----------------------------------------------------

เวลาระหว่างเรา มันสั้นลงทุกวัน.............

..................แล้วกับความรัก จะสั้นลงตามกาลเวลารึเปล่า?

----------------------------------------------------

ที่นี่สินะ

ถึงแล้ว...สถานที่ที่โคคิบอกมา มันเป็นตึกที่ธรรมดาและเก่าพอควร ท่ามกลางหลายๆตึกที่ตั้งตระหง่าน ท่ามกลางคนที่สัญจรผ่านไปมา ที่นี่ดูแย่มากกว่าที่อื่นเสียอีก

จินยืนมองอพาร์ทเมนท์นั้นอยู่นานสองนาน ทำไมถึงต้องมายืนอยู่ที่นี่ เป็นคำถามง่ายๆที่ต้องตอบง่ายๆเช่นกัน นั่นก็เป็นเพราะ จินไปยังสวนสาธารณะแห่งนั้นแล้ว หาทุกซอกทุกมุม แต่กลับไม่พบว่ามีร่างบางซ่อนอยู่ที่ไหนเลย

แล้วถ้าไม่อยู่ที่นี่อีก..........

บางทีคาเมะอาจจะรู้ตัวก็ได้ว่าจินต้องตามหาอีกครั้ง

ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็.................

ฆ่าจินให้ตายแทนไม่ดีกว่าเหรอ??

ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินก้าวข้ามบันไดเล็กๆที่อยู่ข้างหน้าเข้าไป ภายในนั้นมีแต่คนอเมริกันทั้งขี้เหล้า ติดยา บ้าพนัน ส่งเสียงเอะอะโวยวายกันทั้งนั้น กลิ่นเหม็นอับก็ชวนให้อยากอาเจียน จินไม่เข้าใจเลยว่าคาเมะทนอยู่ในที่แบบนี้ไปได้อย่างไร ทั้งๆที่ตัวเองก็ออกจะเป็นคุณหนู ไอ้นู่นก็ไม่ได้ไอ้นี่ก็ไม่ดี อยู่ในที่แบบนี้มันไม่ใช่ที่ที่คาเมะควรจะอยู่เลย

แต่ก็อย่างว่า ถ้าหากอยากหนีใคร

ที่ไหนมันก็ดีหมดล่ะในตอนนี้..............................

ตอนนั้นใจของจินกระวนกระวายเหลือเกิน ห้องโคคิอยู่ตั้งชั้นที่ 7 แถมที่นี่ลิฟต์ก็น่ากลัวเกินกว่าที่จินจะขึ้นได้ นั่นเลยทำให้จินเลือกที่จะเดินขึ้นบันไดมากกว่า กับสภาพร่างกายแบบนี้ จะต้องให้จินมาขึ้นบันไดเป็นร้อยขั้นนั้นไม่ใช่เรื่องดีแน่ แต่จะทำไงได้ ตั้งใจจะมาเอาตัวคาเมะไปแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด จะให้ตายต่อหน้าคาเมะก็ยอม

ยังไงก็ต้องสู้.........

ถึงไม่รู้ว่ามันจะคว้าน้ำเหลวรึเปล่าก็ต้องทำ

ก็ได้แต่หวัง

ว่าคาเมะคงจะไม่ใจร้ายทิ้งจินให้อยู่แค่หน้าประตูห้องนั้นหรอก................

* * *

และในเวลาเดียวกัน

ในความเงียบของหัวใจที่เหมือนกัน

ร่างบอบบางภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้ ไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่เช้า

สวนสาธารณะที่เคยไปบ่อยๆก็ไม่ไป

วันนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรซักอย่าง รู้แต่ว่าเวลานี้............

อยากจะอยู่เงียบๆ คิดอะไรซักพัก อยากจะถามหัวใจว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

หนีเค้ามาตลอด มีเหตุผลงั้นเหรอ?

ใช่สิ...เหตุผลที่เค้าไม่รัก ที่เค้าไม่สนใจ

เหตุผลที่เค้าบอกว่า เคยรัก ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคิดอย่างนั้นไปเพื่ออะไร

ร่างเล็กนิดเดียวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงที่รกไปด้วยหมอนหลายใบกับผ้าห่มผืนโตๆ วันนี้ไม่รู้สึกหิวอะไรเลยเพราะฉะนั้นในครัวถึงดูไม่รกเหมือนอย่างทุกวัน ที่ประจำคาเมะก็มีแค่เตียงนี่ แล้วก็โซฟาข้างหน้าต่างนั่น แต่พอจะโผล่หน้าออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หน้าต่างก็เหมือนมีไอ้ขี้ยาตึกตรงข้ามกำลังมองตัวเองอยู่ นั่นเลยทำให้คาเมะเลิกที่จะรับอากาศสดชื่นไปในทันใด

ความรู้สึกนี้มันอะไรกันนะ?

ความรู้สึกที่คิดถึงจนทนไม่ไหว

เป็นไปได้มั้ยหากว่าเจอหน้าเค้า

เราจะเข้าไปกอดหาไออุ่นอย่างหน้าไม่อาย

จะเป็นไปได้ยังไง ป่านนี้ ตาบ้านั่นไม่ตามหาเราหรอก

เสียงเล็กๆพูดตัดพ้ออีกคนอยู่คนเดียว เหงาก็เหงา คิดถึงก็คิดถึง ตลกดีนะ ก็รู้ว่าเค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว เรายังจะห่วงหาเค้าทำไมก็ไม่รู้

ก๊อกๆๆๆ

ท่ามกลางความเงียบ อยู่ๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกระตุกความคิดคาเมะให้พลันทลายลง ร่างบอบบางเบนสายตาไปที่ประตูห้อง ไม่ผิดหรอก ต้นเสียงมาจากห้องเราชัดๆ แล้วก็รู้สึกด้วยว่าคนที่เคาะน่ะไม่ใช่โคคิแน่นอน เสียงเคาะมันเย็นเยียบน่ากลัวเกินกว่าที่คาเมะจะลุกไปเปิด โคคิบอกว่าห้ามเปิดให้ใครเพราะอาจจะเป็นพวกนักเลงที่คุมที่นี่มาหาโคคิก็ได้ ถ้าคาเมะเปิดเรื่องซวยก็จะถามหาทั้งตัวเองและโคคิ เพราะฉะนั้นอยู่เฉยๆอย่างนี้คงจะดีกว่าสินะ?

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!

เสียงเคาะครั้งที่สองดังถี่ขึ้นมาอีกชนิดที่คาเมะนั่งเฉยไม่ได้อีกต่อไป หัวใจเริ่มสั่นสะท้านเพราะความกลัวกำลังจะกินสมอง ป่านนี้มันก็น่าจะรู้หนิว่าโคคิอยู่ที่ร้าน แล้วนี่จะมาทำไม รึว่ารู้ว่าคาเมะอยู่ที่นี่ คาเมะคิดไปสารพัด ใจก็หวั่นว่าถ้าหากมันพังประตูเข้ามาจะทำยังไง จะไม่ต้องตายอยู่ที่นี่เลยหรือ?

ที่ประตูนั้นมีช่องเล็กๆไว้สำหรับมองว่าใครที่รออยู่ข้างหน้าประตูบ้าง ร่างบางมองเห็นและคิดว่าลุกไปดูซักหน่อยดีกว่าว่าใครมา ตัวเล็กๆเลื่อนตัวมาที่ขอบเตียงก่อนจะหย่อนขาลงแล้วเดินไปยังประตูห้อง ความสูงของประตูทำให้ร่างบางต้องยืดขาดูเอาเองว่าใครมา แต่พอดวงตาตรงกับช่องนั้นพอดิบพอดี.............................

