*~*Le CiEl*~* Special 2WO è YUICHI & YAMA-P # THE END

oO>> Love Story Of YUICHI

Story By ®® ^^PaRaCeTaMoL^^

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ไอ้พี่ยู.....มากินข้าวเด้"
น้องเรียกพี่.....ข้าวมันก็ไม่กิน....ซ้อมกีต้าร์อยู่นั่นแหละ....
"จะมายุ่งอะไรกับชีวิตพี่วะ...แกก็กินของแกไปซี่....."
"ก็ถ้าแกเป็นโรคกระเพาะ....พรุ่งนี้แกจะไปช่วยงานเค้าได้มั้ย"
"มันเรื่องของยูอิจิ....คาเมะนั่งเฉยๆแล้วก็กินข้าวนะคับ"
"แกจะมาดีๆรึจะมาด้วยน้ำตา"
หยุดเล่นกีต้าร์.....มองน้องชายที่ตอนนี้ยกชามข้าวขึ้นเหนือหัว.....พร้อมขว้างใส่หัวหมีได้ตลอดเวลา
"คับๆ.....คุณแม่ดุจังคับ....กินแล้วคับ"
กระตือรือร้นมานั่งที่โต๊ะกินข้าว.....มองน้องที่นั่งกินข้าวทำตาเขียวใส่....หงออ่ะดิ
หันมาด้านจิน....นั่งขำท้องแข็ง.....เป็นไรมากมั้ย?
"ไอ้จิน.....เดี๋ยวมึงเจออุ้งตีนตบปาก"
จินหุบปากอย่างรวดเร็ว....คนที่ขำแทนตอนนี้...กลายเป็นป้าซะเอง.....
แต่คราวนี้ยูอิจิจะกล้าเอาอุ้งตีนตบปากมั้ยล่ะ?
"ยูจัง....โทรไปหาเด็กคนนั้นแล้วเค้าว่าไง"
ป้าถาม...ยูอิจิเหมือนกับจะกินไม่ลงเมื่อนึกถึงเองนี้
"เค้าไม่รับโทรศัพท์ผม....คงยังไม่หายโกรธ....เฮ้อ!!"
หงอยลงอย่างเห็นได้ชัด....
"งั้นทำไมไม่ไปหาเค้าซะล่ะ"
"แล้วป้าจะให้ผมไปหาที่ไหน....ผมไม่รู้จักบ้านเค้านี่นา"
"ก็ขับรถไปเรื่อยๆสิ....มันต้องเจอเข้าซักเวลาแหละ....ถ้าคู่กันจริงๆ"
ทั้งสามคนมองป้าอึ้งๆ....พูดอะไรของเจ๊แกวะ?
"ป้ารู้นะ.....ชอบเค้าใช่มั้ย.....เจอกันสองวันก็เถอะนะ....."
"ป้าพูดอะไร"
"ก็พูดอย่างที่เห็น....คิดดูเหอะถ้าไม่แคร์กันจริงๆ....ไม่มีทางจะนั่งซึมถึงกับกินข้าวไม่ลงอย่างนี้หรอก...จริงมั้ยล่ะ"
คาเมะกับจินมองหน้ากัน....ยิ้มแบบรู้กันนิดๆ.....ประมาณว่าพี่กูจามีแฟนแย้ววว....
"ไปตามเค้าเถอะน่า.....จะเป็นไรไป....ใช่มั้ยล่ะ"
ยูอิจินั่งคิด....คิดไปคิดมา.....ก็
"งั้นผมไปนะ....."
วางชามข้าว..ลุกออกไปต่อหน้า.....
ป้ามองตาม.....แล้วก็นั่งกินข้าวต่อ
น้องๆทั้งสอง.....แท็กทีมกันซะงั้น....ดีใจขนาดนั้นเชียว

