"ครับป้า....."
"อ้อ....แล้วเธอไปเจอกับเค้าได้ไงจ๊ะ"
หันมาถามยามะพี....ที่ดูจะตื่นๆอยู่บ้าง
"คือว่า.....ผมยังอธิบายมากไม่ได้หรอกฮะ....ตอนนี้คุณป้าไปตามหมอก่อนดีกว่า....ไว้คุยกันทีหลังนะฮะ"
"โอเคจ้ะ....."
ป้าไปที่โทรศัพท์....กดหาหมออย่างเร่งรีบ....ส่วนยามะพี.....มองตามร่างยูอิจิ....ไม่น่าเชื่อว่าทำไมถึงรู้สึกห่วงคนๆนี้ได้มากมาย
"ขอวางของแถวนี้หน่อยนะ...."
บอกกับคาเมะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ.....วางกีต้าร์ กระเป๋า....แล้วก็เอกสารทั้งหมดไว้บนโต๊ะ
"ขอโทษนะฮะพี่"
ยามะพีหันมาที่เสียงนั้น....เห็นคาเมะยืนจ้องอยู่
"มีอะไรกับชั้นเหรอ"
"พี่เรียนคณะเดียวกับพี่ยูเหรอ"
"ก็....เปล่าหรอก....ไม่ใช่"
"อ้าว....แล้วรู้จักพี่เค้าได้ไง....อ๋อ.....รู้แล้ววว!!!"
มองเห็นรอยเขียวที่หน้ายามะพี....ชัดเลย....
"อย่าบอกนะว่าพี่เป็นคนที่พี่ยูต่อยหน้าสลบตอนนั้น......"
"ก็ใช่....."
"พี่ยูนี่มันใช้ไม่ได้เลยนะ...."
ยามะพียังไม่อยากออกความเห็น.....ได้แต่ยิ้มแห้งๆมองหน้าคาเมะ....
"นายชื่อ....คาเมนาชิ คาซึยะรึเปล่า....."
"ใช่ฮะ...."
"นายที่เป็นไอดอลของโรงเรียน....อยู่กับเด็กเกาหลีที่ชั้นคาดว่าน่าจะเป็นคนเมื่อกี๊.....แล้วเมื่อ2อาทิตย์ก่อน....พี่นายก็เพิ่งโดนแทงที่งานโรงเรียนใช่มั้ย"
แทบจะอ้าปากค้างเพราะความอึ้งซะให้ได้...ทำไมรู้ไปหมดเลยวะ
"ใช่.....ทำไมพี่รู้ไปหมดเลยล่ะ"
"ก็ชั้นอยู่ห้องเดียวกับประธานชมรมข่าวของโรงเรียน....ชมรมที่มีไอ้ยอดนักตื๊ออย่างคุมะน่ะ....ที่มันชอบตามนายตลอดเวลาไง...."
"ฮะ.....อันนั้นก็รู้.....แต่งงว่าเรื่องโดนแทงพี่รู้ได้ไง....ก็ผมรู้มาว่าตั้งแต่วันนั้นคุมะไม่พูดอะไรอีกเลยนี่นา.....เงียบมากๆ"
"ก็ซุ้มชั้นมันเป็นซุ้มดูดวง....พี่นายก็โดนแทงอยู่แถวนั้นพอดีชั้นก็เลยรู้.....ที่แท้พี่นายก็คือไอ้หมีเสี่ยวนี่เองเหรอ.....โลกมันกลมดีเนอะ"
"เมื่อกี๊พี่บอกว่าพี่อยู่ห้องเดียวกับประธานชมรมข่าว.....งั้นพี่ก็อยู่ทาดาโยชิน่ะสิ.....ม.ปลายปี3ใช่มั้ย"
"ใช่....."
"ทำไมไม่เคยเห็นหน้าพี่เลยล่ะ.....แปลก...."
"ก็ชั้นขลุกอยู่ในห้องชมรมทั้งวี่ทั้งวัน....ปี3ก็ไม่ค่อยมีเรียนอยู่แล้วล่ะ.....เรียนไปก็เท่านั้น.....ชั้นก็เลยโดดบ่อยๆ....อาจารย์น่ะยังไม่รู้เลยว่าชั้นมีตัวตนอยู่ในห้อง....รุ่นน้องก็ไม่มีใครรู้จักชั้นซักคน....."
