*~*Le CiEl*~* Special oneè JIN & KAME # THE END

oO>> เบื่อกันแล้วเหรอ??

Story By ®®^^PaRaCeTaMoL^^

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

รถเต่าแล่นมาเรื่อยๆ....จากที่ขับเร็วๆ....กลายเป็นค่อยๆไป
จินขับ.....คาเมะนั่งข้าง.....ไม่พูดอะไรกัน
ไอ้ตัวดีนั่งก้มหน้านิ่ง.....หงอย...ฝ่ายจิน....สายตายังคงแข็งทื่อ...มองตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว
พามาที่ถนนริมทะเล....จอดรถอย่างแรง....เล่นเอาหัวเกือบกระแทกกระจกอีกรอบ
สายตาจินยังคงมองไปข้างหน้า...คาเมะเหลือบมองดูนิดๆ....แต่แล้วก็ต้องหลบอย่างรวดเร็ว....ก็จินเล่นหันมาแบบไม่ทันตั้งตัว
"คาเมนาชิ คาซึยะ"
พูดเต็มยศอีกแล้ว...คาเมะกลืนน้ำลาย...ก็เต็มยศแบบนี้โกรธชัวร์
"อื้อ..."
ตอบรับหวาดๆ....หน้ายังคงก้มอยู่
"เงยหน้าขึ้นซิ"
"ฮะ...อะไรนะ"
"ชั้นบอกให้เงยหน้าขึ้นไง.....เร็วเข้า"
ไม่ทันใจ....จับให้เงยเองซะเลย.....เพียงแค่เห็นหน้าคาเมะ.....จินก็ส่ายหัวเหนื่อยๆ
"เป็นไง.....ป่วนจนได้เลือด.....เอานี่.....เอาผ้ากดแผลไว้ก่อน....แล้วตามชั้นลงมา"
ส่งผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินให้....แล้วตัวจินก็ลงจากรถ....
คาเมะมองตามร่างๆนั้น....คงจะโดนอะไรอีกเยอะเลยล่ะมั้ง...น่ากลัวแฮะ
สายตาของจินมองไปที่ท้องทะเลกว้างใหญ่....เจ็บตัวเท่าไรคงไม่รู้ตัว
คาเมะเห็นแผลที่ข้อศอก....เลือดซิบ...แผลกว้าง....น่ากลัวสุดๆ
แถมที่ข้อเท้า....ก็ยังแพลงอีก
แย่จังนะคาเมะจัง?
ตามลงมาจากรถ.....มายืนข้างๆ.....มองหน้าจิน
แต่จินไม่มองเลย?
"ทำอย่างนี้ทำไม"
จินเปิดฉากถาม.....ถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"ก็....ชั้น....ชั้นแค่...."
"อยากจะปลดปล่อยใช่มั้ย"
"ก็ทำนองนั้น"
"ทำตัวเป็นเด็กอมมือ...ไม่รู้จักโต"
"เอ๊ะ!!!"
ไม่ต้องมาเถียง....ฟังชั้นอย่างเดียว!!!"
จำต้องหุบปากลง....ยืนนิ่ง....จินยังคงพูดต่อไป
"เมื่อไรนายจะเลิก....ทำความเดือดร้อนให้คนอื่นเค้า.....สนุกนักเหรอ"
"ไม่ใช่นะ....."
"หยุดพูดคาเมะ.....ฟังที่ชั้นจะพูด....ชั้นน่ะดูนายมานานมากแล้ว....ที่เราอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลา2ปีกว่า...ชั้นอยากจะบอกนายที่สุดว่าชั้นไม่ชอบเลย.....ที่นายระบายอารมณ์ด้วยวิธีขับรถน่าฉวัดเฉวียนแบบนี้....."
"ไม่ชอบเหรอ....แล้วทำไมนายไม่บอกชั้นล่ะ"
"ก็ถ้าอะไรที่จะทำให้นายสบายใจได้.....ชั้นจะไปกล้าหือเหรอ!!"
มองคาเมะที่หงอยซึมลงไปอีก....พูดต่อไป
"จำได้มั้ย....วันที่นายขับรถออกไปด้วยอารมณ์โกรธวันนั้นน่ะ"