* * *

ขณะนั้น......
"รถไม่มาซักทีนะ.....จะทุ่มครึ่งอยู่แล้ว"
ยามะพีนั่งรอรถเมล์....อยู่คนเดียว
ตรงป้ายเดิมที่เมื่อวานเจอยูอิจิ....ต่อย?
มองไปรอบด้าน.....ไม่มีใครซักคน....
มองกีต้าร์ตัวเอง.....ดีล่ะ
"เล่นตรงนี้คงไม่มีใครว่าชั้นบ้าหรอกนะ"
ยกมันขึ้นมา....เล่นเพลงของตัวเอง......เพลงที่เล่นบ่อยที่สุด
เพลงที่คิดว่าจะเอาเข้าไปเล่นรอบคัดเลือก....แต่อาจจะไม่มีโอกาส
"Raindrops keep falling on my head
but that doesn't mean my eyes will soon be turning red~~~"
เสียงรี๊ดกีต้าร์จากนิ้วมือเรียว....ผสมกับความสุขของคนที่เล่นมัน
ทำให้เพลงนี้น่าฟังที่สุด....แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไม....
เล่นเพลงนี้ทีไรฝนจะต้องตกลงมาทุกที
ตกปรอยๆ.....ร่างที่นั่งอยู่ตรงป้ายรถเมล์ก็ต้องหลบฝน
"ตกจนได้....เล่นทีไรอย่างนี้ทุกที.....เฮ้อ!!!"
นั่งมองสายฝนที่ตกลงมา....ทันใดก็ต้องก้มหน้าซุกอยู่กับกีต้าร์ตัวโปรด
ไม่มีอารมณ์.....ก็รถเมล์จนป่านนี้ก็ยังไม่มา.....แล้วเมื่อไรจะรู้ความจริงซักทีนะ....ว่าที่ยูอิจิโทรมาเพราะอะไร?
"โดนละอองฝนแบบนี้เดี๋ยวไม่สบายอดเข้าคัดเลือกนะ"
เสียงนั้นทำให้ร่างที่หงอยเหงา....เงยหน้าขึ้น.....พบกับ.....
"นาย....."
"ก็ชั้นไง....."
ยูอิจิยืนกางร่มอยู่ข้างหน้า.....กำลังมองตัวเค้า.....ยิ้มอ่อนโยน
"นายมาได้ไง....แล้วรู้ได้ไงว่าชั้นอยู่นี่"
นั่งลงข้างๆ.....มือยังกางร่มอยู่
"ก็ชั้นน่ะกะจะตามหานาย.....แต่ไม่รู้ว่านายอยู่ไหน....ก็เลยจะมาตั้งหลักตรงนี้เผื่อจะได้หาสะดวกๆ"
"ตามหาชั้น......ตามหาทำไม"
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ....ชั้นขี้เกียจมานั่งดูคนเสียใจเพราะชั้นเป็นต้นเหตุก็เท่านั้นแหละ"
"รู้ตัวด้วยนี่.....นึกว่าจะอยากเล่นสนุกอย่างเดียว"
ยามะพีหันหน้าไปที่อื่น....ไม่อยากจะคุยด้วยซักเท่าไร....ยูอิจิมองใบหน้านั้น.....อยากมองไปเรื่อยๆ....ถึงเช้าก็ยิ่งดี
"แล้วนายจะไปไหน"
มองหน้ายูอิจิที่อยากจะได้คำตอบเต็มที่...จะให้บอกเหรอว่าจะไปหา
เสียฟอร์มหมด.....
"จะมาหาชั้นที่บ้านใช่มั้ย"
"นายพูดอะไรของนาย...ชั้น....ชั้นไม่จำเป็น....จะต้องไปหานาย"
"อึกอักอย่างนี้รู้หรอกว่ากำลังแก้ตัว....นายไม่มั่นใจใช่มั้ยล่ะว่าที่ชั้นโทรไปตอนนั้นเพื่ออะไร"
ไม่ตอบ.....แต่ก็รู้ว่าคงอยากฟัง
"เรื่องคัดเลือกน่ะ.....ชั้นพูดเรื่องจริง....ชั้นไม่ได้แกล้งนาย...ชั้นว่าเรื่องวันคัดเลือกใหม่นายน่าจะรู้แล้วนี่นา...."
"เปลี่ยนวันเหรอ.....เปลี่ยนเมื่อไร"
"อ้าว.....ก็เค้าส่งจดหมายไปหาตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนนายไม่รู้เลยเหรอ"
"ไม่รู้....."
"อะไรกัน....ในใบสมัครตัวต้นฉบับนายก็เขียนที่อยู่ไว้ตัวโตๆนี่นา.....ทำไมไม่รู้เรื่องล่ะ"
"ส่งมายังไงก็ไม่รู้หรอก....ก็ชั้นอยู่โตเกียว....คงส่งไปที่จิบะ"
"แล้วไปเขียนที่อยู่จิบะเพื่อ?"
"ก็ชั้นไม่นึกนี่นาว่าจะมีปัญหาทีหลัง....ก็เลยเขียนไปงั้น...."
"งั้นนายก็โชคดีสุดยอดที่มาเจอชั้น"
เบื่อนายกับไอ้หน้าหมี....หันหนีไปทางอื่น....ยูอิจิมองใบหน้านั้น...ยิ้มขำๆ
"ไปกันเถอะ"
ถือวิสาสะจับมือ....งงสิคับ
"ไปไหน"
"นั่งรถ....แล้วชั้นจะบอกว่านายควรจะทำไงในรอบคัดเลือกพรุ่งนี้.....เอาเถอะน่าเชื่อใจชั้น....ชั้นไม่พานายไปขายเมืองนอกรึว่าเอาไปคุมบ่อนหรอก"
ไม่คิดจะถามต่อ.....เดินตามไปอย่างว่าง่าย.....ข้าวของทั้งหมดยูอิจิก็ช่วยถือ....มองเห็นความเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาบ้าง
GentleBear......???
ขึ้นรถ.....ออกรถ......นั่งรถไปด้วยกัน.....ยามะพีนั่งเกร็ง.....ไม่กล้ามองหน้ายูอิจิ
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
ยูอิจิทำลายบรรยากาศตึงเครียด.....ด้วยการเปิดเพลง.....เพลงนั้น.....ที่อาจจะเรียกว่าใจตรงกันก็ได้.....