คุยกันอยู่ไม่นาน....ก็มีเสียงเรียกมาจากด้านบน.....
"ป้าครับ.....เลือดยูอิจิมันไม่หยุดล่ะ.....หมอมารึยังครับป้า!!!"
จินตะโกนลงมา.....ป้าที่ร้อนรนอยู่แล้ว...ยิ่งจะร้อนหนักกว่าเก่า
"อีกแป๊บเดียวนะ....บอกยูจังทนก่อน....อีก5นาที"
จินวิ่งเข้าไปในห้องเหมือนเดิม....ตอนนี้คนที่ร้อนหนักไปกว่าป้าคงจะเป็นคาเมะ....ส่วนยามะพียืนหน้าเสีย....เหงื่อแตกซิกๆ
"พี่จะขึ้นไปดูพี่ยูหน่อยมั้ย....ไปด้วยกันนะ"
แปลกที่ไม่คิดจะปฏิเสธ.....วิ่งตามไปที่ห้อง....ตามคาเมะขึ้นไป....อยากจะดูคนที่เค้า...รู้สึก.....???
"จิน.....พี่ยูเป็นไง"
"ก็โอเคนิดอ่ะนะ.....มันก็ไม่ได้ไหลเยอะหรอก"
ยามะพีมองผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมอยู่เป็นวงกว้าง....น่าตกใจ
เหงื่อยูอิจิแตกซ่าน....นอนหายใจหอบอยู่บนเตียง....ถึงจะเจ็บแค่ไหน.....แต่ก็ยังมองหน้ายามะพีอยู่ตลอด
"ขอบใจ....นาย.....มากเลยนะ....ยามาชิตะ"
"ไม่.....ไม่เป็นไร....ชั้นน่ะจะต้องขอโทษนายมากกว่า....ที่ชั้นเข้าใจนายผิด"
ยูอิจิได้แต่ยิ้มให้.....แล้วก็หลับลงไปอีก....พูดอะไรไม่ได้มากแน่ๆ
ยามะพียังคงยืนมองอยู่....มองด้วยความเป็นห่วง....เป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว
"เชิญทางนี้ค่ะหมอ"
ป้าขึ้นมาข้างบนอย่างรีบร้อน....ตามด้วยหมอ....ที่ถือกล่องปฐมพยาบาลอันใหญ่มา
ยามะพีสงสัยบางอย่างซะแล้ว
"ขอโทษนะ.....คาเมนาชิ...."
"ฮะ...."
"ทำไมไม่พาเค้าไปโรงบาลล่ะ"
"ก็......พี่ยูเค้าจะอาละวาดเอาน่ะสิ....ตอนที่พี่เค้าไปนอนโรงบาลน่ะ....คอยแต่จะหนีกลับซะให้ได้....แถมยังกำชับใครต่อใครว่าห้ามพาเค้าไปโรงบาลอีก....เราก็เลยต้องตามหมอมาเนี่ยะล่ะฮะ....ขืนอาละวาดอีก....ไม่รู้ว่าแผลจะได้หายเมื่อไร"
"ไอ้หมีเสี่ยวนี่ก็ร้ายไม่เบาเลยเนอะ....."
มองหมอที่ช่วยทำแผลให้กับยูอิจิ....ซักครึ่งชั่วโมงได้
ห่วงเอามากๆเลยนะ...ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ทั้งๆที่ตอนแรกก็กลัวไอ้หมีตัวนี้แทบเป็นแทบตาย
ที่เลือดไหลอย่างนั้นก็เป็นเพราะเค้า...แต่ไม่ได้บอกใครซักคน.....
ยูอิจิ....อย่าเป็นอะไรนะ?
"เฮ้อ.....ร้ายไม่เบาเลยนะ.....นากามารุ"
สายตาทั้ง4คู่มองมาที่หมอกับยูอิจิ....หมอส่ายหัวยิ้มๆ....ส่วนยูอิจิ
หลับไปแล้ว....แต่ดูเหมือนกับมันกำลังหนีความผิดบางอย่างอยู่...ผิดอะไร?