ก็ไม่เห็นมีใครอยู่ข้างนอกสักคน????

ใครเล่นบ้าอะไรแบบนี้นะ!!!

ร่างบางสบถกับตัวเองอย่างอารมณ์เสีย ในนี้ไม่น่าจะมีเด็กอยู่เพราะฉะนั้นจะสงสัยว่าเด็กคนไหนมาวิ่งเล่นก็คงไม่ได้ รึจะเป็นไอ้พวกขี้ยาแถวนี้ ไม่แน่ก็อาจจะเป็นพวกเมาเหล้าแล้วก่อกวนชาวบ้านไปทั่ว แย่ที่สุด อย่าให้คาเมะคนนี้ต้องจัดการนะ คอยดูเถอะ!

ร่างบางรู้สึกหัวเสียมากถึงมากที่สุด ตัวเล็กๆหันกลับเพื่อจะไปหาน้ำดื่มที่ตู้เย็นเครื่องใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะก้าวไปซักก้าว??

ก๊อกๆๆๆๆ

เสียงมันก็มาอีกแล้ว...............................

อย่าให้ชั้นต้องจัดการนะ!!

ร่างบางตวาดเสียงดังอย่างลืมตัว ไม่ทันคิดอะไร ด้วยความโมโหตัวเล็กจึงรีบกุลีกุจอไปที่หน้าประตูอีกครั้ง มือเล็กหมุนลูกบิดและเปิดมันเข้ามา ภาพที่เห็นข้างหน้า มันว่างเปล่าไม่มีใครซักคนเลย นั่นยิ่งทำให้คาเมะรู้สึกเคืองอย่างถึงที่สุด.....................

แต่ทว่า.................................

อยู่ที่นี่จริงๆสินะ

ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ประตูที่คาเมะยังไม่ทันปิด กลับโดนมือของใครไม่รู้ยันเอาไว้และตัวของคนนั้นก็โผล่ออกมาให้คาเมะได้เห็น ร่างสูงโปร่งมาพร้อมกับเสียง เสื้อเชิ้ตที่คาเมะยังทันพอสังเกตเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่คาเมะเอาแต่จ้องมองก็คือดวงตาของเค้า มองคาเมะราวกับดีใจที่ได้พบอีกครั้ง แต่รู้มั้ย คาเมะในตอนนี้กลับตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยมากกว่า

คาเมะ!!!

ร่างบางตั้งท่าจะปิดประตูลงเพื่อหนีจากคนๆนี้ แต่แล้วมันก็ทำไม่ได้เพราะจินกำลังเยอะกว่ามาก เห็นแล้ว รู้แล้วว่าคนที่มาใหม่เป็นอาคานิชิ จิน คนที่คาเมะก็ยอมรับว่าเค้าวนเวียนอยู่ในหัวใจตลอดเวลา แต่ทำไมคราวนี้ถึงต้องตั้งท่าหนีอีกด้วย ใช่สินะ เพราะเค้าไม่รักเราหนิ ทำไมเราจะต้องไปฟังคนที่ไม่รักเราด้วยล่ะ

ที่นี่ไม่มีคนชื่อคาเมะ!!

แล้วนายเป็นใครล่ะ ถ้านายไม่ใช่คาเมะจริงๆ นี่...หยุดดื้อกับชั้นซักทีได้มั้ย!!

ถ้าประตูพูดได้คงจะร้องขอสองคนนี้ไปนานแล้วว่าอย่ายื้อแย่งจะปิดจะเปิดกันอีกเลย คนนึงก็ดึงกลับ คนนึงก็ผลักจะให้คุยกันให้ได้ จินเองก็ทั้งเหนื่อยทั้งล้า ยังจะให้มาปราบพยศเด็กดื้อคนนี้อีกเหรอ มันน่าจับตีก้นซะให้เข็ดเลยเด็กอะไร

ทำไมชั้นต้องพูดกับคนแบบนายด้วย อย่ามาสำคัญตัวเองหน่อยเลย!!

แล้วชั้นมันน่ารังเกียจนักเหรอถึงได้ไม่ยอมคุยกัน ถ้าไม่อยากคุยนายไม่ต้องห่วงหรอก ไม่นานชั้นก็จะไม่อยู่ให้นายเห็นหน้าอีกแล้ว

จะตายงั้นสิ!!

ใช่....ชั้นใกล้ตายแล้ว จะไม่มีชั้นบนโลกนี้แล้วรู้ไว้ซะ

....................................

อยู่ๆคาเมะก็เงียบไปทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แรงต่อต้านทุกอย่างหยุดลงด้วยคำพูดที่จินพูดออกมา แต่ละคำ ดูราวกับเรื่องจริงที่ในไม่ช้าคาเมะจะต้องได้เจอ ต่างคนต่างเลิกทะเลาะและนั่นก็ทำให้จินหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

ทำไมพูดแบบนั้น

คาเมะยอมพูดดีๆด้วยแล้ว จินยังอยู่ที่หน้าประตูและคาเมะก็ยังอยู่ข้างในห้อง จนได้สิ ทั้งที่บอกให้คนอื่นปิดความลับเรื่องนี้แต่ตัวเองที่กลับพลั้งปากพูดมันออกไปเอง น่าโมโหชะมัด

ก็แค่อยากให้นายเลิกดื้อกับชั้นแค่นั้นเอง

หลอกชั้นเหรอ!!

ก็ไม่เชิง แต่ยังไงก็ทำให้รู้ว่านายไม่ได้เกลียดชั้นขนาดนั้น

คราวนี้คาเมะไม่พูดแล้ว ตั้งท่าจะปิดประตูอย่างเดียวเลย ทั้งสองคนยื้อแย่งกันไปมาน่าเวียนหัว จะยอมก็ไม่ยอม คาเมะก็แสนงอนไม่ยอมโอนอ่อนให้จินซักที มันน่าอ่อนใจมั้ย ชาตินี้ให้ตายไอ้ตัวเล็กก็คงไม่ยอมจูงมือจินเดินกลับไปขึ้นรถหรอก

ขอร้องล่ะคาเมะ อย่าเพิ่งดื้อกับชั้นเลย ชั้นเหนื่อยแค่ไหนรู้บ้างมั้ย

ถ้าชั้นทำให้เหนื่อยขนาดนั้นก็ไม่ต้องมาตามหาสิ!!

แล้วถ้าอยู่ๆชั้นไม่ตามหาคาเมะขึ้นมา ถ้าทุกวันชั้นไม่เอาหน้ามาให้คาเมะได้เห็น คาเมะจะรู้สึกดีขึ้นใช่มั้ย!!

เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวหรอก มันอยู่ที่ว่านายจะเลิกเกลียดชั้นเมื่อไรเท่านั้นเอง นายบอกว่าตัวเองเหนื่อย แล้วชั้นไม่เหนื่อยกว่าเหรอ ต้องมาคอยนั่งรองรับอารมณ์ของนายทุกวันๆ ชั้นผิดตรงไหน ชั้นยังไม่รู้เลย!!

ชั้นมีเหตุผลที่ชั้นต้องทำอย่างนั้น เพียงแต่....ชั้นบอกไม่ได้

งั้นก็ไม่ต้องพูดกัน.......!