แค่เสียงอินโทรขึ้นก็รู้แล้ว....
Raindrops keep falling on my head....
"เพลงนี้มัน......"
"ทำไมเหรอ.....นายชอบเหรอยามาชิตะ"
"เพลงของชั้นเลยล่ะ.....ชั้นคิดว่าจะเอามันแข่งวันคัดเลือก"
"ก็ดีนี่นา.....แต่ว่ามันก็ต้องตั้งใจหน่อยนะ.....ถ้าเล่นด้วยการรี๊ดจะเพราะมากๆ....นายนี่ตาถึงนี่นา"
"คงงั้นมั้ง.....ชั้นน่ะชอบเพลงที่มีเสียงรี๊ดกีต้าร์....ชั้นว่ามันเท่ห์ดีออก....."
ยูอิจิเหลือบเห็นหน้าของยามะพีในตอนนั้น....ดูมีความสุขเมื่อพูดถึงเรื่องที่ตัวเองชอบทุกที
"รู้มั้ยว่ามันมีรอบเล่นเดี่ยวกับเล่นแบบคู่"
"ห๊าา.....มีแบบเดี่ยวด้วยเหรอ.....ที่ชั้นได้ยินรุ่นพี่คนก่อนๆพูดกันก็มีแต่เล่นคู่นี่นา.....เล่นพร้อมกับรุ่นพี่ที่กรรมการเค้าเตรียมไว้"
"อย่าบอกนะว่านายไม่ได้เตรียมเพลงเล่นเดี่ยว.....รีบหานะ.....มันพรุ่งนี้แล้วรู้มั้ย"
"ก็รู้ดิ.....ทำไงดีนะ....แล้วชั้นจะเอาเพลงอะไรล่ะ"
"เพลงอะไรเหรอ......เดี๋ยวคิดก่อนนะ"
คิดไม่ออกกันทั้งคู่....นั่งแช่กันอยู่บนรถ.....คิดหนักจริงๆ
ในตอนนั้น.....เพลงที่สองก็เริ่มขึ้นอินโทร......ยูอิจินึกออกแล้ว.....
"ชั้นรู้แล้วเอาเพลงอะไร....."
"เพลงอะไร...."
"เพลงนี้ไง.....น่ารักดีออก...."
"จะบ้าเหรอ.....นี่มันเพลง....???"
"เอาน่า.....นายชอบแบบรี๊ดเยอะๆใช่มั้ย....รี๊ดเดี่ยวนะน่ารักโคตรๆ.....แถมมันเป็นแบบอีซี่ด้วย....นายคัดประเภทอีซี่ก็สบายเลย"
"จริงๆนะ....ให้ชั้นเอาอันนี้แน่นะ"
"ก็เออดิ...เอาเถอะน่า....ชั้นรุ่นพี่นะ....เชื่อเถอะ.....มั่นใจได้เลยว่านายได้แน่ๆ"
"งั้นชั้นจะลองเชื่อนายซักครั้งก็ได้"
ตกลงตามที่ยูอิจิได้ให้ไว้....เพลงนี้.....คงจะทำให้เค้าได้รับคัดเลือกแน่ๆใช่มั้ย
เล่นเดี่ยวมันสำคัญกว่าเล่นคู่เป็นพันเท่า.....แถมตัดสินตรงเล่นเดี่ยวซะส่วนมาก
ยูอิจิกะจะแกล้งรึเปล่านะ?
"นี่ยามาชิตะ....พรุ่งนี้น่ะ.....นายต้องพยายามมากๆนะ"
"แน่ล่ะ.....ชั้นไม่พยายามจะได้เหรอ"
"ถ้านายรู้สึกประหม่า.....ก็นึกหน้าชั้นไว้....เข้าใจมั้ย"
"ทำไมชั้นต้องนึกถึงหน้านายด้วยล่ะ...."
"ก็ชั้นเป็นไอ้หมีเสี่ยวไง....หมีเสี่ยวของนาย"
"ฮะๆๆๆ....นั่นสินะ....เอ๊ะ!!"
สะดุดกับคำพูดที่ยูอิจิพูดออกมา.....หมีเสี่ยวของนาย.....อะไรวะ?
"เมื่อกี๊นาย....."
"บ้านนายอยู่ไหนล่ะยามาชิตะ.....ชั้นจะได้ไปส่งถูก"
เปลี่ยนเรื่องพูดซะงั้น....ถามไปคงจะไม่รู้เรื่องแน่ๆ...ปล่อยไปก็แล้วกัน
"อยู่ตรงแยกทางไปโรงเรียนทาดาโยชิ...."
"แล้วนายอยู่กับใคร"
"อยู่กับเพื่อนชื่อฮาเสะ"
เพียงแค่ได้ยินชื่อก็???.....แต่ก็อยากที่จะถามว่าเป็นใคร
"แฟนนายเหรอ....."
"ไม่ใช่.....มันอยู่คนละโรงเรียนกับชั้น.....เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน.....ไม่ใช่แฟนหรอก....นายถามเพื่อ?"
"เพื่อตัวชั้นมั้ง?"
"ห๊าาา!!"
พูดเป็นปริศนามา2รอบแล้ว.....ยามะพีได้แต่นั่งมองหน้ายูอิจิ....ตาไม่กระพริบ...ก็งงนี่หว่า...
รถค่อยๆขับมาถึงแมนชั่นข้างหน้า.....จอดตรงนั้น
"ขอบ.....ขอบใจนะ....นายพูดอะไรทำให้ชั้นงงได้เยอะเลย"
"ชั้นพูดอะไรล่ะ....ไม่เห็นได้พูดอะไรเลย"
"เอาเถอะ....ยังไงก็ขอบใจที่มาส่งชั้น....แล้วก็ให้คำแนะนำ"
"พรุ่งนี้ก็ไปให้ทันล่ะ..3โมงนะ"
"อื้ม.....ขับรถดีๆล่ะ"
ไม่ตอบ.....ยิ้มให้เฉยๆ......ยามะพีลงจากรถ.....เดินไปไม่หันกลับมามอง
แต่พอรถของยูอิจิออก.....ตัวเองก็มองจนเหลียวหลัง......
"อะแฮ่ม.....ไอ้โทโมะ"
สะดุ้งกับเสียงนั้น.....หันไปหา....เจอฮาเสะยืนถือถุงขนมถุงใหญ่.....ยิ้มแบบมีเลศนัย
"รุ่นพี่มหาลัยเครึเปล่า.....มองเหลียวหลังเลยนะแก"
"เออน่า....ขึ้นข้างบนเถอะ....ไม่ต้องพูดมาก...."
"เขินอ่ะดิแก.....นั่นแน่"
ตบหัวเพื่อนไปป้าบใหญ่....ลากคอขึ้นห้อง.....หน้าแดงๆมันฟ้องชัดๆ.....
คำพูดปริศนาของยูอิจิ.....เก็บไปไขทั้งคืนแน่ๆ

