----------------------------------------------------
มีตัวตนอยู่ต่อหน้าชั้น.............
..................แต่หัวใจของนาย ยังเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า?
----------------------------------------------------
จิน...................
เสียงเรียก ทั้งสั่น ทั้งขลาดกลัวในเวลาเดียวกัน
เพียงชั่วข้ามคืน ไม่นึกว่า จะต้องมาเจอกับคนที่คิดว่าจะหนีจากเค้าไปให้ไกล
เพราะว่าโลกมันกลม หรือเพราะชั้น...........
เดินวนกลับมาหาเค้าเองกันแน่?
ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าชั้น
หากไม่ได้คิดไปเอง
แววตาที่เค้ามองกลับมาในตอนนี้
กำลังต้องการชั้นอยู่ใช่มั้ย
หากว่าใช่.........
ช่วยบอกมาซักคำเถอะ
ว่านายอยากให้ชั้นกลับไปจริงๆ
จะไปไหน!!
ร่างบอบบางที่อยู่ตรงหน้า พอตั้งสติว่าคนที่เห็นเป็นใครก็พยายามจะลุกด้วยแรงที่เท้าสองข้างยังมีอยู่ แต่พอจะวิ่งหนี ข้อมือเล็กก็กลับโดนมือใหญ่ที่เคยรับรู้ว่าอบอุ่น คว้าเอาไว้อย่างแรงจนตัวเล็กๆชนกระแทกกับแผงอกของคนตรงหน้า คาเมะไร้หนทางหนี แม้จะพยายามสะบัดข้อมือออกมาและทำตัวถอยห่าง แต่สุดท้ายก็โดนจินกักกันเอาไว้ในอ้อมแขนไม่ปล่อย
โคคิ โคคิ!!.........
คาเมะหันหน้าไปมองหาคนที่เพิ่งอยู่กับตัวเองเมื่อสักครู่ แต่โคคิเหมือนจะยังไม่กล้าเดินมาจากตรงนั้น นั่นกลายเป็นว่าคาเมะจะต้องตกอยู่ในมือของจินอย่างไม่มีเงื่อนไข
ทำไมถึงกล้าหนีชั้นมา คาเมะ!! ตอบชั้น!!
จากข้อมือเล็กคลายความเจ็บมาที่ต้นแขนกลมกลึง ร่างบางตัวปลิวเข้าสู่อกเพราะจินเล่นกระชากแรงไม่ปราณีปราศรัย จินโมโหจนยากที่ใครจะเข้ามาควบคุมสถานการณ์ได้ แม้แต่โคคิที่ยืนมองอยู่ด้วยความตื่นตระหนกก็ยังไม่แม้แต่จะกล้าก้าวขาเข้าไปหาคนทั้งคู่เลย
นี่เหรอคนที่คาเมะบอกว่าทำร้ายใจดวงเล็กๆของตัวเองมานักต่อนัก
แต่ทำไมโคคิกลับรู้สึกว่า.............
คนที่อยู่กับคาเมะตอนนี้ ดูรักคาเมะมากเสียจน................
แทบไม่อยากจะตายจากกัน??
ตอบมาสิคาเมะ ชั้นบอกให้ตอบกลับชั้นไง ฟังชั้นอยู่รึเปล่า ใจนายยังฟังชั้นอยู่รึเปล่า!!!!
จินถามคำถามคนตัวเล็กตะคอกแรงราวกับสอบสวนนักโทษ คาเมะทั้งตกใจ ทั้งรู้สึกแย่ ทั้งเสียใจ ในตอนนั้น ดวงตากลมก็แทบจะไม่กล้ามองหน้าคนตัวสูงที่อยู่ใกล้กันเพียงลมหายใจเดียว เจ็บเหลือเกิน ปวดจนอยากจะตายๆไป แต่เพราะมีใครบางคนอยู่บนโลกใบนี้ ถึงไม่กล้าจะทำร้ายตัวเองได้เสียที
ปล่อย!!
ร่างเล็กส่งกลับเพียงเสียงสั่นไหวที่มาพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขอบตาอย่างช้าๆ แขนเรียวๆตั้งใจจะสะบัดเพื่อให้หลุด แต่มัน....................ยากเย็นเหลือเกินเมื่ออยู่ในกำมือใหญ่ที่พร้อมจะขยี้หัวใจได้ทุกเมื่อ
รู้มั้ยว่าที่ทำอยู่นี่มันมีแต่คนโง่เท่านั้นที่เค้าทำกัน!!
ก็ใช่สิ ชั้นมันโง่ ใครจะไปฉลาดแล้วก็แสนดีอย่างนายได้ล่ะ!!
หยุดต่อปากต่อคำกับชั้นซักที!!
ทำไม....คนอย่างชั้นจำเป็นด้วยเหรอที่ต้องเชื่อฟังคำสั่งของคนที่ชั้นเกลียดนักเกลียดหนา ตลกดีนะ เกลียดคนที่เค้าเกลียดเรามากเหมือนกัน ฆ่าชั้นสิจิน ตามสบาย มันเป็นทีของนายแล้วนี่!!!
เพี๊ยะ!!!
นึกไม่ถึงว่าคำพูดทุกคำจะหยุดลงด้วยแรงฝ่ามือจากคนตัวสูงที่กระทบลงอย่างแรงบนแก้มนุ่มของคนตัวเล็กจนหน้าหัน จินชะงักมือไว้ไม่ทัน ทำลงไปแล้วและมันคงจะทำให้คนตัวเล็กที่นิ่งไปนั้นหยุดหายใจไปชั่วขณะนึง
ทำบ้าอะไรอย่างนั้นวะ!!!
สุดท้ายคนที่ทนไม่ได้มากที่สุดคือคนที่ยืนมองอยู่ข้างหลัง โคคิตวาดเสียงมาและพร้อมกับที่มือข้างนึงก็คว้าข้อมือคาเมะให้ถอยมาอยู่ข้างหลังตัวเอง คนตัวเล็กดูจะช็อกมาก จินรู้ จินเห็น แต่กลับทำเหมือนไม่รู้ว่าคาเมะจะเจ็บแค่ไหน ทั้งที่ใจจริงมันอยากจะเข้าไปและกอดให้สมกับที่คิดถึงนักหนา แต่มันก็ทำไม่ได้
แค่นี้ทำไมต้องใช้กำลังกันด้วย!!
โคคิที่เข้ามาใหม่ตรงเข้าผลักอกจินจนเจ้าตัวเซ เพราะทนไม่ได้ที่เห็นคนตัวเล็กโดนแบบนี้ ก็เลยตั้งใจจะปกป้องอย่างถึงที่สุด
แต่กับคาเมะที่โดนทำร้ายมาแบบนั้น
กลับมองจินที่โดนผลักด้วยดวงตาห่วงใย และหลบทันพอที่จะไม่มีใครได้สังเกตเห็น
แม้กระทั่งจิน???
นายเป็นใคร?
จินถาม ทั้งที่ตอนนี้ ร่างกายกำลังจะต่อต้านเรี่ยวแรงที่มีอยู่
ชั้นจะเป็นใครมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนาย ตอนนี้ชั้นแค่อยากรู้ว่าทำไมต้องทำร้ายเค้าด้วย คาเมะเค้าตัวแค่นี้เอง!!
โคคิออกโรงปกป้องทั้งที่ก็รู้ว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย จินก็แข็ง คาเมะก็แข็ง คนอย่างโคคิจะทำให้สองคนนี้อ่อนลงได้ยังไง?
คาเมะ ไอ้บ้านี่ใคร!!
จินถามกับคนที่ซุกอยู่ข้างหลังโคคิ คาเมะกำลังช็อกกับทุกสิ่งที่จินทำ แต่จินกลับไม่รู้สึกรู้สมอะไรซักอย่าง
ชั้นชื่อทานากะ โคคิ เป็นคนจรจัดแถวนี้แหละ แล้วตอนนี้คาเมะเค้าก็อยู่กับชั้น มีความสุขดี!