สุดท้ายนายก็ไม่เคยเข้าใจชั้นจริงๆ

คำพูดของจิน ทำไมถึงทำให้คาเมะรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ ต่างคนต่างก็ไม่เข้าใจกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพอถึงเวลานายถึงมาว่าแต่ชั้นคนเดียว

ร่างเล็กได้แต่ยืนนิ่ง มองหน้าของจินด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา จะพูดอะไรได้ ในเมื่อเข้าใจแบบนี้แล้วชั้นจะพูดแก้ตัวอะไรก็คงไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

ตั้งแต่ 10 ปีก่อนเลยใช่มั้ย ที่นายคิดว่าชั้นไม่เคยเข้าใจนาย ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือว่าตอนไหน

และเป็นครั้งแรกที่เวลานี่ ค่าเมะจะเริ่มพูดกับจินดีๆ แค่เพียงอยากรู้เท่านั้น ว่าสิ่งที่จินพูดออกมามันหมายความว่ายังไง ไอ้เรื่องที่จินโดนคาเมะแย่งงาน โดนแกล้ง โดนคาเมะทำเมินใส่ มาถึงตอนนี้คาเมะก็เข้าใจทุกอย่างและพร้อมจะปรับปรุงตัวเพื่อจินแค่คนเดียว แต่สุดท้ายก็ไม่เห็นมันจะได้ประโยชน์อะไรเลย

จินน่ะ เมื่อไรจะกลับมาเป็นคนเดิมซักทีนะ ประโยคนี้ล่ะที่ชั้นพูดกับตัวเองก่อนออกจากบ้านทุกวัน พยายามหาทางเพื่อจะให้นายกลับมาเป็นคนเดิม แต่ยิ่งหาก็ยิ่งไกล แล้วมันก็ไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย

ใบหน้าน่ารักที่กำลังจะเปื้อนน้ำตาก้มลงจนปลายคางแทบชิดอก บางทีถึงแม้ว่าห้ามไม่ได้คาเมะก็ไม่อยากให้จินเห็น บ่อยครั้งที่มันเป็นแบบนี้ บ่อยครั้งที่อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลลงมาเอง พอนึกถึงจิน มันก็ไหลอย่างห้ามไม่อยู่ ชั้นเจ็บนะจิน รู้บ้างมั้ย พูดอะไรซักอย่างสิเพื่อทำให้ชั้นสบายใจ จะดึงชั้นเข้าไปกอดก็ได้ แต่อย่ามองอย่างเฉยชาแบบนี้ได้มั้ย ชั้นน่ะ เหนื่อยมามากพอแล้วนะ

ก็รู้ใช่มั้ยว่ายิ่งหามันก็ยิ่งไกล ยิ่งทำเท่าไรชั้นก็ไม่เป็นเหมือนเดิม

คงไม่ได้หูฝาดถ้าจะได้ยินเสียงจินพูดประโยคนี้ออกมา คาเมะค่อยๆเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาที่เบิกกว้างกลับยิ่งเบิกมากกว่าเก่าเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามืออบอุ่นวางทาบที่แก้มนวลใส นิ้วโป้งสองข้างช่วยปาดน้ำตาให้คนตัวเล็กด้วยความทะนุถนอม สัญญาณของความอ่อนโยนกำลังจะกลับมาแล้ว และคาเมะก็คิดอยู่ลึกๆว่าตัวเองคงไม่ได้คิดไปเอง

ก็เหมือนกับที่คาเมะทำ ชั้นเองในตอนนั้นก็พยายามที่จะทำให้คาเมะ เป็นคาซึยะน้อยคนเดิมให้ได้ แต่ยิ่งทำเท่าไรความหวังมันก็ยิ่งเลือนรางออกไปทุกที ทั้งเหนื่อยทั้งล้า แต่ชั้นก็ได้แต่หวัง ว่าเสียงเล็กๆนั้น จะเรียกชื่อของชั้นด้วยความสดใสอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงที่เอาแต่เหน็บแนมประชดประชันจนถึงทุกวันนี้

จะพูดว่ากรรมสนองชั้นสินะ นายพยายามทำให้ชั้นเป็นแบบนาย พอชั้นรู้สึกตัวก็คงสะใจนายใช่มั้ย!!

คาเมะเอาแต่คิดว่าทุกอย่างที่จินอธิบายเป็นเพียงบทลงโทษที่จินทำกับตัวเอง แต่ใครเลยจะรู้ ว่ามันไม่ใช่อย่างที่คาเมะคิดแม้แต่นิดเดียว

ชั้นก็แค่คิดว่า.....................

ช่วงชีวิตสุดท้ายของชั้น............................

ไม่ต้องมีคาเมะอยู่ใกล้ๆชั้นก็คงอยู่ได้

ไม่ต้องมีคนรักอยู่ข้างกายเพื่อให้ลมหายใจมีมากพอที่จะยื้อชีวิตต่อ

ไม่ต้องมีเสียงเรียกชื่อชั้นจนวินาทีสุดท้ายที่ชั้นจะต้องจากไป

ชั้นแค่ต้องการ..........................

อยากจะทำให้วันสุดท้ายของชั้น

ไม่ต้องมีนายมารับรู้เรื่องพวกนี้ ก็พอใจ

มันไม่ใช่อย่างนั้น

ถ้าไม่ใช่แล้วมันคืออะไร นายทำแบบนี้มาหลายเดือนแล้วนะ ชั้นทรมานแค่ไหนรู้บ้างรึเปล่า อยากจะเดินเข้าไป.....ฮึกก...ก..เข้าไปกอด ก็ยังทำไม่ได้เลย

กอดชั้นได้ แต่เพียงแค่ชั้นกลัว....ว่าจะทำให้นายกอดชั้นไปตลอดชีวิตไม่ได้ เท่านั้นเอง

.............................................. 

ชั้นอยู่กับคาเมะไม่ได้ตลอดทั้งชีวิต รู้ตัวมั้ยตัวเล็ก

ห้ามใจได้ยังไงในเมื่อเห็นน้ำตาร่างบางไหลอาบแก้มขนาดนี้ และจินก็ห้ามไม่ได้ที่จะต้องเผยความจริงออกไปเล็กน้อย เพราะคาเมะไม่เข้าใจว่าที่จินทำไปทั้งหมดนั้นเพื่ออะไร และแน่นอน จินจะไม่บอกเรื่องนั้นหากว่ามันยังไม่ถึงวันสุดท้ายของตัวเองจริงๆ

ริมฝีปากอิ่มที่ยังพอมีความอบอุ่นหลงเหลือ ประทับลงเบาๆที่แก้มนุ่มซึ่งเต็มไปด้วยคราบน้ำตาจางๆ แก้มเนียนยังนุ่มไม่เคยเปลี่ยน เพียงแต่เดี๋ยวนี้จินไม่เคยได้รับรู้ว่ามันมักจะเย็นเยียบทุกครั้งเวลาที่น้ำตาของคนตัวเล็กไหล ต่อจากนี้ จะพูดได้มั้ยว่าตัวเองที่จะเป็นคนทำให้มันอบอุ่นด้วยตัวเอง ด้วยหัวใจของตัวเอง จินจะสัญญากับตัวเล็กของจินได้บ้างมั้ย?

บอกชั้นมาว่ามันเป็นเพราะอะไร ถ้าบอกไม่ได้ ชั้นจะไม่กลับไปกับจิน

คาเมะ..................

ชั้นอยู่กับคนที่มีความลับกับชั้นไม่ได้ และชั้นจะไม่ไว้ใจเค้า หากว่าเค้ายังเอาแต่ทำแบบนี้อีก

แต่ชั้น..............