* * *

เช้าต่อมา.....มหาลัยเค....
ยามะพีมาถึงแล้ว....คนพลุกพล่านเอามากๆ
มองหาใครก็ไม่เจอ.....แล้ว...
มองหาใครล่ะ?
"โทษนะฮะ..."
โดนสะกิดจากใครบางคน....นึกว่าเป็นคนๆนั้น....
"มาแล้วเหรอ....อ้าว!"
นึกว่าเป็นยูอิจิ.....แต่ที่จริงไม่ใช่....
"คาเมนาชิ...."
"ใช่แล้ว.....รุ่นพี่มานานยัง"
"ก็ซักพักแล้วล่ะ....รอลงทะเบียนอยู่....แล้วนายมากับใคร"
"มากับจินแล้วก็พี่ยู"
"นายไม่เรียนเหรอวันนี้...."
"ก็โดดสิฮะ....ขอพี่ยูตั้งนานกว่าจะได้มา...มันน่ะไม่ยอมให้ผมขาดเรียนเลยนะ...แต่พอบอกว่าจะมาเป็นกำลังใจให้รุ่นพี่ก็ยอมเฉยเลย"
"งั้นเหรอ....."
"นี่เอกสารของรุ่นพี่นะ.....ไม่มีอะไรหายเลย.....ครบหมดทุกอย่าง"
ยื่นให้.....ยามะพีรับมา
อยากจะถามหายูอิจิแต่ก็ทำเป็นถามหาจินซะงั้น
"แล้วไหนล่ะ.....จินของนาย"
"เดินมานั่นไงฮะ"
จินเดินมากับยูอิจิ....แปลกที่ว่าทำไมวันนี้....ยูอิจิดูดีเป็นพิเศษ.....ผมจัดทรงซะเรียบ
แถมแต่งตัวเรียบร้อยเหลือเกิน....เสื้อเชิ้ตผูกเน็คไท....
ดูดีสมเป็นหมีผู้ดีมากเลย
"จินๆๆๆๆ....รุ่นพี่มาแล้ว"
คาเมะเรียกเสียงหวานซะจริ๊ง
"เห็นแล้ว....นายจะเรียกอะไรนักคาเมะ"
"นั่นดิ.....พี่แกก็มาด้วย..ไม่เห็นแกเรียก"
ยูอิจิชักงอน
"อ้าวพี่ยูเหรอเนี่ยะ.....แหม....นึกว่าคุณชายที่ไหนเดินมา"
ยูอิจิยิ้มขำๆ....หันมาหายามะพีที่ตอนนี้....มองยูอิจิตาค้าง....หล่อล่ะสิ
"โชคดีนะ....ยามาชิตะ...."
"อื้ม"
"งั้นชั้นไปก่อนนะ...."
"อ้าว....จะไปไหนล่ะ"
"เดี๋ยวก็รู้....ชั้นก็อยู่ใกล้ๆนายนั่นแหละ.....อย่าลืมล่ะเพลงเล่นเดี่ยวที่ชั้นบอกนาย"
"ไม่ลืมหรอก....ซ้อมไว้แล้ว....ฮาเสะฟังมันยังนั่งขำเลย....มันบอกว่าได้แน่ๆ"
"งั้นก็ดี....ไปนะ.....คาเมะ...ไอ้จิน....ฝากดูยามาชิตะด้วยนะ...."
"โอเคค้าบบบ....พี่ยูไปเหอะ....เดี๋ยวต้องไปเตรียมตัว"
ยูอิจิเดินผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว....ยามะพีได้แต่ยืนงง
"เค้าไปไหนเหรอคาเมนาชิ"
"เดี๋ยวรุ่นพี่ก็รู้....ขอไปหาที่นั่งข้างในก่อนนะ.....ไปเหอะจิน"
"อื้ม.....ไปนะยามาชิตะ....เดี๋ยวคาเมะไม่ได้ที่นั่งจะโวยอีก"
จินเดินจูงมือคาเมะเข้าไปในหอประชุม....ยามะพีมองตาม....รวบรวมความกล้าที่มีอยู่ทั้งหมด
ตั้งใจเดินเข้าไป....เข้าไปสู่การแข่งขันที่อาจจะเรียกว่า....ตัดสินชะตาชีวิตของคนๆนึงได้ทันที
โชคดีเป็นของนาย....ยามาชิตะ