โคคิตอบแทนเสียงดังฟังชัด แต่นั่นชักจะไม่ใช่จุดสนใจเพราะจินเอาแต่เบนสายตาไปมองแต่คาเมะเพียงคนเดียวเท่านั้น
อยู่กับใครก็ไม่รู้งั้นสินะ ชั้นจะให้เวลาแค่ตอนนี้เท่านั้น กลับมายืนตรงนี้แล้วขึ้นรถไปกับชั้น!!!
จินใช้คำพูดบังคับ รู้อะไรบ้างมั้ย กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ จินเหนื่อยแค่ไหน กับร่างกายที่นับวันมันแทบจะไม่มีแรงต้านทานพอ แต่จินก็พยายามจะตามหาคาเมะ แม้พลิกแผ่นดินหา จินก็ยอม เพราะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ คนที่จินไม่เคยคิดจะปล่อยให้ห่างสายตาไปแม้แต่เสี้ยวเดียว
เค้าคงอยากกลับหรอกมั้ง ตบเค้าซะขนาดนั้น!!
มันไม่ใช่เรื่องของแก!!
จินตวาดกลับโคคิที่สวนคำพูดของจินอย่างเสนอหน้า จินได้แต่มองอยู่แบบนั้น คาเมะเจ็บสินะ ผิวแก้มที่แดงเรื่อและเป็นรอยมันฟ้องและเตือนใจว่าจินน่ะผิดแค่ไหน
ชั้นอยู่กับเค้าสบายดี
............................
เหมือนโดนอะไรทิ่มหัวใจให้เลือดไหลจนเจ็บแปลบ คำพูดของคาเมะบอกถึงความเป็นไปในความรู้สึกตอนนี้ สบายดีงั้นเหรอ แค่คำธรรมดาเท่านั้น แต่ทำไมถึงทำให้จินใจสั่นได้มากมายนัก
กลับไป ชั้นจะต้องโดนตบอีกกี่รอบชั้นยังไม่รู้เลย.....
คาเมะ..............
ร่างบอบบางมองจ้องกลับอย่างไม่กลัวเกรง แต่ดวงตาที่ไหวระริกกลับสั่นคลอด้วยประกายน้ำตาที่เอ่อล้น ร่างเล็กเดินเข้ามาหาจินอย่างช้าๆ ปล่อยให้สายตาของโคคิมองตามว่าต่อไปคาเมะจะทำอะไรลงไปอีก
นายอาจจะคิดว่านี่คือปาฏิหาริย์ที่ได้เจอชั้น แต่ว่า......ชั้นไม่คิดอย่างนั้นหรอกนะรู้มั้ย
แล้วพอพยายามจะพูดประโยคต่อไป ก็เหมือนกับคาเมะจะร้องไห้ออกมาต่อหน้า แม้จะฝืน แต่ตอนนี้คาเมะกลับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตามันไหลลงมาแล้ว
อยู่กับนาย.....ชั้นเหมือนกับ.........ฮึก...ก.........เหมือนกับได้อยู่ในนรก....ทุกวันๆ
มาถึงตรงนี้โคคิที่มองเห็นน้ำตาคาเมะกลับเลือกที่จะหันไปทางอื่นและพยายามจะเดินออกจากตรงนั้น เพราะคิดว่าตอนนี้มันเป็นเวลาที่คนสองคนจะคุยกัน เราเองไม่สมควรจะอยู่ใกล้ไปมากกว่านี้อีก
จะทำอะไรก็ผิดไปซะหมด จะยิ้มให้ใคร จะพูดคุยกับใคร จะไปไหนต่อไหน ถ้าอยู่ในสายตานายชั้นเป็นต้องโดนแขวะทุกครั้ง ชั้นน่ะ....ไม่เคยเกลียดนายลงเลย ชั้นมีแต่เกลียดตัวเองว่าทำไม.........ฮึก.....ก........ทำไมชั้นถึงทำตัวอย่างนั้นให้นายเกลียดได้ทุกวัน มันเป็นเพราะชั้นทำตัวเองใช่มั้ย ชั้นทำให้นายเจ็บ ผลสุดท้ายกรรมมันเลยต้องมาตามสนองชั้นแบบนี้
ร่างบอบบางยืนปาดน้ำตาลวกๆอยู่ข้างหน้า เสียงสะอื้นดังพอที่จะทำให้คนที่ได้ยินอย่างจินหดหู่พอสมควร แต่ไม่ใช่แค่นั้นที่คาเมะจะหยุด อีกหลายเรื่องที่คาเมะอยากจะพูด และตอนนี้มันก็คงเป็นโอกาสเหมาะที่สุดแล้ว
เวลาชั้นอยู่กับนายทีไร ทำไมเหมือนชั้นอยู่ตัวคนเดียว ทำอะไรก็ไม่เคยดีซักอย่าง ชั้นรู้สึกเหมือนชั้นโดนเกลียดทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ นายไม่ให้พูด ไม่ให้ทำตัวแย่ๆเพื่อนายจะได้ไม่เดือดร้อน ชั้นก็ทำมาหมดแล้ว แต่พอยิ่งทำ นายก็ยิ่งคิดว่ามันน่ารำคาญ ชั้น.......ฮึก..ก..ชั้นอยากตาย อยากตายตอนนี้เลย
น้ำตามันไหลลงมาอย่างน่าไม่อาย คาเมะหมดปัญญาจะเช็ดออก จินเห็นมันหมดแล้ว และบางที่ผู้ชายคนนี้อาจจะไม่มีความเห็นใจให้แก่เค้าก็ได้ กับคนที่เปลี่ยนแปลงไปแบบนั้น ให้ตายก็คงไม่กลับมาเป็นคนเดิม
คิดว่าบีบน้ำตาแล้วจะเรียกร้องให้ชั้นสงสารงั้นสินะ
อย่างที่คิดจริงๆ คำพูดของจินที่บอกออกมาทำคาเมะเจ็บยิ่งกว่าเก่า น้ำตาที่คิดว่ามันจะเหือดแห้งก็พาลไหลลงมาอีกเรื่อยๆ และไม่ใช่แค่นั้น...........................
........................!!!
มือใหญ่กลับคว้าเอาข้อมือเล็กฉุดกระชากให้เดินตามมาที่รถต่อหน้าโคคิที่ยืนมองอย่างไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นตรงหน้า คาเมะทั้งตกใจ ทั้งพยายามจะเอาตัวรอด แต่แล้วก็ทำอะไรไม่ได้ ร่างกายที่พยายามจะยึดพื้นเอาไว้มันคอยแต่ต้านคำสั่งของจิตใจ จินพาไปจนถึงประตูรถแล้ว จากนี้จะทำยังไง ใครจะช่วยได้กัน?
โคคิ......โคคิ............!!!!
เสียงร้องขอความช่วยเหลือยากนักที่จะทำให้โคคิยืนดูอยู่เฉยๆได้ ผู้ชายหัวเกรียนรีบเดินเข้ามาและแย่งเอาข้อมือเล็กมาอย่างสุดแรง ร่างเล็กเซไปชนกับโคคิ และก่อนที่จินจะทันรู้ตัวหมัดหนักๆของโคคิก็เสยเข้าที่ปลางคางจนเจ้าตัวลงไปกองอยู่กับพื้นในทันที
จ........จิน..........
เสียงของคาเมะเผลอเรียกคนที่เพิ่งโดนชกไปอย่างไม่รู้ตัว จินเหมือนคนหมดหนทาง มือข้างนึงยกขึ้นมาปาดเลือดที่ไหลซึมอยู่ข้างมุมปาก หัวเหมือนหนักอึ้งจนไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ มันมึนจนแม้แต่จะลุกยังทำไม่ได้เลย
แกมันก็เหมือนหมาจนตรอกดีๆนี่เอง!!