"วันไหน"
"ก็วันที่พี่นายเอางานมาทำที่บ้าน....ทำงานหนักแล้วทำเป็นไม่สนใจนาย....จนนายโกรธจัดน่ะ.....จำได้รึยัง"
"ก็....จำได้"
"วันนั้นแหละ...ที่นายออกไปคนเดียว......แล้วไม่มีชั้น"
"แล้วไงอีก"
"ชั้นน่ะรอ....รอจนกระทั่งนายกลับมา....พอนายกลับมาแล้ว.....รู้มั้ยชั้นแทบจะฆ่านาย....ก็รถดันพังเป็นแถบ.....ที่สำคัญ....ตัวนายก็ยังได้แผลมาเต็มเพียบ....แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ชั้นพูดเหรอ.....ไหนว่ามาซิ"
"ก็มัน......"
พูดไม่ออก.....ปล่อยให้จินพูดต่อ
"ตั้งแต่วันนั้น...ชั้นก็ต้องไปกับนายทุกครั้งที่นายอยากจะระบายอารมณ์.....ต้องได้แผลกลับมาทุกครั้ง....เพราะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะชั้นห่วงนาย"
พูดจบ.....มองหน้าคาเมะซักพัก.....น้ำตาเริ่มจะรื้นเต็มสองตา.....หน้าแดง.....
"แล้ววันนี้.....นายขับมาที่อู่ชั้นทำไม"
"ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะมา....."
"ไม่ต้องมาโกหกชั้น.....นายจะมาดูใช่มั้ยว่าชั้นเป็นไง......แล้วทำไมไม่มาดีๆ"
"ก็ชั้น.....ชั้นเป็นห่วง....."
"ห่วงเหรอ....ห่วงแล้วขับรถเร็วจนชาวบ้านเค้าแตกตื่นอย่างนั้นน่ะนะ.....เรียกว่าห่วงชั้น"
"ก็มันกำลังเครียดนี่นา.....อยู่ๆนายก็ไป...."
"แล้วทำไมตอนที่ชั้นจะออกมา....นายไม่ห้าม....ทำใจแข็งไล่คนอื่นเค้า....นายมันก็แบบนี้ทุกทีแหละ....ไม่เคยทำอะไรที่มันตรงกับใจซักอย่าง"
"แล้วนายไม่บอกชั้นล่ะว่านายรอให้ชั้นพูดห้ามนาย.....จิน"
"ใครมันจะพูดได้วะ....จะบ้าเหรอ....ให้ชั้นพูดเนี่ยะนะ.....ว่า....พูดซักคำสิคาเมะ....ห้ามไม่ให้ชั้นไปที.....ให้ชั้นพูดงั้นเหรอ"
"ใครมันจะบ้าพูดขนาดนั้นเล่า"
"ใช่มั้ยล่ะ.....แล้วนายน่ะกล้ามากนะ.....กล้าขับรถคนเดียว...โดยที่ไม่มีชั้น.....ชั้นไม่สำคัญใช่มั้ย"
"ทำไมจะไม่สำคัญล่ะ....แต่ชั้นแค่เห็นว่า....ต่อไปนี้มันจะไม่มีนายอยู่....ชั้นก็เลยลองนั่งคนเดียวดู....."
"แล้วความรู้สึกมันเป็นไง...."
ร่างเล็กๆตรงเข้ากอดจิน......แน่นจนไม่คิดจะปล่อยไปไหน....ทำเหมือนกับจะขอโทษ.....ส่วนจิน...กอดตอบคนๆนั้น....รู้ดีว่าเป็นยังไง
"เหงา....ไม่มั่นใจ....ทำอะไรไม่ถูก"
"นั่นไง....นายบอกเองไม่ใช่เหรอ....ว่าชั้นเป็นศูนย์รวมอารมณ์.....ชั้นเป็นสายรุ้งของนาย"
"ก็ใช่....."
ส่ายหัวยิ้มๆ....ก่อนจะจูงมือคาเมะ.....เปิดประตูรถ...จับตัวนั่งลงกับเบาะนุ่ม.....จินนั่งข้างหน้า....กุมมือนั้นเอาไว้
"จำเอาไว้นะ.....ชั้นน่ะ.....ไม่ไปไหนหรอก.....ชั้นก็อยู่ใกล้ๆนาย.....เพียงแต่นายยังชินอยู่กับรูปธรรม....ไม่ใช่นามธรรม"