* * *

ในหอประชุม.....
"ขอบใจทุกคนที่มาได้ตรงเวลา....การคัดเลือกจะเริ่มขึ้นตั้งแต่บัดนี้....ขอให้ทุกคนโชคดี"
อาจารย์หัวหน้าคณะ.....สาขาดนตรี....พูดขึ้น.....
ยามะพีนั่งอยู่ข้างหลังกรรมการ...รอฟังเสียงเรียกชื่อ.....ใจเต้นตึกตัก
หันไปข้างหลัง....พบกับคาเมะแล้วก็จินที่โบกมือหา.....รู้ว่าให้กำลังใจ
ยิ้มให้ก่อนจะหันหน้ากลับไป
"รอบแรกเป็นประเภทการเล่นคู่....ก่อนที่จะเริ่มแข่งขัน.....ผมขอแนะนำรุ่นพี่ของสาขาดนตรีสากล.....แล้วก็เป็นรองประธานชมรมดนตรีของคณะ....."
ยามะพีตั้งใจดูเต็มที่.....คนๆนั้น.....
"นากามารุ ยูอิจิครับ"
ยูอิจิเดินออกมาจากข้างเวที.....พร้อมกับกีต้าร์ของตัวเอง....ยามะพีถึงกับอึ้ง.....
ทันใดก็ต้องหันไปมองด้านหลัง......ก็พรรคพวกของยูอิจิตะโกนเชียร์กันใหญ่.....เพื่อนเยอะจนน่าตกใจ
ที่ยูอิจิพูดว่าจะอยู่ข้างๆ....คงจะอย่างนี้สินะ...
ไม่บอกกันเลย......ให้ตายเหอะ.....อย่างนี้ก็เขินแย่ดิ
"รุ่นพี่เค้าจะมาเล่นคู่กับพวกคุณ......ดูหน้าไว้นะ.....เผื่อพวกคุณได้ขึ้นมา....จะได้มาขอบคุณเค้า"
อาจารย์ดูยูอิจิที่เรียบร้อยเป็นพิเศษ......แอบขำ
"มารุ....นายแต่งตัวดีจัง.....จะไปทำงานบริษัทไหน"
อาจารย์แซว....เสียงเพื่อนๆโห่แซวเต็มไปหมด
"แต่งมาหาแฟนแถวนี้มั้งครับจารย์.....ก็บอกให้ผมทำตัวเรียบร้อยผมก็ทำแล้วไง....."
"โอเคๆ.....เดี๋ยวผมจะขานชื่อนะ.....ใครจะได้เป็นคนแรก....อืมมมม......"
ยูอิจิมองหายามะพี.....ยิ้มให้.....ก่อนจะส่งซิกให้คาเมะรู้ว่าจะต้องทำอะไร
"ทาเคอุจิ มาซารุ เชิญครับ......"
คนแรกเดินขึ้นไปบนเวที....กำลังมองยูอิจิที่ตั้งท่าจะเล่นกีต้าร์....แต่อยู่ๆก็รู้สึกเหมือนโดนใครสะกิด
"รุ่นพี่ฮะ"
หันหน้าไป....คาเมะนั่งทำตาแป๋วอยู่ข้างๆ
"พี่ยูเค้าฝากนี่มาให้รุ่นพี่ด้วยแหละ....เค้าบอกว่าเอามันขึ้นเวทีด้วย...."
คาเมะยื่นปิ๊กกีต้าร์ให้.....บนปิ๊กอันเล็กๆนั้นเขียนว่า...+ไฟโตะ+
"ขอบใจนะ.......ชั้นจะเอามันขึ้นไปด้วย"
"ดีฮะ.....ไปนั่งก่อนนะ"
คาเมะเดินไป.....ยามะพีกำปิ๊กตัวนั้นเอาไว้แน่น....รู้สึกเหมือนมีแรงฮึดเพิ่มขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
กำลังใจเพิ่มขึ้นอีกเยอะ...