โคคิด่ากลับอย่างไม่แคร์ว่าเสียงจะดังไปถึงไหน ทั้งที่เพิ่งดูแลคาเมะได้แค่ 3 วัน แต่ความผูกพันธ์ ไม่เข้าใจว่าทำไมมันมากมายจนเกินควบคุม แค่เห็นว่าคาเมะทำหน้าเจ็บปวดแค่ไหนพอเห็นว่าผู้ชายบ้าคนนี้มายืนอยู่ตรงหน้า แค่นั้นโคคิก็รู้สึกเจ็บแทนอย่างช่วยไม่ได้
เพิ่งเห็นค่าของเค้ารึไงถึงได้มาตามเอาป่านนี้!!
ดูเหมือนโคคิจะไม่หยุด เพราะจินไม่ตอบโต้ และเพราะคาเมะไม่ห้าม นั่นเลยทำให้โคคิยิ่งใส่กลับไปมากกว่าเดิม
ชั้นถามซักคำ...แกเคยรักเค้า รึว่าแกยังรักเค้าอยู่ ถ้าตอบไม่ได้ก็เชิญไสหัวกลับไป แล้วปล่อยให้คาเมะเค้าเป็นอิสระได้แล้ว!!
โคคิ พอเถอะ!
จะให้พอได้ยังไงคาเมะ มันทำขนาดนี้ยังคิดจะสงสารมันเหรอ อยากจะกลับไปทรมานแบบเก่าอีกรึไง ถ้าวันนี้มันยังไม่สัญญาว่าจะไม่ทำร้ายนาย ให้ตายชั้นก็จะไม่ให้นายกลับไปกับไอ้บ้านี่เด็ดขาด!!
แต่ถ้าชั้นไม่ไปซะอย่างแล้วเค้าจะทำอะไรชั้นได้!
ไม่จริงหรอก นายอยากไปกับเค้า แต่กลัวหัวใจจะโดนทำร้ายเลยยังไม่กล้ามากกว่า!!
ก็แค่นั้นที่โคคิพูดออกมา แต่รู้มั้ยว่ามันแทงใจคนตัวเล็กที่ยืนใกล้ๆ ดวงตากลมที่คลอหน่วยไปด้วยน้ำใสๆมองที่ร่างสูงตรงพื้นอย่างเจ็บใจ ที่มาตามชั้น เพราะไม่มีใครคอยทำให้นายมีความสุขเพราะได้ทรมานใช่มั้ย ชั้นมีค่าแค่นั้นใช่มั้ย?
ช่างเถอะโคคิ เราไปกันดีกว่านะ อย่ามัวเสียเวลากับคนแบบนี้เลย
ร่างบางตัดบทเอาดื้อๆ ตอนนั้นมือเล็กดึงแขนโคคิให้ออกจากที่นั่น อยากจะหนีหน้า เพราะกลัวว่าถ้าอยู่ๆจินตอบคำถามของโคคิขึ้นมา คำตอบนั้นคงจะทำให้คาเมะแทบลืมหายใจเอาง่ายๆก็ได้
คาเมะ.........
เถอะนะโคคิ รีบไปเถอะ ชั้นไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก
แต่ว่า.........?!
ร่างบางไม่ตอบแต่กลับยิ่งลากแขนโคคิให้รีบออกจากตรงนั้นโดยไว และมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่จินลุกขึ้นมาจากพื้น และมองตามแผ่นหลังบอบบางที่คอยลากร่างสูงโปร่งอีกคนที่อยู่ข้างๆ ก่อนที่จะเอ่ยประโยคนึงออกมา ประโยคที่ทำให้คาเมะชะงักเท้าอยู่ตรงนั้นและใจสั่นอย่างไม่รู้ตัว
ชั้นจะตอบคำถามนั้น
เสียงจินดังพอจะทำให้เจ้าของคำถามอย่างโคคิหันมามองอย่างช้าๆ แต่กับคาเมะไม่แม้แต่จะเหลียวมองกลับมา
เพราะกลัวเหลือเกินว่าคำตอบที่ได้รับ จะแย่พอๆกับความรู้สึกตอนนี้ที่มีอยู่
เคยรักหรือยังรัก?
โคคิ!
คาเมะตวาดเพื่อนใหม่ลั่น แต่กลับไม่ด่าออกไปเพราะใจตอนนี้ ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจินจะตอบยังไง?
ว่าไงล่ะ ตอบออกมาสิ ยืนอมพะนำอะไรอยู่!!
ทั้งที่เสียงโคคิดังกลบอะไรต่อมิอะไร แต่คาเมะกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงกว่าเดิม มันเป็นความเผลอไผล ที่สายตาคู่นี้จะมองกลับไปที่ร่างสูงอย่างช่วยไม่ได้ คาเมะคงไม่ได้ฝัน หากจะเห็นว่าจินนั้นก็จ้องมองกลับมาที่ตัวเองเช่นกัน กับริมฝีปากอิ่ม ที่พยายามจะเอ่ยคำๆนึงออกมา มันดูราวกับยากเย็นนัก แต่แล้ว...........
ชั้นเคยรักเค้า..........
ชัดเจนรึยังกับคำตอบที่ได้รับ
ความหมาย ไม่ได้ต่างอะไรกับคำว่าเกลียดซักนิด
กับร่างเล็กที่ได้ยินด้วยตัวเอง ร่างกายเบาโหวงราวกับลอยอยู่ในอากาศ
จิตใจรับรู้เพียงคำนั้น ที่คนๆนึงซึ่งตัวเองคิดว่ารักมากตอบออกมา
ถ้าเป็นแบบนั้น
แล้ววันนี้นายมาตามหาชั้นทำไม?
ร่างกายในตอนนี้เหมือนควบคุมอะไรไม่ได้ คาเมะเดินเข้าไปหาจินตอนไหนไม่รู้ พอมารู้ตัวอีกที มือทั้งสองข้างก็ทุบเข้าที่ตัวของจินราวกับพวกบ้าคลั่ง เพราะเจ็บใจ เพราะเสียใจ เลยอยากจะลองทำร้ายไอ้คนแบบนี้ดูบ้างว่ามันจะรู้สึกเจ็บมั้ยที่มาทำร้ายหัวใจเค้าแบบนี้
ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องมาตามหาชั้น ฮึก...ก... คนอย่างชั้น ไม่ได้รักแล้ว..........จะมาตามหาทำไม!!!!
ร่างจินกระเทือนเพราะแรงทุบของคาเมะ ไม่ว่าจะเบา ไม่ว่าจะแรง ก็ดูเหมือนจินจะยืนรับความเจ็บจากคาเมะได้เสมอ โคคิทั้งตกใจ และไม่รู้จะทำยังไง แต่ก็พอเข้าใจคาเมะบ้างเหมือนกัน และรู้ว่าคาเมะรู้สึกยังไงที่เป็นแบบนี้ ทั้งรักทั้งเกลียด ใช่แล้วล่ะ ทุกอย่างมันก็เป็นแบบนี้เอง
ชั้นเกลียดนาย ให้ตายชั้นก็จะเกลียดนายอยู่อย่างนี้ จะไม่เลิกเกลียด ให้ตาย....ฮึก...ก ก็จะไม่เลิกเกลียด!!
จินยังคงยืนเฉยให้คาเมะทุบตีอยู่แบบนั้น น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม พอเห็นทำให้รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาบ้างมั้ย หรือว่าสะใจที่เห็นเค้าเสียใจอยู่แบบนี้ ไม่เคยรู้อะไรเลย ว่าคนตัวเล็กที่ยืนตรงหน้ารู้สึกยังไงกับตัวเองจริงๆ หัวใจเค้าโดนทำร้าย ใช่....หัวใจตัวเองก็โดนทำร้ายเหมือนกัน ทั้งที่มันไม่ต่างอะไรเลยแต่ทำไมจินถึงเลือกที่จะทำร้ายหัวใจตัวเองต่อ.................................ทำไม?