ชั้นจะเกลียดนาย อาคานิชิ จิน ชั้นจะเกลียดนายไปตลอดชีวิต

คาเมะพูดฟังชัดถ้อยชัดคำที่สุดจนจินปฏิเสธไม่ได้ว่าหูตัวเองดีแค่ไหน มือเรียวใหญ่ค่อยๆปล่อยจากใบหน้างามที่เพิ่งสัมผัสไปอย่างช้าๆ หากไม่ตื่นเต้นจนหูฝาด ไอ้เสียงถอนหายใจหนักๆของจินคาเมะก็คงได้ยินมันดังมากเช่นกัน

ถ้าไม่พูด ชั้นก็คงต้องบอกว่าชั้นจะอยู่กับโคคิไปจนตาย

คาเมะ...............

ทำไมชั้นต้องกลับไปเจ็บแบบที่เป็นมาด้วย ไปทนให้นายเหน็บแนมประชดประชันชั้นอีกเหรอ ชั้นไม่งี่เง่านะจิน ความอดทนของชั้นมีให้ไม่มากหรอก ชั้นไม่ได้เก่งเหมือนจินขนาดนั้น

เท่าที่จับความได้ จินเห็นคาเมะมองหน้าจินอย่างมีความหมายในสายตาที่ส่งมา คาเมะอยากกลับไป อยากจะอยู่กับจินเท่าที่ความผิดทั้งหมดจะชดใช้ได้ แต่ว่าจินดูเหมือนจะไม่รับความหวังดีนั้นจากคาเมะเลย

อยากจะอยู่ที่นี่ใช่มั้ย

จินถามกลับบ้าง และมันเป็นคำถามที่ตัดสินใจมาแล้วเนิ่นนาน คาเมะเริ่มรู้สึกหวั่นๆว่าคำถามนั้น จะมาพร้อมกับคำตอบที่จิน........ตัดสินใจดีแล้วเหมือนๆกัน

ชั้นเองบอกเรื่องนั้นกับนายไม่ได้ ถ้าตัดสินใจจะอยู่ก็อยู่ไปเถอะ ชั้นจะไม่บังคับอะไรอีกแล้ว แต่ขอให้คาเมะรู้ไว้ว่าที่ชั้นไม่พูดเพราะชั้นมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเก็บ

สรุปคือจะให้ชั้นอยู่ที่นี่............??

แค่นี้ก็รู้แล้วว่าอะไร จินไม่จำเป็นต้องตอบเลย เพราะมันไม่จำเป็นอีกแล้ว ผู้ชายคนนี้จะทำให้คาเมะเจ็บกี่รอบ จะต้องทำให้ช้ำถึงกี่ครั้งถึงจะพอใจ จินเลือกที่จะปิดบังโดยทำให้คาเมะเป็นคนโง่คนนึงที่จะต้องอยู่ที่นี่ตามคำพูดของตัวเองไปตลอดชีวิต จินยอมได้ยังไง จินทำอย่างนี้ไปทำไม

ถ้างั้นจะไปตายที่ไหนก็ไป ถ้าชั้นไม่สำคัญขนาดนั้น ก็ไม่ต้องมาตามหากันอีก!!

ปัง!!!

ประตูห้องปิดใส่หน้าจินอย่างแรงด้วยฝีมือคนตัวเล็กที่เอะอะจะแรงเยอะก็ใส่มาไม่มีปี่มีขลุ่ย จินรู้สึกถึงลมตีปะทะหน้าอย่างแรงจากประตูที่ปิดเสียงดังนั้น แล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจโดยไม่รู้จะทำยังไงให้คาเมะเข้าใจได้ จริงๆจินก็ไม่อยากให้คาเมะต้องอยู่ที่นี่ต่อ แค่อยากจะทำให้คาเมะยอมแค่นั้นแต่ผลกลับกลายเป็นว่าคาเมะยอมรับคำท้าของจินอย่างไม่มีเงื่อนไข

ที่แบบนี้.......จินยอมให้คาเมะอยู่งั้นเหรอ?

คาเมะ.......ต่อไปนี้ดูแลตัวเองนะ

ร่างสูงพิงหัวกับประตูห้องเพราะรู้สึกว่าคาเมะก็คงจะพิงประตูอยู่เหมือนกัน เสียงนั้นฟังได้ยินชัดเจนราวกับประตูนั้นเป็นเพียงกระดาษบางๆกั้นกลาง จินยิ้มอ่อนโยนคนเดียวก่อนจะพูดกับคาเมะในสิ่งที่คาเมะก็อาจจะไม่เคยได้ยินจากจิน

ที่ผ่านมา ที่ชั้นทำบ้าๆแบบนั้น ชั้น.....ขอโทษ

คำขอโทษจากปากลูกผู้ชายคนนึงส่งผ่านมาทำเอาคนที่รับฟังนั้นต้องหันหน้ามามองประตูที่ปิดกั้น จะตาฝาดหรือเปล่าที่เห็นว่ามีใบหน้าของจินอยู่ตรงนั้น ทั้งๆที่ประตูก็อับทึบแสง คาเมะยังไม่กล้าจะเปิดประตูไปฟังให้แน่ใจ ขอเพียงแค่ฟังอยู่ตรงนี้ก่อน แล้วจากนั้น เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ก็แล้วแต่ใจกับโชคชะตาจะพาไปแล้วกัน

วันนั้นที่ชั้นต้องทิ้งนายไว้ที่ท่าเรือคนเดียว ชั้นก็ทำอะไรไม่ถูก ยังคิดกับตัวเองอยู่เลยว่าทิ้งตัวเล็กๆแบบนั้นไว้จะทำอะไรเองได้รึเปล่า ชั้นต้องกลับไปดูที่นั่นอีกครั้งว่านายยังอยู่มั้ย ต้องถามแม่นายว่านายกลับมารึยัง พอรู้ชั้นถึงได้เบาใจ

ตอนนั้นคาเมะอยากจะถามนักว่าถ้าเป็นห่วงขนาดนั้นแล้วทิ้งชั้นไว้ทำไมแต่ก็ทำไม่ได้ จินก็มีเหตุผลของจิน เหตุผลที่ไม่อยากให้คาเมะได้รู้เท่านั้นเอง

แล้ววันแรกวันนั้นที่ชั้นต้องเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ชั้นแค่อยากให้คาเมะออกห่างจากชีวิตชั้น ด้วยเหตุผลที่คาเมะไม่น่ารู้ ชั้นเจ็บปวดตลอดมา เจ็บหัวใจ ที่คำว่าคำด่าของชั้น มันแรงจนทำให้คาเมะต้องร้องไห้ ชั้นรู้ คาเมะร้องไห้อยู่ในใจทุกครั้งที่ชั้นพูดอะไรไม่ดีแบบนั้นออกไป แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็ชั้น.....จำเป็นต้องทำจริงๆ

จินเงยหน้าขึ้นมองประตู ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนตัวเล็กที่อยู่ภายใน เสียงถอนหายใจดังขึ้นทำให้คาเมะรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เพราะจินถอดใจแล้วใช่มั้ยถึงได้ไม่อยากพูดอีกแล้ว คาเมะเป็นเด็กดื้อ คาเมะเข้าใจ แต่จะให้มามัวทำตัวเรียบร้อยเพื่อฟังสิ่งที่จินพูดทุกอย่างนั้น คาเมะคงทำไม่ได้

