*~*Le CiEl*~* Special one è JIN & KAME # 1

oO>> เบื่อกันแล้วเหรอ??

Story By ®® ^^PaRaCeTaMoL^^

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

เวลาที่ล่วงเลยมา 2 ปีกว่าๆ
จากวันนั้น จนถึงวันนี้ ก็มีความสุขดีอยู่หรอก
แต่ทว่า...ตัวจินเองนั่นแหละ....ที่ทำให้ความสุขมันหดหาย.....ไปเรื่อยๆ
ก็จินน่ะนะ....เฮ้อ!!!
"ผมออกจากบ้านหลังนี้คงจะดีกว่า"
"ทำไมล่ะจินคุง....เราก็อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ"
"มันก็ใช่ครับป้า.....แต่ว่าผม......."
มองหน้าคาเมะที่ยืนมองด้วยสายตานิ่งเฉย.....ไม่เข้าใจอยู่ลึกๆ
"ถ้าจินคุงออก....แล้วจะไปอยู่ที่ไหน"
"ผมมีที่อยู่แล้วครับ....ลุงผมหาไว้ให้แล้ว.....ปล่อยทิ้งร้างเอาไว้เดี๋ยวมันจะไม่ดี"
"แต่ว่า...คาเมะจัง....บอกจินคุงสิลูก......เพื่อตัวเรานะ"
ป้าหันมาขอความช่วยเหลือที่ดูมีค่าที่สุด
แต่ว่า....
ก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน...
"ก็ช่างเค้าสิ....เค้าจะไปไหนก็ไป.....ทำแบบนี้ชั้นไม่รั้งนายเอาไว้หรอก.....เชิญตามสบาย"
ว่าแล้วก็หันหลังเดินเข้าบ้านไป....จินมองตาม.....คงช่วยอะไรไม่ได้
"ผมขอตัวนะครับ"
"เดี๋ยวสิจินคุง"
บอกไม่ทัน.....จินถือกระเป๋าเสื้อผ้าเดินออกไปจากบ้าน....ตัวกลางคือป้า...แทบจะไม่เข้าใจทั้งสองคนเลยซักนิด
ทั้งๆที่อยู่บ้านนี้กันมานาน.....อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขดีทุกอย่าง....
แต่เรื่องราวทำไมมันเป็นแบบนี้ไปได้.......
"คาเมะจัง....."
คาเมะนั่งอยู่ที่ขั้นบันได....ซึมลงไปเยอะ.....
ไอ้อาการที่แสดงต่อหน้าจิน....มันก็แค่ความใจแข็งที่มีอยู่....
"เค้าไปแล้วใช่มั้ย"
"ก็ใช่สิ...ป้าไม่เข้าใจคาเมะจังเลยนะ....ทำแบบนี้ทำไม....อยากให้เค้าอยู่กับเราไม่ใช่เหรอ....แล้วไล่เค้าไปทำไม"
"ป้า.....คนเรามันบังคับใจใครไม่ได้หรอก....ถึงจะรักกันมากแค่ไหน.....ก็ตาม"
เดินขึ้นบันไดไป....ความรู้สึกที่ว่าบ้านหลังนี้....เงียบเหงา....มันค่อยๆเดินเข้ามาหาทีละนิด
จนตอนนี้ความรู้สึกนั้น.....มันประชิดตัวแล้ว