คาเมะ........พอเถอะ........
ไม่ต้องมายุ่ง!!
ร่างบางตวาดโคคิที่หวังดีเข้ามาช่วยสงบสติอารมณ์ด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนจะหันกลับไปแล้วมองใบหน้านิ่งเฉยของจินนิ่งๆอีกครั้ง ดวงตาที่จ้องกลับกันสื่อแต่ความไม่เข้าใจออกมา มือเล็กกำสาบเสื้อเชิ้ตของคนตัวสูงจนยับคามือ แต่แล้วไม่รู้ว่าทำไมมือคู่นั้นถึงรู้สึกเหมือนกับมีความอบอุ่นกอบกุมอยู่ คงเพราะมือจินที่เลื่อนมาจับและบีบมันเบาๆนั่นสินะ เหมือนพยายามจะใช้สัมผัสนั้นอธิบายให้คาเมะเข้าใจ แต่จะให้อธิบายอะไร ในเมื่อคำนั้นมันก็บอกชัดอยู่แล้วว่าจินไม่เหลือเยื่อใยให้กันเลย
พอกันที........................
คาเมะพูดแค่นั้น ก่อนจะคลายมือบางออกมาทิ้งลงข้างตัว ร่างเล็กค่อยๆหันกลับและเดินออกไปราวกับจะทิ้งให้จินมองตามภาพสุดท้ายที่ตนจะต้องเห็น ตอนนั้นโคคิที่ยืนใกล้ๆก็กำลังจะหมุนตัวเดินตามไปเช่นกัน ไม่ได้สนใจ แม้จิน................จะพูดอะไร?
แล้วนายล่ะ...........เริ่มรัก.......ยังรัก..........หรือว่าเคยรัก?
อยู่ๆ....ปริศนาของจินก็ถามกลับแบบเดียวกันแต่กลับเพิ่มขึ้นมากกกว่าเดิมอีกหนึ่งข้อ คาเมะหยุดเท้าที่กำลังเดินและได้แต่ยืนเฉยอยู่แบบนั้น ได้แต่หัวเราะกับตัวเองทั้งน้ำตา ที่สุดแล้ว จินก็ไม่เคยมอง ไม่เคยจะเข้าใจความรู้สึกกันเลย
แค่นี้........ยังดูไม่ออกอีกเหรอ ชั้นรู้สึกกับนายยังไง นายคงไม่สนใจจริงๆสินะ
เอาอีกแล้วกับน้ำตา พอมาถึงคำถามนี้ คาเมะไม่กล้าจะหันไปมองจินอีกเลย คำตอบที่จะบอก รู้มั้ยว่ามันจะออกมาเป็นยังไง รู้มั้ยว่าคาเมะตั้งใจจะตอบว่าอะไร?
อยากรู้คำตอบมากใช่มั้ยถึงถามออกมาแบบนั้น แล้วถ้าหากชั้นจะตอบคำถามนั้นของนายขึ้นมาจริงๆ.........................
ร่างบอบบางค่อยๆหันกลับมาและมองที่จินนิ่ง น้ำตายังคงไม่หยุดไหล แค่เห็นว่าจินมีความเป็นไปยังไงในตอนนี้คาเมะก็รู้สึกใจหาย เพราะตัดสินใจว่าจะต้องจาก ก็จะต้องทำ กับคำถามที่ถามออกมาแบบนั้น คาเมะไม่อยากจะเอ่ยปากพูดออกมาเลย เพราะจินคงไม่รู้สึก และคงไม่คิด ว่ามันสำคัญแค่ไหนกับคนตัวเล็กคนนี้
รู้อะไรมั้ยจิน......................ชั้นจะไม่ตอบแบบนาย
ชัดเจนกับคำที่คาเมะพูดออกมาก่อนที่ตัวเล็กๆจะเดินหายออกไปผ่านทางที่เริ่มมองไม่เห็น โคคิยังคงยืนมองเหตุการณ์และรับรู้ว่าใครรู้สึกยังไง ผู้ชายหัวเกรียนหันไปมองจินที่ยืนนิ่งราวกับคิดอย่างหนักแบบนั้นก็เหมือนกับว่าเท้าตัวเองจะพาให้เดินไปหาจินเอง ก่อนที่มือข้างนึงจะหยิบแผ่นกระดาษแข็งเล็กๆขึ้นมาแล้วยื่นใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตของจินเบาๆ โดยที่เจ้าตัวยังคงยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังบางไปอย่างเงียบๆ
ชั้นไม่รู้ว่าต่างคนต่างรู้สึกยังไง แต่ในความเป็นจริง นายคงไม่อยากจะพูดแบบนั้น?
ไม่.....ชั้นตั้งใจ
แต่ความหมายมันคงไม่ใช่ เอาเถอะ นามบัตรร้านที่ชั้นทำงานอยู่ในกระเป๋าเสื้อนาย อยากให้ชั้นช่วยก็มาหาชั้นได้ทุกเมื่อ คาเมะเค้าอยู่กับชั้นตลอดเวลา และเค้าจะปลอดภัย เชื่อชั้น
โคคิตบกระเป๋าเสื้อจินเบาๆเป็นการทักลาก่อนจะค่อยๆหันตัวเดินจากไปอีกคน เป็นเวลานานที่จินยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าน่ารักที่เพิ่งพบ และหวังว่าจะได้ตัวเค้ากลับไปด้วยกัน จากนี้คงไม่มีหวัง สะเทือนใจ เสียใจ เจ็บหัวใจ จนมือข้างขวาต้องเลื่อนขึ้นมากอบกุมมันเอาไว้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่กำลังจะกำเริบ จินไม่มีแล้ว เวลาของชีวิตเพื่อจะอยู่รอคาเมะ ถ้าหากยังเป็นแบบนี้ หัวใจจะเหลืออะไร นอกจากความตายที่เกาะกินไปวันๆ
แล้วคาเมะล่ะ จะรู้สึกมั้ยว่าคำตอบนั้นของจิน.............................
มันไม่จริงจังเอาซะเลย..........................
* * *
หลายวันที่ผ่านไปอย่างเฉื่อยชา....................
ซายูริจัง วันนี้นึกยังไงมาหาพ่อกับแม่ได้ล่ะจ๊ะ?
หญิงวัยกลางคนหน้าตาดูใจดีเอ่ยทักกับหญิงสาวสวยที่เพียบพร้อมไปหมดเสียทุกอย่างทั้งกิริยา หน้าตา และการศึกษา ร่างเพรียวบางยิ้มทักทายคุณนายอาคานิชิอยู่เพียงแค่ข้างหน้าบ้านโดยไม่คิดจะย่างกรายเข้าไปภายใน
เรื่องที่จะเอามาบอกวันนี้
ถ้าเอาไปบอกข้างใน พาลจะได้อยู่นานมากขึ้นกว่าเดิม
ที่สำคัญ บอกอยู่ข้างนอกแบบนี้ เสร็จแล้วจะได้รีบกลับ จะได้ไม่ต้องเห็นสีหน้าผิดหวังของบุพการีทั้งสอง
ที่รู้ว่าลูกชายของเค้าในตอนนี้ มีความเป็นไปอย่างไร กับร่างกายที่กำลังจะแย่ลงไปเรื่อยๆ
คือ.....เรื่องของจิน...............
จิน?
ค่ะ...........เกี่ยวกับโรคของเค้า........หนูขอไม่เข้าไปนะคะ หนูจะบอกแค่คุณแม่ตรงนี้ ได้มั้ยคะ?