แล้วเมื่อวันนั้น ที่คาเมะบอกกับชั้นว่าคาเมะเลิกเกลียดชั้นและพร้อมจะเป็นคนใหม่เพื่อชั้น นั่นยิ่งทำให้ชั้นรู้สึกผิด ชั้นไม่อยากจะให้คาเมะต้องมาเปลี่ยนแปลงอะไร เพราะฉะนั้น ชั้นถึงได้พูดตัดขาดไป มาถึงวันนี้ ชั้นก็รู้ว่าชั้น........คิดผิดทุกอย่าง

น้ำตา......กลับมาให้ระบายความเศร้าได้อีกแล้ว คำพูดของจิน ความจริงบางส่วนที่คาเมะเพิ่งจะมารู้เอาตอนนี้ มารู้ในวันที่เกือบสาย ยิ่งฟัง ความเข้าใจและความไม่เข้าใจยิ่งมากขึ้น แต่เพราะมีความรู้สึกนึงที่แอบแฝงอยู่ภายในใจ ทำให้คาเมะไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าว่าไม่มีทางเกลียดจินได้ลงอีกต่อไปแล้ว

แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าคาเมะจะอยู่ที่นี่ได้ ถ้าอย่างนั้น ต้องสัญญากับชั้นนะว่าจะดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้ไอ้หัวเกรียนนั่นมาทำอะไรคาเมะได้เข้าใจมั้ย แล้วกลับไปญี่ปุ่น ชั้นจะเป็นคนบอกคุณป้าเองว่าคาเมะขออยู่ที่นี่ คาเมะจะได้ไม่ต้องห่วงอะไรอีก

จินพูดยังกับไม่รู้ใจคาเมะว่าไอ้ที่บอกนั่นจริงหรือประชดประชัน แล้วยิ่งคาเมะได้ยินเสียงฝีเท้าของจินกลับจะหันตัวเองเดินกลับไปที่ทางเดินแบบนั้น ก็ยิ่งทำให้ตัวเองทำอะไรไม่ถูก ซ้ำร้ายเสียงฝีเท้านั้นก็กำลังจะถอยห่างออกไปทุกทีๆ นี่พูดจริงเหรอ น่าโมโหชะมัด ไม่รู้เลย่รึไงว่าชั้นก็แค่พูดไปงั้นเอง ไอ้อ้วนบ้า!!

ไอ้คนงี่เง่า!!!

ประตูห้องเปิดออกมาพร้อมกับที่ร่างบางเดินออกมาที่ทางเดินข้างนอก เห็นหลังจินกำลังจะจากไปและใกล้จะเดินลงบันไดแค่นั้น คาเมะก็ตะโกนด่าจนสุดเสียง

ทั้งที่ชั้นก็อยากกลับไป แต่ทำไมถึงไม่พูดรั้งอะไรไว้บ้างเลย!!

เสียงคาเมะทำให้จินต้องหยุดลง แต่ทว่ากลับไม่หันมามองหน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดูท่าจะกลั้นไม่ไหวกับน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมาอีกครั้ง เป็นกี่ร้อยกี่พันหยดที่ต้องเสียให้กับคนอย่างจิน อย่างน้อยก็น่าจะเข้าใจกันบ้างซักนิดก็ยังดี

ชั้นน่ะ จะไม่ถามจินต่อแล้วก็ได้ จินจะปิดบังอะไรชั้นชั้นก็ไม่เคยว่าเลย แต่ทำไมถึงต้องไล่ชั้นให้ไปอยู่กับคนอื่นที่ชั้นไม่ได้รัก จินยอมได้ยังไง เห็นชั้นเป็นอะไรถึงได้ทิ้งขว้างแบบนี้!!

........................................

เรื่องของพ่อ ชั้นจะไม่ถือสาจินแล้ว ชั้นเข้าใจแล้วว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ขอทีเถอะนะ มาจนวันนี้จินช่วยเข้าใจชั้นบ้างได้มั้ย ชั้นยอมยกโทษทุกอย่าง และไม่ถือโทษโกรธอะไรจินเลย 

สุดท้ายจินก็ยังคงไม่พูดอะไรออกมา เพราะคาเมะอยากระบาย คาเมะอยากพูดความในใจจินก็ให้พูด เผื่อว่าสิ่งที่คาเมะพูดมาทั้งหมด จะทำให้จินแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดได้ไม่มากก็น้อย จินคิดแบบนั้น

ถ้าจินอยากจะให้ชั้นอยู่นัก ก็ช่วยตอบคำถามของชั้นที

จะต้องมาถามอะไรคนอย่างชั้นอีก?

จินถามกลับ ในตอนนั้นคาเมะก็เริ่มที่จะเก็บเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่อีกแล้ว

ชั้นแค่.........อยากจะถามเหมือนกับเมื่อวานที่โคคิถามจิน ถ้าจินยังตอบได้ ก็ช่วยพูดคำตอบที่อยู่ในใจจินจริงๆซักที

ใช่ ตอบมาซักทีเถอะ ถึงมันจะทำให้คาเมะผิดหวัง คาเมะก็ขอแค่รู้ให้ได้ยินอย่างชัดๆแค่นั้น ถ้าต้องจบคาเมะก็ยอมเลิกรา และจะไม่เซ้าซี้ถามอะไรให้เป็นที่กวนใจอีก

ก่อนคำถามนั้นจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ก่อนหัวใจจะต้องตายไปพร้อมกับคำตอบที่ผิดหวัง

คาเมะขอแค่............................

ได้มองคนที่ตัวเอง คิดถึง ก่อนจากกันก็พอ

แค่นั้น คาเมะจะไม่ขออะไรอีกเลย

จิน..............

ทุกอย่างดูเป็นใจสร้างบรรยากาศอันแสนเงียบงันให้คาเมะได้คิดถามมันออกมาอย่างดีที่สุด หัวใจเต้นแรง กับดวงตาที่ไหวระริกมองแผ่นหลังกว้างที่ดูอบอุ่นนั้นให้ชัดๆเต็มสองตา กลีบปากบางสีเชอร์รี่อ่อนๆที่ไร้ซึ่งจุมพิตหวานมาเนิ่นนาน ตอนนี้มันคงใกล้เวลาที่จะได้ทำหน้าที่ที่ดีสุดของมันแล้ว.........................

เคยรัก........หรือยังรักชั้นอยู่?

สุดท้ายก็เอ่ยมันออกมาได้ แต่กับจินไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง คาเมะได้แต่คอยลุ้นว่าเมื่อไหร่นะที่คนๆนี้จะหันกลับมาแล้วบอกคำตอบที่น่าชื่นใจให้คาเมะได้ยินเสียที หากว่าไม่ ก็ช่วยหันกลับมาให้คาเมะได้เห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้ายทีเถอะ

ตอบชั้นมาสิจิน ตอบชั้น เคยรักหรือว่ายังรัก!!

คาเมะตวาดถามใส่ ทนไม่ได้ อยู่เฉยไม่ได้ มันทรมานจนร่างกายเริ่มเจ็บแปลบไปทั่ว โดยเฉพาะหัวใจ ที่ยิ่งจินนิ่งเฉยเท่าไหร่ คาเมะก็ยิ่งปวดในมากขึ้นเท่านั้น

.....................................................

ชั้นบอกให้พูดไง อะไรก็ได้ ขอแค่พูดมันออกมาหมดทุกอย่างแค่นั้นแล้วชั้นจะไม่ถามอะไรจินเลย!!!

.........................