"กลับมาแล้วค้าบบบบบบบบ"
ยูอิจิเดินถือกีต้าร์เข้าบ้านมา....สองปีผ่านไป....พี่ชายคนนี้เรียนจบแล้ว....ได้งานเป็นถึงผู้ช่วยโปรดิวเซอร์...อะไรจะขนาดน้านน....
แต่ความติงต๊องก็มีอยู่อย่างไม่จำกัดเหมือนเดิม
เดินมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่...พิงหลัง....เหนื่อยมาตั้งแต่เมื่อวาน
"ทำงานเหนื่อยเป็นบ้าเล้ยยย....เฮ้อ!!!"
"แกกลับมาแล้วเหรอ"
"ลุกขึ้นมองหน้าน้องตัวเอง....ดูเหงาไปเยอะ
"อ้าวคาเมะ....วันนี้แกไม่เรียนเหรอ"
"ไม่มีเรียนหรอก.....เบื่อโลก...อยากฆ่าตัวตาย"
"เป็นไรวะ...ไอ้นี่...."
"จินไปแล้วนะพี่ยู"
"ไปทำงานที่อู่ล่ะสิ" (คือจินไม่เรียนอ่ะนะหลังจากนั้น.....จบม.ปลายก็ทำงานเลย)
"ไม่ใช่....เค้าออกไปอยู่ที่อื่น"
"ห๊าาาาาา!!!!"
ยูอิจิจากที่นอนไปแล้ว.....ลุกพรวด....ตาโตอ้าปากค้าง......อึ้ง
"เฮ้ย....พูดเป็นเล่น"
"ไม่ได้พูดเล่น....เค้าไปจริงๆ"
"แล้วมันไปอยู่ไหน"
"แมนชั่นแถวมหาลัย....ลุงเค้าหาไว้ให้แล้ว"
"ทำไมมันเร็วอย่างนี้ล่ะ...พี่ไม่นึกเลยนะเว่ย"
คาเมะเงียบไปนาน.....ยูอิจิมองน้องที่หน้าตาเศร้าลงทุกทีๆ
"คาเมะ.....พี่ไปตามให้มั้ย...."
"ไม่ต้อง....เค้าอยากไปก็ให้เค้าไปเหอะ.....ชีวิตเค้า...ชั้นไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรได้หรอก"
"คาเมะ"
"ชั้นรู้แล้วนะพี่ยู"
"รู้อะไร"
"ชั้นกับเค้า.....ไปกันไม่ได้จริงๆ....เจ้าของใจที่แท้จริงคือเค้า...ไม่ใช่ชั้น"
เงียบกันทั้งพี่ทั้งน้อง....ทันใด....คาเมะก็เดินมาหาพี่ชายที่โซฟา....
"พี่ยู.....ขอกุญแจรถหน่อยดิ"
"แกจะไปไหน"
"ไปขับรถเล่น....ไปปลดปล่อย"
"ไม่เอาง่ะ...."
รีบชักกุญแจออก....ก็เวลาคาเมะปลดปล่อยทีไร....รถได้ส่งเข้าอู่ทุกที
แล้วตัวเองก็โดนแผลมาทุกครั้ง....แถมคราวนี้คงจะปลดปล่อยมากกว่าทุกที
"เอามาเถอะน่า....สัญญาว่าจะไม่ทำให้รถเป็นอะไร"
"ไอ้เรื่องรถเจ๊งพี่ไม่แคร์หรอกคาเมะ....เรื่องตัวแกพี่ก็ไม่ห่วงมาก....แต่ว่า...."
"แต่อะไร"
"เวลาแกปลดปล่อยทุกครั้ง...ได้แผลกลับมาทีไร....คนที่โดนไปกับแกนั่งไปกับแกจะต้องเป็นไอ้จิน.....แต่คราวนี้ไม่มีมันอยู่....แกต้องโดนแค่คนเดียว...จะไม่ให้พี่ห่วงเหรอ"
"ทำไมล่ะ....ถึงไม่มีคนแบบนั้นชั้นก็ไม่ตายหรอก.....คอยดู....ชั้นจะกลับมาให้ครบ32....คอยดูก็แล้วกัน.....เอามานี่"
กระชากกุญแจออกจากมือพี่ชาย....รีบวิ่งออกไปจากบ้าน...สตาร์ตรถได้....ขับออกไปทันที
"เฮ้ย...คาเมะ....อย่าเพิ่ง....คาเมะ.....โธ่เว้ยยยย"
มองรถที่แล่นไปไกลลิบ.....คาเมะเห็นตัวเล็กๆอย่างนั้น.....ขับรถเร็วเป็นบ้า....
"ขอพระเจ้าคุ้มครองน้องผมด้วย....ขอนะครับ.....เฮ้อ!!!"