คำพูดของซายูริ คนฟังรู้ดีว่ามันไม่ได้เป็นประโยคที่น่าชื่นใจเลย เรื่องโรคนั้นทั้งพ่อและแม่จินก็รู้และยอมรับได้มาตั้งนานแล้วตั้งแต่รู้ว่าจินได้รับกรรมพันธุ์มาจากปู่ของเค้า แต่เรื่องที่มันจะคร่าชีวิตของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง เรื่องนั้น ให้ตายก็ยอมรับไม่ได้เสียที
ว่ามาสิจ๊ะ
คุณนายอาคานิชิดูเข้มแข็งมากเกินกว่าที่ซายูริจะคิดว่าความรู้สึกของท่านในตอนนี้อ่อนแอเพียงใด ซายูริพยายามจะพูดอ้อมๆเพื่อไม่ให้ทำลายน้ำใจของท่านมาก แล้วก็นึกกลัวอยู่เหมือนกันหากว่าถ้าบอกไป จะทำให้ท่านเป็นลมไปต่อหน้าต่อตา
คือว่า......จิน.......จริงๆแล้ว อาการของเค้า.....เข้าระยะสุดท้ายแล้วค่ะ
คำที่บอกออกไป ไม่มีแม้เสียงตอบรับจากหญิงวัยกลางคน ท่านก็รอว่าเมื่อไรที่ซายูริจะพูดมันจบ เพราะดูเหมือนว่าซายูริต้องมีอะไรเอ่ยต่อจากนั้นแน่
เค้ารู้ตัวช้าเกินไป แล้วยาที่กินอยู่ทุกวันมันก็ไม่ได้ทำให้อาการเค้าดีขึ้น เพียงแต่จะทำให้มันทรงตัวและยื้อชีวิตไปได้อีกนิดเดียวเท่านั้น
จินต้องตายใช่มั้ยซายูริ
คุณแม่?
หญิงสาวที่เพิ่งก้มหน้าก้มตาบอกอาการออกไปต้องเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อคำถามที่แม่บังเกิดเกล้าของจินถูกเอ่ยออกมาเงียบๆ ซายูริไม่กล้าพยักหน้า ไม่กล้าส่ายหน้า ไม่กล้าจะขยับตัวหรือพูดอะไรได้ทั้งนั้น ถึงแม้จะทำอะไรออกไป.............
มันก็ดูเหมือนกับ.........ต้องตอบคำถามนั้น
อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง.................................
ปู่เค้าก็เป็นแบบนี้ แต่นั่นแม่เข้าใจ เพราะท่านแก่มากแล้วท่านถึงได้จากเราไป แต่ท่านสามารถพยุงชีวิตมาได้จนวัยชรานั่นก็ถือว่าท่านเก่งมาก แล้วแม่ก็คิดว่าจินก็อาจจะเป็นแบบนั้นบ้าง จินอาจจะอยู่กับแม่ได้อีกนาน แต่ว่า............มันหมดหนทางแล้วใช่มั้ยซายูริ
ไม่หมดหรอกค่ะ ถ้าคาเมะจังอยู่ใกล้ๆเค้า
คาเมะ?
ใช่ค่ะ...........คนที่จินเค้ารักมากที่สุด
คนๆเดียวที่เพียงแค่เอ่ยชื่อก็เข้าใจไปถึงไหนๆ คนที่จินคอยเฝ้าตามคอยดูแลห่างๆแม้ตอนนี้จะทำเป็นไม่สนใจก็ตาม แค่คาเมะแค่นั้น แค่คนเดียวที่จะช่วยจินได้จริงๆ
เรื่องที่ทำให้หัวใจของจินแย่ลงก็คงจะมีแต่เรื่องของคาเมะจังเรื่องเดียว แล้วตอนนี้เค้าก็กำลังเจอปัญหาหนักมาก ร่างกายจินกำลังแย่ แล้วยิ่งอยู่ที่ต่างถิ่น หนูไม่รับรองความปลอดภัยได้หรอกค่ะว่าจินจะมีอาการกำเริบรุนแรงเมื่อไหร่?
ซายูริ หนูช่วยจินอีกครั้งเถอะนะ ถือว่าแม่ขอร้องล่ะ
คำขอนั้นจะเป็นผลแค่ไหนกัน ซายูริคิด หญิงสาวช่วยได้ทุกอย่างแต่กับคนที่จะรับความช่วยเหลือนั้น จะยอมทำตามที่ขอมั้ย หรือเห็นแค่ร่างกายตัวเองเป็นเพียงแค่ซากไร้วิญญาณ ไม่มีชีวิต ไม่มีจิตใจ
ทางเดียวที่ทำได้ มีแค่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจเท่านั้นค่ะ
ค่าใช้จ่ายเท่าไรว่ามาเลย แม่กับพ่อยอมเสียให้จินได้ทั้งนั้น
เรื่องนั้นหนูทราบค่ะ หนูเคยพูดกับจินแล้ว เพียงแต่ว่า...........จินเค้า........ไม่ยอม
ทำไมล่ะ ทั้งที่มันจะทำให้เค้าอยู่บนโลกนี้ไปได้ตลอดชีวิต!!
คุณนายอาคานิชิแทบจะตวาดถามเอากับซายูริด้วยความตื่นตระหนก ไม่ยอมงั้นเหรอ.....จินพูดมาได้ยังไง?
ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ มีความเสี่ยงสูงมาก ในขณะผ่าตัดเรื่องเป็นเรื่องตายมันมีค่าเท่ากันค่ะ แต่ถึงจะรอดได้แค่ไหน จินเค้าก็ไม่ยอมอยู่ดี
...............................................
แม่เงียบไปราวกับจะรอฟังในสิ่งที่ซายูริต้องเอ่ยปากบอกแน่ๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะค่อยๆผ่อนมันออกมาราวกับรวบรวมความกล้าที่มีข้างใน จินเคยบอกไว้ จินเคยพูดไว้ สาเหตุของการตัดสินใจ ว่าทำไมถึงไม่ยอมผ่าตัด ทั้งที่มันยื้อชีวิตได้ไปอีกนานแสนนาน
จินเคยบอกหนูเอาไว้ ว่าหัวใจของเค้าดวงนี้ มีค่ากับชีวิตของเค้ามาก
หญิงสาวยิ้มน้อยๆเมื่อนึกถึงคำพูดที่จินเคยบอกเอาไว้เมื่อตอนนั้น.........ครั้งที่เค้าเคยพูดไว้กับจิน แต่เจ้าตัวก็ได้แต่นั่งเฉยไม่ยอมรับข้อเสนอที่ซายูริมอบให้ ทั้งๆที่มันจะมีประโยชน์กับจินแค่ไหนจินก็ไม่เอา...........................
ชั้นไม่ยอมหรอก ถ้าใครจะมาเอาหัวใจของชั้นไป
ถ้าไม่มีมัน เกิดชั้นลืมทุกอย่างที่ชั้นเคยรักขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ
หมายความว่าชั้นต้องขออนุญาตเจ้าของของมันใช่มั้ย
...............................................................................
งั้นที่อยู่ในร่างกายของนาย นายก็คงไม่ใช่เจ้าของมัน....................
......................................
ชั้นต้องขอกับคาเมะจังคนเดียวใช่มั้ย นายถึงจะยอม
ชั้นอยากตายไปพร้อมกับมัน...........ซายูริ
นี่อย่าบอกนะว่านายจะทิ้งชีวิตไว้กับโรคสับปะรังเคนี่
ก็ยังดี.........ดีกว่าชั้นต้องเปลี่ยนหัวใจเป็นของใครที่ชั้นไม่รู้จัก
มันรักเจ้าของของมัน แล้วมันก็อยากจะอยู่กับเจ้าของๆมันเท่าที่แรงกำลังมันจะเหลืออยู่........
ขอร้องนะซายูริ..........