"เป็นไงคะหมอ"
ป้าถามอย่างเป็นห่วง....ทุกคนก็ห่วง
"คุณป้าครับ.....จำแผนที่เค้าเคยทำไว้ที่โรงบาลได้มั้ย...."
"แผนอะไรคะ"
"ก็ที่เค้าทำให้คนที่โรงบาลแตกตื่นเพราะเลือดทะลักไงครับ......ช่วงที่สองวันก่อนกลับบ้าน"
"อ๋อ.....งั้นอย่าบอกนะคะว่า...."
"ใช่ครับ.....เค้าน่ะหายแล้ว....อยู่โรงบาลเป็นเดือนๆอย่างนั้น.....ไม่หายผมก็ว่าบ้าแล้วล่ะครับ"
"อ้าว....แล้วไอ้เลือดที่ออกเยอะๆนี่ล่ะฮะ"
คาเมะถามขึ้น.....ยามะพีชักจะตะหงิดๆกลิ่นความชั่วร้ายซะแล้ว
"ดูนี่นะครับ"
หมอกำลังจะเอาบางอย่างออกมาให้ทุกคนดู.....แต่ยูอิจิกลับกำมันไว้แน่น....หรี่ตาส่งซิกให้หมอ....แต่ดูท่าคุณหมอจะไม่ฟังนะ
"นากามารุ.....หมอว่านายหยุดเล่นเถอะนะ...."
หมอทำหน้าดุ....รู้ลูกเล่นของยูอิจิตั้งแต่อยู่โรงบาลแล้ว.....เล่นบ่อยจนบางทีก็ปล่อยทิ้งไว้ตามทางเดินของโรงบาล....ไม่มีใครช่วยซะด้วยซ้ำ....สงสัยหมดสนุกเลยกลับมาทำที่บ้าน
"นี่ไงครับ.....แผนเค้า"
หมอหยิบถุงเลือดปลอมออกมา....ไอ้ผ้าพันแผลที่ยังพันอยู่....ยูอิจิก็ทำหมดทุกอย่าง.....ไม่มีใครรู้
"คราวนี้ถุงใหญ่กว่าเก่านะนากามารุ"
ยูอิจิลุกขึ้นช้าๆ.....ยิ้มแห้งๆให้กับทุกคน.....ไอ้ที่เลือดไหลแทบเป็นแทบตายนี่...แกล้งกันใช่มั้ย
"ขอโทษนะทุกคน.....แค่เล่นๆนิดเดียวไม่โกรธกันใช่ป่ะ"
มองสายตาเคียดแค้นทุกคู่....โดยเฉพาะยามะพี.....ร้อนรนจะเป็นจะตายมันมาเล่นกันอย่างนี้เหรอ
หมอเห็นท่าไม่ดี.....กลับก่อนดีกว่า
"หมอไปก่อนนะครับ.....แล้วถ้ามีอะไรร้ายแรงจริงๆค่อยตามผม....เข้าใจมั้ยนากามารุ"
"ค้าบบบบหมอ"
ป้าพาหมอไปส่งที่หน้าบ้าน...ตอนนี้ก็เหลือแต่คนสามคนที่กำลังจ้องหน้ายูอิจิกินเลือดกินเนื้อ
"ขอโทษนะน้องๆ.....คือพี่อยากคลายเครียดน่ะ....แหะๆๆๆ"
"แกไม่ต้องมาขอโทษ....คนที่แกน่าจะขอโทษ.....ยืนอยู่ข้างชั้น....รุ่นพี่เค้าอุตส่าห์ช่วยแกนะ"
คาเมะพูดให้....แต่ยูอิจิทำไมเปลี่ยนอารมณ์เร็วจัง.....เมื่อกี๊ก็ยังขอบใจกันอยู่ดิบดี....แต่ตอนนี้.....กลับกลายเป็นเหมือนไม่สนใจความรู้สึกซะงั้น
"ก็รู้ไงว่าช่วย.....แต่ว่าตอนแรกมาว่าชั้นก่อน....ชั้นก็เลยเอาคืนบ้างดิ"
พี่น้องปะทะคารมกันอยู่......ส่วนจินที่จริงๆก็ไม่สนใจกับพฤติกรรมของยูอิจิเท่าไร.....มองยามะพี....ที่ตอนนี้....คงจะแค้นจัด....กำมือแน่น
ตาแดงก่ำ......โกรธชัวร์
"ไอ้หมีเสี่ยว!!!!"