ทำไมถึงไม่พูดล่ะ เคยรักหรือว่ายังรัก จิน!! เคยรักหรือว่ายังรัก ฮึกก..ก...ก..ยังรักชั้น เคยรักชั้น...บ้างมั้ย

ยิ่งถาม ยิ่งตวาด ยิ่งพูดเท่าไร ก็ยิ่งเหมือนตัวเองพูดอยู่คนเดียว ตัวเองที่เป็นยิ่งกว่าคนบ้า น่าสมเพชยิ่งกว่าบัวในตม ใบที่สวยงาม มีแต่จะโดนน้ำที่อยู่ล้อมรอบกัดเซาะให้เปื่อยเน่า ไม่เคยที่จะเด็ดมันขึ้นมา แล้วเลี้ยงทะนุถนอมดังเช่นบัวเหนือน้ำ เสียงสะอื้น ก็ยิ่งดังลั่นจนหัวใจแทบแตกสลาย สุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างก็ทำได้แค่ทำให้คนที่ตนยืนมอง ยังคงยืนอยู่ที่ริมบันไดโดยไม่หันกลับมามองอีกเหมือนเดิม

จิน.........ถ้าจะทิ้งชั้น...........................

คาเมะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเปล่งเสียงทุกอย่างให้ฟังได้ศัพท์ที่สุด น้ำตากลบดวงตาสองข้างหมดจนมองแทบไม่เห็นทาง ที่เห็นและเป็นอยู่คือคนข้างหน้า ที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ไม่ว่าอะไรเลยซักคำ

ถ้าจะทิ้งชั้นจริงๆ ชั้นจะไม่ให้ใจของจินคืน

เหมือนปาฏิหาริย์ ที่พอพูดประโยคนี้ขึ้นมาร่างสูงที่แน่นิ่งก็หันกลับมาหาอย่างช้าๆ คงแปลกใจสินะที่ทำไมชั้นพูดแบบนั้น นี่แหละ ที่ชั้นรู้สึกและอยากจะบอกนายจริงๆ

ชั้นจะเอาไว้กับชั้น เพราะชั้นถือว่าชั้นเป็นเจ้าของมัน และชั้น.........จะเก็บมันไว้กับชั้นไปตลอดชีวิต เพราะอะไรจินรู้มั้ย

.......................................................

ก็เพราะว่ามัน.....ทำให้ชั้นรู้จักรักผู้ชายคนนึง

รักเค้า จนเข้าใจว่า....เค้าคือคนที่ดีที่สุดในชีวิตของชั้น

ดวงตาที่สื่อความหมายลึกๆจากจิน ตอนนี้คาเมะไม่รับรู้มันอีกแล้ว เพราะเจ้าตัวได้แต่ก้มหน้าก้มตามองพื้นทางเดินทั้งๆที่มันไม่มีอะไรน่าสนใจ น้ำตาไหลตกกระทบพื้นจนเห็นเป็นหยดน้ำหยดเล็กๆ ค่อยๆซึมและจางหาย เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งเท้าทั้งสองข้างตัดสินใจพาตัวเล็กๆหันกลับไปที่ประตูห้องเดิม และก้าวออกห่างจากคนที่กำลังมองตัวเองอยู่ และไม่รับรู้อะไรที่เป็นไปบนโลกนี้อีกแล้ว

แต่กับจินนั้น.............................................?

คาเมะ................ชั้นเคยรักนาย

คำถาม ถูกสนองด้วยคำตอบที่อยู่ๆก็ออกมาทำลายความเงียบงัน คาเมะหยุดเท้าเอาไว้ แต่หัวใจกลับไม่หยุดเต้น เสียงนั้นคาเมะฟังได้ยิน และหลอกตัวเองไม่ได้ว่าตัวคงหูฝาด ความเจ็บเริ่มแล่นริ้วที่ก้อนเนื้อด้านซ้ายอย่างไม่ได้ตั้งใจ มือเล็กค่อยๆเอื้อมมากุมเนื้อผ้าตรงหน้าอกข้างซ้ายไว้ เพราะมันสั่นไหวจนแทบจะตายอยู่แล้ว

ได้ยินชัดแล้วใช่มั้ย ว่าชั้นเคยรักนาย เคยรัก ไม่ว่าจะนานเท่าไรก็ยังเคยรัก

ไม่ต้องพูดแล้ว ชั้นเข้าใจแล้ว!!!

คาเมะปิดหูตัวเองเอาไว้แน่นแทบจะไม่ได้ยินเสียงรอบด้านที่กวนหัวใจมาตลอดเวลา นี่ไงคำตอบ ได้ยินชัดแล้วก็ควรจะออกไปจากโลกของเค้าซะ อย่าเจอหน้ากันอีกเลย

แต่ทว่าตอนนั้น ทำไมตัวเล็กๆ กลับรู้สึกว่ามีความอบอุ่นมาทาบที่แผ่นหลัง ซอกคอระหงที่ซ่อนกลิ่นหอมอ่อนหวานถูกใบหน้าหล่อเหลาของคนที่พูดคำทำร้ายจิตใจซุกเบาๆเหมือนลูกแมวหลงทาง เอวอ่อนบาง ถูกแขนแข็งแรงกับมือเรียวใหญ่ค่อยๆเลื่อนโอบกระชับและสัมผัสอย่างแผ่วเบา จะเป็นอะไรไปรึเปล่า ถ้าหากคาเมะจะคิดว่า หัวใจของตัวเอง กลับรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรุนแรงของอีกคน ทักทายอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ริมฝีปากอ่อนนุ่มสีแดงสดที่คาเมะอยากจะสัมผัสมันมานานแสนนาน ตอนนี้กลับวางลงที่ข้างหู และรอเหมือนจะพูดบางคำ ที่คาเมะไม่อาจรู้ได้ว่าเค้าต้องการจะสื่ออะไร?

จะเอาน้ำเย็นเข้าลูบสินะ

แต่นายไม่รู้หรอก....ว่าน้ำเย็นของนาย

ร้อนจนชั้นไม่สามารถจะเข้าใกล้มันได้อีก

พอซักที หยุดทำแบบนี้กับชั้นซักที!

ได้ยินชัดใช่มั้ยคาเมะ

จินถามอยู่ข้างหลัง เสียงที่เอื้อนเอ่ยแว่วอยู่ข้างๆหูอย่างที่คาเมะปฏิเสธไม่ได้ ร่างบางหลบหน้าหนีไปทางอื่น น้ำตา ก็ยิ่งไหล เลือดในใจก็ยิ่งชโลมล้าง ถ้ารักแล้วเป็นแบบนี้ ไม่น่าจะเกิดมาเป็นคนเลยด้วยซ้ำ

แต่กับความหมายลึกๆในคำนั้นของจิน

มันลึกซึ้งมากกว่านั้นเสียอีก

เพราะจริงๆแล้ว..............................