ไม่ว่ายังไง อย่าบอกเรื่องนี้กับคาเมะ จนชั้นตาย เธอก็ห้ามบอกเค้า
ที่หนูจะบอกคุณแม่อีกเรื่องก็คือเรื่องนี้ ยังไงซะ ช่วยเคารพการตัดสินใจของจินทีนะคะ ถือซะว่าเป็นคำขอสุดท้ายของเค้า หนูเชื่อว่าคุณพ่อกับคุณแม่คงไม่ทำให้จินผิดหวัง
ซายูริฝากความหวังไว้กับพ่อแม่จินมากมายนัก เพราะไม่อยากทำให้จินต้องผิดหวัง ก่อนจะต้องจาก จะมีอะไรทำให้ได้ก็ทำไปเถอะ จินต้องการอะไรก็ให้เค้าไป ดีกว่าที่จะไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าเป็นอย่างนั้น คนที่เสียใจไม่ใช่แค่จิน แต่จะเป็นคนรอบข้างที่ต้องมานั่งร้องไห้ภายหลัง
เพราะคาเมะจริงๆด้วยสินะ
หญิงวัยกลางคนพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับยิ้มน้อยๆในความคิดของลูกชาย นี่เค้าเรียกทำชีวิตให้คุ้มค่าใช่มั้ยจิน จินคิดถูกแล้วที่ทำแบบนี้ จินใช้ชีวิตในแบบของจิน จินต่อสู้ในแบบของจิน แค่นี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว
แม่น่ะ..........................................
ภูมิใจในตัวลูกชายของแม่คนนี้ที่สุดเลยรู้มั้ย?
* * *
นิวยอร์ค 09.46 pm.
ขยะแม่งเยอะทุกวัน ไอ้ฝรั่งเวรเอ๊ย แม่งกินทิ้งกินขว้างชิบหาย
เสียงบ่นภาษาญี่ปุ่นเสียงดังฟังชัดมีมาทุกค่ำคืนที่หลังร้านสเต๊กขึ้นชื่อของย่านนี้ ชายหัวเกรียนในชุดฮิพฮอพคาดผ้ากันเปื้อนสีดำประจำร้านเดินยกถุงขยะพลาสติคใสแล้วมองมันอย่างนึกรังเกียจ แต่พอเห็นว่าในนั้นมีกล่องนมรสสตรอเบอรี่ค้างอยู่เกือบก้นถุง โคคิก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้มันยังกับเจอเงินซักพันเหรียญ
เลิกงานซื้อนมสตรอเบอรี่ไปฝากคิตตี้ดีกว่า
รู้สึกในหัวตอนนี้จะมีแต่หน้าคิตตี้คาเมะลอยเต็มไปหมด ไอ้ตัวเล็กคงนั่งๆนอนๆเล่นอยู่ในห้องเค้า แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั่งหงอยนึกถึงไอ้หน้าหล่อเมื่อหลายวันก่อน พอถามว่าคิดถึงเค้าเหรอ เท่านั้นแหละ ทั้งหมอนทั้งผ้าห่มถูกขว้างใส่โคคิกระหน่ำมายังกับพายุเฮอริเคนยังไงยังงั้นเลย
ใจมันก็อยากจะพากลับ.......
แต่ทีนี้พอหันมาถามอีกใจนึงแล้ว.................
กลับคิดว่าถ้าอยู่ไปอย่างนี้จะดีกว่ามั้ย?.......................
Joker!!!!!!
ยังไม่ทันจะทิ้งได้พอดีกับปากถังขยะ ไอ้เด็กเสิร์ฟอเมริกันในร้านก็ตะโกนเรียกยังกับร้านมันโดนไฟไหม้ ผู้ชายหัวเกรียนเกาหัวแกร็กๆแถมสบถด่าอย่างอารมณ์เสีย
What??!!!!
Come here!!!
I see! Just a minute!!
ร่างสูงโปร่งถอนหายใจเบื่อหน่ายทิ้งไปไม่รู้กี่รอบ ก่อนจะหันหลังเพื่อจะกลับเข้าไปหาตัวต้นเสียงที่เรียกจิกเค้ายังกับทาส แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นธรณีประตูด้านล่าง............................
ทานากะ โคคิ
เสียงใครบางคนที่มาใหม่ก็เรียกมาจากถนนเล็กๆอับๆหลังร้าน เสียงพูดสำเนียงเดียวกันเป็นธรรมดาที่จะต้องหันไปมอง ดวงตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยแปลกใจว่าคนที่มายืนเรียกเค้าอยู่ตอนนี้จะเป็นคนที่เพิ่งโดนเค้าต่อยไปไม่นาน
นายเองเหรอ แล้วนี่รู้จักชื่อชั้นได้ยังไง
ในนามบัตรร้าน นายเขียนชื่อไว้
งั้นเหรอ ช่างสังเกตดีหนิ วันนี้จะเอายังไง รีบพูดมาเพราะชั้นไม่มีเวลาว่างมาก
โคคิทิ้งคำสั่งในร้านแล้วนั่งลงกับพื้นที่ยกสูงขึ้นมามากกว่าระดับที่จินยืน นานๆครั้งที่โคคิจะหยิบบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาสูบเสียทีนึง เพราะคาดว่าเรื่องนี้มันต้องเครียด โคคิก็เลยใช้มันเป็นยาฉุกเฉินกันไว้ให้อารมณ์เย็นลง เผื่อนึกครึ้มอยากต่อยไอ้หน้าหล่อนี่ขึ้นมาจะได้ระงับไหว
สูบด้วยเหรอ
เออดิ คลายเครียด
อยู่ห้องสูบรึเปล่า
มันก็แหง
งั้นห้องก็คงมีแต่กลิ่นบุหรี่สินะ
แล้วมันจะแปลกตรงไหน ก็นั่นมันห้องชั้น เดี๋ยวก่อนนะ.......นายจะมายุ่งวุ่นวายอะไรเรื่องของชาวบ้านวะเนี่ยะ
โคคิชักเดือด แล้วยิ่งโดนจินยืนจ้องหน้าแบบนั้นก็ยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่ ทว่าพอมานึกดูอีกทีแล้ว.........
โคคิก็ถึงกับยิ้มขำๆออกมาอย่างไม่รู้ตัว..............?
อ่อ....คาเมะไม่ชอบสินะ
เรียกง่ายๆว่ารู้ทันกันเลยทีเดียว โคคิหัวเราะในลำคอก่อนจะอัดควันบุหรี่เข้าปอดเป็นระวิงกะยั่วโมโหจินเล่น รายนั้นที่โดนกวนประสาทก็ได้แต่ยืนเฉยไม่ทำอะไรซักอย่าง
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า คาเมะเค้าก็อยู่ได้ ไม่เห็นเค้าบ่นอะไร เผลอจะชอบห้องชั้นแล้วขออยู่ไปตลอดชีวิตใครจะรู้
ชั้นมารับคาเมะกลับ
นะ.......ก็เห็นพูดแบบนี้ทุกที ไม่ได้รักจะเอากลับไปทำไมว้า....เสียเวลาว่ะ
ชายหัวเกรียนหัวเราะในลำคออีกเหมือนเคยก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วกระโดดลงมาจากพื้นที่ยกสูง เหยียบซ้ำกับก้นบุหรี่ที่มีเพลิงแดงจางๆให้ดับสนิทจมมิดไปกับพื้นซีเมนต์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองหน้าหล่อๆของจินอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่งตัวก็ดี เสื้อเชิ้ตก็ราคาแพง เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ก็ยี่ห้อหรูซะด้วย รองเท้าก็แบบแบรนด์ดังอย่างที่โคคิอยากได้มาตั้งนาน แต่พอเงยมาดูหน้าคนใส่ รู้สึกมันจะไม่เหมาะกับสิ่งที่ใส่ไปซะหน่อย
ก็หน้ามันยังกับอดหลับอดนอนแบบนั้น แถมโทรมยังกับอะไรดี สงสัยจะคิดถึงใครบางคนที่หมกตัวอยู่ในห้องกลิ่นบุหรี่นั้นแหงๆ.......เหอะ! แล้วก็ยังมีหน้ามาปากแข็งบอกว่าเคยรักเค้า เชื่อตายล่ะ
อยากเอากลับก็ได้ แต่เล่นเกมส์กับชั้นก่อนแป๊บนึงดิ เดี๋ยวจะบอกทางไปอพาร์ทเมนท์ของชั้นให้
โคคิยังมีอารมณ์มากวนประสาท เพราะรู้ว่าจินร้อนรนหัวใจแค่ไหนก็เลยอยากแกล้ง ก็แค่อยากจะรู้ว่าจินจะทนขรึมไปได้อีกกี่น้ำ ขนาดกวนแทบตายมันยังไม่กระโจนมากระชากคอเสื้อต่อย น่านับถืออารมณ์มันจริงๆ
ชั้นอยู่กับคาเมะมาตั้งอาทิตย์กว่า....แต่ก็รู้เรื่องส่วนตัวของคาเมะเยอะใช่ย่อย ถามหน่อย คาเมะเค้าชอบตื่นนอนตอนไหน ตื่นมาแล้วทำอะไร?