* * *

เวลาผ่านไป....เกือบชั่วโมง.....
"โอเคครับ......ขอให้โชคดี.....คนต่อไป....หมายเลขที่27...ยามาชิตะ โทโมฮิสะ.....เชิญครับ"
จับฉลากขึ้นมา.....นั่นหมายถึง.....ยามะพีจะต้องขึ้นไปแล้ว.....
ลุกขึ้น.....เดินขึ้นไปบนเวทีช้าๆ....ในหอประชุมนั้นเงียบไปหมด
มองหน้ากรรมการที่เอาแต่จดจ้องตัวเค้าก็ยิ่งเกร็ง.....สูดหายใจเข้าลึกๆ....เตรียมตัว
เดินไปที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ.....ยูอิจินั่งมองอยู่
สิ่งแรกที่ยามะพีเห็นจากยูอิจิ....คือนิ้วมือ....ที่เริ่มแแดง....เล่นให้น้อง10กว่าคนแล้ว....ไม่แดงก็ไม่รู้จะพูดไง
เป็นห่วงนะ....
"นิ้วนาย....."
"สู้เค้านะครับน้อง...พี่เอาใจช่วยนะ....."
ยูอิจิทำเป็นไม่รู้จักซะงั้น.....ทำเป็นไม่รู้เรื่องว่ายามะพีจะพูดอะไร
"จารย์ครับ....พร้อมครับ"
อาจารย์พยักหน้ารับรู้.....บอกให้เริ่มได้
ยูอิจิมองหน้ายามะพี.....กะพริบตาส่งซิก...รู้กัน
ตัวเค้ารู้.....แต่ก็ยังห่วงนิ้วมือของยูอิจิอยู่ดี.....
"น้อง...เล่นเพลงอะไร"
"Raindrops keep falling on my head....."
"เพลงถนัดพี่เลย.....พี่เล่นบ่อยเลยล่ะ....เอาเลยนะ.....น้องเริ่มอินโทรก่อนแล้วกัน"
รอยยิ้มของยูอิจิทำเอาความกลัวกลายเป็นความกล้า.....เป็นแรงให้นิ้วเรียวเล่นเพลงนั้นช้าๆ....
รี๊ดกีต้าร์......ด้วยปิ๊กที่ยูอิจิให้ไป....เห็นแล้วก็แอบดีใจลึกๆ
เสียงอินโทรทำเอาคนที่อยู่ในนั้นนั่งอมยิ้ม
เพลงมันน่ารักอยู่แล้ว
ฟังเสียงที่ยามะพีร้องก็ยิ่งน่ารักใหญ่....คนในนั้นนั่งฟังเหมือนโดนสะกด
ตามด้วยเสียงกีต้าร์ที่ยูอิจิช่วย.....ยิ่งทำให้เพราะใหญ่
ตอนที่เล่นก็มองยูอิจิที่เล่นไป.....ทั้งๆที่นิ้วเจ็บ....แต่ก็ยังเล่นได้ไม่ตก....ไม่มีขาดเลยแม้แต่เสียงเดียว
นี่ล่ะมั้งที่เค้าเรียกว่าคนรักดนตรีของจริง
"But there's one thing, I know
the blues they sent to greet me won't defeat me.
It won't be long 'till happiness steps up to greet me....~~~"
นั่งร้องไป.....อยู่ๆยูอิจิก็ใส่คอรัสไปด้วย......
ทำเอาคนในนั้นหัวเราะ.....กรรมการที่หน้าตาเครียดๆ.....ก็ยิ้มขึ้นมา....
ไม่ได้ช่วยนะ...แค่ใช้สิทธิ์ของรุ่นพี่ก็เท่านั้น.....
เพลงเดินมาจนถึงตอนจบ.....จบอย่างสวยงาม.....
ทุกคนในห้องปรบมือให้.....พร้อมกับเสียงเชียร์เต็มไปหมด.....
ยืนขึ้นพร้อมกันๆ.....ยิ้มให้กัน....ยูอิจิยื่นมือให้
"โชคดีนะ...."
"อื้ม"
จับมือยูอิจิ....ด้านอย่างเห็นได้ชัด.....เหลือเล่นเดี่ยวแค่อย่างเดียว....
ต้องเล่นในเวลานั้น.....ยูอิจินั่งอยู่ข้างๆ
เสียงปรบมือที่มีอยู่มันหายไป....รอแต่ยามะพีที่จะต้องเล่นอย่างเดียว
เพลงนั้น.....เล่นไปจะเป็นไงนะ
"ต่อไปเล่นเดี่ยวนะครับ....พร้อมมั้ย.....ยามาชิตะ โทโมฮิสะ"
อาจารย์ข้างล่างถาม.....เพลงที่จะต้องเล่นต่อไป....คนฟังจะต้องขำแน่ๆ...
มองหน้าของยูอิจิ.....ที่กำลังนั่งยิ้มให้.....
"ไม่ต้องกลัวนะน้อง....ถ้ามั่นใจว่ามันเป็นเพลงที่เราตั้งใจจะเล่น....เราก็ใส่ความรักเข้าไปในนั้น....ใครจะขำเราก็คิดซะว่าเค้าชอบเพลงเราแล้วกัน"
"ฮะ.....พร้อมฮะ"
"โอเค.....เริ่มครับ"
เพลงนั้นที่ยามะพีเล่น.....ขึ้นอินโทรขึ้นมา....คนก็ยิ้มผสมกับเสียงหัวเราะ.....
ยามะพีรู้สึกว่าเสียงหัวเราะที่ได้ยิน.....มันไม่ใช่เสียงเยาะเย้ย.....แต่มันเกิดจากการชื่นชมจริงๆ
เพลงนั้น.......
"konnako toiina dekitaraiina............~~~"
ในตอนนั้นทางด้านคาเมะ....กับจิน
"รุ่นพี่คิดไงเอาเพลงโดเรม่อนมาเล่นเนี่ยะ....มันจะรุ่งเหรอ"
คาเมะเริ่มไม่แน่ใจ
"ดูไปแล้วกัน....ยูอิจิมันยังบอกเลย...ว่าถ้ารักจริงเพลงอะไรก็ดีหมด.....ชั้นว่ามันก็เพราะดีนะคาเมะ"
"ก็ว่างั้นแหละ....คราวนี้เอาแต่เพลงน่ารักๆมาเนอะ"
เพลงนั้นเล่นจบ.....เพลงอมตะของทุกคน
ยามะพี.....ถือว่ากล้ามาก.....ที่เอาเพลงแบบนี้มาเล่น....
ไม่รู้ว่าจะเป็นไง....
คนดูชอบกันเยอะ.....แต่กรรมการล่ะ
"ครับผม.....ขอบคุณนะครับ....เตรียมรอฟังผลนะ"
เดินลงไป.....ทั้งๆที่ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง.....ยูอิจิมองตาม....
อาจารย์ซึ่งเป็นพิธีกรเดินมากระซิบยูอิจิ.....หน้าตานั้นบ่งบอกว่าแย่แค่ไหน
ยามะพีเห็น.....แต่ไม่รู้เท่านั้นว่าเรื่องอะไร
รอเถอะ....ผลจะออกมาเป็นยังไงก็ต้องรับได้นะ