* * *

At Car Care....
"ไทจิคุง...."
"อ้าวไอ้จิน....มาเร็วดีนะ"
เจ้าของอู่ซ่อมรถมีชื่อใจกลางเมือง....มองหน้าจินอารมณ์ดี

(TaIcHi KoKuBuN==Guest!)
"แกเป็นไรวะ....ทำไมหน้าตาเบื่อโลกขนาดนั้น"
"ไม่มีอะไรหรอก...มีงานอะไรให้ทำมั้ย"
"ก็มีอ่ะนะ....โน่นเลย.....รถกระป๋องเก่าแก่คันนั้น....สามวันยังไม่เสร็จเลยว่ะคิดดู"
สายตาสองคู่มองสภาพรถที่จอดอยู่.....ส่ายหัวเบื่อหน่าย
"ผมอยากทำให้เสร็จวันนี้"
"พูดเป็นการ์ตูนไปได้....แค่นี้มันไม่เสร็จง่ายๆหรอกเว่ย....โคตรของความทรหดเลย...."
"ถ้าผมทำได้....ขอโบนัสล่วงหน้า6เดือน"
"เหอๆๆๆๆ....เอาเด้.....ถ้ากล้าก็เอา...แกทำได้นะชั้นเพิ่มให้เป็น1ปีเลยเว่ย"
จินวางกระเป๋าเสื้อผ้าทิ้งไว้.....ถลกแขนเสื้อขึ้น.....เตรียมพร้อม
ย่างกรายไปที่รถคันนั้น...เก่าซะจน.....จะแยกออกไปทำเป็นเศษเหล็กได้แล้ว.....
เอนตัวลงบนกระดานเลื่อน....เลื่อนไปใต้ท้องรถ.....ดูสภาพข้างใน.....
ตั้งใจทำงานเหมือนกับจะแก้เครียด....ทำแบบไม่สนใจบางอย่าง
ต้องการจะปลดปล่อยเหมือนกัน
นายจะรู้มั้ยนะคาเมะ.....ว่าที่ชั้นออกมาจากบ้านหลังนั้น.....ก็เพื่อนายนะ
จะเข้าใจอย่างที่ชั้นเข้าใจบ้างรึเปล่า?