"เรื่องนั้นชั้นรู้.....แต่จะให้ชั้นทำไง....ก็ชั้นเครียดนี่นา....มันก็ต้องลงวิธีนี้แหละ......บอกตรงๆชั้นทำใจไม่ได้หรอกที่นายจะไปอยู่ที่อื่นน่ะ"
"โธ่เอ๊ยยย.....ฟังชั้นนะคาเมะ......"
เอื้อมมือจับแก้มใสนั้น.....ใช้นิ้วไล้เบาๆ
"รู้มั้ยทำไมชั้นถึงต้องออกจากบ้านนายไปอยู่แมนชั่น"
คาเมะทำเพียงส่ายหัว....ไม่รู้
"ชั้นน่ะทำเพื่อนายนะ....."
"เพื่อชั้น....หมายความว่าไง"
"ก็แมนชั่นมันใกล้กับมหาลัยนายใช่มั้ย....เวลานายอยากอยู่กับชั้นสองคน...นายก็มาได้ไง...แล้วเรา......ก็........"
โน้มตัวกระซิบที่ข้างหู.....คำนั้นทำเอาร่างเล็กหน้าแดง
"นายคิดแค่นี้เหรอจิน.....จริงดิ"
"อ้าว.....รึว่านายไม่อยาก"
"จะบ้ารึไง.....ชั้นน่ะ...คิดต่างจากนาย....เราอยู่ในแบบที่เราเป็น.....ก็มีความสุขดีแล้วไม่ใช่เหรอ.....กลับมาอยู่บ้านเราเถอะนะ.....นายเคยบอกไม่ใช่เหรอ.....ว่าบ้านหลังนั้น.....นายจะไม่ออกไปไหนอีก.....นายบอกชั้นเองนะ"
"ก็ใช่....แต่ตัวชั้นมันก็อยากอยู่กับนาย2คน"
"จิน....คนเราน่ะ....มันอยู่2คนไม่ได้ตลอดไปหรอก....นายลองคิดดูมันจะแย่แค่ไหน....ถ้าในโลกนี้มีเราแค่2คน......ความสุขน่ะ.....มันต้องช่วยกันสร้างหลายคน.....ไม่งั้นพระเจ้าจะสร้างคนมาทำไมเป็นล้านๆ"
คาเมะจับมือใหญ่เอาไว้....ยิ้มให้
"กลับบ้านเถอะนะจิน.....กลับเถอะขอร้อง.....ชั้นอยากฟังนายเถียงกับพี่ยูทุกวันเลย....นะ"
จ้องหน้าคาเมะ...และแล้ว....ดวงตาที่แข็งกร้าวนั้น.....ก็กลายเป็นยิ้ม
"กลับก็กลับ.....ไปกันรึยัง"
"ไปสิ.....แต่ว่าไปหาหมอก่อนนะ.....ดูแผลที่ข้อศอกนายแล้วก็ข้อเท้านายด้วย.....รู้ตัวมั้ยว่าโดน...."
"ไม่รู้....รู้แต่ว่ารักนาย"
"พี่ยูสอนมาอีกอ่ะดิ"
"ก็ใช่ไง"
"ไม่ต้องไปฟังมันมากหรอก.....รีบขึ้นรถ.....จะได้ไปหาหมอกันนะ...แผลชั้นคงไม่ต้องทำอะไรมากหรอก....เลือดหยุดไหลแล้วล่ะ"
จินลุกขึ้น.....ปิดประตูให้....แล้วก็ย้ายตัวมาที่ที่นั่งคนขับ....สตาร์ตรถ.....แต่ทว่า.....
รถเต่า.....ด้วยความที่รองรับอารมณ์ของใครบางคน...
ทำให้เครื่องติดๆขัดๆ.....
จนในที่สุด....
ซ่อมสิคับถามได้.............
"ไงล่ะ.....เจ๊งอีกรอบจนได้......"
"ขอโทษนะนายช่างใหญ่....ซ่อมให้หน่อยดิ"
"นั่นไง....บอกแล้ว.....ชั้นน่ะสำคัญกับนายที่สุด....ที่ชั้นต้องไปกับนายทุกครั้งก็เพราะอย่างนี้แหละ.....เข้าใจแล้วใช่มั้ย"
เดินลงจากรถ....เปิดฝากระโปรงรถ....จัดการซ่อม
คาเมะมองตามไปด้านหลัง....ยิ้มให้กับร่างๆนี้ที่ตัวเองเห็นว่าสำคัญมากมาย
รู้มั้ย...จินน่ะ.....อ่อนโยนเฉพาะกับคาเมะเท่านั้นล่ะ.....