* * *

หลังจากนั้น.....นอกห้องประชุม
"รุ่นพี่....ว่าไง....โอเคมั้ย"
คาเมะเป็นห่วงสุดๆ...ทำเหมือนยูอิจิถอดจิตมาหาอย่างนั้นแหละ
"ยังไม่รู้ผลเลย....กำลังรวมคะแนนอยู่มั้ง"
"แต่นายก็เล่นเต็มที่นี่นา"
มองหน้าจินที่พูดอย่างเฉยชา.....แต่น้ำเสียงนั้นฟังดูจริงใจ
"ชั้นน่ะเต็มที่อยู่แล้ว....แต่คะแนนนี่สิ....เครียดไปหมดแล้วนะ....เพราะไอ้เพลงโดเรม่อนแท้ๆ....ชั้นนึกอยู่แล้วเชียว....เห็นหน้ากรรมการก็รู้แล้ว"
"รุ่นพี่อย่าคิดอย่างนั้นดิ...ยังไงซะเราก็ทำดีที่สุดแล้ว.....อย่าไปคิดว่ามันไม่ดีได้มั้ยล่ะ....ไม่งั้นจะซวยนะ"
"มันก็ซวยมาตั้งแต่เพลงเล่นเดี่ยวแล้วล่ะคาเมนาชิ.....ชั้นเครียดนะ"
"ยามาชิตะ"
เสียงนั้นทำเอายามะพีหันไปมอง....ยูอิจิเดินมา.....แต่ทว่าสีหน้าในตอนนั้น....ไม่ดีเอาซะเลย
"ว่าไง"
เดินเข้าไปถาม....ยูอิจิทำเหมือนไม่กล้าพูดซะงั้น.....อึดอัดนะรู้มั้ย?
"ชั้นไม่ได้ใช่มั้ย....ไอ้หมีเสี่ยว....นายตอบชั้นมาสิ"
"คือว่า.....นายรอผลดีกว่านะ....ชั้นไม่อยากบอกนาย....กลัวนายจะ....."
"กลัวชั้นจะทำไม.....นายพูดสิ....ชั้นไม่ได้ก็พูดออกมา....ชั้นรับได้หรอกนะ"
ยูอิจิไม่พูดต่อ.....มองไปทางด้านหลังของยามะพี
อาจารย์เอาผลมาติดที่บอร์ดหน้าหอประชุม......
ยามะพีไม่กล้าดู.....นั่งอยู่ตรงม้านั่งข้างหน้า....
"รุ่นพี่.....ไปดูเหอะ.....ผลมาติดแล้วนะ"
คาเมะชวน
"ดูทำไม.....ก็รู้อยู่แล้วว่าจะไม่ได้....ดูไปก็เท่านั้น.....ชั้นกลับก่อนดีกว่า"
หยิบกีต้าร์ที่อยู่ใกล้ๆ....พร้อมกับกระเป๋า.....จะเดินไป
"รุ่นพี่.....อย่าเพิ่งไปดิ....เดี๋ยวไปดูผลให้นะ"
คาเมะรีบวิ่งไปดู.....ยามะพีก็อยากจะรู้ผลอีกรอบหรอกนะ.....แต่พอเห็นหน้ายูอิจินี่สิ....มันไม่มีอารมณ์ลุ้นจริงๆ
เดินไปจากตรงนั้นดีกว่า
"ห๊าาา...รุ่นพี่ยามาชิตะ....รุ่นพี่!!"
คาเมะตะโกนอยู่ตรงนั้น.....เสียงดังไปทั่วทุกซอกทุกมุม
ยามะพีหันกลับมามอง
"รุ่นพี่ได้ด้วยล่ะ....รุ่นพี่ได้เยอะมากๆเลยด้วย"
ดวงตาคู่นั้น....มองมาที่ยูอิจิ...จากที่ซีเรียสจะตาย....กลายเป็นยิ้มซะงั้น
"ยินดีด้วยนะยามาชิตะ....."
"ไม่จริงหรอก.....ชั้นได้เหรอ....แล้วไอ้หน้าที่นายทำตอนที่อยู่บนเวทีตอนนั้นล่ะ....มันคืออะไร"
"ตอนไหน"
"ก็ตอนที่อาจารย์เข้ามากระซิบนาย...แล้วนายทำหน้าแย่ๆ....แถมมองมาที่ชั้นน่ะ....หมายความว่าไง"
"อ๋อ....ชั้นโดนกรรมการเตือนเรื่องที่ช่วยนายไง....จริงๆก็เกือบทำนายซวยแล้วล่ะ....ดีนะที่กรรมการเค้าไม่รู้ว่าเรารู้จักกัน"
"เป็นงั้นไป....."
"ก็เป็นงั้นล่ะ.....ยินดีด้วยนะ"
ยูอิจิยื่นมือให้จับ...แต่ยามะพีไม่คิดจะจับ.....
กลับทำสิ่งที่ยูอิจิอึ้งเอามากๆ
ร่างๆนั้นโค้งให้.....เงยหน้าขึ้นมา.....พร้อมกับรอยยิ้ม...และคำพูดที่ฟังดูดี
"ขอบคุณนะฮะรุ่นพี่.....นากามารุ"
ยูอิจิเก็บมือคืน.....เปลี่ยนเป็นจับไหล่แทน.....
"ไม่เป็นไร.....ยินดีต้อนรับรุ่นน้องคนใหม่นะ....นายเล่นได้เยี่ยมมากๆ....."
ยิ้มให้กัน....มิตรภาพดีๆเริ่มขึ้นแล้ว....
"ถ้างั้นชั้นกลับก่อนนะ....จะโทรไปบอกพ่อกับแม่"
"ก็เอาสิ.....แล้วอย่าลืมมารายงานตัวล่ะ.....อาทิตย์หน้านะ"
"โอเค.....ไปนะ"
ยามะพีหันหลังเดินจากไป....ยูอิจิไม่มองตาม.....ก็คิดว่าจะต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ
"ยูอิจิ....เมื่อไรแกจะได้แฟนกับเค้า"
จินที่ยืนอยู่ข้างๆ.....มองเหตุการณ์ตลอด.....ถามขึ้น
"ไม่นานนี้ล่ะมั้ง...สงสัยต้องใช้เวลาเยอะ....ดูเค้าจะไม่รู้เรื่องว่าชั้นรู้สึกยังไง"
"ชอบเค้าแล้วใช่มั้ยล่ะ"
"คงไม่ใช่มั้ง.....แสดงออกขนาดนี้แล้ว.....ไปเหอะ....กลับบ้านไปกินข้าว....ปวดมือมากเลยว่ะ....อาจารย์แม่งให้ชั้นเล่นควบอยู่คนเดียว....ไม่มีคนมาเปลี่ยนตัวเล้ยให้ตายดิ"
กอดคอจิน.....พร้อมกับคาเมะน้องตัวเอง...กำลังจะเดินไป.....แต่ทว่า....
"นากามารุ!!!"
หันไปตามต้นเสียง....ยามะพีวิ่งกระหืดกระหอบมาหา.....
"มีอะไรรึเปล่า....."
"ชั้นจะมาบอกนายบางอย่าง....ชั้นยังไม่ได้บอกนายเลย"
"บอกอะไร"
"ชั้นจะบอกว่า.....นายน่ะ....เป็นหมีเสี่ยวตลอดไปนะ"
"ว่าไงนะ"
เริ่มฉุน....แต่พอฟังคำพูดต่อไป....เล่นเอาอึ้งไปพักใหญ่
"นายเป็นหมีเสี่ยวของชั้น.....เข้าใจมั้ย....ไปแล้วนะ...."
วิ่งกลับไปคืน.....เรียกไม่ทันซะแล้ว.....ยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น
"วิ้วววววว.....พี่ชายเรามีแฟนในพริบตาเลยเว่ย.....อึ้งเลยอ่ะดี้.....พี่ยู"
คาเมะขาแซว.....มองยูอิจิที่หน้าแดง....
มองหน้าจินกับคาเมะที่ยิ้มให้....เขินน่ะคับ......หนีดีกว่า
"อ้าว.....ไอ้พี่ยู...รอด้วยเด้.....ได้แฟนแล้วทิ้งน้องเหรอ.....ไอ้พี่ยู~!!!