ชั้น......เคยรัก....คนที่ทำให้ชั้นเจ็บมาเกือบสิบปี และวันนี้ชั้นก็จะกลับไปรักคนๆนั้นอีกครั้ง

เพราะคำนี้ ทำให้คาเมะไม่อาจจะหลอกตัวเองได้อีกแล้ว ดวงตาที่หลับแน่นด้วยไม่อยากได้ยินเสียง แขนเรียวที่พยายามจะสะบัดคนที่โอบกอดตนอยู่ข้างหลังให้หลุดกาย ตอนนี้กลับนิ่งเงียบและดวงตาก็เบิกโพลงขึ้นด้วยหัวใจที่ไม่อาจจะเชื่อได้ ใบหน้านวลใสหันกลับมาที่คนข้างหลัง และถ้าไม่ได้ฝัน ตอนนี้คาเมะกำลังเห็นว่ารอยยิ้มของจิน กำลังยิ้มบางๆมาที่เค้าอยู่

ชั้นรักคาซึยะน้อยคนนี้ รักมาตลอด และไม่เคยจะเลิกรักเลยด้วยซ้ำ

มือใหญ่จับไหล่บางให้ตัวเล็กๆหันกลับมาเผชิญหน้ากัน น้ำตายังคงไหล แต่ในวันนี้ฝ่ามืออบอุ่นได้ไล่น้ำตาพวกนั้นให้เหือดหายลงได้แล้ว ทุกอย่างที่เข้าใจมาไม่นาน ตอนนี้มันพังทลายกลายเป็นความเข้าใจใหม่ คาเมะเอื้อมมือไปจับใบหน้าของคนข้างหน้าเพื่อสัมผัสให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันเป็นเรื่องจริงที่กำลังได้เจอ

ชั้นรู้แล้ว ว่าชั้นอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคาเมะ ถ้าชั้นจะตาย ชั้นก็อยากตายทั้งที่มือข้างใดข้างนึงยังจับมือเล็กๆของคาเมะเอาไว้อยู่ คาเมะคิดว่านั่นมันเป็นความสุขมั้ย ถ้าหากใช่ ชั้นขอรักคาเมะไปจนตายเลยดีกว่า

โกหก.............!!

คาเมะดูเหมือนไม่เชื่อ แต่ใจก็ทำตรงกันข้ามกันไปแล้ว และอีกไม่กี่อึดใจกลีบปากบางๆที่จินเฝ้าคิดถึงมาตลอดเวลาก็โดนจินขโมยความหวานเข้าไปเต็มรัก สัมผัสที่แนบชิด ความร้อนที่ซ่านไปทั่วกลีบปาก ทำเอาเวลาที่ลิ้มรสจุมพิตเนิ่นนานเกินกว่าที่ใครจะถอยห่างออกมาได้ เรียวปากที่บดขยี้แนบแน่น ทำให้คนตัวเล็กแทบจะล้มทรุดลงไปหากจินไม่อ้อมวงแขนเกี่ยวเอวบางเอาไว้ แขนเรียวเล็ก อ้อมล้อมรอบคอของคนที่ตัวสูงกว่าและได้แต่มองตาซึ่งกันและกันทั้งที่ริมฝีปากก็ยังจรดเข้าหากันอยู่แบบนั้นไม่เปลี่ยนแปลง

จุมพิตแห่งความรัก

สุดท้ายก็ได้รู้ความหมายว่ามันคืออะไร

จูบแห่งรักของคนที่รักกัน

ใช่.......ความหมายนี้ล่ะ ที่อธิบายทุกอย่างได้ดีที่สุด

ชั้นไม่โกหกคาเมะ ไม่เคยโกหกเลยด้วยซ้ำ

ริมฝีปากยังไม่ทันผละจากกันดีจินก็อ้อนเอาแต่ใจจะให้คาเมะเชื่อ ตัวเล็กๆถูกดันเข้ามากอดแรงๆและเรียวคอระหงก็โดนซุกไซ้ด้วยใบหน้าหล่อเหลาอย่างอ้อนๆ คาเมะยิ้มบางๆทั้งน้ำตา ถ้าจินไม่พูดไม่ตอบคำถามขึ้นมา ป่านนี้คาเมะคงจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนตายแล้วแน่ๆ

ยกโทษให้ชั้นแล้วใช่มั้ย?

จินถามเบาๆด้วยริมฝีปากนุ่มที่ยังวนเวียนอยู่ที่ข้างแก้ม ได้แต่มองหน้าคาเมะ ดูเจ้าตัวก็ยังอึ้งๆไม่หายที่อยู่ๆจินก็พูดแบบนั้นออกมาโดยที่คาเมะไม่คาดคิดด้วยซ้ำ

อือ...........

กลับบ้านด้วยกันนะ

อ....อือ....กลับสิ

คาเมะเขินเหรอ

ป....เปล่า...แค่คิดว่าจินคนเดิมของชั้นกลับมาแล้วใช่มั้ย จินที่อ่อนโยนคนนั้น

ก็ใช่น่ะสิ ก็เป็นคนเดิมแล้วนี่ไง

ไม่เอาแล้วนะ นิสัยของจินแบบนั้น ชั้นไม่ชอบ

อืม....ไม่ทำหรอก ก็ชั้นโง่เองหนิที่ทำแบบนั้น ทีหลังจะไม่ทำแล้ว

อื้อ.......

ร่างบางไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากปล่อยให้ตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเค้าและเรียวแขนของตัวเองก็กอดตัวใหญ่ๆนั้นแนบแน่นเช่นกัน จากวันนี้จะเป็นอย่างไร จินคงต้องวางแผนจัดการกันใหม่ แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น จินก็เชื่อว่าคาเมะจะต้องเข้าใจและอยู่ข้างจินไปจนวันตาย และถ้าวันนั้นมาถึง จะทำใจรับแบบไหน ก็แล้วแต่เถอะ อย่าไปกลัวในสิ่งที่มันยังไม่เกิดเลย

เพราะยิ่งกลัวก็จะยิ่งสูญเสียคนรัก

และทุกอย่างก็อาจจะสาย ถ้าไม่รีบแก้ไขอะไรเสียก่อน

คาซึยะน้อยของจินหายโกรธกันแล้วใช่มั้ย

หายตั้งนานแล้ว ตั้งแต่วันนั้นที่จินป่วย

แล้วทำไมไม่บอก!

ให้ตายเถอะ อยู่ๆก็ตวาดคาเมะเข้าซะนี่ แล้วยังมาทำตาดุใส่คาเมะอีก สรุปมันก็ผิดทั้งคู่นั่นแหละ อ้วนนี่ก็!

จินไม่ฟังชั้น เอะอะจะเปลี่ยนเป็นอีกคน จินก็ทำเลย แล้วจะให้ชั้นพูดกับจินได้ยังไง

นั่นสินะ จินคิด แล้วสุดท้ายก็ก้มหน้าไปซุกที่ซอกคอของคนตัวเล็กต่อ สำนึกผิดใช่มั้ย แล้วนี่ใครกันที่ผิดก่อนล่ะ งงไปหมดแล้ว

เข้าฤดูที่เหมาะแล้วสินะ

คาเมะแย้มยิ้มพร้อมกับคำพูดที่มีความนัยอะไรเล็กน้อย จินก็ได้แต่ผละหน้าขึ้นมามองคนที่ตัวเล็กกว่า เข้าฤดูงั้นเหรอ?

นกนางนวล บินกลับมาหาทะเลแล้ว

คำพูดน่ารักแบบนั้นทำเอาจินหัวเราะเอ็นดูเบาๆ และมันก็ทำให้คาเมะหัวเราะออกมาบ้างเหมือนกัน เสียงใสๆ แว่วกลับมา ความรักของคนสองคนก่อตัวขึ้นอย่างสวยงามและไร้ซึ่งอุปสรรค ที่หน้าห้องนั้น ทั้งสองคนกอดกันไล่ความหนาวชื้นที่มีอยู่รอบกายของอากาศที่นั่น และต่อจากนี้ อ้อมกอดที่เป็นอยู่ก็คงไม่เปลี่ยนแปลง

และมันคงเป็นครั้งแรก

ที่นกนางนวลจะไม่มีวันอพยพไปจากทะเลที่รักอีกตลอดไป....................................