ทำไมชั้นต้องมาตอบคำถามไร้สาระแบบนี้?
ที่สุดจินก็ได้เวลาเอ่ยปากหลังจากที่เงียบมานาน จริงอยู่ว่ามันแค่เกมส์ แต่กับโคคิ ตอนนี้ชักอยากเอาจริงขึ้นมาแล้ว
เร็วดิ รีบตอบเร็ว ตอบช้าชั้นจะยึดคาเมะไว้อยู่กับชั้นที่นี่ ชั้นเลี้ยงได้ไม่อดตายนะเว่ย
.................................................
ไม่ตอบเหรอ?
......................................
โอเค ไม่ตอบก็อย่าตอบ ไปล่ะ ชั้นมีงานต้องทำอีกเยอะว่ะ
เค้าจะตื่นทุกเช้าตอนเจ็ดโมง แล้วก็........ดื่มนมรสสตรอเบอรี่ที่เค้าชอบ
ความคิดที่ว่าจะกลับเข้าร้านใหม่ต้องหยุดลงด้วยคำตอบที่มาจากปากของร่างสูงที่ตอบเสียงดังฟังชัด และแน่นอน มันถูกหมดทุกคำตอบที่อยู่ในหัวเกรียนๆโล่งเตียนของโคคิ ดูท่าจะรู้ดีของจริงด้วยสิ ถึงได้ตั้งท่าจะตอบคำถามที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่โคคิจะถามออกมา
โอ้โห....เก่งว่ะ แสดงว่าเป็นแฟนคลับคิตตี้น้อยจริงๆด้วยสิ
โคคิยังมีอารมณ์มายืนชม ชักสนุกขึ้นมาแล้วสิ คอยดูไอ้คิคนนี้จะทำให้มันจนมุมทุกคำถามเลย
ใคร........คิตตี้?
จินถามติดจะอารมณ์เสียนิดๆพอได้ยินชื่อนี้ ก็รู้ว่าโคคิพูดถึงใคร แต่ในเมื่อจินยังไม่กล้าเรียกคาเมะแบบนั้น แล้วไอ้บ้านี่มันเป็นใครถึงได้มาเรียกคาเมะ ไอ้ตัวเล็กที่จินเฝ้าดูแลมาตั้งหลายปี
ก็คาเมะไง ชั้นเรียกเค้าคิตตี้ เค้าก็ไม่เห็นว่าอะไรเลย คงชอบให้ชั้นเรียกอ่ะแหละ
โคคิพูดไปก็ผิวปากรื่นรมย์ชื่นชมบรรยากาศอันอับทึบของถนนด้านหลังร้าน ไม่ได้สังเกตเลยว่าจินดูจะไม่พอใจกับชื่อที่เรียกนั้นเพียงใด มันเกินไปเหรอ แหงสิ คาเมะเคยยอมให้จินเรียกที่ไหน ขนาดคำว่าคาซึยะที่เป็นคำติดปากของจิน คาเมะยังไม่ยอมให้เรียกเลย
เลิกเรียกอะไรแบบนั้นซะ คาเมะไม่ใช่ของเล่น
จินเริ่มปฏิกิริยาที่บอกว่าโมโหออกมาอย่างเห็นได้ชัด คิตตี้บ้าบอ ยิ่งได้ยินก็ยิ่งโมโห
ให้คาเมะเค้าตัดสินใจดิ ก็ชั้นเรียกเค้า ไม่ได้เรียกนาย ทุกข์ร้อนทำไมวะ? เคยรักเค้าไม่ใช่เหรอ เคยรักงั้นแสดงว่าก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าเค้าเท่าไหร่ จะมาใส่ใจทำไม
เสียงกวนประสาทนั้นมันน่าแลกกับหมัดๆซักสองหมัดซัดเข้าที่ปลายคางนัก จินไม่ใช่คนที่ใจเย็นเสมอไป แต่ก็ไม่ใช่คนวู่วามมากมายจนน่ากลัวขนาดนั้น นั่นเลยทำให้โคคิยังพอจะประคองใบหน้าให้เหลี่ยมคมต่อไปได้อีกหลายวัน
ชั้นจะถามต่อเลยแล้วกันนะ อืมม.....อย่างคาเมะเนี่ยะ เวลาทำให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี เค้าจะรู้สึกผิดใช่มั้ยล่ะ แล้วหลังจากนั้นน่ะ เค้าจะทำอะไร รู้ป่ะ
อีกคำถามที่จินจะต้องมายืนคิด ถามบ้าๆบอๆ แต่พอทวนคำถามดูอีกที และลองนึกคำตอบที่ควรจะตอบ จินก็ถึงกับเดือดมากจนปรอทเกือบเฉียดหลักร้อย
นิสัยคาเมะแบบนั้นมัน.....................................???
เค้าจะยิ้มให้ แต่ถ้าคนๆนั้นยังไม่รู้สึกดีขึ้นมา เค้าจะเข้าไป............กอด
เออ.....ถูกอีกแล้ว...ตัวคาเมะแม่งนุ๊มนุ่ม กอดทีได้กลิ่นหอมหวานๆชั้นนี่เหมือนคนได้ขึ้นสวรรค์เลยว่ะ เคลิ้มไปสามสี่วัน
โคคิพูดอย่างคนที่ผ่านประสบการณ์มาแล้วจริงๆ หน้าตาที่ภูมิใจแบบนั้น คนที่เห็นแล้วทนไม่ไหว ก็คงมีอยู่คนเดียว....................................
เฮ้ยๆๆๆๆ!!!! แม่งคุยกันก่อนดิ อย่าเพิ่งใจร้อน calm down!
ตัวสูงโปร่งตอนนี้รู้สึกว่าหายใจติดขัดอย่างรุนแรง แถมหัวเกรียนก็ยังเหมือนกับถูกยกให้สูงกว่าจินนิดนึง จะอะไรไปได้นอกจากอาคานิชิคนนี้เข้ามากระชากคอเสื้อโคคิขึ้นอย่างแรงจนเท้าแทบจะยกจากพื้น ดวงตาวาวโรจน์ฉายชัดว่าโกรธโคคิแค่ไหน มือที่กำคอเสื้อกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมา ถ้าโดนทุ่ม โคคิรู้เลยว่าตัวเอง ถึงไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต
จะหวงอะไรขนาดนั้นวะ นี่สรุปรักหรือไม่รักกันแน่ เฮ้ย! ปล่อยเด้ หายใจไม่ออก!!
โคคิจับมือที่ยึดคอเสื้อก็แล้ว แกะมือก็แล้ว แต่คนมันโกรธจะให้ทำยังไง โคคิโดนบีบคอจนเกือบตาย แต่แล้วในหัวตอนนั้นก็เหมือนกับคิดอะไรขึ้นมาได้อย่างนึง
ชั้น.....แค่กๆๆ....ชั้นจะถามคำถามสุดท้าย คำถามนี้ไม่กวนประสาทแน่ อึก..ก....จริงนะโว้ยย ปล่อยมือเด้!!