เรื่องราวของผม.....ก็เป็นอย่างนี้แหละครับ
ผมได้แฟนรึเปล่า....ผมตัดสินเองไม่ได้อยู่แล้ว
คนที่จะตัดสินคือเค้าคนนั้น.....คนที่ผมแคร์ความรู้สึกตั้งแต่แรกเห็น
หลายคนอาจจะเห็นว่าเลิฟสตอรี่ของผม....ทำไมเจอกันแป๊บเดียวก็ขนาดนี้เลยเหรอ
สำหรับพวกคุณมันเร็ว.....แต่ว่าสำหรับผม...
รักแรกพบ.....มันยาวนานที่จะทำความเข้าใจ....การจะทำให้ใครเข้าใจเรา...มันก็ยาก
เป็นสองวัน...แต่ผมรู้สึกว่านานเป็นสองปี......กับการที่จะทำความเข้าใจกัน
ลองเป็นผมสิครับ.....คุณจะรู้.....
คราวนี้ต้องขอบใจไอ้จินกับคาเมะนะ......ที่ทำให้ผมได้เจอเค้า
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ราบรื่นในตอนแรกก็เถอะ....แต่ตอนจบมันก็โอเคใช่มั้ยครับ
ไปนะครับ....หวังว่าทุกคนจะเจอเรื่องสนุกๆแบบผม....ถ้าถึงวันนั้น
เอามาเล่าให้ฟังบ้างนะ....เอาให้สนุกกว่าผมล่ะ...ไปนะครับ

* * * * * * * * * * * * * *THE END* * * * * * * * * * * * * *