เวลาล่วงเลยไป....1 ชั่วโมง
"ไอ้จิน....เที่ยงแล้วนะเว่ย.....ไม่กินข้าวเหรอ"
เจ้าของอู่นั่งลงข้างหน้า.....จินยังคงง่วนอยู่ใต้ท้องรถ
"ไม่......ผมไม่หิว"
"พูดไปงั้นแหละวะแกน่ะ....ความจริงคงจะเห็นเครื่องในรถเป็นเส้นราเมงแล้วอ่ะดิ"
"ยุ่งน่า.....มาพูดอย่างนี้....ไม่อยากให้โบนัสผมใช่มั้ย"
"รู้ทันอีกนะแก.....ตามใจแกแล้วกัน.....ไม่กินก็ช่างเหอะ....ไปละ"
"ขอบคุณนะไทจิคุง"
"เออๆ....หิวก็อย่าฝืนล่ะ"
ไทจิเดินไปจากตรงนั้น....ปล่อยให้จินปลดปล่อยต่อไป
แต่แล้ว......ก็มีเรื่องให้จินต้องปวดหัวอีกระลอก
ก็เสียงตะโกนจากหน้าร้าน....ดังสนั่น....
ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร
"เฮ้ยยยยๆๆๆ....เก็บของหน้าร้านเข้ามาก่อนเว่ย.....เดี๋ยวโดนชน!!!"
"เร็วเว่ยเฮ่ย......นายด่าแล้วโว้ย!!"
"แม่งไปกินรังแตนที่ไหนมาวะ...ขับรถซะ....ไอ้บ้าเอ๊ย!!!"
จินเลื่อนตัวออกมาจากใต้ท้องรถ....ลุกขึ้น....มองไปที่หน้าร้าน
เสียงเอะอะโวยวายอันนั้น....มันคืออะไร?
"มีอะไรกัน....ไทจิคุง"
"เออ...ไอ้จิน.....แกมาก็ดีแล้ว.....ชั้นกำลังจะให้คนไปตามแกอยู่พอดี"
"ทำไม...."
"ก็ข้างนอกอ่ะดิ.....ไม่รู้ใครนะเว่ย....ขับรถแม่งโคตรน่ากลัวเลย....ปาดซ้ายปาดขวา....ทำยังกะพ่อมันเป็นคนทำถนนให้มันแล่นเล่นงั้นแหละ"
"แล้วไง"
"แกไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลยเหรอ"
"ทำงานมาปีกว่าน่าจะรู้นี่.....ผมไม่สนกับไอ้พวกที่ชอบ+ป่วน+ไม่มีที่สิ้นสุดหรอก"
จินกำลังจะเดินไปทำงานต่อ.....แต่ทว่า....เสียงเพื่อนร่วมงานคนนึงที่ตะโกนมา...มันทำให้จินต้องวิ่งไปดู
"ขับเร็วอะไรนักหนาวะ....รถเต่าสีส้มแบบนี้....คนขับเป็นใครวะกูอยากรู้จริ๊งงง"
หยุดชะงัก...หันหลังวิ่งมาที่หน้าร้านอย่างรวดเร็ว.....แล้วก็ทายไม่ผิด....รถคันนั้น
คาเมะขับอยู่.....รถของยูอิจิ....คันเดียวกันเด๊ะ
สีหน้าคาเมะตอนนั้น.....ยังไม่รู้ว่าเป็นไง....แต่ที่รู้ตอนนี้.....เค้าคนเดียวที่จะหยุดรถคันนี้ได้
"ผมหยุดเองครับ"
"แน่ใจนะไอ้จิน"
"แน่สิ.....ถ้าผมหยุดได้.....ไทจิคุงสัญญาได้มั้ยว่าจะให้โบนัสผมทันทีโดยที่ไม่ต้องซ่อมรถคันนั้นเสร็จ...เป็นเวลา1ปี"
ไทจิคิดอยู่แป๊บ....แล้วก็ตัดสินใจได้
"เออ....โอเค....ชั้นให้แกเลยถ้าแกหยุดได้"
จินรีบวิ่งไปที่กลางถนน....ตอนนั้นเอง....ที่คาเมะขับรถมาด้วยความเร็วสูง....
สายตาทุกคู่จับจ้องที่รถ....และคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า...
รถคันนั้น....ใกล้เข้ามาแล้ว....ใกล้เข้ามา....เข้ามา
ตัวคาเมะ....ไม่รู้ว่าใครยืนอยู่ข้างหน้า.....กำลังอารมณ์พุ่งแรงจนหยุดไม่อยู่
ฝ่ายจินก็ไม่สะทกสะท้านกับภาพตรงหน้า.....ยืนนิ่ง
ไม่มีใครกล้าดูภาพสยดสยองที่กำลังจะเกิดขึ้น.....คนในอู่ปิดตากันทั่ว
และแล้ว....รถคันนั้น....ก็ประชั้นชิดเข้ามา.....คนๆนั้น...คาเมะรู้แล้วว่าเป็นใคร....
"จิน.....ออกไป!!!"
ไม่มีทางไล่ได้....จินยังคงยืนอยู่....สายตาเย็นชานั้น.....ดูราวกับไม่มีความรู้สึก
เท้าคู่นั้นเบรครถเต็มแรง...จนในที่สุด.....

"ปึ่กกก!!"

"อั่ก!!"