จินจะขอเชื่อโคคิอีกครั้งนึง ชายร่างสูงสาบานกับตัวเองก่อนจะค่อยๆคลายกำปั้นออกจากคอเสื้อตัวใหญ่ ร่างสูงโปร่งของโคคิลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ไอ้บ้า แรงเยอะชิบ เกือบตาย
หยุดเล่นเกมส์บ้าๆกับชั้น แล้วบอกมาซักทีว่าคาเมะอยู่ที่ไหน!!!
จินเดือดมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว มัวมาเล่นบ้าเล่นบอป่านนี้คาเมะอาจจะเตลิดไปไหนแล้วก็ได้ เวลาของจินมันมีไม่มากพอ จะให้มาใช้ชีวิตไร้สาระต่อไปน่ะไม่ได้หรอก
อย่าเพิ่งอารมณ์เสียดิ แม่ง............
บอกชั้นมา!
ใจเย็นดิวะ ขอชั้นถามคำถามสุดท้ายแล้วจะไม่ตอแยนายเลย คำถามนี้ ถ้าหากนายตอบไม่ได้อย่างที่ใจชั้นต้องการล่ะก็ คาเมะจะต้องอยู่กับชั้นที่นี่ไปตลอดชีวิต!
เสียงหอบหายใจเพราะความโกรธของจินดังระงมไปทั่ว โคคิพยายามใช้ความเงียบในตอนนั้นถามคำถามที่ดีที่สุด และใจก็ลุ้นถึงคำตอบว่ามันจะออกมาดีหรือร้ายกันแน่ อย่าพยายามจะทำร้ายคาเมะอีกเลย เพราะยิ่งทำ ถึงคาเมะไม่ได้ยิน คนฟังตอนนี้มันก็เจ็บแทนอยู่ดี
อาคานิชิ............................
รู้มั้ยว่าตอนนี้..........
เค้าทิ้งหัวใจไว้ที่ใคร?
หัวใจตอนนี้ไม่ได้อยู่กับเค้า คาเมะบอกว่ามาถึงตอนนี้คาเมะไม่ใช่คนมีหัวใจอีกแล้ว ชั้นก็เลยอยากรู้ ว่าจริงๆแล้วหัวใจของเค้าอยู่ที่ใครกันแน่
โคคิทั้งถามและอธิบายอย่างละเอียด มันทำให้จินทั้งอึ้ง ทั้งสับสนระคนกัน จินคิดจะตอบอะไรโคคิไม่รู้ แต่ที่รู้ ขออย่าให้มันทำร้ายคาเมะอีกก็พอ
ตอบได้มั้ย ชั้นว่านายน่าจะตอบได้ดีที่สุดนะอาคานิชิ
ชั้นเองก็ไม่มีหัวใจเหมือนกัน
หือ?
หัวใจ มันคงไม่อยากอยู่กับชั้น
อะไรของนายวะ?
ชั้นทำอะไรมันไม่ได้ เพราะเจ้าของของมัน ตอนนี้กำลังหนีชั้นไป
ใจโคคิคิดอะไร ใครมองก็คงรู้
สุดท้ายก็พูดออกมาจนได้....................
กว่าจะเข้าใจ.....................เคยรักในความหมายของจิน มีความหมายลึกๆมากกว่านั้นซะอีก?
เจ้าของของมันคงอยู่ในห้องที่มีแต่กลิ่นบุหรี่ล่ะสิท่า
โคคิพูดติดตลก ออกจะขำๆเล็กน้อยที่จินพูดออกมาเหมือนเขินแบบนั้น สุดท้ายก็รู้ ไม่ต้องตอบคำถามอะไรโคคิก็รู้ได้ด้วยคำเล็กๆของจินที่มันฟังดูแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายตัวโตๆแบบนี้จะตอบออกมาได้
เวลาแบบนี้คาเมะเค้าไม่อยู่ที่ห้องหรอก
...........................................??
คาเมะเค้าชอบไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆน่ะ กว่าจะกลับทีก็ตั้งเกือบ 5 ทุ่ม ถ้าจะไปหาก็ไปดูที่นั่นก่อนแล้วค่อยไปห้องชั้น นี่ที่อยู่ ไปหาเองแล้วกัน ข้ามตึกไป 3 บล็อกก็เจอแล้ว
สุดท้ายทุกอย่างก็เหมือนจะคลี่คลาย จินรับกระดาษแผ่นเล็กๆที่โคคิยื่นให้ ทั้งที่อยู่แล้วก็เบอร์มือถือมาไว้ในกำมือ จะไปก็ไม่มีแม้แต่คำขอบใจหรือการบอกลา จินหันหลังกลับเดินไปขึ้นรถ สตาร์ทเครื่องได้ก็รีบบึ่งไปยังที่ๆนั้นที่โคคิเพิ่งบอก ไม่ต้องตรวจสอบว่าโคคิหลอกตัวเองมั้ย ดูจากหน้าตาจริงใจๆ ก็คงบอกได้อยู่แล้วว่าคาเมะอยู่ที่นั่นจริง
รักเค้าขนาดนั้นก็ยังปากแข็ง เชื่อมันเลย
โคคิมองตามหลังรถคันสีขาวที่เพิ่งมุ่งหน้าไปสักครู่จนลับตา ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองบางๆ ถอนหายใจให้กับชีวิตที่มันต้องทนกับสภาพแบบนี้ไปเรื่อยๆ เท้าสองข้างเดินกลับเข้าสู่ที่ทำงานอย่างเงียบๆ ทำตัวเหงาเข้าไว้ ต้องทำตัวให้เหมือนไม่มีใครไว้เยอะๆ
เพราะต่อไปนี้............
คิตตี้กับนมรสสตรอเบอรี่คงจะไม่อยู่กับเราแล้ว....................
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*---To Be Con---*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
話し合う＝＝＞
หวัดดีค่ะทุกคน หายไปนานเลย แต่ก็ไม่ยักกะมีใครคิดถึงกันแฮะ 555+
เป็นอะไรที่เงียบเหงาจริงๆเลย เอาละ กลับมาเปิดบล็อกใหม่ แต่อาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงในบล็กหน่อยนะคะ คงไม่ว่ากัน ตอนนี้ต้องป้องกันตัวค่ะ เพราะฉะนั้นฟิคเก่าๆที่เคยลงไว้จึงยังไม่เปิดให้อ่าน แต่ถ้าอยากอ่านอะไรก็รีเควสไว้ได้เดี๋ยวเปิดให้ ตามแต่จะเห็นว่าสมควรนะคะ
ตอนนี้เราอยู่ในช่วงสอบ เกรดก็ร่องแร่งเต็มที จะมัวมานั่งแต่งฟิคก็ไม่ได้ ถ้าสำนวนในฟิคมันไม่มีดีเลยก็อย่าว่ากันค่ะ ไม่ชอบก็เลิกอ่านก็ได้เราไม่ว่าหรอก เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่าจะมาต่อเมื่อไร ใจก็ไม่อยากดอง แต่ก็กลัวคนรอ แต่ถ้าไม่มีคนรอแล้วจริงๆ จะเลิกดีมั้ยนะ 555+
ขอโทษจริงๆที่ตอนนี้มันยังไม่หวานกัน ก็นะ.......กว่าเรื่องราวมันจะดีขึ้นได้ก็ต้องใช้เวลา คาดว่าตอนนั้นนะคะที่จะดีกัน ยังไงอดใจรอด้วย ไม่ช้าไม่เร็วหรอกค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตาม ถึงจะมีน้อยลงๆๆๆๆ แต่เราก็จะยังไม่เลิกเอาตอนนี้หรอกนะ ยังไงก็ยังอยากแต่งไปเรื่อยๆ ก็จินเมะทำให้เราต้องแต่งนี่นา
^^PaRaCeTaMoL^^
パラセタモ－ル