* * *

ที่บ้าน..........
"กลับมาแล้วฮะ"
เสียงคาเมะตะโกน.....แต่ไม่ยักกะมีเสียงตอบรับแฮะ
"ไปไหนกันหมดนะ....พี่ยู....พี่ยู"
"คงอยู่ในบ้านมั้ง....มันจะไปไงล่ะถ้าไม่มีรถ"
"นั่นสิ...เข้าบ้านเถอะจิน"
เดินเข้ามาในบ้าน....บ้านเงียบ.....ป้าออกไปข้างนอก....ส่วนยูอิจิ
มารู้ว่าไปไหน....ก็ตอนที่พบโน้ตอยู่ที่ตู้เย็นนี่แหละ
"จิน...โน้ตพี่ยู"
จินรับมา....
"ไปกับยามาชิตะ.....กลับค่ำๆ....สงสัยว่ายามาชิตะมารับล่ะมั้ง....."
"แอบไปมีความสุขกัน2คนสิน่า"
"ไม่รู้ดิ....คาเมะ....มานั่งตรงนี้หน่อย"
เดินมานั่งอย่างว่าง่าย....ทันทีที่นั่ง....จินก็เอนตัวลงนอนตัก....หลับตาลง
"เฮ้ย....มานอนอะไรล่ะ....ไปอาบน้ำก่อนไป.....ตัวชุ่มเหงื่อจะตาย"
"คนมันเหนื่อยอ่ะนะ.....นอนซักหน่อยจะเป็นไรไป...นายน่ะขับรถชนชั้นนายต้องรับผิดชอบดิ...."
"แต่ชั้นรู้สึกว่าชั้นขับเฉียดๆไม่ใช่เหรอ....ไม่ได้ชนเต็มๆซักหน่อย"
"เอาเถอะน่า...."
หลับตาลงจนได้....หลับสบาย...ส่วนคาเมะ.....มองหน้าผู้ชายคนนี้....ยิ้มบางๆให้
มือน้อยๆ....ลูบหัวเบาๆ.....นั่งมองอยู่อย่างนั้น...ไม่ขยับ
เสียงจากทีวี.....ประกวดเพลงอะคูสติก....เสียงร้องที่ฟังดูนุ่มนวล...เพลงนั้น
Can't help falling in love
"เพลงเพราะดีนะ"
จินโพล่งออกมา.....หูฟังอยู่เหมือนกัน
"นั่นสินะ"
"สงสัยกำลังร้องให้แฟนอยู่ล่ะม้างง"
"คงจะใช่"
เสียงร้องดังมาจากในทีวีแบบนั้น...เหมือนกับร้องให้ใครบางคน....คิดจะถามจินขึ้นมา
"แล้วนายล่ะ....ร้องให้ชั้นบ้างสิ"
"ชั้นร้องได้แต่ฮาร์ดคอนะ.....จะเอาเหรอ"
"ก็เอามาดิ....ถ้ากล้า"
จินกระแอมนิดๆ...ก่อนจะร้องออกมา....แต่มัน....ไม่ใช่ฮาร์ดคอนี่นา
"What should I do tell me....!!!!"
ดันร้องIt can't be มาซะงั้น....เพลงป๊อบชัดๆ
"ไม่ต้องร้องแล้ว....อยู่เฉยๆเหอะนายน่ะ...ฟังแล้วปวดหัว"
"ก็บอกแล้ว.....นอนต่อนะ"
"อื้อ"
มองจินที่นอนหลับ.....แขนเรียวโอบรอบตัวจิน....กอดแน่นเอามากๆ
"รักนะ....รู้มั้ย"

นายนี่นะจิน....อารมณ์ไม่เคยอยู่กับที่เลย
ชั้นนึกว่า....ที่นายไป....ก็เพราะอยากจะลองใจชั้น.....ชั้นก็เลยพูดไล่นายไปงั้น
แล้วในที่สุด.....ชั้นก็นึกไม่ถึง.....ว่านายจะไปจริงๆ
มันช็อกนะ.....มันพูดอะไรไม่ออก
เล่นอะไรบ้าๆแบบนี้.....ชั้นนึกว่าชั้นจะดึงนายมาไม่ได้ซะแล้วสิ
แต่ว่านาย.....ก็ยังแพ้ใจชั้นอยู่ดี
แย่หน่อยนะ.....อาคานิชิ จิน
อ้อ....เกือบลืม....ที่สำคัญนะ..
ทำไมนายไม่ร้องเพลงเกาหลีให้ชั้นฟังบ้างล่ะ....อยากได้ยินมากๆเลยนะ
ได้ยินมั้ยจิน...

* * * * * * * * * * * * * *THE END* * * * * * * * * * * * * *