เสียงรถที่ปะทะเข้ากับร่างของจิน.....จนร่างนั้นล้มลงไปกองกับพื้น....ยังดีที่เบรคแล้วไม่กระเด็น....แค่เฉียด....แต่แค่นั้น....ก็ทำเอาคาเมะใจเสียได้มากมาย
ส่วนหัวคาเมะ....ปะทะกับกระจกรถ....ไม่แรงมาก....แต่ก็ทำให้เลือดไหลซิบๆนิดๆ
"ไอ้จิน.....ไทจิคุง....ไอ้จินโดนชน.....มันล้มลงไปแล้วนะ....ไทจิคุง"
ลูกน้องในอู่เขย่าแขนไทจิจนตัวโยก....โดนตวาดใส่ซะงั้น
"แกน่ะอยู่เฉยๆได้มั้ย...ดูกันไปก่อน.....เดี๋ยวไอ้จินมันจัดการได้....เชื่อชั้น!!!"

"จิน....เป็นไงบ้าง....จิน!"
ลงมาดูด้วยความเป็นห่วงเต็มๆ.....เห็นจินนอนลืมตาอยู่...สายตานิ่งเฉย
นั่งลงข้างๆ....มองจินที่นอนอยู่....หน้าเสีย
"นายรอชั้นอยู่นี่...คาเมะ"
"ทำไม....จินจะไปไหน.....ชั้นไม่รู้ว่านายยืนอยู่.....ชั้น.....ชั้น....ชั้น...."
ไม่ฟังคำพูดใดของคาเมะ.....ร่างสูงที่นอนอยู่บนพื้นถนน.....ค่อยๆลุกขึ้น.....เดินกะเผลกเข้าไปในร้าน
กลับออกมา.....พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมย้ายเข้าแมนชั่น
มาลาไทจิ
"ไทจิคุง.....ผมขอลางานครึ่งวันนะ"
"อ.....เออ...แกรู้จักกะคนสวยนั่นด้วยเหรอ.....เค้าเป็นไรกะแก"
"อย่าเพิ่งถามมากได้มั้ย....เอาเป็นว่าผมลางานครึ่งวัน....ผมลดโบนัสให้ไทจิคุงเป็น6เดือนก็แล้วกัน.....ไปนะ"
เดินกะเผลกถือกระเป๋าเดินผ่านหน้าไป.....ไปหาคาเมะที่อยู่กลางถนน.....ยืนหน้าเสียไม่หาย
"ไปกันได้แล้ว"
เสียงพูดจินเย็นชา.....สายตาก็เย็นชา
"จิน....ชั้นขอโทษ....ชั้นมันแย่มากๆเลยใช่มั้ย.....ชั้นขอโทษนะ"
"ขึ้นรถ..."
พูดเสียงแข็ง.....แข็งจนน่ากลัว
"นายโกรธชั้นใช่มั้ยจิน....ชั้นขอโทษจริงๆ"
"ชั้นบอกให้ขึ้นรถ"
"แต่ว่าจิน....."
"ขึ้นรถ...พูดขนาดนี้หูหนวกรึไง!!!!"
ตวาดเสียงดังลั่น.....ตกใจกันทั่ว....แต่คนที่ดูจะตกใจมากสุดน่าจะเป็นคาเมะมากกว่า.....กลัวจริงๆ
จินไม่เคยเป็นแบบนี้เลย....คงจะโกรธจัดเอามากๆ
ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น....ไม่ขยับ....เล่นเอาจินเดือด
กระชากแขน.....เหวี่ยงร่างเล็กๆนั้นเข้าไปนั่งหน้ารถ....ปิดประตูใส่ดังปัง
ส่วนตัวเองมาที่ที่นั่งคนขับ.....เหวี่ยงกระเป๋าไปข้างหลัง.....ขับออกไปอย่างเร็ว
ไม่นึกเลยรึไงว่านั่นน่ะรถเต่านะ.....ขับเร็วเดี๋ยวก็เจ๊งกันพอดี
"มันรู้จักกันนี่เอง"
ลูกน้องในอู่พูด.....แต่ไทจิไม่คิดอย่างนั้น
"ไม่ใช่แค่รู้จักแล้วล่ะม้างงแบบนี้"

* * *