กระหน่ำฉายาใหม่มาก่อน.....ยูอิจิก็ฉุนเหมือนกัน
"ทำไม...มีสิทธิ์อะไรมาเรียกชั้นแบบนี้....."
"ก็สิทธิ์ของคนที่สามารถฆ่านายได้ตอนนี้ไง.....แกตาย!!"
กระโจนเข้าหายูอิจิบนเตียง....ขึ้นคร่อมหมี....บีบคอจนเกือบจะหายใจไม่ออก
ตาเหลือกแล้ววว.......
"รุ่นพี่....พอเหอะ....รุ่นพี่"
คาเมะช่วยดึงมือออก...แต่ก็เอาไม่ออกเลย.....กะให้ตายจริงเลยนี่หว่า
โกรธตาเหลือกขนาดนั้นแล้ว.....หน้าหวานๆกลายเป็นหน้าปิศาจไปเลย
"แค่กๆๆๆๆ....ไอ้.....ไอ้จิน.....แกมาช่วยคาเมะหน่อยเด้....ช่วยชั้นด้วย....แค่กๆๆๆ"
หน้าเขียวแล้ว....คาเมะก็ช่วยไม่ได้....จินที่ทำท่าไม่สนใจตอนแรก....ต้องรีบเข้าไปช่วย....ไม่อยากผจญอยู่กับวิญญาณหมีในอนาคต
คว้าตัวยามะพีออกมา.....มือนั้นยังคงไขว่คว้ายูอิจิอยู่.....จะเอาให้ตายชัวร์ๆ
ยูอิจิลุกขึ้นนั่ง......ลูบคอตัวเองใหญ่
"ทำบ้าอะไรแบบนี้วะ.....แค่กๆๆๆๆ"
"ก็ทำให้แกตายไง.....ไอ้เจ้าพ่อแผน...คิดได้ยังไงวะ...."
"ก็คนมันฉลาดนี่หว่า"
แค้นจัดอีกครั้ง.....คราวนี้สะบัดจินจนหลุดออกมา.....เข้าต่อยหน้ายูอิจิจนหน้าหงาย
"พลั่ก!!"
หมีหน้าหงายสิคับ...
"มาต่อยชั้นทำไมเล่า"
"ต่อยไอ้คนที่เล่นไม่รู้เวลาไง...ชั้นน่ะนึกว่านายตายแล้ว....กลัวแทบตาย.....แต่สุดท้ายมันก็คือการเล่นสนุกของนาย.....ทุเรศ"
"จะมาสนใจชั้นทำไมเล่า.....แทนที่จะมาดูชั้น.....นายเอาเวลาไปซ่อมกีต้าร์นายดีกว่า...ล้มแรงอย่างนั้น....สายพังแล้วมั้ง"
"กีต้าร์เหรอ"
"ก็ใช่อ่ะดิ"
ไม่ได้เอะใจเลยเรื่องกีต้าร์....ดนตรี.....กีต้าร์....ดนตรี.....กีต้าร์.....ใช่แล้ว!!!
"โธ่เว้ยย....ทำไมชีวิตชั้นซวยแบบนี้....."
"ยืนหัวเสียอยู่ได้.....ก็ลงไปดูเด้.....คงไม่ตายหรอกม้างงง....กะอีแค่สายกีต้าร์พังเนี่ยะ"
"ไม่ใช่...ชั้นไม่ได้หมายถึงสายกีต้าร์"
"แล้วอะไรล่ะ....เฮ้อ....น่าเบื่อว่ะ....ทำตัวแบบนี้ไปไหนเค้าก็ไม่สนใจร้อก"
"ไอ้หมีเสี่ยว....แกทำชั้นจนได้....แกมันไม่น่าอยู่บนโลกใบนี้เลย...."
"ว่าชั้นอีกแล้วนะ....ชั้นไปทำอะไรให้นายห๊าาาา!!"