* * *

01.12 pm.

กว่าจะเสร็จ ใช้ยังกะทาส โอยย........

เป็นเวลาค่ำมืดดึกดื่นมากแล้วที่หลายๆคนจะเข้าสู่ห้วงนิทราของตัวเอง แต่กับผู้ชายหัวเกรียนคนนี้กลับเพิ่งเลิกงานได้ และเวลานี้ก็เพิ่งจะกลับมาถึงที่พักอาศัยของตัวเองได้สักที

ร่างสูงโปร่งเดินบิดขี้เกียจผ่านทางเดินบนชั้นที่ 7 ซึ่งเป็นที่พักของตัวเอง เท้าสองข้างพาตัวร่างอันหนักอึ้งไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นเนื้อทั่วกายมาหยุดยืนที่ข้างหน้าแล้วลงมือเคาะประตูเบาๆ

ก๊อกๆๆๆ

โคคิอดใจรออยู่แว้บนึง แต่แล้วก็เหมือนคิดได้ว่า.............

คิตตี้??

ใช่.....คิตตี้แมวเลี้ยงที่เพิ่งเลี้ยงไปอาทิตย์นึง ตอนนี้สงสัยจะโดนเจ้าของเก่าจับตัวไปแล้วล่ะมั้ง เพราะคิดอย่างนั้นนั่นเลยทำให้โคคิยิ้มเหนื่อยๆกับตัวเอง มืออีกข้างก็ล้วงเอากุญแจห้องในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาไขที่ลูกบิดประตูห้อง เป็นไปอย่างที่คิด......................

พอเปิดเข้าไป คิตตี้ก็ไม่อยู่ห้องจริงๆ

หิวชะมัด

ความเงียบเหงากลับคืนมา และมันก็ทำให้โคคิไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากคำแบบนี้ ร่างสูงโปร่งเดินไปที่ตู้เย็นที่เป็นส่วนบริเวณของครัว แต่ก่อนที่จะเปิดมันดูว่ามีอะไรกินนั้น................................

ถึงโคคิ.................

ตาคมก็พบกับโน้ตใบเล็กแปะติดกับฝาประตูตู้เย็น ลายมือยุกยิกออกเป็นภาษาญี่ปุ่นน่ารักๆสะดุดตาโคคิจนเจ้าตัวต้องแกะโน้ตนั้นมาอ่าน ข้อความที่พอคนอ่านอ่านแล้วก็รู้สึกเหงาอยู่ลึกๆ

ยักษ์ใจร้ายมาเอาตัวชั้นไปแล้วล่ะโคคิ

ชั้นโดนยักษ์ตัวนั้นขู่ชั้นชั้นเลยต้องอยู่กับเค้าอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง

โคคิจะว่าอะไรมั้ยถ้าชั้นเต็มใจจะกลับไปกับยักษ์ตัวนั้นน่ะ

มันดูตลกดีเนอะ คิตตี้ของนาย สุดท้ายก็รักยักษ์ใจร้ายตัวนึงจนได้

ชั้นน่ะ....ออกไปจากที่นี่ชั้นคงคิดถึงซีเรียลกับนมรสสตรอเบอรี่ของโคคิแน่ๆเลย

ทั้งที่มันก็หาซื้อได้ทั่วไปแล้วรสชาติก็เหมือนๆกัน

แต่ชั้นว่านมรสสตรอเบอรี่ของโคคิอร่อยที่สุดเลยนะ

ถ้าไม่มีชั้น โคคิห้ามเหงาด้วยล่ะ เพราะชั้นไม่ชอบให้ใครมาทำหน้าเหงาตอนชั้นไม่อยู่

เข้าใจมั้ยโจ๊กเกอร์..........................

คิตตี้

ถ้าชั้นทำหน้าเหงานายจะรู้เรื่องได้ยังไงกันเล่า ไอ้แมวน้อย

โคคิยิ้มขำๆกับโน้ตใบนั้นก่อนจะวางมันลงไว้ใกล้ๆกับถ้วยใบเล็กๆ ร่างสูงเปิดตู้เย็นหยิบขวดนมรสสตรอเบอรี่ที่เหลือนิดเดียวขึ้นมาแทนที่จะหยิบนมสดเหมือนอย่างที่เคยกิน ซีเรียลในกล่องคอนเฟล็กซ์ถูกเทลงในถ้วยจนเกือบถึงขอบ ก่อนที่นมรสสตรอเบอรี่นั้นจะเทลงไปจนเกือบปริ่มถ้วย ช้อนในมือยังไม่ขยับไปไหนเพราะโคคิได้แต่มองถ้วยนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

ก็อร่อยเหมือนกันหนิ

ตักเข้าปากคำแรกก็พลอยทำให้นึกถึงหน้าคิตตี้น้อยอย่างช่วยไม่ได้ ป่านนี้คงจะอยู่กับคนที่รัก แล้วก็ใช้เวลาที่มีอยู่อย่างคุ้มค่าแล้วสินะ ก็ดี.....นายมีความสุขชั้นก็ดีใจด้วย แต่ว่านะ.............................

ทั้งที่เคยอยู่คนเดียว

แต่ชั้นเพิ่งมารู้สึกว่าความเหงามันเป็นยังไง

ก็ตอนที่ชั้นเริ่มรู้สึกว่าชอบแมวอย่างนายเข้าแล้วไงล่ะ

คิตตี้.......................................

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*---To Be Con---*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

話し会う==>>

มาต่อแล้วค่า กับตอนที่17 เกือบจะไม่หวานแล้วเชียว *ปาดเหงื่อ - -*

แต่สุดท้ายก็หวานจนได้ จินก็รู้ใจตัวเอง คาเมะก็ยอมจินแต่โดยดี 555+

ถ้าหากว่าอ่านแล้วแปลกตรงไหนก็บอกกันบ้างนะคะจะได้แก้ไขปรับปรุง

มีคนบอกว่าสงสารโคคิ อืม...เราแต่งเราก็สงสารนะ

แต่ว่ามันก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละค่ะ โฮะๆ (รับผิดชอบดีจิง -*- )

แล้วเรื่องที่จะให้เปิดเรื่องเก่าๆหรือตอนเก่าๆให้นั้น

อันนี้เรายังขอไม่เปิดไว้ก่อนนะคะ ให้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วจะเปิด

ถ้าจะเปิดล่ะก็ จะขอเปิดเรื่องที่มันไม่ค่อยเรทก็แล้วกันนะคะ (เรื่องไหนบ้างฟระ -*- )

ต่อไปสองคนยังต้องมีอะไรให้ฝ่าฟันอีกตั้งมากมาย

อย่างน้อยๆอ่านไปก็เตรียมน้ำตาตกไว้บ้างก็ดีค่ะ คือน่าจะรู้ใช่มั้ย

ว่าฟิคของพาราเซตามอล ไม่ค่อยมีความสุขหรอกจนกว่าจะถึงฉากสุดท้าย แหะๆ

ใครเข้ามาอ่านแล้วก็ขอให้อ่านจนจบด้วยนะค้า สาธุๆๆ

ถ้าเรื่องนี้จบ ใครที่ตามเรื่อง CHAT JOUSSE อยู่ ก็อดใจรอนิดค่ะ

เรื่องนี้จ่อคิวลงให้อ่านกันแน่ จากนี้คงต้องไปอ่านหนังสือสอบแล้วก็.....

เจอกันเดือนหน้าเลยแล้วกันนะคะ บ๊ายบายยย

^^PaRaCeTaMoL^^

パラセタモール