ไม่อยากพูดอีกแล้วพูดไปก็ไม่รู้เรื่อง.....ที่ทำได้ตอนนี้คือวิ่งหนีออกไปข้างนอก.....วิ่งลงไป...
"ยูจังเป็นไงบ้าง....มีเรื่องกันเหรอจ๊ะ"
"ขอตัวฮะคุณป้า"
หยิบกีต้าร์ตัวนั้นกับกระเป๋า....วิ่งผ่านหน้าป้าออกไป
จนลืมเอกสารไว้บนโซฟา
"เดี๋ยวก่อนสิ....กลับมาก่อน....เธอลืมเอกสารนะ"
วิ่งตามออกไป....แต่ก็ไม่พบร่างของยามะพีแล้ว.....คงจะรีบวิ่งให้พ้นกับความจริงที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่...
ความจริงนั้น???
"หายไปซะแล้ว.....เร็วจังน้าาา"
กลับเข้ามาในบ้าน.....พบกับหลานๆสามตัวยืนอยู่พร้อมหน้า
"ป้าครับ....แล้วคนๆนั้นล่ะ"
จินถาม
"หนีไปแล้ว.....ไม่รู้เป็นไรนะ....หน้าตาเหมือนรับอะไรบางอย่างไม่ได้งั้นแหละ"
"จะเป็นอะไร....กลัวสายกีต้าร์พังมั้ง"
ยูอิจิยังคงบ่นตลอด....
"วิ่งจนลืมไอ้นี่ไว้เลย....ไม่รู้เอกสารอะไรนะ"
"ขอดูหน่อยนะฮะป้า"
คาเมะมาเอาไป....เปิดดูข้างใน.....งงกับแผ่นกระดาษ...รู้แต่โลโก้บนหัวกระดาษเป็นโลโก้มหาลัยK??
"พี่ยู....มันของมหาลัยแกรึเปล่า....ดูหน่อยดิ"
ยื่นให้พี่ชาย....ไม่รับซะอย่างนั้น....จินรำคาญ...คว้ามาดูเอง....เห็นแค่นั้น......ก็รู้ว่ายูอิจิซวยอีกแล้ว
แถมอ่านซะเสียงดัง
"แกฟังนะยูอิจิ.....เนี่ยะ....เป็นใบสมัครเข้ารับการคัดเลือกเพื่อศึกษาต่อในมหาลัยKสาขาดนตรีสากล....ประเภทความสามารถพิเศษ....ขอให้ผู้ประสงค์จะเข้าร่วมการคัดเลือก.....มา ณ วันที่??????......"
ยูอิจิได้ยินวันที่....หันหน้ามาหาจินแบบอึ้งๆ.....ก็วันที่ที่จินบอก.....มันวันนี้นี่หว่า.....
"วันนี้นี่นา"
"ก็ใช่อ่ะดิ....ไอ้ยูเอ๊ยยย....แกตัดอนาคตคนไปหนึ่งแล้วนะ"
จินมองหน้ายูอิจิยิ้มๆ.....แต่ยูอิจิยิ้มไม่ออกหรอก
"แล้วแถมแกยังได้ชื่อว่าแกล้งรุ่นน้องในอนาคตแกอีก....ไอ้พี่ยู....แกนี่นะ....จริงๆเล้ยยยย"
"เฮ้ยย....แล้วชั้นจะทำไง"
"ก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรม....อยากเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง....เป็นไงล่ะ.....ขึ้นข้างบนเหอะคาเมะ....ปล่อยให้หมีมันคิดเอง"
จินจูงมือคาเมะขึ้นบ้าน....ปล่อยยูอิจิยืนอึ้งตาค้างอยู่อย่างนั้น....ป้าเดินเข้ามาหา....ตบไหล่เบาๆ....ดูเหมือนให้กำลังใจ...แต่ไม่?
"แย่หน่อยนะ....ยูจัง"
ตามขึ้นไปอีกคน....ยูอิจินั่งอึ้งอยู่ที่บันได....ชะตากรรมอันเลวร้ายมาหาตัวอีกแล้ว
"ทำไงดีวะ...เจ๊งแล้วมั้ยล่ะกรู....!!"

* * *